Sunday, May 7, 2017

စပ္မိစပ္ရာ (၁) သေႏၶတားဆီးျခင္းႏွင့္ဖ်က္ခ်ျခင္း

 မေလး႐ွားမွာေနတုန္းက တရုတ္ဗုဒၶဘာသာမိသားစုအိမ္တစ္အိမ္ကုိ ေန႔ဆြမ္းစားၾကြျဖစ္တယ္။ အိမ္မွာ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတုိင္း ငါးပါးသီလယူ၊ သီလေဆာက္တည္၊ ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္ဒကာႀကီးက သူသိလုိတာေတြကုိ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ေမးခြန္းေတြကေတာ့ အစုံပါပဲ။ ရယ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုက ေလာကီအာရုံကာမဂုဏ္ေတြ အင္မတန္မ်ားျပားလွတဲ့ ဒီ ၂၁ ရာစု ေခတ္မွာ လူေတြၾကားမွာ ေနေနတဲ့ ငယ္ရြယ္တဲ့ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေနနဲ႔ ရဟန္းေဘာင္မွာ တည္ၿမဲေန ေအာင္ ဘယ္လုိက်င့္ႀကံေနထုိင္ပါသလဲ၊ မာတုဂါမေလးေတြနဲ႔ မလႊဲသာ မေရွာင္သာလုိ႔ ေတြ႔ရျမင္ရတဲ့အခါ ေတြမွာ ကိေလသာစိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚပါသလား၊ တကယ္လုိ႔ ကိေလသာစိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆုိရင္
ဘယ္လုိ က်င့္ႀကံေနထုိင္ပါသလဲ တဲ့။ ဒီေမးခြန္းအတြက္ အရင္တစ္ခါေရးျပခဲ့ဘူးတဲ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ ရွင္အာနႏၵာ တုိ႔ရဲ႕ ဒုိင္ယာေလာ့ဂ္ကုိ တရုတ္ဒကာႀကီးကုိ ေျပာျပျဖစ္တယ္။

အာနႏၵာ     ။ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိက်င့္ႀကံေနထုိင္ ရမလဲဘုရား။
ဘုရားရွင္။     ။ မေတြ႔ေအာင္ေနေပါ့ အာနႏၵာ
အာနႏၵာ     ။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေတ႔ြရၿပီဆုိရင္ေကာဘုရား။
ဘုရားရွင္။     ။ စကားမေျပာနဲ႔ေပါ့ အာနႏၵာ
အာနႏၵာ     ။ မျဖစ္မေနေျပာရေတာ့မယ္ဆုိရင္ေကာဘုရား။

ဘုရားရွင္မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သလုိ သတိနဲ႔ေနရေၾကာင္း၊ မိမိစိတ္အေျခအေနကုိ ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ထားရေၾကာင္း၊ စိတ္ညစ္စိတ္ဆုိးေတြ ထၾကြေသာင္းက်န္းလာတဲ့အခါမွာ သတိနဲ႔ အခါ မလတ္ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ပညာနဲ႔ဆင္ျခင္ထိန္းခ်ဳပ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ၿပီးမွ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ (သဂၤဇာဆရာေတာ့္ပုံျပင္လား၊ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ပုံျပင္လား မမွတ္မိေတာ့ဘူး) ထန္းႏုိ႔ပုံျပင္ကုိ သူနားလည္ တဲ့အထိ အခ်ိန္ေပး ရွင္းျပခဲ့ရပါတယ္။ ထန္းႏုိ႔ပုံျပင္ကုိေတာ့ သိၿပီးသားျဖစ္မွာပါ။
မင္းတုန္းမင္းႀကီးက သူ႔ကုိးကြယ္တဲ့သဂၤဇာဆရာေတာ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔။ သဂၤဇာဆရာေတာ္ႀကီးကုိ နန္းတြင္းထဲပင့္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ေလ့ရွိသတဲ့။ နန္းတြင္း ရွင္ဘုရင္ကပ္တဲ့ဆြမ္းဆုိေတာ့ အဆီၾသဇာရွိတဲ့ အေကာင္းစားဟင္းလွ်ာေတြခ်ည္း ေနမွာေပါ့။
ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဟင္းေကာင္းဟင္းလ်ာေတြကုိ ဆက္ကပ္လာတဲ့ရွင္ဘုရင္ႀကီးက သူ႔စိတ္နဲ႔ႏႈိင္းၿပီး အရွင္ဘုရား၊ ဒီလုိ ဟင္းေကာင္းဟင္းလွ်ာေတြ ဘုဥ္းေပးၿပီး ကိေလသာရာဂစိတ္ေတြမ်ား မထၾကြဘူးလား ဘုရား လုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က ဒကာေတာ္မင္းႀကီး၊ ဒီကိစၥက ထန္းပင္ေပၚက ထန္းႏုိ႔နဲ႔တူတယ္။ ထန္းပင္ေပၚက ထန္းႏုိ႔ေခ်ာင္းဟာ ညွစ္ရင္ ညွစ္သေလာက္ အရည္ထြက္ေနေပမဲ့ မညွစ္ပဲ ပစ္ထားလုိက္ရင္ သူဟာသူ လိမ္ေကာက္ ေျခာက္ေသြ႔သြားတာပါဘဲ လုိ႔ ျပန္လည္ အမိန္႔ရွိလုိက္ေတာ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီး ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ သေဘာက်သြားတယ္တဲ့။ ဒီတရုတ္ဒကာကုိလည္း ဒါကုိပဲ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
တရုတ္ဒကာႀကီးေမးတဲ့ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက ကုိယ္၀န္တားဆီးတာနဲ႔ ဖ်က္ခ်တာကုိ ဗုဒ ဘာသာရႈေဒါင့္က ဘယ္လုိ ယူဆပါသလ တဲ့။ ဗုဒၶဘာသာက ကုိယ္၀န္သေႏၶတားဆီးတာကုိ မဆန္႔က်င္ ပါဘူး။ ကုိယ္၀န္တားဆီးေဆးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရုိးရာဗိေႏၶာေဆးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခတ္ေပၚအေနာက္တုိင္းေဆးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္မယ္ဆုိရင္ သုံးခ်င္သပဆုိရင္ သုံးေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။
အျခားဘာသာ၀င္အခ်ဳိ႔ေတြက ကုိယ္၀န္တားဆီတာဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ဆႏၵေတာ္ကုိ ဆန္႔က်င္ရာ ေရာက္တယ္၊ အျပစ္ရွိတယ္လုိ႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သဘာ၀မက်ပါဘူး။ ကုိယ္၀န္တားေဆးသုံးတာဟာ သတၱ၀ါတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိ သတ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္လာမည့္ တည္ရွိလာမဲ့သတၱ၀ါကုိ တားဆီးတာပါ။
ဒီလုိတားဆီးတာမ်ဳိးကုိ တားဆီပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔ ဘုရားရွင္အတၳဳပၸတၱိျဖစ္ေတာ္စဥ္ကုိ သတိရမိပါတယ္။ သိၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတုိင္း
ဘုရားျဖစ္မဲ့ ဘုရားအေလာင္း သိဒၶတၳမင္းသားနဲ႔ ၾကင္ယာေတာ္ယေသာ္ဓရာတုိ႔ဟာ အသက္ (၁၆) ႏွစ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း (၁၃) ႏွစ္ၾကာလုိ႔  သူတုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံ အသက္ (၂၉) ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွ ရာဟုလာဆုိတဲ့ သားေတာ္တစ္ေယာက္သာ ထြန္းကားခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ သက္ (၁၃) ႏွစ္အေတာအတြင္း ကေလးယူမယ္ဆုိ ေလး၊ ငါးေယာက္ေလာက္ ရႏုိင္တဲ့အေနအထားမွာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သားေတာ္ ရာဟုလာတစ္ေယာက္ထဲ ထြန္းကားခဲ့တာဟာ စဥ္းစားစရာပါ။
အဲ့ဒီေခတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ခန္႔က ေဆးေလာကမွာ အင္မတန္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဇီ၀ကနဲ႔ ဆရာအစဥ္အဆက္ေတြက Contraceptive လုိ႔ ေခၚတဲ့ သေႏၶတားေဆးကုိ ထုတ္လုပ္ႏုိင္ေနၿပီလား။
ထုတ္လုပ္ႏုိင္ေနၿပီဆုိရင္ ယေသာ္ဓရာအပါအ၀င္ အမ်ဳိးသမီးထုႀကီးက ထုိေဆးကုိ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သုံးစြဲေနၾကၿပီလား။ စဥ္းစားမိတာကုိ ေျပာျပတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာက သေႏၶတားတာကုိ မဆန္႔က်င္ပါဘူး၊ မကန္႔ကြက္ပါဘူးလုိ႔ ဆြမ္းကပ္တဲ့ တရုတ္မိသားစုကုိ ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။
သေႏၶတားဆီးတာကုိ ဗုဒၶဘာသာက မဆန္႔က်င္ေပမဲ့ သေႏၶဖ်က္ခ်တာကုိေတာ့ လုံး၀ကန္႔ကြက္ပါ တယ္။ ဗုဒၶဘာသာက သေႏၶဖ်က္ခ်တာကုိ လက္မခံပါဘူး။ ရဟန္းေတာ္မ်ားလုိက္နာရမည့္ အေရးအႀကီးဆုံး သိကၡာပုဒ္ေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီေလးမ်ဳိးထဲမွာ တစ္မ်ဳိးက လူမသတ္ရဘူးတဲ့။ လူသတ္ရင္ အဲ့ဒီလူသတ္တဲ့ ရဟန္းကုိ ရဟန္းအျဖစ္ မသတ္မွတ္ရေတာ့ပါဘူး၊ လူသတ္တဲ့ရဟန္းနဲ႔ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ရဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္က ဥပေဒထုတ္ထားပါတယ္။
လူသတ္တယ္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ ကုိယ္၀န္ရွိေနတဲ့အမ်ဳိးသမီးကုိ ကုိယ္၀န္က်ေဆး၊ သေႏၶက်ေဆးကုိ ပင္ ေပးခြင့္မရွိပါဘူး။ မေပးရပါဘူး။ ကုိယ္၀န္က်ေဆး၊ သေႏၶက်ေဆးေပးရင္လည္း လူသတ္တာနဲ႔ အတူတူပါဘဲတဲ့။
လူသတ္တာ တနည္းအားျဖင့္ သက္ရွိသတၱ၀ါကုိ သတ္တာကုိ ပါဠိလုိ ပါဏာတိပါတလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
ငါးပါးသီလထဲမွာ ပထမဦးဆုံးသီလျဖစ္တဲ့ ပါဏာတိပါတ ပါဘဲ။ သူတပါးအသက္ကို သတ္ရာမွာ သတ္တဲ့ကံ ေျမာက္ဘုိ႔ သတ္ရာေျမာက္ဘုိ႔ သတ္တာအထေျမာက္ဘုိ႔အတြက္ အေၾကာင္းတရား ငါးခ်က္လုိအပ္ပါတယ္။
ကုိယ္သတ္မည့္ လူ၊ သတၱ၀ါဟာ
(၁) သက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ရပါမယ္။
(၂) သက္ရွိထင္ရွားျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း သိရပါမယ္
(၃) သတ္လုိတဲ့စိတ္၊ ေသေစလုိတဲ့စိတ္လည္း ရွိရပါမယ္။
(၄) သတ္ဖုိ႔ရန္ လုံ႔လျပဳရပါမယ္၊ အားထုတ္ရပါမယ္။
(၅) ကုိယ္သတ္လုိက္တဲ့ လူ၊ သတၱ၀ါဟာ ေသလည္း ေသသြားရပါမယ္။
ဒီအခ်က္ငါးခ်က္နဲ႔ညီမွ သတ္ရာေရာက္ပါတယ္။ ငါးပါးသီလထဲက ပထမဆုံးသီလကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔ ကားေမာင္းရင္း ၾကြက္ေလးေတြ၊ ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ေခြးေလးေတြကို
မေတာ္တဆတုိက္မိၿပီး ေသဆုံးသြားတာနဲ႔ ပထမဆုံးသီလျဖစ္တဲ့ ပါဏာတိပါတသီလကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ရာ မေရာက္ပါဘူး။
ကဲ။ သေႏၶဖ်က္ခ်မႈနဲ႔ ပါဏာတိပါတ သူတပါးအသက္သတ္မႈကုိ ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။ မိခင္ ၀မ္းတြင္းမွာ သေႏၶစတည္တာနဲ႔ သေႏၶသားေလးဟာ သက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ နံပါတ္ (၁) အခ်က္ျဖစ္တဲ့ သက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အဂၤါရပ္နဲ႔ ညီသြားပါၿပီ။
ရက္အနည္းငယ္ လအနည္းငယ္အတြင္းမွာဘဲ သေႏၶသားေလးဟာ သက္ရွိထင္ရွားျဖစ္ေနတယ္ ဆုိတာကုိ မိခင္လုပ္သူက သိလုိ႔ နံပါတ္ (၂) အခ်က္ျဖစ္တဲ့ သက္ရွိထင္ရွားျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း သိရပါမယ္ ဆုိတဲ့ အဂၤါရပ္နဲ႔လည္း ညီသြားပါတယ္။
သေႏၶသားကုိ ဖ်က္ခ်လုိလုိ႔ ဖ်က္ခ်ေပးမည့္သူကုိ လုိက္လံရွာေဖြၿပီး ဖ်က္ခ်တာျဖစ္တဲ့အတြက္ နံပါတ္ (၃) အခ်က္ျဖစ္တဲ့ သတ္လုိတဲ့စိတ္၊ ေသေစလုိတဲ့စိတ္လည္း ရွိရပါမယ္ဆုိတာနဲ႔လည္း ညီညြတ္ သြားပါတယ္။
သေႏၶသားကုိ ဖ်က္ခ်ဘုိ႔ ဖ်က္ခ်ေပးမဲ့သူနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္တာေတြဟာလည္း နံပါတ္ (၄) အခ်က္ျဖစ္တဲ့ သတ္ဖုိ႔ရန္ လုံ႔လျပဳရပါမယ္၊ အားထုတ္ရပါမယ္ဆုိတာနဲ႔ ကုိက္ညီပါတယ္။
နံပါတ္ (၅) သေႏၶသားေသဆုံးသြားရင္ သူတပါးအသက္သတ္တာ တနည္းအားျဖင့္ ပါဏာတိပါတ ကံေျမာက္ေတာ့တာပါဘဲ။
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ သေႏၶသားကုိ ဖ်က္ခ်တာဟာ သူတပါးအသက္သတ္ျခင္းအဂၤါငါးခ်က္နဲ႔ ကုိက္ညီေနလုိ႔ ပါဏာတိပါတကံေျမာက္ျခင္းအဂၤါရပ္ငါးခ်က္နဲ႔ ကုိက္ညီေနလုိ႔ လုံး၀မက်ဴးလြန္သင့္ပါဘူး။
ဆုိေတာ့က ဗုဒၶဘာသာက Prevention ကုိ လက္ခံတယ္၊ Abortion ကုိေတာ့ လုံး၀ဆန္႔က်င္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါရေစ။

Ref: What Buddhists Believe P 240 By K Sri Dhammananda