Thursday, July 6, 2017

ရတနာ

ရခဲတဲ့ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ေကာင္းတဲ့ တန္ဘုိးရွိတဲ့အရာကုိ ရတနာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ရခဲမွ ရတနာ၊ သိခဲမွ ပညာဆုိတဲ့ ျမန္မာအဆုိအမိန္႔က ရတနာဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္ကုိ ပုိမုိထင္လင္းေစပါတယ္။ စိန္ ေရႊ ေငြ ေက်ာက္ သံ ပတၱျမား စတာေတြဟာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ မရႏုိင္လုိ႔ ရဘုိ႔ရန္ ရခဲလုိ႔ ရတနာပစၥည္းလုိ႔ ေခၚၾကတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ရတနာ လုိ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အေတြးအာ႐ုံထဲမွာ စိန္ ေရႊ ေငြ ေက်ာက္သံ ပတၱျမားေတြ ျမင္ေယာင္လာေတာ့တာဘဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ၀န္းက်င္ခန္႔က အိႏၵိယႏုိင္ငံ ေ၀သာလီၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြ ရတနာ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခဲ့ဘူးတယ္။ သူတုိ႔ေဆြးေႏြးတဲ့ ရတနာဆုိတာေတြက နံပါတ္ (၁)  ဆင္ရတနာ။ ရတနာ ဆုိတာက ရခဲတာ၊ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ရွိတာ၊ တန္ဘုိးႀကီးတာ။ ဆင္ရတနာ ဆုိေတာ့ တန္ဘုိးႀကီးတဲ့ေတာ္တဲ့ ေကာင္းတဲ့ဆင္ကုိ ေျပာတာပါ။ ေရွးတုန္းက စစ္တုိက္ရာမွာ ေတာ္တဲ့ တတ္တဲ့ စစ္ေရးကၽြမ္းက်င္ပါးနပ္တဲ့ တန္ဘုိးႀကီးတဲ့ဆင္ လုိအပ္မွာအမွန္ပဲ။ ဒီလုိဆင္မ်ိဳးကုိ ရခဲလုိ႔ ဆင္ရတနာလုိ႔ ေျပာၾကတာေနမွာပါ။
နံပါတ္ (၂) က ျမင္းရတနာတဲ့။ ဆင္ရတနာနဲ႔ သေဘာသြား အတူတူပါဘဲ။
နံတ္ (၃) ရတနာကေတာ့ ေရႊ ေငြ ေက်ာက္သံ ပတၱျမားေတြပါဘဲ။ အထူးရွင္းျပဖြယ္မလုိေတာ့ဘူး။
နံပါတ္ (၄) ရတနာက မိန္းမတဲ့။ မိန္းမရတနာေပါ့။ မိန္းမကလည္း ရုိးရုိးမိန္းမေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ရတဲ့မိန္းမ မဟုတ္ဘူး။ ရခဲတဲ့မိန္းမ (၀ါ) မိန္းမရတနာျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆုံး နံပါတ္ (၅) ရတနာက သူေဌးရတနာတဲ့။ ေငြခ်မ္းသာ၊ ေရႊခ်မ္းသာတဲ့သူကုိလည္း
ရတနာစာရင္းသြားၿပီး သူေဌးရတနာလုိ႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေတြက ဘုရားရွင္ပြင့္ထြန္း ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ေခတ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ေ၀သာလီၿမိဳ႕သားေတြ စားပြဲ၀ုိင္းထုိင္ ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ ေဆြးေႏြးၿပီး သတ္မွတ္ထားခဲ့တဲ့ ရတနာငါးမ်ဳိးပါ။

ဒီရတနာငါးမ်ဳိးထဲမွာ ဆင္ရတနာဆိုတာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက လုိအပ္ေနေတာ့ ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ ေတာ္ေပ့ တတ္ေပ့ဆုိတဲ့ ဆင္ကုိ ရတနာဆုိတဲ့စကားလုံးနဲ႔တြဲၿပီး ဆင္ရတနာလုိ႔ ေခၚတာ နားလည္လုိ႔ရပါတယ္။
ျမင္းရတနာလည္း ထုိ႔အတူပဲ။ ေ႐ႊေငြ ေက်ာက္သံ ပတၱျမားေတြကလည္း တန္ဘုိးရွိေတာ့ ရတနာေတြေပါ့။
ေနာက္ဆုံး ပုိက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးသူၾကြယ္ကုိ ရတနာနဲ႔တြဲၿပီး သူေဌးရတနာလုိ႔ေခၚတာလည္း နားလည္လုိ႔ရပါတယ္။ ဘာျပဳလုိ႔ မိန္းမကုိ ရတနာ (မိန္းမရတနာ) လုိ႔ ေ၀သာလီသားေတြ သတ္မွတ္ၾကတယ္ မသိပါဘူး။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ၊ ဒီငါးမ်ဳိးကုိ ရတနာငါးမ်ဳိးလုိ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ က အိႏၵိယေဒသက ကုလားေတြ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
အရာ၀တၳဳတစ္ခုကုိ ဒီလုိမ်ဳိး သတ္မွတ္ျပဌာန္းတဲ့ေနရာမွာ
(၁) အခ်ိန္ကာလ အရ ျဖစ္ေစ
(၂) အရပ္ေဒသအရျဖစ္ေစ သတ္မွတ္ခ်က္ (တန္ဘုိးထားမႈ) မတူညီႏုိင္ဘူး။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ေက်ာ္က အိႏၵိယ ေ၀သာလီသားေတြက တန္ဘုိးႀကီး ဆင္၊ ျမင္းေတြကို ရတနာလုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့ေပမဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ ၂၁ ရာစု အိႏၵိယ ထုိနယ္တ၀ုိက္က လူေတြ အလားတူ တန္ဘုိးထား၊ သတ္မွတ္ႏုိင္မယ္ မထင္ေတာပါဘူး။ ဆင္ေတြ ျမင္းေတြဟာ ဟုိတုန္းက စစ္တုိက္ဖုိ႔ ခရီးသြားဖုိ႔ အသုံး၀င္ခ်င္ ၀င္မယ္။ ဒီေန႔က ဆင္ေတြနဲ႔ ျမင္းေတြနဲ႔ ခရီးသြားရတဲ့ေခတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ထုိ႔အတူပဲ။
အင္မတန္ကုိယ္လုံးကုိယ္ေပါက္ေျပျပစ္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းမကုိ သူတုိ႔ေခတ္ သူတုိ႔အခါက မိန္းမရတနာလုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္ခဲ့ေပမဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ေတာ့ သတ္မွတ္ႏုိင္ခ်င္မွ သတ္မွတ္ႏုိင္မွာပါ။
ထုိ႔အတူ အဲ့ဒီေခတ္ တစ္ခ်ိန္တည္းကေတာင္မွ ဆင္၊ ျမင္း၊ မိန္းမ စတာေတြကုိ အိႏၵိယ ေ၀သာလီသား ေတြက ရတနာစာရင္းထဲ ထည့္သြင္းေရတြက္ထားေပမဲ့ တရုတ္ေတြက ထည့္သြင္းခ်င္မွ ထည့္သြင္းမွာပါ။ အရပ္ေဒသမတူရင္ တန္ဘုိးထားမႈလည္း ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ သီဟုိဠ္ (သီရိလကၤာ) ႏုိင္ငံေရာက္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိ သတိရမိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြအေနနဲ႔ လုိက္နာက်င့္သုံးရမဲ့၀ိနည္းသီလသိကၡာပုဒ္က ၂၂၇ ခုရွိတယ္။ အဲ့ထဲမွာ သကၤန္းကုိ အ၀န္းညီစြာ (ညီညီညာညာ) ၀တ္ရုံရမည္ ဆုိတဲ့ သီလသိကၡာပုဒ္ပါတယ္။ ဒီသီလသိကၡာပုဒ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္အမ်ားစု လက္ခံက်င့္သုံးတာက သင္းပုိင္လုိ႔ေခၚတဲ့ ေအာက္ပုိင္း၀တ္ ေအာက္ခံ၀တ္သကၤန္းကုိ ဒူးေအာက္လက္ရွစ္သစ္ထားၿပီး ၀ုိင္း၀န္းညီညာေအာင္ျပဳလုပ္ကာ ၀တ္ဆင္ရမည္။
ဧကသီသကၤန္းလုိ႔ေခၚတဲ့ အေပၚရုံသကၤန္းကုိ ဒူးေအာက္ လက္ေလးသစ္ထားၿပီး ၀ုိင္း၀န္းညီညာေအာင္ ျပဳလုပ္ကာ ၀တ္ဆင္ရမည္ တဲ့။
သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံေရာက္လုိ႔ သီဟုိဠ္သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲသြားတဲ့အခါမွာျဖစ္ေစ၊ ေက်ာင္းတြင္း ေနေနတဲ့အခါမွာျဖစ္ေစ သူတုိ႔ရဲ႕သကၤန္းက ေျခမ်က္စိ ဖုံးတဲ့အထိ ခ်၀တ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါကုိ ၀ိနည္းနဲ႔အညီ ဒူးေအာက္ လက္ရွစ္သစ္၊ လက္ေလးသစ္ ညီညီညာညာ၀တ္ဖုိ႔
သီဟုိဠ္ကုလားဦးဇင္းတစ္ပါးကုိ ေျပာၾကည့္တယ္။
သူက ဗမာဘုန္းႀကီးေတြ သကၤန္း၀တ္တာ တုိလြန္းေၾကာင္း၊ တုိႏွံ႔ႏွံ႔ မ၀တ္သင့္ေၾကာင္း၊ ေျခသလုံးသားေပၚေအာင္ မ၀တ္သင့္ေၾကာင္း၊ ေျခမ်က္စိဖုံးမိေအာင္ ၀တ္သင့္ေၾကာင္း၊ ဒါမွ ၀ိနည္းနဲ႔ညီေၾကာင္း၊ ေျခသလုံးသားေပၚေနရင္ မိန္းမကေလးေတြျမင္တဲ့အခါ ရာဂစိတ္ထၾကြႏုိင္ေၾကာင္း၊ sexy ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာပါေတာ့တယ္။ ဒါလဲ ဟုတ္ေပသားပဲ။
သူတုိ႔ႏုိင္ငံက ကုလားမေတြက ေယာက္က်ားသားေတြရဲ႕ ေျခသလုံးသားျမင္ရင္
လိင္ကိစၥထၾကြတယ္ဆုိဘဲ။ သူ႔အလုိအရ သူ႔ႏုိင္ငံစိတ္စရုိက္အရ သူတုိ႔ႏုိင္ငံကုိ သြားၿပီး ပညာသင္တဲ့ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား သကၤန္း၀တ္တဲ့အခါ ဒူးေအာက္ လက္ရွစ္သစ္၊ လက္ေလးသစ္မက
ေျခမ်က္စိဖုံးအုပ္သည္အထိ၀တ္သင့္ပါတယ္။ ေျခသလုံးသား လုံၿခဳံေအာင္ ဖုံးအုပ္ထားသင့္ပါတယ္။
ဟုိတေလာက အေမရိကေရာက္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ေမာင္းၿပီး ၾကြခ်ီေနတာ အာပတ္သင့္၊ မသင့္ ေမးပါတယ္။ ကားကုိယ္တုိင္ေမာင္းသြားေသာရဟန္း အာပတ္အျပစ္သင့္ေစ လုိ႔
ဘုရားရွင္ ဥပေဒမထုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ ကားမွ မရွိေသးတာ။ အဲ ဒါေပမဲ့
၀ိနည္းသေဘာက မၾကည္ညိဳေသးတဲ့သူ ၾကည္ညဳိေအာင္၊ ႀကည္ညဳိၿပီးသားသူ ပုိၿပီးၾကည္ညိဳေအာင္ က်င့္ေဆာင္ရမွာ။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ၀ိနည္းေတာ္ဥပေဒေတြကို ပညတ္ရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က
ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ မိမိတုိ႔မွီခုိၿပီးေနေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက လက္မခံတဲ့အျပဳအမူမ်ဳိးကုိ
မလုပ္ရပါဘူး။ မလုပ္သင့္ပါဘူး ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။
ဆုိေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား မွီခုိေနတဲ့ အေမရိကမွာေရာက္ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက
ရဟန္းေတာ္မ်ား ကားေမာင္းတာကုိ အျပစ္မျမင္ဘူး၊ အျပစ္လုိ႔ မယူဆဘူး၊ အၾကည္ညိဳမပ်က္ဘူးဆုိရင္
ရဟန္းေတာ္မ်ား ကားေမာင္းတာ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ေမာင္းရင္ ႏွာေခါင္း ရႈံ႕ၾကတယ္။ အျပစ္ျမင္ၾကတယ္။ မၾကည္ညိဳဘူး။ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနနဲ႔
(ေလာေလာဆယ္) ကားကုိယ္တုိင္မေမာင္းသင့္ေသးပါဘူး။
ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ ကိုယ္မွီခုိေနတဲ့အဖြဲ႔အစည္း အသုိင္းအ၀န္း အၾကည္ညဳိ ပ်က္ေအာင္ အျမင္ကပ္ေအာင္ မေနသင့္ဘူး။ အဆင္မေျပျဖစ္တတ္တယ္ လုိ႔ နားလည္မိပါတယ္။