Friday, September 19, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၈)


မနက္အေစာထျဖစ္တယ္
ဟုိတယ္က မနက္စာ စၿပီး တည္ခင္းဧည့္ခံတဲ့ ၆ နာရီခြဲ အခ်ိန္
ကြက္တိ ဘုဥ္းေပး သုံးေဆာင္ျဖစ္တယ္။
ၿပီးတာနဲ႔ Reception Counter ကုိ သြားၿပီး
 ဒီေန႔ ၁၂ နာရီခြဲေလာက္ ဖႏြမ္းပင္သြားမွာျဖစ္တဲ့အတြက္
ကားလက္မွတ္ဘယ္လုိ၀ယ္လုိ႔ အဆင္ေျပႏုိင္မလဲ လုိ႔ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့
“ကားလက္မွတ္ ဒီမွာပဲ ၀ယ္လုိ႔ရေၾကာင္း၊
လက္မွတ္က်န္ေသး၏၊ မက်န္ေသး၏ စုံစမ္းေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ေစလုိေၾကာင္း” ေျပာပါတယ္။
ကားဂိတ္ကုိ သူဖုန္းဆက္ၿပီး စုံစမ္းပါတယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။
၁၂ နာရီတိတိမွာ ကားဂိတ္ကေန ဒီဟုိတယ္ကုိ လာႀကိဳမွာျဖစ္လုိ႔
၁၂ နာရီတိတိမွာ ဒီဟုိတယ္က ေစာင့္ဘုိ႔လုိေၾကာင္း ဆက္ေျပာျပပါတယ္။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရွိရာ Siem Reap ၿမိဳ႕ကေန ၿမိဳ႕ေတာ္ဖႏြမ္ပင္ကုိ
ဘတ္စ္ကားခ ၁၂ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။

ဒီလုိကားလက္မွတ္ေလးေတြကုိ ကုိယ္တည္းခုိတဲ့ဟုိတယ္ေတြမွာ
အလြယ္တကူ၀ယ္လုိ႔ရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ထားတဲ့၀န္ေဆာင္မႈေလးကလည္း
ႏုိင္ငံျခားခရီးသြားမ်ားအဖုိ႔ အင္မတန္မွ အဆင္ေျပလွပါတယ္။

မနက္စာစားၿပီး ကားလက္မွတ္၀ယ္အၿပီး Wat Damnak ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဟုိေန႔က ေတြ႔ခဲ့တဲ့ဘုန္းႀကီးက ၁၀ နာရီေလာက္မွာမွ
သူဆရာလုပ္ေနတဲ့ တကၠသုိလ္ကေန ဒီေက်ာင္းထဲကုိ ျပန္ေရာက္မွာပါ။
သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံ
ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးအေျခအေနသိခ်င္လုိ႔
တျခားကုိရင္ ဦးဇင္းေလးေတြကုိ ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္ စပ္စုခ်င္တာနဲ႔ ခပ္ေစာေစာထြက္လာခဲ့တာပါ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအ၀င္ ဓမၼာရုံႀကီးထဲမွာ ၁၆ ႏွစ္ ၁၈ ႏွစ္၀န္းက်င္လူငယ္ေလးေတြ
ေၾကးေမာင္း၊ ပတၱလား၊ ဗုံအစရွိတဲ့ ရုိးရာတူရိယာေလးေတြ အတီးသင္ေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)
အနီးအနားမွာေတာ့ သင္ေပးတဲ့ဆရာရယ္၊ ဦးဇင္းေပါက္စရယ္၊ ခပ္ႀကီးႀကီးဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရယ္
ရပ္ၾကည့္ေနၾကတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

ခပ္ႀကီးႀကီးဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက လာေရာက္မိတ္ဆက္ပါတယ္။
သူက ဒီေက်ာင္းမွာ နာယက တစ္ပါးျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပၿပီး
ဘယ္ႏုိင္ငံကလာတာလဲ၊ အလည္လာတားလားလုိ႔ ေမးေတာ့ အက်ဳိးအေၾကာင္းရွင္းလင္းျပလုိက္ပါတယ္။
သူ ျမန္မာႏုိင္ငံေရာက္ဖူးေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္နဲ႔ က်ဳိက္ထီးရုိးကုိ လည္ပတ္ဖူးေၾကာင္း
ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတာေတြ႔လုိ႔ ၀မ္းသာမိေၾကာင္း ဆက္လက္ေျပာျပပါတယ္။

ေမာင္း၊ ပတၱလား၊ ဗုံေတြတီးခတ္ေနတဲ့ကေလးေတြကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပၿပီး
သူတုိ႔ေတြက ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ လုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့
ရုိးရာ အတီးအမႈတ္ပညာကုိ လာသင္ေနတာပါတဲ့။
ပညာသင္ယူခ ပုိက္ဆံေပးရသလားဆုိေတာ့ အလကားသင္ေပးတာပါတဲ့။
ေကာင္းပါတယ္၊ ေကာင္းပါတယ္လုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး
“ဟုိနားက ကုိရင္၊ ဦးဇင္းေတြနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္” လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့
အုိေက အုိေက ဆုိတာနဲ႔ ကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေလးေတြထုိင္ေနတဲ့
သစ္ပင္ေအာက္က စားပြဲ၀ုိင္းဆီကုိ ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)

ကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေလးေတြကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရး၊ ဘုန္းႀကီးပညာေရးအဆင့္အတန္းဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ ဆုိတာသိခ်င္တာနဲ႔
ပါဠိဘာသာ ပါဠိသဒၵါ၊ ပိဋကတ္စာေပအေၾကာင္းေလးေတြကုိ ေမးျမန္းၾကည့္မိတယ္။
၁၈ ႏွစ္၀န္းက်င္ ကုိရင္အမ်ားစုက ၀ိနည္းပါတိေမာကၡဆုိတာကုိ မၾကားဘူးဘူး။
ပိဋကတ္သုံးပုံဆုိတာကုိ သိပ္မသိၾကဘူး။
ကုိရင္တုိ႔ ဦးဇင္းတုိ႔ ဘာစာေတြ သင္ရတုန္းလုိ႔ေမးေတာ့
Buddhist High School (ဗုဒၶဘာသာအထက္တန္းေက်ာင္း) မွာ
ဘာသာရပ္ ၁၄ ဘာသာသင္ရတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။
လူတန္းေက်ာင္းမွာသင္ရတဲ့ဘာသာရပ္ေတြအျပင္
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိလည္း သင္ရတယ္တဲ့။
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့အေၾကာင္းအရာဆုိတာ ဘာေတြတုန္း လုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့
မဂၤလတၳဒီပနီကုိ သူ႔အတန္းနဲ႔သူ ခြဲသင္ပါတယ္တဲ့။
မဂၤလတၳဒီပနီဆုိေတာ့ မဂၤလသုတ္အဖြင့္က်မ္းထင္ပါရဲ႕။
အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္၀န္းက်င္ကုိရင္က ခုထိ မဂၤလသုတ္သင္ရတုန္းဆုိေတာ့
ဗုဒၶဘာသာ ပရိယတၱိပညာေရး မျမင့္မားဘူးလုိ႔ပဲ ဆုိရေတာ့မယ္။

ဆရာ၀န္ျဖစ္မယ့္သူက ဆရာ၀န္လုပ္ရမယ့္စာကုိ ဦးစားေပးသင္ရသလုိ
အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္မယ့္သူက အင္ဂ်င္နီယာလုပ္ရမယ့္စာကုိ ဦးစားေပးသင္ရသလုိ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ကုိရင္ ဦးဇင္းေတြအေနနဲ႔
ဗုဒၶဘာသာစာေပကုိ ဦးစားေပး မသင္သင့္ဘူးလား လုိ႔ ေမးေတာ့
ရဟန္းဘ၀နဲ႔ မေပ်ာ္လုိ႔ လူထြက္တဲ့အခါ ဘယ္လုိလုပ္မလဲလုိ႔ ျပန္ေမးပါတယ္။

ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးလာထုိင္လုိ႔ ပါဠိသဒၵါအေၾကာင္းေမးၾကည့္ေတာ့
ပါဠိ၀ါက်တည္ေဆာက္တဲ့အခါ ပစၥဳပၸန္၊ အတိတ္၊ အနာဂတ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ေလး
တည္ေဆာက္ႏုိင္တာကုိ ေတြ႔ရတယ္။
အသက္ ၂၀ အရြယ္ ဦးဇင္းျဖစ္ခါစ ပဇင္းငယ္ကုိ
သဗၺပါပႆ အကရဏံ ဆုိတဲ့ ပါဠိဂါထာရလားလုိ႔ ေမးေတာ့ မရဘူးတဲ့။
ၾကားဘူးလားဆုိေတာ့ မၾကားဘူးဘူးတဲ့။

အားလုံးကုိ ၿခဳံငုံၿပီးသုံးသပ္ၾကည့္ရင္
ကေမၺာဒီးယားပရိယတၱိပညာေရးက အေတာ္နိမ့္ပါးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
အငယ္တုန္းက ၾကားဘူးတယ္။ (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး)
ထုိင္းမွာ သံဃရာဇာ သံဃဦးေသွ်ာင္ဆရာေတာ္ရဲ႕ ပရိယတၱိအရည္အခ်င္းက
ျမန္မာျပည္က ပထမလတ္တန္း ကုိရင္အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္တဲ့။

မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ေနၿပီး သာသနာျပဳခဲ့တဲ့
ပ်ံေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ့ သီရိလကၤာဆရာေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာ ေက သီရိ ဓမၼာနႏၵ ကုိ
ပ်ံေတာ္မမူခင္တုန္းက ေတြ႔ဘူးတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးဆီ အလည္သြားတုန္းက “ဘယ္ႏုိင္ငံကလ”ဲ လုိ႔ ေမးတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံကပါဘုရားလုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့
ေအးေအး၊ လာ၊ ေရွ႕တုိး၊ ျမန္မာျပည္က ဦးဇင္းေတြက ပါဠိပိဋကတ္စာေပအေၾကာင္း၊
ဘာသာ သာသနာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးလုိ႔ရတယ္၊
ထုိင္းက ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ပါဠိပိဋကတ္စာေပ အင္မတန္ အားနည္းသြားၿပီ လုိ႔ ေျပာဘူးတယ္။

ဒီဆရာေတာ္ႀကီး ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံ သာသနာေရးအေျခအေနကုိ သိသြားရင္
ဘယ္လုိမိန္႔ဦးမည္ မသိ။
ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံ ပရိယတၱိပညာေရးကုိ
အျခားေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာႏုိင္ငံေတြကသာ
ပညာေရးအေထာက္အပံ့မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္
ေနာင္အႏွစ္ငါးဆယ္၀န္းက်င္မွာ
ေထရ၀ါဒႏုိင္ငံအေရအတြက္ ေလ်ာ့နည္းသြားမွာပါ။
ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမွာပါ။
ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ မကြယ္ေပ်ာက္ေရးအတြက္
ျမန္မာျပည္ သာသနာေရးအရာရွိမ်ား၊ သံဃမဟာနာယကဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္ၿပီး
ကေမၺာဒီးယားအစုိးရနဲ႔ အေရးေပၚ ေဆြးေႏြးသင့္ပါေၾကာင္း အႀကံျပဳလုိပါတယ္။

၄၅ မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေတြ႔လုိတဲ့ဘုန္းႀကီးေရာက္လာပါတယ္၊
ထုိဘုန္းႀကီးကုိလည္း ဒီအေၾကာင္းအရာေတြပဲ ေဆြးေႏြးေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။
သူလည္းပဲ ေခါင္းတကုတ္ကုတ္နဲ႔
“ဒုိ႔ႏုိင္ငံကဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဟိႏၵဴဘာသာကုိ ကြဲကြဲျပားျပားမသိေတာ့ဘူး၊
ကုိးကြယ္ေနတာက ဟိႏၵဴနတ္ရုပ္၊ အမည္ခံကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္” လုိ႔ ေျပာျပတယ္။


ဒီေန႔ေန႔လည္ ဖႏြမ္းပင္သြားမယ့္အေၾကာင္း သူ႔ကုိဆက္ေျပာျပၿပီး
အိႏၵိယမွာတုန္းက အတူေနခဲ့တဲ့ အသိဦးဇင္းတစ္ပါးဖႏြမ္းပင္မွာ ရွိေၾကာင္း၊
အဆက္အသြယ္မရေၾကာင္း၊ သူ႔နာမည္က But Buntenh ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပေတာ့
သူသိတယ္ဆုိၿပီး Facebook ကေန ဆက္သြယ္ျဖစ္ပါတယ္။
ကုိယ့္ဖုန္းနံပါတ္ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ရုိက္ပုိ႔ၿပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ
But Buntenh ဆုိတဲ့ အသိဦးဇင္းက ဖုန္းေခၚလာပါတယ္။
သူလာႀကိဳမည္အေၾကာင္း၊ သူ႔ဆီတည္းခုိဘုိ႔အေၾကာင္း စသည္ စသည္ေျပာပါတယ္။
အုိေက လုိ႔ျပန္ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လုိက္ပါတယ္။

ေက်ာင္းထဲက အေဆာက္အဦေတြကုိ လုိက္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
ေက်ာင္းထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား စာၾကည့္တုိက္ ရွိပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)
စာၾကည့္တုိက္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့
“ဒီစာၾကည့္တုိက္မွာ ေလာကုတၱရာစာအုပ္သာမက၊ ေလာကီစာအုပ္မ်ားပါရွိေၾကာင္း၊
တန္းေက်ာင္းစာအုပ္မ်ားလည္း မ်ဳိးစုံရွိေၾကာင္း၊
ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြ အခ်ိန္မေရြးလာဖတ္ႏုိင္ေၾကာင္း၊
ဒီစာၾကည့္တုိက္ရွိတဲ့အတြက္ ဒီေက်ာင္းကုိ လူသိမ်ားေၾကာင္း၊
လူငယ္ေတြလည္း ဒီစာၾကည့္တုိက္ေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ မစိမ္းေၾကာင္း”
ဘုန္းႀကီးက ေျပာျပပါတယ္။

ဒီလုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ အရပ္သားေတြအတြက္ပါ
စာၾကည့္တုိက္ေလး ထားရွိတာကေတာ့ အတုခုိးစရာပါ။
၁၁ နာရီထုိး သူတုိ႔ ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးခါနီး ဆြမ္း၀ုိင္းျပင္ထားတာေလးေတြကုိ
ေလ့လာ ဓာတ္ပုံရုိက္ၿပီး ဟုိတယ္ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)

ဟုိတယ္နားက စားေသာက္ဆုိင္မွာ ေန႔လည္စာ ဘုဥ္းေပးသုံးေဆာင္ျဖစ္ပါတယ္။
ေန႔လည္စာ ၿပီးတာနဲ႔ ဟုိတယ္ျပန္၊ ၁၂ နာရီမထုိးခင္ check out လုပ္ကာ
ဟုိတယ္ဧည့္ခန္းမွာ ဖႏြမ္းပင္သြားဘုိ႔ လာႀကိဳမယ့္ကားကုိ ေစာင့္ေနပါေတာ့တယ္။