Thursday, October 16, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၆)


၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာမဟာသီယာ့ျပတုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ (Jetty) ကုိ သြားဘုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေယာက္က သတိေပးတယ္။
သေဘၤာနဲ႔ ညေန ၅ နာရီခြဲမွာမုိ႔လား။
အခုေလးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ကုိ တန္းမသြားပဲ သေဘၤာဆိပ္နားက စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ခဏ၀င္ျဖစ္တယ္။
အဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ပါႀကီးဆုိတဲ့ ဗမာဒကာေလးရွိတယ္။
စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လုံး သူ႔ေျခ သူ႔လက္ပါပဲ လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။
အဲ့မွာ နာရီ၀က္ေလာက္နားၿပီး သေဘၤာေပၚတက္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလဲ ေစာေနေသးတာနဲ႔
သေဘၤာဆိပ္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးနားသြားၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။
ဒီသိန္းငွက္ရုပ္ႀကီးက အေတာ္အသက္၀င္တာပါကလား။
တကယ့္သက္ရွိ သိန္းငွက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပုံစံတည္းပဲ။
သိန္းငွက္ဆုိလုိ႔ အရင္ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ သိန္းငွက္ေတြကုိ အစာေကၽြးတဲ့ေနရာကုိ
ေလွသမားက လုိက္ပုိ႔တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း နည္းနည္းေရးခဲးပါတယ္။
 ေရွးေရွးတုန္းက ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ သိန္းငွက္ေတြ အေတာ္ေပါခဲ့ပုံေပါက္တယ္။
အခုလဲ သိန္းငွက္ေတြကို ေတြ႔ေနရဆဲပါပဲ။
 လကၤာ၀ီဆုိတဲ့အမည္ကုိက နီညဳိေရာင္သိန္းငွက္ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။

မေလးရွားစကားမွာ သိန္းငွက္ကုိ helang လုိ႔ေခၚတယ္။
Helang ရဲ႕ အတုိေကာက္က lang ၊ kawi ဆုိတာက နီညိဳေရာင္။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ lang+kawi (လကၤာ၀ီကၽြန္း) ကုိ
နီညိဳေရာင္ သိန္းငွက္တုိ႔ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္းလုိ႔ ျမန္မာလုိ ေခၚဆုိႏုိင္ပါတယ္။

အခုေတာ့ သိန္းငွက္တုိ႔တင္ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
အျဖဴေကာင္ေတြေရာ၊ အမဲေကာင္ေတြေရာ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
တရုတ္ေတြေရာ ကုလားေတြပါ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုန္းႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔တေတြေတာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကေသးတာပဲမုိ႔လား။

သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပုံအသီးသီးရုိက္ၿပီးေတာ့
ပီနန္းထြက္မဲ့သေဘၤာဆီကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

သေဘၤာက ၅နာရီခြဲတိတိမွာ ကမ္းက ခြါပါတယ္။
သေဘၤာႀကီး ကမ္းေျခနဲ႔ ေ၀းကြာသြားသည္ႏွင့္အမွ်
မ်က္စိအျမင္မွာ လကၤာ၀ီကၽြန္းဟာ တေျဖးေျဖး မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့မယ္။
ဒါေပမဲ့ ပင္လယ္ထဲ ဘုတ္စီးၿပီး လည္ပတ္ခဲ့ရတာ၊
cable ႀကဳိးစီးၿပီး ေတာင္ထိတ္တက္ခဲ့ရတာ၊
ငါးကင္စားခဲ့ရတာေတြဟာ
ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ ပုိၿပီးထင္ရွားလာသလုိပဲ။
 ျမန္မာစကားမွာ (မေမ့ႏုိင္ဘူး) ဆုိတာ
ဒီလုိ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲထင္ရစ္တာကုိ ေျပာတာေနမွာလုိ႔လဲ
ဆက္စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္။

သေဘၤာေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ အေပၚထပ္ (အမုိးေပၚ) တက္ၿပီး
ေန၀င္ခါနီး ေနညိဳခ်ိန္ ပင္လယ္ျပင္တိမ္ေတာက္တဲ့အလွကုိ ခံစားျဖစ္ပါတယ္။

ည ၈နာရီခြဲေလာက္မွာ ပီနန္း၊ ဆိပ္ကမ္းကုိ ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ ဓမၼိကာရာမျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ
ည ၉ နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ဦးဇင္းပညာစာရရဲ႔အကူအညီေၾကာင့္
အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ တည္းခုိခဲ့ရပါတယ္။

ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့
အဲ့ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ေနာက္ဦးဇင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦး၀ိစိတၱ ေရာက္လာပါတယ္။
သူက ကထိန္ပင့္စာနဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္လာေပးတာ။
ကထိန္ပင့္စာထက္ စာအုပ္ကုိ စိတ္၀င္စားလုိ႔ စာအုပ္ကုိ အရင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။

စာအုပ္နာမည္က
The Ancient Buddhist Monuments In 22 Countries တဲ့။
စာအုပ္ထဲမွာ စာအုပ္နာမည္နဲ႔အညီ
အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊
နီေပါ၊ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ ျမန္မာ စတဲ့ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားခဲ့တဲ့ (ထြန္းကားဆဲျဖစ္တဲ့)
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ထင္ရွားတဲ့ ေရွးေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သမုိင္း၀င္တဲ့
ေနရာေဒသေတြကုိ ရုပ္ပုံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႔ရတယ္။
ဒီႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ သမုိင္း၀င္ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ေတြကို
တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္
ေလ့လာလုိ႔ရေအာင္ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ကာ
ပီနန္း၊ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္းမွာ
Golden Pagoda Bell Tower ဆုိတဲ့အမည္နဲ႔
အင္မတန္ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။
အေဆာက္အဦႀကီးက အျမင့္ ၁၀၈ ေပရွိၿပီး သုံးထပ္၊ ဘုံေလးဆင့္ရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီအေဆာက္အဦႀကီးထဲမွာ
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့
အထင္ကရ သမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ တစ္ေနရာတည္းမွာ စုေပါင္းထားရွိထားလုိ႔
ေလ့လာလုိသူ သုေတသီတုိ႔အတြက္
ေငြလဲ အကုန္သက္သာ၊ အခ်ိန္လဲ အကုန္သက္သာသြားၿပီေပါ့။
ဒီအတြက္ ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းမ်ား၊
သူ႔ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။