Sunday, September 14, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၃)



မနက္စာစားၿပီး အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဂိတ္ေပါက္မွာ
“ခင္ဗ်ား ေက်ာင္း၀င္းထဲလုိက္ၿပီး က်ဳပ္ကုိ ရွင္းျပေပးႏုိင္မလား၊
၀င္ေၾကးကုိ က်ဳပ္ေပးပါ့မယ္” လုိ႔ တကၠစီဒရုိက္ဘာကုိ ေျပာေတာ့
ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံသားေတြအေနနဲ႔
ဘယ္ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းထဲကုိ၀င္၀င္၊ ဘယ္ျပတုိက္ထဲကုိ ေလ့လာ ေလ့လာ
၀င္ေၾကးေပးစရာမလုိေၾကာင္း၊ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ
ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြထဲမွာ ရွင္းျပခြင့္မရွိေၾကာင္း၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ ရွင္းျပဘုိ႔အတြက္ တရား၀င္လုိင္စင္ရဧည့္လမ္းညႊန္ေတြ ရွိေၾကာင္း၊
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြက္ ဧည့္လမ္းညႊန္ခ ၅ ေဒၚလာေပးရေၾကာင္း စသျဖင့္
ရွင္းျပၿပီးေနာက္
သူကားပတ္ကင္းထုိးမယ့္ေနရာကုိ လက္ညွိဳးထုိးျပကာ
ထုိေနရာက ေစာင့္ေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ထြက္ခြါသြားပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ကုိယ္လဲ တစ္ေယာက္တည္း အန္ေကာ၀ပ္ဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူဦးတည္လုိက္ပါတယ္။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ဘက္ ေျခဦးလွည့္တာနဲ႔
ၾကည္ျပာေရာင္ယူနီေဖာင္း၀တ္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး
အန္ေကာ၀ပ္၀င္ခြင့္ကဒ္ ျပခုိင္းပါတယ္။
၀င္ခြင့္ကဒ္ျပၿပီးတာနဲ႔ အ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး “ဧည့္လမ္းညႊန္လုိပါသလား” လုိ႔ ေမးပါတယ္။
တစ္ေယာက္တည္း ခရီးထြက္လာတာျဖစ္တဲ့အတြက္
ဓာတ္ပုံရုိက္ေပးမယ့္သူေတာင္ မရွိတာနဲ႔
“ေအးကြာ၊ ငါဧည့္လမ္းညႊန္ေခၚခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။
“ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရမယ္”
“ေဟ့၊ ငါ့ကုိ ငါ့ဒရုိက္ဘာက ေျပာလုိက္တယ္၊ ဧည့္လမ္းညြန္ကုိ ၅ ေဒၚလာပဲ ေပးရမယ္” တဲ့။
“မရဘူး၊ ေဒၚလာ ၂၀”
“၅ ေဒၚလာ”
“ဒီေန႔ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္မွ မရေသးလုိ႔ ၁၀ ေဒၚလာေတာ့ ေပးပါ၊
မနက္စာလဲ မစားရေသးလုိ႔ပါ” တဲ့။
“စားစရာမရွိလုိ႔ ေတာင္းတာဆုိရင္ေတာ့ ငါေပးပါ့မယ္၊ ကဲ၊ သြားၾကစုိ႔” လုိ႔ အေျခအတင္ဆုိကာ
ဧည့္လမ္းညႊန္နဲ႔ အတူ သြားျဖစ္ပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးဆီေရာက္ဖုိ႔ ကားလမ္းေဘးကေန
အေတာ္ေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္။
ကားလမ္းမွသည္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ဆီသြားရာလမ္းကုိ
ေလးေဒါင့္ရွည္ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြ ညီညီညာညာခင္းထားပါတယ္။
ကားလမ္းမွသည္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္သုိ႔အသြား ခရီးတ၀က္ခန္႔အေရာက္
လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ အေဆာက္အဦငယ္ေလးတစ္လုံးစီေတြ႔လုိ႔
ဘာအေဆာက္အဦေလးေတြလဲ လုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့
စာၾကည့္တုိက္ေလးေတြတဲ့။
ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလးေတြက ဇာတ္နိမ့္ေတြအတြက္ ဒီနားမွာ လာေဆာက္ထားတာပါတဲ့။
ဇာတ္လတ္၊ ဇာတ္ျမင့္ေတြအတြက္ သီးသန္႔စာၾကည့္တုိက္ေတြ ရွိေသးတယ္လုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။

သူဒီလုိရွင္းျပေနတုန္း
“ျမန္မာစကားမွာ ဇာတ္ရႈပ္တယ္၊ ဇာတ္ရႈပ္တယ္ဆုိတာ
ဇာတ္ပြဲက ဇာတ္ေတြ ရႈပ္တာမဟုတ္ဘူး၊
အိႏၵိယႏုိင္ငံက ဇာတ္စနစ္ေတြရႈပ္တာ”လုိ႔
အိႏၵိယေနတုန္းက ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းမၾကာခဏေျပာခဲ့ဘူးတာကုိ သတိရမိတယ္။

စာၾကည့္တုိက္အေဆာက္အဦေလးေတြ အလြန္မွာ မုိးရြာလာလုိ႔
လမ္းဘယ္ဘက္ေဘး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေစ်းဆုိင္တန္းေလးေတြဆီ
ဧည့္လမ္းညႊန္နဲ႔အတူ ခပ္သုပ္သုပ္ေလွ်ာက္လာျဖစ္ပါတယ္။
မႏၱေလးထုိးမုန္႔ဆုိင္တန္း၊ က်ဳိက္ထုိ၊ ယုိဆုိင္တန္းေတြလုိပါပဲ။
ဆုိင္တန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆုိင္၀င္ပါ၊ ငါ့ဆုိင္၀င္ပါ တစာစာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚေနေလရဲ႕။
နည္းနည္းႀကီးတဲ့ဆုိင္ထဲ ၀င္မိတယ္။
တီရွပ္ေလးတစ္ထည္ ေစ်းေမးၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၀ တဲ့။
အဲ့လုိတီရွပ္မ်ဳိး မေလးရွားမွာဆုိ ရင္းဂစ္ ၅ ရင္းဂစ္ေလာက္ပဲ။ (တစ္ေဒၚလာခြဲေပါ့)
ဘယ့္ႏွယ္၊ ကေမၺာဒီးယားမွာ ေစ်းႀကီးလွပါလားလုိ႔ စဥ္းစားရင္း
ဟုိေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္။
မုိးရြာတာရပ္သြားလုိ႔ျပန္ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့
ခုနက တီရွပ္ယူမလား၊ ယူမယ္ဆုိ ေဒၚလာ ၁၀ နဲ႔ ေပးမယ္တဲ့။
မယူပါဘူးလုိ႔ေျပာေတာ့ ၁၀ ဘုိး ၂ ထည္တဲ့။
မယူဘူးေျပာေတာ့ ၁၀ ဘုိး ၃ ထည္တဲ့။
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ၊
ကေမၺာဒီးယားမွာ ေစ်း၀ယ္မယ္ဆုိ
ေစ်းကုိ အားမနာတမ္းစစ္မွ ျဖစ္မယ္ဆုိတာ ဒီဆုိင္က သင္ေပးလုိက္တာပဲ။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ျဖစ္ပါတယ္။
ေျမြရုပ္တုႀကီးနားေရာက္ေတာ့
“ဒီေျမြရုပ္ႀကီးမွာ အၿမီးမပါဘူး၊ ေခါင္းပဲပါတယ္၊ အဲ့ဒါက ဘာအဓိပၸါယ္လဲဆုိေတာ့
အၿမီးပါရင္ အၿမီးမွာ ဆုံးသြားမယ္၊ ဆုံးသြားတယ္ဆုိတာ ေသသြားတာကုိ ေျပာတာ၊
ဒီေတာ့ မေသေအာင္ မဆုံးေအာင္ အၿမီးမပါပဲ ေျမြႀကီးကုိ ပုံေဖာ္ထားတာျဖစ္ေၾကာင္း”
အစခ်ီကာ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းကုိ စီကာပတ္ကုံး ရွင္းျပပါေတာ့တယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက (ယခင္အေခၚ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္း)
ယခုအေခၚ Siem Reap ၿမိဳ႕အနီးအနားမွာ တည္ရွိတာပါ။
Siem ဆုိတာက ယုိးဒယား၊ Reap ဆုိတာက ႏွင္ထုတ္ႏုိင္တာ။
ဒီၿမိဳ႕ကုိ ယုိးဒယားေတြကုိ ႏွင္ထုတ္ႏုိင္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ မွည့္ေခၚထားတာပါ။
အန္ေကာ၀ပ္မွာ အန္ေကာ ဆုိတာ
နဂရ ဆုိတဲ့ (ပါဠိ၊ သကၠတ) ပုဒ္က ဆင္းသက္လာတာျဖစ္ၿပီး ၿမိဳ႕လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္၊
၀ပ္ ဆုိတာကေတာ့ ေက်ာင္းပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ အန္ေကာ၀ပ္ဆုိတာ
The City of the Temple (ဘုရားေက်ာင္းၿမိဳ႕ေတာ္) လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ
ခမာဟိႏၵဴဘုရင္ Suryavarman II က
၁၂ ရာစု အေစာပုိင္းမွာ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာပါ။ (ပုဂံေခတ္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္း၊ ေခတ္ၿပိဳင္)
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးဆုံး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး
အျမင့္မွာ ေျမျပင္မွ ၆၅ မီတာ ရွိပါတယ္။
(ပုဂံမွ အျမင့္ဆုံး ၆၁ မီတာျမင့္ေသာ သဗၺညဳေစတီ ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္သည္ အနည္းငယ္ျမင့္မားပါသည္။)
အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းရဲ႕  ဘုရားတိုင္းမွာ  က်ံဳးရွိပါတယ္။
ဒီ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ က်ဳံးႀကီးကုိ ေက်ာင္းႀကီးနဲ႔လုိက္ေလွ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္
အင္မတန္ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေဆာက္လုပ္ထားတာပါ။
အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းကုိ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို အဓိပါၸယ္ေဆာင္ျပီး တည္ေဆာက္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ လက္ရာေတြထဲမွာ ဒီ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက
အေကာင္းဆံုလက္ရာလုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ၀ိုင္းရံထားတဲ့ ပင္လယ္ခုနစ္စင္း၊ သမုဒၵရာခုနစ္ခုကို
၁၂ ရာစုက ဗိသုကာပညာရွင္မ်ား အေကာင္းဆံုးေဖာ္က်ဴးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဟိႏၵဴဘုရင္က ႀကီးမွဴးေဆာက္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္တဲ့အတြက္
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ တကယ္ေတာ့ ဟိႏၵဴေက်ာင္းေတာ္ႀကီးပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဟိႏၵဴနတ္ရုပ္ေတြ အေျမာက္အမ်ားေတြ႔ရတာပါ။
ဟိႏၵဴက်မ္း ဟိႏၵဴဇာတ္လမ္းေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္ရုပ္တုေတြကုိလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီဟာက ရာမာယဏဇာတ္လမ္းထဲကပုံေတြပါ။
ဒါေပမဲ့ အန္ေကာ၀ပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔လဲ ဗုဒၶရုပ္ပြါးေတာ္ေတြ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ ရုပ္ပုံေတြကုိလဲ
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေတြ႔ရႏုိင္ပါတယ္… စသျဖင့္ စသျဖင့္
ဧည့္လမ္းညႊန္ပီပီ ၾကားဘူးနား၀ အကုန္ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့တာပဲ။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းကုိ အလည္အပတ္သြားေရာက္သင့္ပါတယ္။
၁၂ ရာစုမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေနနဲ႔
အင္မတန္ အံ့ၾသဘြယ္ေတြ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံမွာ ေဗာေရာဗုေဒါဆုိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူရွိပါတယ္။
၂၀၁၀ တုန္းက အလည္အပတ္သြားဘူးပါတယ္။
သမုိင္းရႈေဒါင့္ ဗိသုကာရႈေဒါင့္က ၾကည့္မယ္ဆုိရင္
အင္ဒုိနီးရွားက ေဗာေရာဗုေဒါေစတီႀကီးထက္
ကေမၺာဒီးယားက အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ပုိၿပီး ခန္းနားႀကီးက်ယ္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အလည္သြားေရာက္လုိသူေတြအတြက္
ဧည့္လမ္းညႊန္ကုိ ငွားမယ္ဆုိရင္ ပုိအဆင္ေျပပါတယ္။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ မပါတဲ့
ေနရာေတြကုိလဲ သူျပေပးၿပီး အကုန္ အေသးစိတ္ ရွင္းျပေပးပါတယ္။
သူ႔အဂၤလိပ္က သိပ္မဆုိးလွပါဘူး။
Lotus ကုိ လုိတုစ္ လုိ႔ ထြက္တာက လြဲရင္ေပါ့ေလ။

ရာမယဏဇာတ္အေၾကာင္းဧည့္လမ္းညႊန္က ရွင္းျပေတာ့
အေကာ္ဒယံအုန္းေက်ာ္၊ သားစုိး၊ ဖုိးခ်စ္၊ ဂ်င္းနီတုိ႔ ဆုိထားတဲ့
အခ်စ္ရႈံးသမား ဒႆဂီရိထဲက
သီတာ မင္းသမီးေလးကုိ လုိခ်င္တတ္မက္ေမာသူ….
က်မကုိ ခ်စ္တာ ဘယ္သူတဲ့လဲ၊ က်မကုိ ခ်စ္တာ ဘယ္သူတဲ့လဲ…
ငါဘဲ ငါဘဲ ဆုိတာကုိ ၾကားေယာင္ ျမင္ယုံမိလုိ႔ ၿပဳံးမိပါေသးတယ္။

ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ အျမင့္ဆုံးအေဆာင္ေျခရင္းအထိ
လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ၿပီး ဓာတ္ပုံမ်ား ရုိက္ေပးပါတယ္။
အျမင့္ဆုံးအေဆာင္တက္ဖုိ႔ လုပ္ထားတဲ့ သစ္သားေလွခါးကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပရင္း
ဒီေလွခါးကုိ တက္တဲ့အခါ သတိထားတက္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း၊ ဒီေလွခါးေပၚက လိမ့္က်လုိ႔ေသတာ
၂ ေယာက္ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊  ေျပာဆုိကာ ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္။

သူက ျပန္ဆင္းသြားပါၿပီ။
ကုိယ္က အျမင့္ဆုံးအန္ေကာ၀ပ္ေဆာင္ေပၚ ဆက္တက္ပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္ျမင့္ပါတယ္။ အတက္က နည္းနည္း မတ္ေဆာက္ပါတယ္။
အေပၚေရာက္ေတာ့ အေရွ႕ အေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ ၀ဲ ယာ ၾကည့္ၿပီး
ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္က အထြက္ မုိးက သဲႀကီးမဲႀကီးရြာခ်လုိ႔
မုိးရြာတာကုိ အခြင့္ေကာင္းေခ်ာင္းေနတဲ့ ထီးေရာင္းတဲ့သူက
အနားေရာက္လာပါတယ္။
ထီးတစ္လက္ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးေတာ့ ၅ ေဒၚလာတဲ့။
၂ ေဒၚလာနဲ႔ ရရင္ ယူမယ္ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့
တကၠစီဒရုိက္ဘာက ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးၿပီလားလုိ႔ ေမးပါတယ္။
မစားရေသးေၾကာင္းျပန္ေျပာေတာ့
အခ်ိန္ေနာက္က်ေနလုိ႔ အနီးအနားက ဆုိင္မွာပဲ စားေစလုိေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ ကားပတ္ကင္းေနရာက
လမ္းေဘးထမင္းဆုိင္မွာ ငါးကင္ သုံးေကာင္နဲ႔ ေန႔လည္စာ ၿပီးလုိက္ရပါတယ္။