Saturday, October 18, 2014

ကထိန္ပြဲ

 
Kathina Ceremony at Samnak Sambodhi Temple
On 19th Oct 2014 (Sunday)
19, Jalan 38, Desa Jaya, Kepong 52100 Kuala Lumpur.


Programme

8:30am        Procession

9.10am        Guests or Devotees/taking seat in new shrine hall

9.20am        Arrival of Sangha Members and taking seats in new shrine hall

9.30am        Administrating of 5 Precepts by all devotees

9.40am        Karaniya Sutta Chanting By Reverends.

9.50am        English Dhamma Talk by Dr. Ashin Indaka

10. 20am     Robes and Requisites Offering

10. 45am     Transferring of Merit By Ashin Revata

11.00am         Lunch Dana For Sangha

11.00am         Lunch for Guest or Devotees


Sadhu! Sadhu! Sadhu! Thank you.
မေလးရွားႏုိင္ငံ၊ ကပုန္းေက်ာင္း မဟာဘုံကထိန္အခန္းအနား
19/10/2014 တနဂၤေႏြေန႔
အစီအစဥ္
နံနက္ ၈း၃၀        ပေဒသာပင္လွည့္
နံနက္ ၉း၁၀        အလွဴရွင္မ်ား ဓမၼာရုံထဲမွာ ေနရာယူ
နံနက္ ၉း၂၀        သံဃာေတာ္မ်ား ဓမၼာရုံအတြင္းသုိ႔ၾကြ
နံနက္ ၉း၃၀        ငါးပါးသီလ ခံယူေဆာက္တည္
နံနက္ ၉း၄၀        ေမတၱသုတ္ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္
နံနက္ ၉း၅၀        အႏုေမာဒနာတရား (အဂၤလိပ္)
နံနက္ ၁၀း၂၀    ကထိန္လွ်ာသကၤန္းႏွင့္လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားဆက္ကပ္လွဴဒါန္း
နံနက္ ၁၀း၄၅    ေရစက္သြန္းခ်၊ အမွ်ေပးေ၀
နံနက္ ၁၁း၀၀    ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္၊
နံနက္ ၁၁း၀၀    အလွဴရွင္မ်ား၊ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား
`            ေန႔လည္စာ တည္ခင္းဧည့္ခံ

မြန္းလြဲပုိင္း ၁၂း၃၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာအလွဴရွင္မ်ားအား သီလေပး၊
ကထိန္အႏုေမာဒနာတရားေဟာ၊ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေပးေ၀ပါမည္။


Friday, October 17, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၇) အျပန္ခရီး


ပီနန္း၊ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး
ေနာက္ေန႔မနက္အေစာ  ကြာလာလမ္ပူကုိ ခရီးဆက္ရမွာပါ။
ဒီအတြက္ မအိပ္ခင္
“မနက္ဖန္အျပန္ခရီးမွာ ေန႔ဆြမ္းဘယ္မွာ ဘုန္းေပးမလဲ”
ဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္၊
ခရီးသြားတဲ့အခါ ဆြမ္းေရး ကြမ္းေရးကိစၥကုိ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ္မုိ႔လား။
ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့ လူေတြလုိ အားတဲ့အခ်ိန္ ႀကဳံတဲ့ေနရာမွာ စားလုိ႔က မျဖစ္ဘူးေလ။
ကြာလာလမ္ပူကေန ပီနန္းကုိ အလာတုန္းက ၀င္ခဲ့တဲ့
Ipoh နားက Pandai Remis လုိ႔ ေခၚတဲ့ တံငွာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းထုိင္ေနတဲ့
ခရီးေဖာ္လည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးမ႑လ က
အျပန္ခရီးမွာလည္း သူ႔ရြာမွာပဲ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးဘုိ႔ေျပာတာကုိ
အားလုံး သေဘာတူလက္ခံလုိက္ပါတယ္။
သေဘာတူညီမႈရေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လက
သူ႔ရြာကုိ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားပါတယ္။

Pandai Remis က ေစတနာရွင္တစ္ဦးက အိမ္ပင့္ၿပီး ပရိတ္တရားေတာ္နာလုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္တဲ့အခါ ဆရာေတာ္မ်ား မစားဘူးတဲ့
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းနဲ႔ ကပ္လုိေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က တဆင့္ေျပာျပပါတယ္။

ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ စားဘူးဘုိ႔ မေျပာနဲ႔ ၾကားေတာင္ မၾကားဘူးပါဘူး။
ဆုိေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ ဆုိတာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိပါေတာ့တယ္။
မႏၱေလးေနတုန္းက ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းဆုိေတာ့ ဥပုသ္ေန႔လုိ စာမသင္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာ
စိတ္ကူးတည့္ရာ (ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ) ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားေလ့ရွိတယ္။
တခါတေလ ဘုရားႀကီး၊ တခါတေလ ေစ်းခ်ဳိ၊
တခါတေလ စစ္ကုိင္းေတာင္၊
တခါတေလ မႏၱေလးေတာင္၊
တခါတေလက်ေတာ့ အမရပူရ (ေတာင္ၿမဳိ႔) က
မယ္ဇယ္ပင္တန္း၊ ေတာင္သမန္အင္း၊ ဦးပိန္တံတား။
အဲ့လုိ ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္သြားေနတဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းက
မယ္ဇယ္ပင္တန္းကေန ဦးပိန္တံတားေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္၊
ဟုိးဘက္အစြန္းေရာက္ေတာ့ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ဒကာမတစ္ေယာက္ေတြ႔တယ္။
အသားမဲမဲ။ ပါးကြက္က်ားနဲ႔။
သူ႔ေရွ႕မွာ ဗန္း၊ ဗန္းထဲမွာ ဂဏန္းေကာင္ေက်ာ္ႀကီးေတြ၊
ဗန္းေဘးမွာ ထန္းေရအုိး၊ အုိးေပၚမွာ ဖန္ခြက္၊
ဂဏန္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
ဦးပိန္တံတားက ဒီအခင္းအက်င္း ဒီျမင္ကြင္းကုိ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။
အခု
လာျပန္ၿပီ ဂဏန္း၊ ဒီဂဏန္းက ရုိးရုိးဂဏန္းမဟုတ္ဘူး။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးတဲ့။
ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ဘယ္သူက ဘာေၾကာင့္ ဒီနာမည္ေပးထားတာလဲ။
ဂဏန္းေကာင္က လွလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ေခၚတာလား။
ရုပ္ဆုိးလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ေခၚတာလား။
ဂဏန္းေကာင္ႀကီးက ဂတုံးပုံစံႀကီးမုိ႔လား။
ဒီဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့
အေတြးေတြ အေမးေတြက ရင္ထဲမွာ ျပည့္ေနေတာ့
မီးမွိတ္ မ်က္စိမွိတ္ အိပ္တဲ့အထိ အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ဘူး။

မနက္မုိးလင္း အရုဏ္ဆြမ္းစားၿပီး အျပန္ခရီးကားေပၚမွာလဲ
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က
ကုိယ္ေတာ္ေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးရမွာေနာ္ လုိ႔ေျပာလုိက္ေသး။
ေန႔ဆြမ္းစားရမဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အိမ္ကုိ ျမန္ျမန္သာ ေရာက္ပါေတာ့လုိ႔ တမ္းတမိေတာ့တယ္။
မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ေရာက္တယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ဆြမ္းစားရမဲ့အိမ္ကုိ ၾကြၾကတယ္။

စားရပါဘီ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္း။
ဂဏန္းလုိ မာတဲ့အခြံေတြရွိေပမဲ့ အေတာ္အသားေပါတာပဲ။
(အသားေပါလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးေခၚတာမ်ားလား၊ စားရင္း စဥ္းစားမိေသးတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ မ်ားေသာအာျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေတြက ၀ၿပီး အသား အေခါက္ႀကီးေတြ ထူေနတာပဲ)
ဆြမ္းနည္းနည္း၊ ႀကဳံတုန္း ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအသား မ်ားမ်ားဘုဥ္းေပးပစ္လုိက္တယ္။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအခြံပုံေတာင္ ေတာ္ေတာ္မုိ႔လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ျမင့္လာတယ္။
ဆြမ္းဒကာမ်ားကလဲ ဟင္းခြက္ကုိ အေလ်ာ့မခံဘူး။ ထပ္ထည့္ေပးရွာပါတယ္။
သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ ေစတနာကုိ ၾကည့္ၿပီး
စားေနရတာဟာ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းစားရတယ္လုိ႔ မထင္ေတာ့ဘူး။
ေစတနာေတြ စားေနရသလုိပဲ။
ေစတနာေတြ ၀ါးေနရသလုိပဲ။
ဆြမ္းစားၿပီးေတာ့ ဆြမ္းဒကာေလးက အခ်ဳိပြဲကပ္ရင္း
ဆရာေတာ္တုိ႔ကုိ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးျမင္ဘူးေအာင္ ျပရအုံးမယ္လုိ႔ ဆုိၿပီး
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကုိ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ယူလာပါတယ္။
သူျပတဲ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကေတာ့
ဦးပိန္တံတားမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဂဏန္းအေကာင္ေလာက္မႀကီးဘူး။
ေျခေထာက္ေတြကလဲ မရွည္ဘူး။
အရြယ္က ဒုိးစိေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၀ုိင္း၀ုိင္းေလး။
သူရဲ႕အေရာင္က အ၀ါေရာင္သန္းတယ္။ သကၤန္းေရာင္ေပါ့။
ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ မေလးရွားပင္လယ္ထဲကေတြ႔တဲ့ ဂဏန္းကုိ
ကုိေရႊဗမာတုိ႔က ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတာျဖစ္ေလမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္

ေန႔လည္ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး ေက်ာင္းျပန္၊ ခဏနားၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ခရီးဆက္လုိ႔ နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာ ကားသမား တရုတ္ဒကာႀကီးက
လမ္းေဘးမွာ ဗမာစာတမ္းနဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႔လုိက္တယ္ လုိ႔ေျပာပါတယ္။

ကားသမားဒကာက Petaling Jaya, SS 23, မွာ ရွိတဲ့
Chempaka Buddhist Lodge လုိ႔ေခၚတဲ့
(ခ်မ္ပက) စမၸကေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့
ခရီးေဖာ္ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမရဲ႕ တပည့္ဒကာပါ။
ဆရာေတာ္က နီးနီးကပ္ကပ္ ဗုဒၶဘာသာစာေပသင္ၾကားေပးေနေတာ့
ဆရာေတာ္ဖတ္တဲ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြျမင္ဘူးထားႀကီး
 ျမန္မာစာလုံးကုိေတာင္ သူမွတ္မိေနပါၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္ လမ္းေဘးက ျမန္မာလုိေရးထားတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ကုိ သူ ျမင္လုိ႔
သူ႔ကားကုိ U-Turn ျပန္ေကြ႔ၿပီး ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ျပပါတယ္။
နိေရာဓာရာမ တရားရိပ္သာတဲ့။

ဆုိင္းဘုတ္လမ္းညႊန္အတုိင္းလုိက္သြားေတာ့ ဦးဇင္းေလး ၁၀ ပါးေလာက္ကုိ ေတြ႔ပါတယ္။
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ျဖစ္ေၾကာင္း၊
နိေရာဓာရာမေက်ာင္း ျမန္မာဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိထံမွာ ရဟန္းျဖစ္ေၾကာင္း
ဦးဇင္းေလးေတြက ေျပာျပပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိေရာက္လာပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ ေျပာျပၿပီး
အခု အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ဦးဇင္းေလးေတြကို ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ စတာေတြအျပင္
ပါဠိသဒၵါကုိလဲ သင္ေပးေနေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ဒီလုိ တကယ့္ကုိ သာသနာျပဳေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ ေတြ႔ရေတာ့လည္း
ရင္ထဲ အတုိင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

တိပိဋကေယာဆရာေတာ္က
သာသနာျပဳတယ္ဆုိတာ
ဘုရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ ဘုရားရွိေအာင္
တရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ တရားရွိေအာင္
သံဃာမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ သံဃာရွိေအာင္လုပ္တာကုိ ေခၚတာပါ လုိ႔ေျပာဘူးတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိလည္း တိပိဋကေယာဆရာေတာ္ ေျပာတဲ့ သာသနာျပဳနည္းအတုိင္း
သာသနာျပဳေနတဲ့ တကယ့္သာသနာ့အာဇာနည္တစ္ပါးေပဘဲ။
ေက်ာင္းတုိက္တည္ေထာင္ၿပီးသြားၿပီ၊ ဘုရားတည္ၿပီးသြားၿပီ၊
ေလာေလာဆယ္ ဗုဒၶဘာသာတရားစာေပကုိ သင္ေပးေနပါတယ္၊
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိေက်ာင္းမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ေနၿပီး
ကြာလာလမ္ပူ အျပန္ခရီးဆက္ပါတယ္။
ကားေပၚမွာ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတဲ့စကားလုံးကို
ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။

သာသနာျပဳလုပ္ငန္းရဲ႕ ပင္မရည္ရြယ္ခ်က္က (6 Ps) ပီ - ေျခာက္လုံးပဲ။
(၁) Plant = ဗုဒၶဘာသာမ်ဳိးေစ့စုိက္ပ်ဳိးဘုိ႔
(၂) Perpetuate = ဆက္လက္ရွင္သန္ဘုိ႔
(၃) Preserve = ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဘုိ႔
(၄) Prevent =  မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ကာကြယ္ဘုိ႔
(၅) Propagate = ဗုဒၶဘာသာတရားျပန္႔ပြါးဘုိ႔
(၆) Promote = ဗုဒၶဘာသာကုိ ျမွင့္တင္ဘုိ႔
ဒီ (P) ေျခာက္လုံးကို ဟန္ခ်က္ညီညီ မေလးရွားေျမေပၚမွာ လုပ္ရမဲ့တာ၀န္က
ဒုိ႔တာ၀န္ပဲလုိ႔ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတာနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးရင္း
ကားစီးလုိက္လာတာ ညေန (၇) နာရီေလာက္မွာ ေခ်ာေမာစြာ
ေနရပ္ရင္း သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။

ဒီခရီးစဥ္မွာ ပါ၀င္ၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီး ဦးဥတၱမ၊
သူ႔ဒကာ ကားေမာင္းကုသုိလ္ယူသူ မစၥတာေလ်ာင္း၊
ဓမၼာရုံဆရာေတာ္ဦးေကာသလႅ၊
တံငွာရြာေလးမွာ (သက္စြန္းဆံဖ်ား) သာသနာျပဳေနတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လတုိ႔ႏွင့္တကြ
ေတြ႔ခဲ့ဆုံခဲ့သူ၊ ေက်းဇူးျပဳဘူး၊ ယူဘူးသူအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

Thursday, October 16, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၆)


၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာမဟာသီယာ့ျပတုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ (Jetty) ကုိ သြားဘုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေယာက္က သတိေပးတယ္။
သေဘၤာနဲ႔ ညေန ၅ နာရီခြဲမွာမုိ႔လား။
အခုေလးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ကုိ တန္းမသြားပဲ သေဘၤာဆိပ္နားက စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ခဏ၀င္ျဖစ္တယ္။
အဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ပါႀကီးဆုိတဲ့ ဗမာဒကာေလးရွိတယ္။
စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လုံး သူ႔ေျခ သူ႔လက္ပါပဲ လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။
အဲ့မွာ နာရီ၀က္ေလာက္နားၿပီး သေဘၤာေပၚတက္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလဲ ေစာေနေသးတာနဲ႔
သေဘၤာဆိပ္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးနားသြားၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။
ဒီသိန္းငွက္ရုပ္ႀကီးက အေတာ္အသက္၀င္တာပါကလား။
တကယ့္သက္ရွိ သိန္းငွက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပုံစံတည္းပဲ။
သိန္းငွက္ဆုိလုိ႔ အရင္ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ သိန္းငွက္ေတြကုိ အစာေကၽြးတဲ့ေနရာကုိ
ေလွသမားက လုိက္ပုိ႔တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း နည္းနည္းေရးခဲးပါတယ္။
 ေရွးေရွးတုန္းက ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ သိန္းငွက္ေတြ အေတာ္ေပါခဲ့ပုံေပါက္တယ္။
အခုလဲ သိန္းငွက္ေတြကို ေတြ႔ေနရဆဲပါပဲ။
 လကၤာ၀ီဆုိတဲ့အမည္ကုိက နီညဳိေရာင္သိန္းငွက္ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။

မေလးရွားစကားမွာ သိန္းငွက္ကုိ helang လုိ႔ေခၚတယ္။
Helang ရဲ႕ အတုိေကာက္က lang ၊ kawi ဆုိတာက နီညိဳေရာင္။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ lang+kawi (လကၤာ၀ီကၽြန္း) ကုိ
နီညိဳေရာင္ သိန္းငွက္တုိ႔ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္းလုိ႔ ျမန္မာလုိ ေခၚဆုိႏုိင္ပါတယ္။

အခုေတာ့ သိန္းငွက္တုိ႔တင္ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
အျဖဴေကာင္ေတြေရာ၊ အမဲေကာင္ေတြေရာ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
တရုတ္ေတြေရာ ကုလားေတြပါ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုန္းႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔တေတြေတာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကေသးတာပဲမုိ႔လား။

သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပုံအသီးသီးရုိက္ၿပီးေတာ့
ပီနန္းထြက္မဲ့သေဘၤာဆီကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

သေဘၤာက ၅နာရီခြဲတိတိမွာ ကမ္းက ခြါပါတယ္။
သေဘၤာႀကီး ကမ္းေျခနဲ႔ ေ၀းကြာသြားသည္ႏွင့္အမွ်
မ်က္စိအျမင္မွာ လကၤာ၀ီကၽြန္းဟာ တေျဖးေျဖး မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့မယ္။
ဒါေပမဲ့ ပင္လယ္ထဲ ဘုတ္စီးၿပီး လည္ပတ္ခဲ့ရတာ၊
cable ႀကဳိးစီးၿပီး ေတာင္ထိတ္တက္ခဲ့ရတာ၊
ငါးကင္စားခဲ့ရတာေတြဟာ
ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ ပုိၿပီးထင္ရွားလာသလုိပဲ။
 ျမန္မာစကားမွာ (မေမ့ႏုိင္ဘူး) ဆုိတာ
ဒီလုိ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲထင္ရစ္တာကုိ ေျပာတာေနမွာလုိ႔လဲ
ဆက္စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္။

သေဘၤာေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ အေပၚထပ္ (အမုိးေပၚ) တက္ၿပီး
ေန၀င္ခါနီး ေနညိဳခ်ိန္ ပင္လယ္ျပင္တိမ္ေတာက္တဲ့အလွကုိ ခံစားျဖစ္ပါတယ္။

ည ၈နာရီခြဲေလာက္မွာ ပီနန္း၊ ဆိပ္ကမ္းကုိ ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ ဓမၼိကာရာမျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ
ည ၉ နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ဦးဇင္းပညာစာရရဲ႔အကူအညီေၾကာင့္
အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ တည္းခုိခဲ့ရပါတယ္။

ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့
အဲ့ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ေနာက္ဦးဇင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦး၀ိစိတၱ ေရာက္လာပါတယ္။
သူက ကထိန္ပင့္စာနဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္လာေပးတာ။
ကထိန္ပင့္စာထက္ စာအုပ္ကုိ စိတ္၀င္စားလုိ႔ စာအုပ္ကုိ အရင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။

စာအုပ္နာမည္က
The Ancient Buddhist Monuments In 22 Countries တဲ့။
စာအုပ္ထဲမွာ စာအုပ္နာမည္နဲ႔အညီ
အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊
နီေပါ၊ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ ျမန္မာ စတဲ့ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားခဲ့တဲ့ (ထြန္းကားဆဲျဖစ္တဲ့)
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ထင္ရွားတဲ့ ေရွးေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သမုိင္း၀င္တဲ့
ေနရာေဒသေတြကုိ ရုပ္ပုံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႔ရတယ္။
ဒီႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ သမုိင္း၀င္ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ေတြကို
တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္
ေလ့လာလုိ႔ရေအာင္ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ကာ
ပီနန္း၊ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္းမွာ
Golden Pagoda Bell Tower ဆုိတဲ့အမည္နဲ႔
အင္မတန္ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။
အေဆာက္အဦႀကီးက အျမင့္ ၁၀၈ ေပရွိၿပီး သုံးထပ္၊ ဘုံေလးဆင့္ရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီအေဆာက္အဦႀကီးထဲမွာ
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့
အထင္ကရ သမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ တစ္ေနရာတည္းမွာ စုေပါင္းထားရွိထားလုိ႔
ေလ့လာလုိသူ သုေတသီတုိ႔အတြက္
ေငြလဲ အကုန္သက္သာ၊ အခ်ိန္လဲ အကုန္သက္သာသြားၿပီေပါ့။
ဒီအတြက္ ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းမ်ား၊
သူ႔ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။

Wednesday, October 15, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၅)


ကားဆရာဒကာေလးလုိက္ပုိ႔လုိ႔ ၃ နာရီခြဲေလာက္မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာျပတုိက္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။
 ေဒါက္တာမဟာသီယာဆုိတာ မေလးရွားကို
ကမၻာကုိသိေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ပုဂၢဳိလ္လုိ႔ ေျပာရင္မွားမယ္မထင္ဘူး။

ေဒါက္တာမဟာသီယာရဲ႕ နာမည္ အျပည့္အစုံက
Mahathir bin Mohamad ျဖစ္တယ္။
၁၉၂၅ - ခုနစ္ ဇူလုိင္ ၁၀ ရက္မွာ ေမြးတယ္။
အခုသက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတယ္။
(ေလာေလာယ္ဆယ္ ၾသစေတးလ်ႏုိင္ငံမွာ ေဆးကုသမႈ ခံယူေနပါတယ္။)
သူ႔အရင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ (၃) ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။
(1) Tunku Abdul Rahman
(2)  Tun Abdul Razak
(3) Hussein Onn
သူဟာ မေလးရွားႏုိင္ငံရဲ႕ ေလးေယာက္ေျမာက္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္တယ္။

၁၉၈၁ - ခုနစ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စျဖစ္လာၿပီး
၂၀၀၃ -ခုနစ္အထိ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့လုိ႔
အာရွမွာ အၾကာဆုံး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ
တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူ ဒီလုိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၂ ႏွစ္ၾကာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးကုိ ထမ္းေဆာင္တာဟာ
ရာထူးကုိ မက္ေမာလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
အာဏာကုိ မက္ေမာလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ျပည္သူေတြက ခခယယေတာင္းပန္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ခုိင္းလုိ႔
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးနဲ႔ ႏုိင္ငံတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတာပါ။
၂၀၀၃ - ခုနစ္ သူရာထူက ႏႈတ္ထြက္ေတာ့လဲ
 ျပည္သူအမ်ားစုက ၀ုိင္း၀န္းေတာင္းပန္ၿပီး တားၾကပါေသးတယ္။
ေတာ္တဲ့၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိေတာ့လဲ ဆင္းသြားမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနရတယ္။
ႏုိင္ငံကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳလုပ္ခ်င္ေသးေပမဲ့ ဇရာက ခြင့္မျပဳေတာ့လုိ႔
အနားယူပါရေစေတာ့လုိ႔ သူက  ျပည္သူေတြကုိ ခခယယ ျပန္ေတာင္းပန္ၿပီး
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္အနားယူသြားပါတယ္။
(မေသမခ်င္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးရေပမဲ့ သူ မယူပါဘူး)
ဒုိ႔လူေတြနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကြာပါတယ္။
ကြာျခားပုံနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔ စေလဦးပုည ကဗ်ာကုိ သတိရမိတယ္။

စေလဦးပုညဆုိတာ ေရသည္ျပဇာတ္၊ ေဒါနဆီေမတၱာစာ စတာေတြ ေရးခဲ့တဲ့သူ။
စာအေရးအသားေကာင္းလြန္းလုိ႔
စေလဦးပုညကုိ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက အေတာ္ အေလးေပး ေျမွာက္စားတယ္။
တစ္ႏွစ္ကုိ ေထာက္ပံ့ေငြ ေျခာက္ရာလဲ ရေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကံအားေလွ်ာ္စြာ စေလဦးပုညရဲ႕ လက္တစ္ဖက္က ေသး(သိမ္) ေနတယ္တဲ့။

ဒီအားနည္းခ်က္ကုိ အခြင့္ေကာင္းယူကာ
ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္တဲ့ မနာလုိ၀န္တုိစိတ္ျဖစ္ၿပီး အစာမေၾကျဖစ္ေနတဲ့
အခ်ဳပ္တမ္း ဆရာေဖဆုိတဲ့သူက
ကဗ်ာစီ ေမာင္ပုညကုိေတာ့
ေဆာင္ဂုဏ္ျပ ထုတ္လွ်င္
ေတာင္ခ်ဳံက ပုတ္သင္လုိ
ကုတ္ကုတ္သင္လက္ေသး။
မင္းေျမွာက္လုိ႔ သင္းေလာက္ေက်ာ္သည္
ထြင္းေဖာက္ေနာ္ ဥာဏ္မ်ဳိးႏွင့္ေ၀း လုိ႔
ကဗ်ာေရးစပ္ သေရာ္ပါေလေရာ။

ဦးပုညကုိ ဒီလုိ လုပ္ေတာ့ ဘယ္ခံမလဲ။
ဦးပုည တစ္ပုညပဲ ရွိတယ္၊ ဘာမွတ္တုန္းဆုိၿပီး
အခ်ဳပ္တမ္းဆရာေဖကုိ ကဗ်ာနဲ႔  ျပန္ပက္တယ္။

ဂ်ပ္ေကာင္လုိ ပန္းၾကားက
သန္းစကားဆုိခါ
ရမ္းကားလုိ႔ တုလာလွ်င္
ဥပမာဆုိစုိ႔။
ေခ်းပုံႏွင့္ ျမင္းမုိရ္ေတာင္
ခင္းဆုိေယာင္ ႏႈိင္းလုိက္ပါဗ်ဳိ႕။
ေသးကြက္ႏွင့္ ပင္လယ္
နင္တကယ္ထင္လုိ႔
သဘင္၀ယ္ ယွဥ္မတုိ႔ေလႏွင့္
သခင္တုိ႔ဦးခ်ီ။
အုိးမႈတ္လုိ အေနစားေတြက
ေရႊဖလား မႏႈိင္းသင့္ပါၿပီ။
ဥတုႏွင့္ ပုစြန္ဆီ
ဒြန္ၿပီၿပီ ယွဥ္တြဲလုိ႔
စပ္ဖဲ အတြင္းခံ။
ရုိင္းလုိက္တဲ့ ဥာဏ္။
မုိးႀကဳိးနဲ႔ အီးသံလုိ
ခရီးမွန္ ကြာလွမ္းလုိ႔ေလး တဲ့။
ကြာပါတယ္ေနာ္။ တျခားစီပါ။

ေဒါက္တာမဟာသီယာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မျဖစ္ခင္တုန္းက မေလးရွားလူမ်ဳိးေတြ
သားစိမ္းငါးစိမ္း စားရတဲ့ဘ၀မွာပဲ ရွိေသးတယ္။
သူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေတာ့ မေလးရွားႏုိင္ငံ ေျပာင္းလဲလာလုိက္တာ။
ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းပဲ။

သူ႔ေၾကာင့္ မေလးရွားႏုိင္ငံဟာ အာရွက်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္လာရတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ ကမၻာက တေလးတစား ဆက္ဆံလာၾကတယ္။
ကမၻာက မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ တေလးတစားဆက္ဆံလာၾကတယ္လုိ႔ဆုိတာထက္
ကမၻာက သူ႔ကုိ တေလးတစားဆက္ဆံလာတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ ပုိမွန္မယ္။
ဒီစကားကုိ ဒီေဒါက္တာမဟာသီယာျပတုိက္က ေထာက္ခံေနတယ္။


ဒီျပတုိက္ထဲမွာ ႏုိင္ငံအသီးသီးက ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက
ေဒါက္တာမဟာသီယာနဲ႔ သူ႔ဇနီးကုိ ေပးထားတဲ့
လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ခင္းက်င္းျပသထားတာပါ။
နည္းတာမဟုတ္ဘူး။
ႏုိင္ငံတကာက ေပးထားတဲ့လက္ေဆာင္ပစၥည္းအမ်ဳိးအစားေပါင္း
 ၉၀၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါခင္းက်င္းျပသရင္ ၂၀၀၀ ေလာက္ပဲ ျပသႏုိင္တယ္တဲ့။
မတူကြဲျပားတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို အလွည့္နဲ႔ ခြဲၿပီး ျပသရသတဲ့။
ဒါ့ေၾကာင့္ အဲ့ျပတုိက္ကုိ အနည္းဆုံး ၄ ႀကိမ္ေလာက္ေရာက္ဖူးမွသာ ေဒါက္တာမဟာသီယာတုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံကုိ ေပးထားတဲ့
လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးျမင္ေတြ႔ႏုိင္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ျမန္မာျပည္က ေပးထားတဲ့ ေက်ာက္မႈန္႔ေလးေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ့
ေဒါက္တာမဟာသီယာတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံပုံတူေလးကိုလဲ မွတ္မွတ္ရရ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒီျပတုိက္ တည္ေဆာက္ထားပုံ အေတာ္ခန္းနားပါတယ္။ ၂ ထပ္တုိက္။
အကန္႔ သုံးကန္႔ ကန္႔ထားပါတယ္။
Block (A), Block (B), Block (C) ဆုိၿပီး Block သုံးခုေပါ့။

Block (A) မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာကို လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့
သစ္သားရုပ္တု၊ ယြန္းထည္ပစၥည္း၊ ဖန္သား (မွန္သား) ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အရုပ္မ်ဳိးစုံအျပင္
ရတနာပစၥည္းမ်ား။ ဂီတအႏုပညာပစၥည္းမ်ားကုိ ေတြ႔ရတယ္။
သူရရွိခဲ့တဲ့ဘြဲ႔လက္မွတ္၊ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္တုိ႔ကုိလဲ တစ္ေနရာမွာ
သီးသန္႔ စနစ္တက် ျပသထားတာကုိလဲ သတိျပဳမိခဲ့တယ္။
ေဒါက္တာမဟာသီယာက မြတ္စလင္ဆုိေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိလည္း ဒီ Block A မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Block B မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာရဲ႕ ဇနီး Dr. Siti Hasmah လက္ခံရရွိထားတဲ့
အ၀တ္အထည္ေတြအျပင္ ေငြထည္၊ ေၾကးထည့္ပစၥည္းအေျမာက္အမ်ားကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

Block C မွာေတာ့
သူ႔ကုိ လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီးကားခ်ပ္ေတြ၊ ရတနာပစၥည္းေတြကုိ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ၿပီး
သူအငယ္တုန္းက အသုံးျပဳခဲ့တဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္၊ ကားအမ်ဳိးမ်ဳိးအျပင္
ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံက လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့
အႏုပညာဆန္တဲ့ (လန္ခ်ားလုိ) လွည္းကုိလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ၿခဳံၿပီးၾကည့္လုိက္ရင္ ေဒါက္တာ မဟာသီယာႀကီးဟာ
သူရရွိခဲ့တဲ့လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို
သူျမတ္ႏုိးတြယ္တာမယ္ဆုိတာ ယုံမွားသံသယရွိဖြယ္ မလုိပါဘူး။

ဒီလုိ သူျမတ္ႏုိးတဲ့ပစၥည္းေတြကုိ
သူကုိယ္တုိင္ တျမတ္တႏုိး တရုိတေသထိမ္းသိမ္းထားၿပီး
သူသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္မွာပဲ
ျပတုိက္ေဆာက္ၿပီး ခင္းက်င္းျပသတာဟာ
အဓိပၸါယ္အမ်ားႀကီးရွိမွာပါ။

ေနာင္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတုယူ အားက်ေအာင္၊
မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိေအာင္ ျပသတာလဲ ျဖစ္မွာေပါ့။

ႏုိင္ငံက ထြက္ရွိတဲ့ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြကို
ႏုိင္ငံအတြက္သာ အသုံးျပဳရမယ္၊ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ အသုံးျပဳလုိ႔ကေတာ့
ဒီလုိလက္ေဆာင္ပစၥည္း လုံး၀ (လုံး၀) မရနုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္တာလား။

ငါ့ႏုိင္ငံသည္ ငါ့အတြက္ မျဖစ္ေစပဲ
ငါသည္ ငါ့ႏုိင္ငံအတြက္ျဖစ္ေစရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္မွသာ
ဒီလုိ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ရႏုိင္တယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာလား။

သူသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္မွာပဲ
ျပတုိက္ေဆာက္ၿပီး သူ႔လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ခင္းက်င္းျပသတာဟာ
ဒီထက္မကတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ရွိအုံးမွာပါ။

Tuesday, October 14, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၄)


လကၤာ၀ီကၽြန္းတခြင္ တစ္ေနကုန္ ေလွ်ာက္လည္ၿပီး
ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ဟုိတယ္ျပန္အိပ္လုိက္တာ
မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မွ ႏုိးတယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ရွိတဲ့ေကာ္ဖီေလးေတြေဖ်ာ္၊ မုန္႔ေလးေတြကုိ စားရင္း
ကားဆရာဒကာေလး လာအေခၚ ေစာင့္ေနရတယ္။
ေမာင္မင္းႀကီးသား ကားဆရာဒကာေလးက ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွ ေရာက္လာတယ္။

ဒီေန႔သြားမည့္ေနရာမွာ စားေသာက္ဆုိင္ သိပ္အဆင္မေျပလုိ႔
ဆြမ္းေစာေစာစားၿပီးမွ ဆက္သြားဘုိ႔ ကားဆရာ ဒကာေလးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။
နံနက္ ၁၀ နာရီခြဲအခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေန႔ဆြမ္းစားဘုိ႔ ေစာေနေသးလုိ႔
ကားဆရာဒကာေလးေလွ်ာက္တာကုိ
ဆရာေတာ္ေတြ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ
အင္းမလုပ္၊ အဲမလုပ္။ ဆိပ္ဆိပ္ၿငိမ္ေနၾကတယ္။
“အရွင္ဘုရားတုိ႔ လကၤာ၀ီေရာက္တုန္း
လကၤာ၀ီငါးကင္ေလးလည္း ဘုန္းေပးသြားရေအာင္
ငါးကင္ေကာင္းတဲ့ဆုိင္ကုိ ပုိ႔ေပးမယ္” လုိ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဆြမ္းစားဘုိ႔ ေစာေနေသးလုိ႔ စိတ္မပါပဲျဖစ္ေနတဲ့ဆရာေတာ္ေတြ
ငါးကင္သံၾကားေတာ့ အလုိလုိ ေခါင္းေထာင္လာပါတယ္။
ဆရာေတာ္တစ္ပါးကဆုိ ငါးကင္ဆုိလုပ္ပါဟ လုိ႔ေတာင္ ေအာ္ေျပာလုိက္မိေသးတယ္။
 ေအာ္၊ လွ်ာကုိ အမွီျပဳၿပီး ေတာင့္တ တတ္မက္တဲ့ရသတဏွာ မလြယ္ပါလား။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးကုိေတာင္ သတိရမိလုိက္ေသးတယ္။
မင္းကြန္းမွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ မင္းကြန္းဆရာေတာ္၊
မေကြးမွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ မေကြးဆရာေတာ္
လယ္တီေက်ာင္းတုိက္မွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ
လယ္တီဆရာေတာ္လုိ႔ ေခၚသလုိပါပဲ။
ငါးခုံရြာသား ဆရာေတာ္ကုိ ငါးခုံဆရာေတာ္လုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။
ငါးခုံကုိ ငခုံ လုိ႔ အသံထြက္ၾကတယ္။

ဒီငါးခုံဆရာေတာ္ဆုိတာ စာအလြန္တတ္တာ။
စာတတ္ငါးခုံ၊ စာစုံ မက်ည္းေတာ ဆုိလား အဆုိေတာင္ရွိေသး။
ဗုဒၶ၀င္ ဗုဒၶျဖစ္ေတာ္စဥ္က်မ္းစာအုပ္ကုိလည္း
ဒီငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးက အေစာဆုံး အစဦးဆုံး ေရးသြားတာ။
စာတတ္တဲ့ငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးကုိ အျခားေသာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
(မနာလုိစိတ္ေလးေတြ အရင္းခံၿပီး)
“ငါးခုံတုိ႔၊ စာတတ္တယ္ တတ္တယ္နဲ႔၊
ပိဋကတ္သုံးပုံထဲက လြတ္ေအာင္ေတာ့ တရား မေဟာတတ္ပါဘူးကြာ” လုိ႔
မၾကာမၾကာ မၾကားတၾကားေျပာေလ့ရွိသတဲ့။

တစ္ေန႔ ငါးခုံဆရာေတာ္နဲ႔
အဲ့ဒီဆရာေတာ္တုိ႔ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ဆြမ္းစားဆုံၾကသတဲ့။
ဆြမ္းဒကာက ငါးခုံဆရာေတာ္ကုိ တရားခ်ီးျမွင့္ေပးဘုိ႔ေလွ်ာက္ထားေတာ့
ငါးခုံဆရာေတာ္က ေဟာေပးပါမယ္ ေျပာၿပီး
“ပိဋကတ္ထဲက အလြတ္ျဖစ္ေအာင္ ေဟာမယ္” လုိ႔ ႀကံရြယ္ကာ
ငါးပါးသီလကုိလည္း ဆုိၿပီးေရာ၊
ငါးခုံဆရာေတာ္က ဆြမ္းဒကာကုိ ေမးပါတယ္။
“ဒကာႀကီး၊ နိဗၺာန္ကုိ လုိခ်င္သလား”
“မွန္လွပါ။ လုိခ်င္ပါတယ္ဘုရား”
“အိမ္း၊ နိဗၺာန္လုိခ်င္ရင္ ဒကာႀကီးမွာရွိတဲ့ အ႐ုိးမရွိတဲ့ အရာႏွစ္ခုကို အလုိမလုိက္နဲ႔၊
အရုိးမရွိတဲ့အရာႏွစ္ခုသည္
အထက္မွာ တစ္ခု၊ ေအာက္မွာ တစ္ခု ရွိသတည္း” ဆုိၿပီး
တရားကုိ အဆုံးသတ္သြားသတဲ့။
 ပိဋကတ္သုံးပုံထဲမွာ မပါတဲ့တရားကို ငါးခုံဆရာေတာ္တုိ႔ ေဟာသြားတာပါ၊

အရုိးမပါတဲ့အရာႏွစ္ခုကေတာ့ အားလုံးသိၿပီးသားပါ။
အထက္မွာ အရုိးမပါတာ တစ္ခုဆုိတာက လွ်ာ။
ဒီလွ်ာကို အလုိလုိက္ေနသ၍ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းေနၾကအုံးမွာပဲ။
အစားအေသာက္ေကာင္းတာဆုိ အလြန္ႀကဳိက္တတ္တဲ့
တနည္းအားျဖင့္ ငါးကင္လုိအစားအစာမ်ဳိးဆုိ ေခါင္းေထာင္လာၾကတဲ့
ဒုိ႔တေတြ နိဗၺာန္နဲ႔ေတာ့ နီးလ်က္နဲ႔ေ၀း ၃ နဲ႔ ၄ ပမာ ေ၀းကြာေနအုံးမွာပါလားလုိ႔
ဆင္ျခင္အေတြးေလးက လွ်ပ္တပ်က္ ၀င္လာတာပါ။


ေရာက္ပါဘီ ငါးကင္ဆုိင္၊ မေလးရွား မြတ္စလင္ဆုိင္၊
ေတာဓေလ့ ေတာအျပင္အဆင္ေလးနဲ႔။
ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ငါးကင္ကုိ ကဗ်ာဆန္ဆန္စားရေအာင္ဆုိၿပီး
ဆုိင္ၿခံထဲမွာရွိတဲ့ ၀ါးတဲေလးထဲကုိ ဦးေဆာင္ေခၚသြားပါတယ္။
ငါးကင္ကုိ ငရုတ္သီးစပ္စပ္ မေလးရွားငပိဖုတ္သုတ္နဲ႔ တုိ႔စားရတာ။
အေတာ္ေကာင္းသားပဲ။
ကဲေလ၊ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းကာမွ ေ၀းေရာ၊
ႀကဳံတုန္း ေလြးလုိက္အုံးမဟဲ့ဆုိၿပီး ဘုန္းေပးလုိက္တာ
ငါးကင္ခပ္ႀကီးႀကီး သုံးေကာင္ေလာက္ ကုန္သြားတယ္။

ငါးကင္ဘုဥ္းေပးျခင္းကိစၥၿပီးေတာ့ ကားဆရာ ဒကာေလးက
ပထမဦးဆုံး (Crocodile Show) မိေက်ာင္းျပပြဲကုိ ေခၚသြားတယ္။
မိေက်ာင္းျပပြဲဆုိတာ မိေက်ာင္းနဲ႔ လူတရင္းတႏွီး ေနျပတာကုိ ေျပာတာပါ။
မိေက်ာင္းျပပြဲၾကည့္ရတာ္ သဲထိပ္ရင္ဖုိပါပဲ။
မိေက်ာင္းေပၚကုိ လူ တက္ျပတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ျပတယ္၊
တင္ပလႅင္ေခြထုိင္ျပတယ္။ အိပ္ျပတယ္။
မိေက်ာင္းေပၚမွာ တေစာင္းေလးအိပ္ၿပီး လက္တစ္ဖက္က ေမးေထာက္ကာ
က်န္လက္တစ္ဖက္က ၾကည့္ရႈေနတဲ့ပရိသတ္ကုိ ေ၀ွ႔ယမ္းႏႈတ္ဆက္ျပတယ္၊
ေနာက္ဆုံး လူတစ္ေယာက္က ဟေနတဲ့မိေက်ာင္းပါးစပ္ထဲကုိ လက္ႏႈိက္ျပတယ္။

မိေက်ာင္းျပပြဲၾကည့္ၿပီးေတာ့ မြန္းလြဲ ၂ နာရီေလာက္ရွိသြားၿပီ။
Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ရမဲ့ေနရာကုိ ကားဆရာေလးက ေခၚသြားတယ္။
တက္ရမဲ့ေတာင္အျမင့္က မီတာ ၇၀၅ မီတာေလာက္ျမင့္တယ္။
Cable ႀကဳိးကို ခ်ိတ္ထားတဲ့ မွန္လုံခန္းမွာ လူေျခာက္ေယာက္ေလာက္ စီးသြားရတာ။
တက္လုိက္သြားရုံပါပဲ။
စီးတက္သြားရင္း သြားရင္း ၾကာေလ ျမင့္ေလ ျဖစ္လာတာ။
စိတ္အားငယ္တတ္တဲ့သူဆုိ ေအာက္ေတာင္ မၾကည့္ရဲေလာက္ဘူး။
အျမင့္ႀကီးဆုိေတာ့ အေတာ္ရင္ခုန္စရာေကာင္းတာ။

ရင္ခုန္ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္တက္တုန္းက ကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးေခမိက ႀကီးကုိ သတိရမိေသးတယ္။
တစ္ေန႔
သူက စာသင္သားဦးဇင္းေတြ စာေမးပြဲေျဖခါနီးေတာ့
မင္းတုိ႔တေတြ၊ စာေမးပြဲေျဖရင္ ရင္ခုန္လားလုိ႔ ေမးတယ္။
ေအး၊ ရင္ခုန္တယ္ဆုိရင္ မင္းတုိ႔တေတြ ခ်စ္သူရည္းစားနဲ႔ ေတြ႔ေနရတယ္လုိ႔မွတ္၊
ခ်စ္သူရည္းစားနဲ႔ေတြ႔ရရင္လဲ ဒီလုိရင္ခုန္တာပဲ လုိ႔ သူက ေျပာျပဘူးပါတယ္။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ သူလဲ ဘယ္စာအုပ္ဖတ္ ေျပာတယ္မသိပါဘူး
ဒီကထိကဆရာေတာ္ ဒီ Cable စီးၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ဖူးသြားရင္
ရင္ခုန္ဘူးသြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။
သူ ဒီ Cable စီးၿပီး ရင္ခုန္ဘူးသြားရင္
ဘယ္လုိမ်ားေျပာဦးမယ္မသိဘူး။
Cable လမ္းခရီးတစ္၀က္မွာ ေတာင္တစ္လုံးကုိ ေရာက္တယ္။
ခဏနား ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္လုပ္ၿပီး
ဒီထက္ျမင့္တဲ့ ေနာက္တစ္ေတာင္အတြက္ ခရီဆက္ဖုိ႔
Cable ထပ္စီးရျပန္တယ္။

ေတာင္ေတြေပၚမွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွ မရွိပါဘူး။
အေအးဆုိင္၊ ေသာက္ေရသန္႔ဗူးအေရာင္းဆုိင္နဲ႔
အေသးအဖြဲ စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္ေရာင္းတာေလာက္ပဲ ရွိတယ္။
ေအာက္ရႈခင္းေတြကုိ ေတာင္ထိပ္ကေန ၾကည့္ဘုိ႔
Cable ေတြ တပ္ဆင္ထားတဲ့သေဘာေလာက္ပါပဲ။
ေငြအမ်ားႀကီးေပးၿပီးွ ေကဘယ္လ္ႀကိဳးစီးကာ ေတာင္ထိပ္ေပၚကုိ တက္ၾကရတာပါ။
ဒီလုိမ်ဳိး ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေငြရွာတတ္တဲ့ မေလးရွားအစုိးရကုိ ခ်ီးက်ဴးမိျပန္တယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ
ျမန္မာျပည္က က်ဳိက္ထီးရုိးေတာင္ကုိ သတိရမိတယ္။
လူအတက္မ်ားတဲ့ ျမန္မာျပည္က က်ဳိက္ထီးရုိးေတာင္မွာလည္း
ဒီလုိ Cable ႀကဳိးေတြ တတ္ဆင္ေပးထားရင္ ေကာင္းမွာ လုိ႔ ေတြးမိျပန္တယ္။
ဟယ္၊ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာက ၂၄ နာရီ(တစ္ရက္) မွာ
လွ်ပ္စစ္မီးက ၈ နာရီေလာက္ လာတာ။
မေတာ္၊ Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ေနတုန္း လမ္းတစ္၀က္မွာ
မီးပ်က္သြားမွျဖင့္ ဒုကၡလုိ႔  ျပန္စဥ္းစားမိရင္း
အေတြးစကုိ ကိုယ့္ဟာကုိ ျပန္လည္ရုတ္သိမ္းလုိက္ပါတယ္။

Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚကဆင္းၿပီး လက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္တန္းေလးေတြးကုိျဖတ္ကာ
ကားဆရာဒကာေလးထံသြားၿပီး ခရီးဆက္ဖုိ႔ေျပာရပါတယ္။
သဲမဲေတြရွိတဲ့ သဲမဲကၽြန္း၊ သဲျဖဴေတြရွိတဲ့ သဲျဖဴကၽြန္းစသျဖင့္
ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုိက္ပုိ႔ၿပီး
မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္သြားခဲ့ဘူးတဲ့
ေဒါက္တာ မဟာသီယာရဲ႕ ျပတိုက္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။

Monday, October 13, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၃)


ပင္လယ္ထဲက ဟုိကၽြန္း ဒီကၽြန္း ဟုိေနရာ ဒီေနရာေတြကုိ လည္ပတ္ၿပီး
တည္းခုိမည့္ ဟုိတယ္ကုိ သြားၾကပါတယ္။
အေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ဒကာေလး ေမာင္ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ကားနဲ႔ပါပဲ။
ေလွဆိပ္နဲ႔ ဟုိတယ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေမာင္းရေတာ့
ကားသမားေလးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။
စကားေျပာရင္း သူ႔အေၾကာင္းေတြ သိခဲ့ရတယ္။

သူမေလးရွား လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ေရာက္တာ (၃) ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊
စားေသာက္ဆုိင္မွာ စားဖုိမွဴးလုပ္ေနေၾကာင္း၊
မေလးရွားအမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ေနေၾကာင္းစတဲ့
သူ႔ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေလးေတြကုိ ကားေမာင္းရင္း ေျပာျပပါတယ္။

ဒီမေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ဥပေဒက
မေလးရွားလူမ်ဳိးကုိ ဘယ္လူမ်ဳိးက အိမ္ေထာင္ျပဳ ျပဳ၊
အထီးကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အမကပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးလူမ်ဳိးကုိ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆုိရင္
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္းရပါတယ္။

ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္
ဗုဒၶဘာသာ ေယာက္က်ားက မေလးရွားအမ်ဳိးသမီးကို ယူလဲ
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရပါတယ္၊
ဗုဒၶဘာသာအမ်ဳိးသမီးက မေလးရွား အမ်ဳိးသားကုိ ယူလဲ
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရရုံတင္ မကပါဘူး။
သူ႔မူရင္းနာမည္ကုိပါ မြတ္စလင္နာမည္ ထည့္၊ ေျပာင္းပစ္ရပါတယ္။
ဥပမာ၊ ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ဆုိရင္ အဗၺဒူလာ ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း
ဒါမွမဟုတ္ မုိဟာမက္ ေက်ာ္၀င္း စသည္ျဖင့္ေပါ့။

ဒီေဇယ်ာေက်ာ္၀င္းဆုိတဲ့ ဒကာေလးလဲ နာမည္ေျပာင္းၿပီးသြားၿပီလုိ႔ သိရပါတယ္။
သူ႔နာမည္ မာမြတ္ေက်ာ္၀င္းဆုိလား၊ ရာကြတ္ေက်ာ္၀င္းဆုိလား။
မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
ဒါ့အျပင္
ေသာၾကာေန႔ဆုိ ဗလီကုိ သြားၿပီး ၀တ္ျပဳတဲ့အလုပ္လည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရပါတယ္တဲ့။

ဒီလုိေတြ ဘာလုိ႔ ျဖစ္ကုန္တာလဲ လုိ႔ ဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့
သူက ဒီမေလးရွားႏုိင္ငံသားျဖစ္ခ်င္လုိ႔ မေလးရွားႏုိင္ငံသား ျဖစ္ေအာင္
သူတုိ႔ျပဌာန္းထားတဲ့ဥပေဒစည္းကမ္းလုိက္နာတာပါလုိ႔ေျပာပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလုိက္သလဲ။
ကုိယ့္ႏုိင္ငံ စီးပြါးေရးအဆင္မေျပလုိ႔ ပညာေရး မျမင့္မား။
ပညာေရး မျမင့္မားေတာ့ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးနိမ့္က်၊

ၿခဳံၾကည့္လုိက္ေတာ့
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေမြးၿပီး ျမန္မာ့ေလကို ႐ွဴ၊ ျမန္မာ့ေရကုိေသာက္
ျမန္မာ့ဆန္ကို္စားၿပီး လူျဖစ္လာတဲ့သူက
ျမန္မာႏုိင္ငံသား မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး…တဲ့။
မိဘကုိးကြယ္တဲ့ဘာသာကုိေတာင္စြန္႔ၿပီး သူမ်ားႏုိင္ငံသားျဖစ္ခ်င္ေနၿပီ ဆုိပဲ။

ဒုိ႔နုိင္ငံမွာ ဒီလုိလူငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ။
ဘာေၾကာင့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ပဲ ပစ္ခြါခ်င္လာၾကတာလဲ။
တရားခံက ဘာလဲ။
ဘယ္သူလဲ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးေနမိပါတယ္။

ဆက္စဥ္းစားမိတာက ဒုိ႔နုိင္ငံ အေျခခံဥပေဒမွာလဲ
ဘယ္သူပဲ ဒုိ႔လူမ်ဳိးကုိ ယူယူ၊ ဗုဒၶဘာသာေျပာင္းခုိင္းရရင္ ေကာင္းမွာ၊
ဒီလုိဥပေဒမ်ဳိး ဒုိ႔ႏုိင္ငံမွာလဲ ခုိင္ခုိင္မာမာ ေရးစြဲထားရင္ေကာင္းမွာလုိ႔
က်ဥ္းက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း ေတြးေခၚမိပါေသးတယ္။

ကားသမားဒကာေလးနဲ႔ စကားေျပာရင္း ေတြးရင္း ဟုိတယ္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။
ဟုိတယ္နာမည္က Delta တဲ့။
ပင္လယ္ေဘး။
ႏွစ္ေယာက္ခန္းကုိ မေလးရွားေငြ ၁၃၀ ေပးရတယ္။
ဟုိတယ္အခင္းအက်င္းကုိေတာ့ သိပ္ဘ၀င္မက်လွပါဘူး။
သုိ႔ေသာ္လဲ
ငါရဟန္းပဲေလ၊ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္ေတာင္ ေနရအုံးမွာမုိ႔လားလုိ႔
ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေျဖေတြးေလး ေတြးၿပီး အပမ္းေျဖလုိက္တယ္။

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဟုိတယ္နဲ႔ကပ္ေနတဲ့
(Under Water World) ေရေအာက္ကမၻာကုိ ၀င္ၾကည့္ဘုိ႔
ကားသမားေလးက လာေခၚလုိ႔ လုိက္သြားျဖစ္တယ္။
ေရေအာက္ကမၻာဆုိတာကုိ စကၤာပူသြားတုန္းက ၾကည့္ဘူးတယ္၊
ဒီမွာေတာ့ စကၤာပူေလာက္ မခန္းနားဘူး။
ေရေအာက္ကမၻာဆုိလုိ႔ ပင္လယ္ႀကီးေအာက္ သြားၾကည့္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဖန္တီးထားတဲ့တုိက္ႀကီးထဲမွာ မွန္လုံေရကန္ႀကီးေတြထဲ ထည့္ထားတဲ့
ေရေနသတၱ၀ါေတြကို သြားၾကည့္တာပါ။
ရန္ကုန္က ငါးျပတုိက္လုိဟာ။
ဒါေပမဲ့ ဒီကဟာေတြက အနည္းနဲ႔ အမ်ား ခန္းနားၾကပါတယ္။
ခန္းနားေအာင္လုပ္ၿပီး လာၾကည့္တဲ့သူေတြဆီက ၀င္ေၾကးပုိက္ဆံကုိ မ်ားမ်ားေတာင္းယူၾကတယ္။

ေရေအာက္ကမၻာ၀င္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္ျပန္ ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး
လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ေစ်းႀကီးကုိ သြားဘုိ႔
ကားသမား ဒကာေလးက လာေခၚတယ္။
ကြာလာလမ္ပူက လာတဲ့သူမုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။
လကၤာ၀ီကၽြန္းက အႀကီးဆုံးေစ်းႀကီးက သိပ္မခန္းနားလွဘူးလုိ႔ပဲ ထင္မိတယ္။

ေစ်းႀကီးထဲမွာေတာ့ လက္ေဆာင္၀ယ္စရာပစၥည္းမ်ိဳးစုံကုိ ေတြ႔ရတယ္။
ေစ်းႀကီးေအာက္ထပ္ သုံးပုံ တစ္ပုံေလာက္ကုိ
ဘီယာဆုိင္ အရက္ဆုိင္ႀကီးက ေနရာယူထားလုိ႔
လုိက္ပုိ႔တဲ့ကားသမားေလးကုိ
"ဒကာတုိ႔ လကၤာ၀ီသားေတြ အရက္အေတာ္ႀကဳိက္ပုံေပၚတယ္။
အရက္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ႀကီးက ႀကီးလွခ်ည္းလား” လုိ႔ ေျပာမိေတာ့
ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ အရက္နဲ႔စီးကရက္က Duty Free ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ေစ်းသက္သာေၾကာင္း၊
ကြာလာလမ္ပူမွာ ဘီယာတစ္ဗူးကုိ မေလးရွားေငြ ၄ က်ပ္ေပးရေပမယ့္
ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ ၁ က်ပ္ခြဲသာ ေပးရေၾကာင္း၊
က်န္တဲ့ Black label, Blue Label စတာေတြလဲ အလြန္ေစ်းေတာ္ေၾကာင္း
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းရွင္းျပေနလုိ႔
ဟဲ့ ၊ ဒကာေလး၊ ဒကာေလးက သီလရွင္ေရွ႕မွာ  ဘီး ေၾကာ္ျငာေနသလုိ ျဖစ္ေနၿပီ”
လုိ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျပန္ေျပာလုိက္ျဖစ္လုိက္တယ္။

ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာရွိတဲ့ အႀကီးဆုံးေစ်းႀကီးထဲမွာ
၄၅ မိနစ္ေလာက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈ ၀ယ္ယူၿပီး ဟုိတယ္ကုိျပန္ကာ
တစ္ေနကုန္ပင္ပမ္းသမွ် (ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့) အိပ္စက္ျခင္းျဖင့္သာ
အနားယူပါေတာ့တယ္။

Sunday, October 12, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၂)


ပီနန္းေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ ၈နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ
ပီနန္းကၽြန္းမွ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ဘုတ္သေဘၤာနဲ႔ ခရီးဆက္ျဖစ္တယ္။
သေဘၤာခ မေလးရွားေငြ ၆၀ က်တယ္။ မေလးရွားေငြ ၆၀ ေပးရတာနဲ႔စာရင္
သေဘၤာက အေကာင္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က ငယ္ငယ္တုန္းက ရန္ကုန္က သန္လ်င္ကို သြားတဲ့
သေဘၤာေတြထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီးသာပါတယ္။
၁၁ နာရီ ဆြမ္းစားမီ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ေရာက္ပါတယ္။
လကၤာ၀ီကၽြန္း၊ စားေသာက္ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိတဲ့
ရန္ကုန္၊ ၾကည့္ျမင္တုိင္သား ေမာင္ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ဆုိတဲ့ ဒကာေလးက
သေဘၤာဆိပ္ကုိ ကားနဲ႔လာႀကဳိပါတယ္။
ဆြမ္းစားခ်ိန္ဆုိေတာ့ ထမင္းဆုိင္ အရင္ပုိ႔ေပးတယ္။
ထမင္းဆုိင္က မြတ္စလင္ကုလားဆုိင္ပါ၊
ဟင္းေတြကေတာ့ စုံပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လတ္ဆပ္မႈ၊ သန္႔ရွင္းမႈေတာ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။
စားေသာက္ၿပီးေတာ့ လကၤာ၀ီကၽြန္းေရာက္ရင္ မျဖစ္မေနသြားရမယ့္
မာစုရီ (Mahsuri) ဆုိတဲ့ေနရာကုိ ကားသမားေလးက ပုိ႔ေပးပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)
မာစုရီဆုိတာက လကၤာ၀ီကၽြန္းသမုိင္းထဲက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နာမည္ပါ၊
သူ႔အေၾကာင္းဗီြဒီယုိဇာတ္လမ္းတုိေလးကုိ အခန္းေလးတစ္ခန္းထဲမွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။
ပုံထဲ ဗီြဒီယုိထဲၾကည့္ခဲ့ရတာေတာ့ အေတာ္ေခ်ာေမာလွပတယ္။
သူက ရြာသူႀကီး (ရွင္ဘုရင္) ရဲ႕ ဇနီးတဲ့၊
သူ႔ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ရွင္ဘုရင္ ေရွ႕တန္းစစ္တုိက္သြားေတာ့
မာစုရီကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ အေစာင့္ထားခဲ့တယ္တဲ့။

မနာလုိတဲ့ ရြာသူလုံေမတုိ႔က
မာစုရီကုိ စစ္သူႀကီးနဲ႔ ေဖာက္ျပန္တယ္ ဆုိၿပီး ရွင္ဘုရင္ျပန္လာတဲ့အခါ ေျပာၾကတယ္။
ဂုံးတုိက္ၾကတယ္ေပါ့။
ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေတြးေခၚဥာဏ္ မရွိတဲ့ ရွင္ဘုရင္က
မစူးစမ္း မဆင္ျခင္ မစုံစမ္းပဲ မာစုရီကုိ ေသဒဏ္ေပးလုိက္တယ္။

မာစုရီကုိ မကြပ္မ်က္မီ မာစုရီက ႀကိမ္စာဆုိခဲ့ပါတယ္၊
“မေဖာက္ျပန္ဘဲ ေဖာက္ျပန္တယ္လုိ႔ စြပ္စြဲတဲ့လူေတြေနတဲ့ ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ
ေနာင္ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ ဘာပင္မွစုိက္လုိ႔ မရပါေစသား၊
ဘာစီးပြါးေရးမွ လုပ္လုိ႔ မရပါေစသား” လုိ႔ ႀကိမ္စာတုိက္ခဲ့တယ္။
သူႀကိမ္စာတုိက္ခဲ့သည့္အတုိင္း လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ  ဘာမွ စုိက္လုိ႔မရခဲ့ဘူးတဲ့။
ဘာစီးပြါးေရးမွ မျဖစ္ထြန္းခဲ့ဘူးတဲ့။

မေလးရွား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာ မဟာသီ လက္ထက္ေရာက္မွ
ႀကိမ္စာတုိက္ထားတဲ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာလုိ႔
ျပန္လည္စီကားလာတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အခုေတာ့ အေတာ္ေလး စီကားေနပါၿပီ။ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ကမၻာက သိေနပါၿပီ။

မာစုရီေနရာအနီးအနားတ၀ုိက္ လည္ပတ္ၾကည့္ရႈၿပီးေတာ့
ပင္လယ္ထဲက လည္ပတ္စရာေနရာေတြကုိ သြားဘုိ႔အတြက္
ေလွဆိပ္ကုိ သြား၊ ေလွငွားရပါတယ္။
ေလွဆိပ္မွာ ေလွ စင္းလုံးငွားရင္ မေလးရွားေငြ ၂၅၀ ေပးရၿပီး
အမ်ားနဲ႔ ေရာလုိက္ခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ ၃၀ ေပးရတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ကုိယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊
အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ ကုိယ္ေနခ်င္သေလာက္ေနလုိတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္
ေလွစင္းလုံးငွားျဖစ္ပါတယ္။
ပထမဆုံး Palau Dayang Bunting ဆုိတဲ့ေနရာကုိ သြားျဖစ္တယ္။ (ပုံၾကည့္)
အဲ့ေနရာက ကၽြန္းေလးေတြ ၀ုိင္းရံေနၿပီး
အလယ္တည့္တည့္မွာ ေရအုိင္ေလးလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ။
ထူးျခားတာက
အဲ့ေရအုိင္ထဲက ေရက ေရငံမဟုတ္ပဲ ေရခ်ဳိျဖစ္ေနတာ။
ဒီေရအုိင္မွာ ဒီထက္ ထူးဆန္းတဲ့အျဖစ္အပ်က္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္။
ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက
လက္ထပ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၁၉ ႏွစ္ၾကာသည္အထိ ခေလးမရတဲ့
လင္မယားအတြဲတစ္တြဲ ဒီေရအုိင္ကုိလာလည္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။
လာလည္ၿပီး ဒီေရအုိင္ထဲက ေရကုိ လင္ေရာ မယားပါ ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီအိုင္ထဲက ေရကုိ ေသာက္ၿပီးမွ သူတုိ႔လင္မယား ခေလးရတယ္တဲ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ ခေလးမရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ
ဒီအုိင္ကုိလာၿပီး ေရေသာက္ေလ့ရွိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ကဲ၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ခေလးမရတဲ့သူေတြ ဒီအုိင္ကုိ အေရာက္သြားၿပီး
အုိင္ထဲကေရ သြားေသာက္ေပေတာ့ အႀကံျပဳလုိပါတယ္။ :D

အဲဒီအုိင္ကေနၿပီး ေလွသမားက ဟုိဟုိဒီဒီလုိက္ပုိ႔ရွာပါတယ္။
သိန္းငွက္ေတြ ေပါတဲ့ေနရာ၊ သဲျဖဴကၽြန္း စသည္ျဖင့္။
သဲျဖဴကၽြန္းက ပင္လယ္ေရခ်ဳိးလုိ႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕
ႏုိင္ငံျခားသား (အထူးသျဖင့္) အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြ
အေတာ္စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ ေရခ်ဳိးေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

သူတုိ႔တေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အိႏၵိယမွာ ပညာသင္ခဲ့ဘူးတဲ့
ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာဥတၱရဥာဏ ေျပာသြားတဲ့စကားကုိ သတိရမိၿပီး
ၿပဳံးလုိက္မိပါေသးတယ္။
သူျမန္မာျပည္ကုိ ခဏအလည္ျပန္လာေတာ့
အိႏၵိယႏုိင္ငံအေၾကာင္းေျပာျပရင္း
“ကုိယ့္လူတုိ႔၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံကို လာရင္ Neither, Nor; Either, Or;
ဗုိက္သားေပၚေလးေတြ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္” တဲ့။
လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာေတာ့ အေနာက္တုိင္းသူ လွပ်ဳိျဖဴေတြ
ဗုိက္သားေပၚရုံတင္ မကေတာ့ပါလား။

Saturday, October 11, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၁)


၂၈၊ ၉၊ ၂၀၁၀ အဂၤါေန႔ က လကၤာ၀ီကၽြန္းကို ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္။
ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဘာမွ အစီအစဥ္မရွိပဲ ခရီးထြက္ျဖစ္တာ။

Petaling Jaya မွာ ေနေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးဦးဥတၱမ က
သူ႔တရုတ္ဒကာ (ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့သူ)
ကားအေဟာင္း (Second Hand) တစ္စီး၀ယ္ထားေၾကာင္း
အဲ့ကားေလးနဲ႔လကၤာ၀ီသြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
မေရာက္ဖူးလုိ႔ ကားအဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ လုိက္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔
အဆင္ေျပတာနဲ႔ပဲ လုိက္ျဖစ္သြားတယ္။

ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့သူ၀ယ္ထားတဲ့ကားက မာစီဒီး ပါ။
ျမန္မာျပည္က လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားစီးေနတဲ့
ကားထက္ေတာင္ ေကာင္းေနေသးတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။
အင္း၊ စဥ္းစားၿပီး ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ သတိရမိလုိ႔ မရွိၿပဳံးၿပဳံးမိပါေသးတယ္။
မနက္ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ စထြက္တယ္။
Ipoh ၿမိဳ႔နားက Pandai Remis ဆုိတဲ့
ပင္လယ္ကမ္းေျခရြာျဖစ္တဲ့ တံငွာရြာေလးကုိ
၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေရာက္တယ္။
(Pandai ဆုိတာ ျမန္မာလုိ ကမ္းေျခတဲ့)
အဲ့ရြာမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါး သီတင္းသုံးသာသနာျပဳေနတယ္။
အဲ့မွာ ေန႔ဆြမ္းစားတယ္။

ရြာေလးလုိ႔သာေျပာရတယ္၊
အင္တာနက္က အစ ဘာညာ သာရကာ အကုန္ရွိတယ္။

အဲ့ရြာမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ဆရာေတာ္ေလးက ေျပာတယ္၊
ျမန္မာျပည္မွာလဲ ဒီနုိင္ငံမွာလုိ ေတာရြာေလးေတြမွာေရာ
အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတုိ႔ရရင္ အဆင္ေျပမွာတဲ့။
အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတုိ႔ရွိရင္
ဘုန္းႀကီးေတြ ေတာရြာေတြမွာ ေပ်ာ္လာၿပီး
ေတာရြာေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာအေျခအေန
အခုထက္ ပုိတုိးတက္လာႏုိင္တယ္တဲ့။
အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးလုိ ၿမဳ႔ိႀကီးေတြမွာပဲ ေပါမ်ားေနတာတဲ့။
သူ႔အဆုိအရ ေတာရြာေတြမွာ အင္တာနက္သုံးလုိ႔ရေအာင္
လုပ္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တျခားတျခားေသာ
ပညာေရး၊ စီးပြါးေရးတုိးတက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းတရားသက္သက္မဟုတ္ပဲ
ဗုဒၶဘာသာတုိးတက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းတရားလည္း ျဖစ္ေၾကာင္း
ေျပာခ်င္တာ တူပါရဲ႕။

ဒီအိပ္မက္မ်ဳိးေတာ့ မမက္ခ်င္ေသးပါဘူး။
ရန္ကုန္လုိ မႏၱေလးလုိ ၿမဳိ႔ႀကီးေတြမွာေတာင္
အင္တာနက္ speed က အေတာ္ေႏွးတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဒီဆရာေတာ္ေလးေနတဲ့ တံငွာရြာေလးက ေတာရြာေလးဆုိေပမဲ့ အေတာ္သာယာတယ္။
အဲ့ဒီရြာေလးမွာ ထား၀ယ္၊ ေကာ့ေသာင္း၊ ရခုိင္ျပည္နယ္ ကမ္းရုိးတမ္း
စတဲ့ေနရာက လူေတြ ငါးရာေလာက္ရွိတယ္တဲ့။
ဒီငါးရာေလာက္ေသာလူေတြအတြက္
သာေရး၊ နာေရးကိစၥေတြကုိ သူေဆာင္ရြက္ေပးေနရသတဲ့။
 သူမေရာက္ခင္တုန္းကဆုိရင္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ေယာက္
ကြယ္လြန္လို႔ သရဏဂုံတင္တဲ့အခါ
ငါးပါသီလဆုိတတ္တဲ့သူက ေရွ႕ကတုိင္ေပးၿပီး မဆုိတတ္တဲ့ က်န္တဲ့သူမ်ားက
ေနာက္က လုိက္ဆုိၿပီး သရဏဂုံတင္ျခင္းအမႈကိစၥျပဳလုပ္ရေၾကာင္း၊
တခါတေလ ငါးပါးသီလေတာင္ ဆုိတတ္တဲ့သူ မရွိလုိ႔
တရုတ္နည္းနဲ႔ ေသဆုံးသူေတြကုိ သၿဂဳိဟ္လုိက္ရတာ ရွိေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ေလးက ဆက္လက္ေျပာျပပါတယ္။

၁၁ နာရီခြဲေလာက္မွာ အဲ့ဒီေတာရြာေက်ာင္းေလးမွာ ေန႔လည္စာ ဆြမ္းဘုန္းေပးျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာဒကာ ဒကာမတခ်ဳိ႕က ကပ္တဲ့ဆြမ္းပါ။
တံငွာလုပ္ရင္း အားရင္ အားသလုိ ကုသုိလ္ယူတတ္တဲ့ ေရႊျမန္မာဗုဒၶဘာသာေတြကုိ
ေတြ႔လုိ႔ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။
ဆြမ္းစားၿပီး ပီနန္ကုိ ခရီးဆက္ပါတယ္။
ပီနန္ မေရာက္ခင္ Lunas Hermitage ကုိ ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။
Lunas Hermitage ဆုိတာက
ပီနန္ကြ်န္းဘက္ကုိ မကူးခင္ ဒီဘက္ကမ္းမွာ တည္ရွိတဲ့
Butterworth ဆုိတဲ့ၿမိဳ႔ေလးက နာရီ၀က္ေလာက္ ကားစီးၿပီး သြားရတဲ့
Lunas ဆုိတဲ့ၿမိဳ႔မွာ တည္ရွိတဲ့ တရားရိပ္သာတစ္ခုပါ။
မဟာစည္ၾသ၀ါဒခံ ရိပ္သာတစ္ခုျဖစ္တယ္။

မဟာစည္မုခ္ဦးႀကီးနဲ႔။ အဲ့ဒီမုခ္ဦးဖြင့္ပြဲတုန္းက အဂၤလိပ္လုိ တရားေဟာေပးဘုိ႔
အဲ့ရိပ္သာမွာ သတင္းသုံးေနတဲ့ ဆရာေတာ္က ပင့္လုိ႔ အရင္ ေရာက္ဖူးတယ္။
အခု တစ္ေခါက္ အဲ့ဆရာေတာ္ ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္ေနၿပီလုိ႔ သိရတယ္။
ဆရာေတာ္အသစ္ျဖစ္တဲ့ မဟာစည္သာယာကုန္းဆရာေတာ္နဲ႔
ရုပ္ရွင္မင္းသားရဲေအာင္ရဲ႕ ေယာက္ခမျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ တျဖစ္လဲ
ေဒါက္တာ ဦးသုနႏၵတုိ႔ကုိ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

နာရီ၀က္ေလာက္ ဟုိေျပာဒီေျပာ ေျပာၿပီး
ပီနန္းကုိ ခရီးဆက္တယ္။ ညေန ၇ နာရီေလာက္ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တန္းတုိးတာပဲ။

ပီနန္းဆရာေတာ္ကုိ ၂၀၀၀ ခုနစ္ စာသင္သားဘ၀တုန္းက
သီဟုိဠ္ကေန အလည္သြားခုိက္ ပထမဆုံး ေတြ႔ဘူး စကားေျပာဘူးတယ္။
ေနာက္ ၂၀၀၂ ခုနစ္တုန္းက တစ္ႀကိမ္။
၂၀၀၄ ခုနစ္က တစ္ႀကိမ္။
အဲ့ေနာက္ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
အခုတစ္ႀကိမ္ေတြ႔လုိက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး အေတာ္က်သြားတယ္ဆုိတာ
သတိျပဳလုိက္မိတယ္။ သိပ္မသြက္ေတာ့ဘူး။

Tuesday, October 7, 2014

ေက်းဇူး

 
မနက္ဖန္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ (၈၊ ၁၀၊ ၂၀၁၄)
ည ၇ နာရီ ကပုန္းေက်ာင္းတြင္
ဆီမီးပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပမည္
 
ပညာဥာဏ္ႀကီးမားေလ အေမ့ေက်းဇူးသိေလ
(၁)
ဘုရားရွင္က သူ႔အေမ့အပၚမွာ ေက်းဇူးသိတတ္ပုံကုိ
အနည္းငယ္ေရးျပဘူးတယ္။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကုိ ေမြးဖြားၿပီး (၇) ရက္ေျမာက္မွာ မယ္ေတာ္မဟာမာယာ နတ္ရြာစံသြားၿပီး
နတ္ျပည္မွာ သႏၱဳႆိတအမည္နဲ႔ နတ္သားသြားျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ဆုံးဘ၀မွာ
မယ္ေတာ္ မဟာမာယာနဲ႔ (၇) ရက္သာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္
မယ္ေတာ္မဟာမာယာကေန ဘ၀ေျပာင္းသြားတဲ့ သႏၱဳႆိတနတ္သားကုိ
ေသာတာပန္ျဖစ္သြားေအာင္ ၀ါတြင္းသုံးလပတ္လုံး
အဘိဓမၼာတရားမ်ားေဟာၾကားေပးျခင္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး ဘုရားရွင္ျဖစ္အၿပီး
သူ႔ဟာသူ ေအးေအးလူလူေနမယ္ဆုိ ေနလုိ႔ရတဲ့ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ
ေအးေအးလူလူမေနပဲ
အေမ့ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ အလြန္ေ၀းကြာလြန္းလွတဲ့ နတ္ျပည္အထိ ၾကြခ်ီကာ
တရားေရေအး အၿမိဳက္ေဆး တုိက္ေကၽြးျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့တာပါ။
ဘုရားရွင္က ပညာဥာဏ္ႀကီးမားေတာ့ အေမ့ေက်းဇူးသိတာေပါ့။
(၂)
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း သိၾကပါတယ္။
ပညာဥာဏ္ဧတဒဂ္ရသူပါ။ ဘုရားရွင္ၿပီးရင္ ပညာအႀကီးဆုံးပုဂၢဳိလ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။
တစ္ေန႔…
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးဟာ သူ႔ဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္လည္ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္မိတဲ့အခ်ိန္..
မၾကာခင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့မွာပါလားဆုိတာ သိသြားတယ္။
ဒါနဲ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးက ဘုရားရွင္ကုိ
“တပည့္ေတာ္ပရိနိဗၺာန္ျပဳပါရေစဘုရား၊ ဒီလုိပရိနိဗၺာန္ျပဳတဲ့အခါမွာ
တပည့္ေတာ္ေမြးဖြားရာ တုိက္ခန္းမွာပဲ ျပဳပါရေစဘုရား၊
တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီးဟာ မိစၦာအယူမွာဘဲ ယုံၾကည္သက္၀င္ဆဲမုိ႔
တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေက်းဇူးဆပ္ဖုိ႔ က်န္ပါေသးတယ္ဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။
တုိတုိပဲေျပာၾကပါစုိ႔၊
ေနာက္ဆုံးေတာ့ သားျဖစ္သူ ရွင္သာရိပုတၱရာေၾကာင့္
မိစၦာအယူမွ သမၼာအယူကူးေျပာင္းကာ
မယ္ေတာ္ႀကီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ေအာ္၊ ပညာဥာဏ္ႀကီးသူဆုိေတာ့ အေမ့ေက်းဇူး သိၿပီး
ရရာနည္းနဲ႔ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ့တာေပါ့။
(၃)
မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာလည္း မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကုိ လူတုိင္းသိၾကပါတယ္။
မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း တိပိဋကစာေမးပြဲေတြၿပီးေတာ့
သူေနထုိင္တဲ့ မင္းကြန္းက ေက်ာင္းထဲမွာ အေဆာင္ေလးတစ္ေဆာင္ေဆာက္ေစပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သူ႔ဇာတိ ျမင္းၿခံနယ္ ရြာက မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေခၚထားၿပီး
တရားအားထုတ္ေစကာ  လုပ္ေကၽြးျပဳစုပါတယ္။
၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ၾကာေတာ့ မယ္ေတာ္ႀကီးက ပ်င္းလာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ဇာတိျဖစ္တဲ့ ျမင္းၿခံက ရြာကုိပဲ ျပန္ေနခ်င္ေၾကာင္း
သားေတာ္ မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ေျပာတာေပါ့။

မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း
“ေပ်ာ္တဲ့ေနရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ေနရာမွာသာ ေနပါ၊
မယ္ေတာ္ႀကီးရြာျပန္ေနမယ္ဆုိရင္လည္း ရြာမွာ အိမ္ေဆာက္ေပးပါ့မယ္” လုိ႔ေျပာၿပီး
သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက ရြာမွာ က်ပ္ ၇၀၀၀ တန္
အိမ္ေကာင္းႀကီးတစ္လုံးကုိ ေဆာက္လုပ္ေပးသတဲ့။
အဲ့ေခတ္က ေရႊတစ္က်ပ္သားကုိ ၂၀၀ က်ပ္သာ ရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့
ရြာမွာဆုိ အိမ္ေကာင္းႀကီးတစ္လုံးရတာေပါ့။
မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း အေမ့အတြက္ အေမမေသခင္
ရရနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့တာပါဘဲ။
ေအာ္. . ပညာဥာဏ္ႀကီးတဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးဆုိေတာ့ အေမ့ေက်းဇူး သိတာေပါ့။
(၄)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုလည္း ၾကည့္ပါအုံး။
တစ္ေန႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဗမာျပည္အလယ္ပုိင္း သြားဘုိ႔ ခရီးႀကဳံလာတယ္။
သူ႔ရဲ႔ ပီေအ ျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္ထြန္းလွက
“ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း သြားစရာရွိတယ္၊
ေလယာဥ္စီစဥ္ထားတယ္” လုိ႔ေျပာတယ္။
ဒီေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က
“ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္းသြားမွာဆုိ ေလယာဥ္မစီစဥ္ပါနဲ႔ကြ၊
ကားနဲ႔စီစဥ္ပါ၊ ငါနတ္ေမာက္ကုိ ၀င္ၿပီး အေမ့ကုိ ကန္ေတာ့ခ်င္ေသးတယ္” လုိ႔ေျပာတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ကားနဲ႔သြားျဖစ္ၿပီး နတ္ေမာက္က သူ႔အေမေဒၚစုကုိ ၀င္ကန္ေတာ့ရင္း
“အေမ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ရန္ကုန္လုိက္ေနရင္ ေန၊
ဒီနတ္ေမာက္မွာေနရင္လည္းပဲ က်ေနာ္က စား၀တ္ေနေရး အကုန္တာ၀န္ယူပါရေစ” လုိ႔
ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ေျပာသတဲ့။
အသိဥာဏ္ႀကီးမားေတာ့ အေမ့ေက်းဇူးကုိ သိၿပီး ေက်းဇူးျပန္လည္ ဆပ္ခ်င္တာေပါ့။
(၅)
ေနာက္ ဦးသန္႔၊ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့သူ
သူ နယူးေယာက္မွာ တာ၀န္ထမ္းေနစဥ္ ျမန္မာျပည္ခဏျပန္လာၿပီး
သူ႔အေမနဲ႔ေတြ႔တယ္။ သူ႔အေမက ေလယာဥ္ကြင္း ဆင္းႀကိဳတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း အေမေနေကာင္းရဲ႕လားလုိ႔ ေမးၿပီး ၀တ္ခ်တယ္။
ၿပီးေတာ့ “အေမ၊ အေမရိကကုိ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ လုိက္ေနခ်င္လဲ ေန၊
ျမန္မာျပည္မွာေနရင္လဲ အေမ့စား၀တ္ေနေရးအတြက္ က်ေနာ္အကုန္တာ၀န္ယူပါရေစ” လုိ႔
ဦးသန္႔ကလည္း ေျပာတယ္တဲ့။
ပညာဥာဏ္ႀကီးမားတဲ့သူမ်ား အေမ့ေက်းဇူး သိတတ္လုိက္တာ။

(မႏွစ္က ဒီေန႔တုန္းက ေရးခဲ့တာေလးပါ။)
မွတ္ခ်က္၊ ဘုန္းႀကီးဦးရာဇတရားႏွင့္ ပိဋကတ္ေတာ္လာတရားမ်ားကုိ မွီျငမ္းေရးသားပါသည္။

Friday, October 3, 2014

ရဟန္းေတာ္မ်ားပညာေရး

 
ျမန္မာျပည္ခဏျပန္တုန္းက စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကုိ
သြားဖူးေမွ်ာ္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးက
စာသင္တုိက္အခက္အခဲ၊ စာသင္သားေတြရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေန၊
ရုိးသားမႈ၊ မရုိးသားမႈ၊ ႀကိဳးစားမႈ၊ မႀကိဳးစားမႈ၊
ပထမျပန္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာနဲ႔ ဓမၼာစရိယတန္းသင္ၾကားမႈေတြရဲ႕
အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ေျပာျပပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးေျပာျပအၿပီးမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ
“ပထမျပန္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာေတြကုိ
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲကျပဌာန္းစာနဲ႔ ေရာသမေမႊၿပီး
ျပဌာန္းေပးက ပုိအက်ဳိးမ်ားႏုိင္ေၾကာင္း၊
ေခတ္အေျခအေနအရ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းေတြကုိ သင္ေပးသင့္ေၾကာင္း၊
အတန္းကုိ ပထမငယ္၊ လတ္၊ ႀကီးလုိ႔ သုံးတန္း (သုံးႏွစ္) ထဲ ထားတာ မလုံေလာက္ေၾကာင္း၊
အနည္းဆုံး အဆင့္ (Level) ၇ ဆင့္ေလာက္ ထားသင့္ေၾကာင္း၊
ဓမၼာစရိယဒုတိယေန႔ေမးခြန္းစည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကုိ
၂ ပုစၦာကုိ ၁ ပုစၦာေပါင္းၿပီး က်န္တဲ့ငါးပုစၦာအတြက္ သေဘာတရားေတြ
မ်ားမ်ားေလ့က်င့္သင္ၾကားေမးျမန္းမယ္ဆုိရင္ ပုိအက်ဳိးမ်ားႏုိင္ေၾကာင္း၊
 
ဓမၼာစရိယတန္းကုိ အပုိင္းအပုိင္းခြဲၿပီး ျပဌာန္းၿပီး
၄ ႏွစ္ဆုိရင္ ၁၀၀ မွာ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္ေအာင္
အေကာင္အထည္ေပၚသင့္ေၾကာင္း၊
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္ၿပီးက မဟာဓမၼာစရိယတန္းဆုိတာ ရွိသင့္ေၾကာင္း၊
မဟာဓမၼာစရိယတန္းမွာ နိကာယ္ငါးရပ္ထဲက ေကာင္းႏုိးရာသုတ္ေတာ္ေတြကုိ
ျပဌာန္းေပးၿပီး ဘာသာျပန္ပုံ၊ အႏွစ္ခ်ဳပ္ပုံ၊ အယူအဆ၊
အေျပာအဆုိ၊ အေဟာအေျပာေတြ သင္ေပးသင့္ေၾကာင္း၊
 
ႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြကုိလည္း
ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးမွာသာမက အျခားေသာ ေတာင္ႀကီး၊ ပခုကၠဴ၊ မုံရြာ၊ ေမာ္လၿမိဳင္စတဲ့
သံဃာမ်ားတဲ့ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာ အနည္းဆုံး ငါးခုေလာက္
တုိးခ်ဲ႕ ဖြင့္လစ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ေၾကာင္း၊
စြမ္းႏုိင္ေသာရဟန္းေတာ္မ်ား အားစုိက္လုပ္ေဆာင္မယ္ဆုိရင္
ျဖစ္ႏုိင္ပါေၾကာင္း” စသျဖင့္ ျပန္လည္ေလွ်ာက္ၾကားမိခဲ့ပါတယ္။

Wednesday, October 1, 2014

ကပုန္းေက်ာင္းကထိန္ပြဲ


၁၃၇၆ - ခုႏွစ္၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁၁ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔
19/ 10/ 2014 Sunday