Tuesday, September 23, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၁၂)


မဲေခါင္ျမစ္ထဲ ေလွနဲ႔လည္အၿပီး လူသတ္ကြင္း (Killing Field) လုိ႔ နာမည္ႀကီး
Choeung Ek ကုိ သြားေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။
လူသတ္ကြင္းႀကီးထဲမွာ ၁၉၇၅-၁၉၇၈ ခုနစ္ နာမည္ေက်ာ္ ပုိေပါ့ အုပ္စုိးစဥ္က
မိန္းမ ေယာက္က်ား၊ ကေလး သူငယ္ လူေပါင္း ၁၇၀၀၀ ကုိ
ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းၿပီး သတ္ျဖတ္ညွဥ္းဆဲတဲ့ စခန္းႀကီးလုိ႔ဆုိပါတယ္။
အ၀င္၀မွာ လူေတြကုိ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရွိရာအခန္းေတြကုိ
နဂုိမယြင္း ထားရွိထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ႏွိပ္စက္ရာအခန္းေတြ၊ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ရာေနရာေတြဟာျဖင့္ ျမင္ရသူအဖုိ႔
အင္မတန္တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာႀကီးပါ။
အသတ္ခံရတဲ့မိသားစုပုံေတြအျပင္ ထုိအခ်ိန္က ရက္စက္စြာသတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့
အာဏာရွင္အစုအဖြဲ႔ဓာတ္ပုံေတြကုိလည္း အေပၚထပ္မွာ စနစ္တက် ျပသထားပါတယ္။
ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ လူအေျမာက္အမ်ားကုိ ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္ရင္ က်ည္ဆံဖုိး ကုန္မွာစုိးလုိ႔
တင္းပုတ္၊ ဒုတ္ေတြနဲ႔ မေသမခ်င္း ရုိက္သတ္ခဲ့တယ္လုိ႔ အတူပါလာတဲ့ ဦးဇင္းေလးက ေျပာပါတယ္။
ေအာ္၊ ဦးေဏွာက္မရွိတဲ့သူေတြလက္ထဲ အာဏာရသြားရင္  
တုိင္းသူျပည္သားမ်ား တယ္ဒုကၡေရာက္ၾကပါလား လုိ႔ ဆင္ျခင္သုံးသပ္မိပါတယ္။

အသတ္ခံထားရတဲ့လူေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းခြံ ၈၀၀၀ ခန္႔ကုိလည္း
အမ်ဳိးသမီး၊ အမ်ဳိးသား၊ အသက္အရြယ္အလုိက္ စနစ္တက် မွန္ဘီရုိထဲထည့္ၿပီး
ျပသထားတာကုိ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ကုိယ့္စိတ္က ထင္ေနတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။
ဒီလူသတ္ကြင္းႀကီးထဲမွာ လူေတြကုိ အစုလုိက္အၿပဳံလုိက္သတ္ျဖတ္ခဲ့တာဟာ
၁၉၇၅ ၀န္းက်င္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့အျဖစ္အပ်က္ဆုိေပမဲ့
အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ အတက္အဆင္းေလွကားေတြနားမွာ
ညွီစုိ႔စုိ႔အနံ႔ႀကီး အခုထိ ရေနသလုိပဲ။

လူသတ္ကြင္းႀကီးကုိ ၾကည့္ရႈေလ့လာၿပီး
သူငယ္ခ်င္းေက်ာင္းကုိ ျပန္လာပါတယ္။
လုိက္ပုိ႔တဲ့ ဒကာေလးနဲ႔ ဦးဇင္းကုိ
“ငါ ဒီည ဟုိတယ္မွာ ေအးေအးလူလူေနခ်င္တယ္ကြာ၊
ဒီေန႔တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းသြားၿပီ၊ ဦးဇင္းတုိ႔ေက်ာင္းနဲ႔ အနီးအနားမွာ
ငါ့အတြက္ သင့္ေတာ္မည့္ ဟုိတယ္မ်ားရွိလား၊
ထုိင္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ Silver River ဟုိတယ္မွာ သူတည္းဘူးတယ္တဲ့၊
ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ သင့္ေတာ္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္၊ ဒီမွာ လိပ္စာရွိတယ္” လုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး
လိပ္စာျပလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔ သိပ္မေ၀းဘူး ဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။
ေက်ာင္းနဲ႔ ဟုိတယ္အကြာအေ၀းက ငါးမိနစ္ေလာက္ ကားေမာင္းရင္ ေရာက္ၿပီ။

ဒါနဲ႔ ပါလာတဲ့အိတ္ကုိ ေက်ာင္းေပၚတက္ယူၿပီး ဟုိတယ္ကုိ ခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။
ဟုိတယ္က တစ္ရက္တည္းခုိခ ၃၈ ေဒၚလာတဲ့။
မနက္ဖန္မေလးရွားျပန္မွာဆုိေတာ့
တစ္ရက္ခ ၃၈ ေဒၚလာေပးၿပီး ဒုတိယထပ္ အခန္း ၁ မွာ ေအးေအးလူလူ တည္းခုိျဖစ္တယ္။
ထုံးစံအတုိင္း ၃၈ ေဒၚလာတန္ဆုိေတာ့ ၃၈ ေဒၚလာဘုိးေလာက္ေတာ့
ဟုိတယ္ အခင္းအက်င္းက ေကာင္းပါတယ္။
ညေအးေအးလူလူ အိပ္စက္ အနားယူၿပီး မနက္အေစာထျဖစ္တယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ညေန ၄ နာရီ ၄၀ မွာ မေလးရွားကုိ ျပန္ရမွာမုိ႔
သိမ္းစရာ ထည့္စရာေတြကုိ အကုန္သိမ္း၊ ထည့္ပါတယ္။
ၿပီးတာနဲ႔ ေအာက္ထပ္ဆင္းၿပီး မနက္စာ ဘုဥ္းေပးျဖစ္တယ္။
ဒီဟုိတယ္က ေကၽြးတဲ့ မနက္စာက အေတာ္ေလး စုံလင္ပါတယ္။

မနက္စာစားၿပီး ၇ နာရီေလာက္မွာ သူငယ္ခ်င္းဦးဇင္းရဲ႕ တပည့္ဒကာေလး
ဟုိတယ္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။
ေတာင္တစ္ေတာင္ကုိ လုိက္ပုိ႔မယ္တဲ့။
ဘယ္ေလာက္ေ၀းလဲ၊ ၁၂ နာရီမထုိးခင္ ဟုိတယ္ Check out လုပ္ရမွာမုိ႔
ဟုိတယ္ကုိ ျပန္ေရာက္ႏုိင္သလားလုိ႔ေမးေတာ့ ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။
ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီေတာင္ တစ္ေတာင္ကုိ သြားျဖစ္တယ္။

ဖႏြမ္းပင္ၿမိဳ႕ကေန ကားနဲ႔ သြားတာ၊ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေတာင္ေျခကုိ ေရာက္ပါတယ္။
ေတာင္ေလးက မႏၱေလးေတာင္ေလာက္ ရင္ျပင္ မက်ယ္ျပန္႔ေပမယ့္
အေနအထားက မႏၱေလးေတာင္လုိပါပဲ။
ေတာင္တက္လူသြားလမ္းကုိ ေသခ်ာ လုပ္ထားတယ္။
ေတာင္တက္လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေတြ
ေသာက္ေရသန္႔ဘူး၊ မုန္႔၊ ေရခဲေခ်ာင္း စတာေလးေတြ လုိက္ေရာင္းေနတာ ေတြ႔လုိက္ရေတာ့
“ေအာ္၊ ပညာသင္ရမည့္အရြယ္ ပညာမသင္ႏုိင္တာကလည္း
ဒုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံက ကေလးငယ္ေတြလုိပါပဲလား” လုိ႔ အေတြး၀င္မိလုိက္ေသးတယ္။
ေတာင္ တ၀က္ခရီးေလာက္မွာ ၾကာကန္ေလးေတြ ရွိတယ္။ အေတာ္လွပါတယ္။
ေတာင္ေပၚမွာ ေစတီတစ္ဆူဖူးေမွ်ာ္ရတယ္၊
သပၸါယ္တယ္၊ လက္ယာ အေတာ္အႏုစိတ္တယ္။
နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာ ဖူးေမွ်ာ္၊ အနားယူၿပီး ေတာင္ေအာက္ကုိ ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သန္႔စင္ခန္း (Washroom) ကုိ သြားျဖစ္တယ္။
အေတာ္ေလး သန္႔ရွင္းတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။
ဒီႏုိင္ငံသားေတြ သန္႔စင္ခန္းအေရးပါပုံကုိ သေဘာေပါက္ေနၾကၿပီ။

အားလုံးကိစၥ၀ိစၥၿပီးတာနဲ႔ ေတာင္တစ္ပတ္ပတ္ၿပီး
အနားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းကုိ ၀င္ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္း၀ုိင္းႀကီးက အေတာ္က်ယ္ၿပီး ေက်ာင္းအေဆာက္အဦေတြကလည္း အေတာ္ႀကီးက်ယ္ပါတယ္။
အတူပါလာတဲ့ လူငယ္က “ဒီေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးက အစုိးရကုိ
ေ၀ဘန္ေရးတရားေတြ ေဟာလုိ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က
ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္ လုပ္ႀကံခံလုိက္ရေၾကာင္း” ေျပာျပတယ္။
ဒီကိစၥမွာလည္း ဒုိ႔ႏုိင္ငံနဲ႔ တူသြားျပန္ၿပီလုိ႔ ေတြးမိလုိက္ျပန္ေရာ။

ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးကုိ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈၿပီး ဖႏြမ္းပင္ၿမိဳ႕ကုိ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။
ဟုိတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၁ နာရီထုိးၿပီ။ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီး ဟုိတယ္က အၿပီးထြက္ခြါလာကာ
စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ေန႔ဆြမ္းသြားစားျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိင္က အေတာ္သားနားပါတယ္။ ထုိင္းလူမ်ဳိးပုိင္တဲ့ ထုိင္းဆုိင္ပါ၊
ဆုိင္ကုိ သစ္သားေတြနဲ႔ အႀကီးႀကီးေဆာက္ထားတာပါ။
ၾကမ္းျပင္ေပၚထုိင္စားခ်င္ရင္ စားပြဲပုေလးေတြနဲ႔ စားလုိ႔ရပါတယ္။
ကုလားထုိင္နဲ႔စားပြဲျမင့္ေတြနဲ႔လည္း စားလုိ႔ရပါတယ္။
အေရွ႕တုိင္းဆန္ဆန္၊ အေနာက္တုိင္း ဆန္ဆန္၊
ေတာဆန္ဆန္၊ ၿမိဳ႕ဆန္ဆန္၊ ဘယ္လုိပုံစံမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္၊ အဲ့ဆုိင္မွာ ေရြးခ်ယ္လုိ႔ရပါတယ္။

ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ထြက္ခြါခ်ိန္က ညေန ၄း၄၀ မွဆုိေတာ့ ေစာေသးတာနဲ႔
ၿမိဳ႕ထဲက ျပတုိက္ကုိ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
၀င္ေၾကး ၅ ေဒၚလာေပးရတယ္။ ခမာေရွးေဟာင္းပုံစံအေဆာက္အဦႀကီးပါ။
အေဆာက္အဦႀကီးကေတာ့ ခန္းနားပါတယ္။
ျပတုိက္ထဲမွာ ၾကည့္စရာ ေလ့လာစရာ သိပ္မရွိလုိ႔ ငါးေဒၚလာေပးရတာ မတန္ဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ျပတုိက္ထဲ ၾကည့္ရႈၿပီးတာနဲ႔ ေလဆိပ္ကုိ ဆင္းလာပါတယ္။
ေလဆိပ္ကုိ ၃ နာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္ပါတယ္။
ေလဆိပ္အေဆာက္အဦပုိင္းဆုိင္ရာမွာေတာ့ ဖႏြမ္းပင္ေလဆိပ္နဲ႔ ျမန္မာေလဆိပ္ သိပ္မကြာလွပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ အရင္ေျပာျပဘူးသလုိ ဘဏ္မ်ဳိးစုံ၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္အေရာင္းေကာင္းတာမ်ားစတဲ့
၀န္ေဆာင္မႈေတြကေတာ့ ဖႏြမ္းပင္ေလဆိပ္ကမ်ား သာေနမလားပဲ။

ညေန ၄ နာရီမွာ လုိက္ပုိ႔သူေတြကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေလဆိပ္အတြင္းပုိင္းကုိ ၀င္ပါေတာ့တယ္။
ညေန ၄း၄၀ မွာ ဖႏြမ္းပင္မွ စတင္ထြက္ခြါပါတယ္။
ညေန ၇း၃၀ မွာ ကြာလာလမ္ပူေလဆိပ္ကုိ ဆုိက္ေရာက္ပါတယ္။

ခရီးစဥ္တစ္ခုလုံးကုိ ၿခဳံငုံၿပီးသုံးသပ္ျပရရင္
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ရွိရာ အန္ေကာေဒသ (Siem Reap City) ကုိေတာ့
မေရာက္ဖူးသူမ်ားအေနနဲ႔ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ သြားသင့္ပါတယ္။
ၿမိဳ႕ေတာ္ ဖႏြမ္းပင္ကေတာ့ ထူးထူးျခားျခားလည္စရာ သိပ္မရွိလွပါဘူး။

ဒီခရီးစဥ္မွာ ကူညီခဲ့သူအားလုံးကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။
ေဒါက္တာအရွင္ဣႏၵက (ဓမၼဂါးဒင္းဆရာေတာ္)
Dhamma Garden Centre
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျပတုိက္လမ္း၊ ဗဟန္း၊ ရန္ကုန္