Wednesday, July 5, 2017

ဗုဒၶဘာသာ၏အျခားဘာသာ၀င္တုိ႔အေပၚ သေဘာထား

ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တျခားဘာသာအေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးဘုိ႔ လက္ေတြ႔ မ်က္ေတြ႔က်င့္သုံးသြားသလုိ အေသာကမင္းႀကီးလဲ က်င့္သုံးသြားခဲ့ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံ မွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ မိမိတုိ႔ယုံၾကည္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယုံၾကည္ပုိင္ခြင့္ ရွိသင့္ပါ တယ္။ မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကုိးကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္။ မိမိတုိ႔နဲ႔ ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္ရာ မတူသူေတြကုိ မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြကုိ မႏွိပ္ကြပ္သင့္ပါဘူး။ မရႈတ္ခ် သင့္ပါဘူး။ မကဲ့ရဲ႕သင့္ပါဘူး။ ပ်က္ရယ္မျပဳသင့္ပါဘူး။
အေရးႀကီးတာက (လုပ္ရမည့္အလုပ္က) မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္အခ်င္းခ်င္း မိမိတုိ႔ဘာသာ တရား အဆုံးအမမ်ားကုိ မိမိတုိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္ ျဖန္႔ျဖဴးေပးဘုိ႔ပါဘဲ။ မွ်ေ၀ေပးဘုိ႔ပါဘဲ။ ဒီလုိျဖန္႔ျဖဴးမွ်ေ၀ဘုိ႔အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစု ေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္ေတာ့
ဘာသာေရးလုပ္ကြက္ (space) ေတြ၊ ဘာသာေရးလုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး (opportunity) ေတြ၊
အခြင့္အလမ္း (chance) ေတြ တပုံတပင္ႀကီး ရယူႏုိင္ပါတယ္။
ဆုိၾကပါစုိ႔။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြ သင္ၾကားမႈနဲ႔ က်င့္ႀကံမႈႏွစ္ရပ္ကုိ တၿပဳိင္နက္ထဲ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ သိရ သေလာက္ေတာ့ အျခားအျခားေသာႏုိင္ငံေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာ  ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြေလာက္ သင္ၾကားမႈပုိင္းမွာေရာ က်င့္ႀကံမႈအပုိင္းမွာပါ အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။
အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူးဆုိတာနဲ႔စပ္လုိ႔ သီဟုိဠ္လုိ႔ေခၚေနတဲ့ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ (၂) ႏွစ္ေနခဲ့တဲ့အေတာအတြင္း အဲ့နုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ၀ီရိယ (အားထုတ္မႈ) နည္းတာ
မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။ အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားပါဠိေလးေတြကုိေတာင္ အာဂုံ (အလြတ္) မက်က္ၾကေတာ့ေလာက္တဲ့အထိပါဘဲ။
ေျပာခ်င္တာက ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ တကယ့္ကုိ ႀကဳိးႀကဳိးစားစား သင္ၾကားမႈ က်င့္ႀကံမႈေတြမွာ အားထုတ္ၾကပါတယ္၊ သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီးသာတယ္ ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ (သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီး) နည္းေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲကုိ ရင္ထဲကုိ ဦးေဏွာက္ထဲကုိ ဘာသာေရးအဆုံးအမ ဘာသာေရးစိတ္ဓာတ္ တစ္သက္လုံးကိန္း၀ပ္သြားေအာင္ ဘာသာေရးကုိ တစ္သက္လုံးစြဲၿမဲသြား ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူးဆုိတာထက္ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊ မလုပ္ၾကေသး ဘူး လုိ႔ ေျပာရင္ လြန္သြားမလား မဆုိႏုိင္ဘူး။
ဒါကလဲ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းကကတည္းက သင္ၾကားျပသေပးမႈ နည္းခဲ့တာကုိး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘေတြက သူတုိ႔ကေလးေတြကို ဘုရား႐ုပ္ပုံဆင္းတုေတာ္နဲ႔ ဘုန္းႀကီးကုိျမင္ရင္ ဦးေတာ္လုပ္၊ ၾသကာသဆုိ၊ ဒါေလာက္သင္ေပးႏုိင္တာမုိ႔လား။ ဘာေၾကာင့္ ဦးေတာ္လုပ္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ၾသကာသဆုိရတာလဲဆုိတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ စပ္စုမႈကုိ မိဘေတြ မေျဖနုိင္ၾကဘူး။
ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ကေလးေတြဟာ ဘာသာေရးဘယ္လုိမွ အေျခမခုိင္ ႏုိင္ပါဘူး။ အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ အျခားဘာသာ၀င္တစ္ဦးဦးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ရင္ ေပါင္းသင္းမိရင္ အဲ့ဘာသာ၀င္ေနာက္ ပါသြားေတာ့တာပဲ။
ဒီေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ ကေလးေတြဘာသာေရးဗဟုသုတရဘုိ႔
သူတုိ႔ႏွလုံးသားထဲ ဘာသာေရး တံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ဘုိ႔ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ကြက္လပ္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ဒီကြက္လပ္ႀကီးကုိ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔မွာပဲ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးတုိ႔လုိ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြရွိတာ သတိထားမိတယ္။ ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြကုိ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ေသာ့ဖြင့္တဲ့ရက္ ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္ပါသလဲ။ ေသာခတ္ထားတဲ့ ရက္က မ်ားပါတယ္။ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ဖြင့္တဲ့ရက္ ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္ပါသလဲ။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။
ဒီလုိ ဓမၼာရုံေတြကို ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရ ပါမယ္။ ဒီအတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ဓမၼာရုံတာ၀န္ခံ ေဂါပကကုိ စည္းရုံးရပါမယ္၊ စည္းရုံးႏုိင္ရမယ္။ တနဂၤေႏြလုိေန႔မ်ဳိး၊ ဥပုသ္ေန႔လုိေန႔မ်ဳိးေတြမွာ ဓမၼာရုံနဲ႔ နီးစပ္ရာေက်ာင္းေတြက ဆရာေတာ္ထံ စာခ်ဘုန္းႀကီးေလးေတြ ဓမၼာရုံကုိ ေစလႊတ္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး ကေလးေတြကို စာသင္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားရပါမယ္။
စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားကလည္း ကန္ေတာ့ပြဲပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ ျဖစ္ေစ ကေလးေတြကို စာသင္ေပးသင့္ပါတယ္။ ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာမယ္၊ တရားေဟာ တယ္ဆုိတဲ့ ဆရာ၊ ဒကာအျမင္ေတြကုိ ေဖ်ာက္သင့္ပါၿပီ။ ဗုဒၶဘာသာအဆုံးအမမ်ားကုိ က်င့္သုံးျဖစ္ လာေအာင္ က်င့္သုံးခ်င္လာေအာင္ ရရာနည္းလမ္းနဲ႔ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြရဲ႕ ဦးေဏွာက္ အေသြး အသားထဲကုိ ထည့္သြင္းေပးသင့္ပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာအဆုံးအမမ်ားက်င့္သုံးခြင့္မရလုိ႔ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အေျပာအဆုိ အမူ အက်င့္ေတြ သိသိသာသာရုိင္းျပလာတာ အားလုံးအသိပါ။ ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ေတြ႔ႀကဳံခဲ့တာေလးကုိ သတိရ မိလုိ႔ ေျပာျပပါရေစ။ တစ္ေန႔ေသာ မနက္ခင္း အရုဏ္ဆြမ္း (အာရုံဆြမ္း) ဘုဥ္းေပးၿပီး ရန္ကုန္၊ စြယ္ေတာ္ဘုရားနား သူငယ္ခ်င္းဦးဇင္းတစ္ပါးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ အေတာ္ေလး ေလွ်ာက္လာၿပီး ေရွ႕ ဂုိက္ ၁၀၀ ခန္႔ေလာက္မွာ ဒကာမႏွစ္ေယာက္ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရပါတယ္။ “လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကဆုိေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မွပဲ၊ ဒုိ႔ သူတုိ႔နားေရာက္ သြားရင္ေတာ့ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနတာ ရပ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕” လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတုိ႔အနီးနား ေရာက္ခါမွ မၾကား၀့ံမနာသာ ဆဲဆုိတာ ပုိေတာင္ က်ယ္လာ ပါေသးတယ္။
ဒါေလးက အေသးအဖြဲေလးဆုိေပမဲ့ စဥ္းစားရင္ အေတာ္ရင္ေလးစရာေကာင္းလွပါတယ္။
ကုိရင္ဘ၀ေလာက္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆုိရင္ (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ကဆုိရင္) ဒကာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒကာမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားေနတုန္း ရဟန္းသံဃာတစ္ပါးပါး သူတုိ႔အနား ေရာက္သြားရင္ ရန္ျဖစ္ေနတာ စကားမ်ားေနတာ ရပ္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ၿပီးမွ သူတုိ႔ ရန္ျဖစ္ စကား မ်ားတာ ဆက္ျဖစ္ခ်င္ ဆက္ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါက ရဟန္းသံဃာကုိ ရုိေသသမႈ ျပတာပဲ။ ရုိေသသမႈျပျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။
အခုေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ၿပီ။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေပၚ ေလးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီ။
ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ဆုိ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္မလဲ၊ ရင္ေလးစရာပင္။ ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ေသခ်ာေလ့လာၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္က အေျခအေန၊ ႏွစ္ ၂၀ က အေျခအေနေတြကို စစ္တမ္းေကာက္ သင့္ပါတယ္။ စာတမ္းေရးသင့္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မေလးရွားက တရုတ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိတာကုိ အတုယူသင့္ ပါတယ္။ အားက်ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ မေလးရွားမွာ ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတာရွိပါတယ္။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ တရုတ္ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ အစီရင္ခံစာေတြပုိ႔ေပးေလ့ရွိပါတယ္။
ဥပမာ ဆုိၾကပါစုိ႔။ ၂၀၁၀ မွာ တရုတ္ထဲက ဗုဒၶဘာသာကေန ခရစ္ယန္ဘာသာကုိ ဘယ္ ႏွစ္ဦးေျပာင္းသြားတယ္။ ခရစ္ယန္ကေန ဗုဒၶဘာသာကို ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းလာတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ေသဆုံးသူဦးေရ ဘယ္ေလာက္၊ ေမြးဖြားလာသူဦးေရ ဘယ္ေလာက္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က ဗုဒၶ ဘာသာအေျခအေန ဘယ္လုိ၊ အခု ဘယ္လုိ၊ ေက်ာင္းေတြ တုိးပြါးလာမႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈ စသည္ ျဖင့္ အတက္အက် အတုိးအဆုတ္ကုိ စနစ္တက် ဇယားနဲ႔ေဖာ္ျပၿပီး ဘာ့ေၾကာင့္ တုိးလာသလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္သြားသလဲလုိ႔ အေၾကာင္းရွာၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြ႔ဆုံပြဲေတြ က်င္းပၿပီး မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ တင္ျပၾကပါတယ္။
ဒါမ်ဳိးဒုိ႔ႏုိင္ငံမွာလဲ လုပ္သင့္ပါတယ္။ လုပ္ရပါမယ္။ သံဃအဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးက အျခား အလုပ္ေတြထက္ ဒီအလုပ္ကုိအထူးအေလးေပးလုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါတယ္။