Wednesday, September 10, 2014

ဘိကၡဴနီအေရးေတာ္ပုံ (၆)

 
(၅) တရုတ္ဥပဇၩာယ္ဆရာမ်ား
သကၠရာဇ္ (၅)ရာစု ႏွစ္ပုိင္းတြင္
သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံ သကၤမိတၱဘိကၡဴနီ၏ အႏြယ္အဆက္မ်ားျဖစ္ေသာ ဘိကၡဴနီတုိ႔သည္ ဘိကၡဴနီသာသနာျပဳအတြက္ ေရလမ္းကုန္းလမ္းခရီးၾကမ္းတုိ႔ကုိ
ပင္ပန္းဆင္ရဲခံျဖတ္သန္းၿပီး တရုတ္ျပည္သုိ႔ သြားေရာက္သာသနာျပဳခဲ့ၾကသည္။
ယၡဳ တရုတ္ႏုိင္ငံ၏လက္ရွိ ဘိကၡဴနီတုိ႔သည္
သီဟုိဠ္ေထရဝါဒဘိကၡဴနီမ်ား၏ တုိက္ရုိက္ဆင္းသက္ခဲ့ေသာ အႏြယ္အဆက္မ်ားျဖစ္ပါသည္၊ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာလာေသာအခါ ]
ပါတိေမာက္ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒသည္ ဓမၼဂုတၱက စည္းမ်ဥ္း (မဟာယာန) ျဖစ္သြားပါသည္၊
သကၠရာဇ္ (၈) ရာစုတြင္ တရုတ္ဧကရာဇ္မင္း၏ အမိန္႔ေတာ္အရ
ဘိကၡဴ-ဘိကၡဴနီ အားလံုးတုိ႔သည္ ဓမၼဂုတၱကဝါဒ ကုိသာလုိက္နာၾကပါသည္။
ဓမၼဂုတၱက ဘိကၡဴနီစည္းမ်ဥ္းတုိ႔သည္
ေထရဝါဒ ဘိကၡဴနီစည္းမ်ဥ္းထက္ ပုိမ်ားသည္ကုိေတြ႕ရွိရပါသည္၊
ထုိ႔အျပင္ ဓမၼဂုတၱကတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ သိမ္ျပဳလုပ္မႈတြင္ ကြဲျခားမႈမ်ားရွိခဲ့ပါသည္။

အထက္ပါအေၾကာင္းအရာတုိ႔ေၾကာင့္
တရုတ္ဥပဇၩာယ္ဆရာ ဘိကၡဴနီတုိ႔သည္
“နာနသံဝါသ”   (ေထရဝါဒႏွင့္မတူ- ကြဲျပားေနေသာသံဃာအုပ္စု) ျဖစ္ေနပါသည္၊ ထုိကဲ့သို႔ကြဲျပားေသာအုပ္စု ျဖစ္ေနပါ၍ တရားဥပေဒမ်ားပါဝင္ေသာ
သံဃကမၼ   (သံဃကိစၥ) ျပဳသည့္အခါခုိင္လံုမႈရွိသည္ဟု မဆုိႏုိင္ပါ။

ဝိနယတြင္ သံဃာအုပ္စုမတူလွ်င္
“နာနာသံဝါသ” (မတူေသာေပါင္းေဖၚျခင္း) ျဖစ္၍
ဥပေဒမ်ား ကြဲျခားမႈရွိေနပါသည္၊
ဤေနရာတြင္ ရဟန္းေဘာင္သုိ႔ဝင္ခဲ့ေသာ ရဟန္းတစ္ပါးသည္
အတူေနေသာသံဃာအုပ္စုႏွင့္ တရားဥပေဒစည္းမ်ဥ္းမ်ား ကြဲျပားေနပါက
က်ဴးလြန္မႈတစ္ခုျဖစ္၏ ဟုယူဆထာပါသည္၊
ဝိနယစည္းမ်ဥ္းအရ ဤကဲ့သုိ႕ျခားနားမႈရွိခဲ့ပါလွ်င္
ထုိရဟန္းသည္ အယူအဆမတူေသာ သံဃာအုပ္စုႏွင့္ သံဃကိစၥ (သံဃကမၼ) ကုိအတူပူးတြဲ၍ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခြင့္မရွိပါ၊
တနည္းဆုိရေသာ္ သံဃာအုပ္စုက ထုိရဟန္းႏွင့္
သံဃကိစၥအတူမေဆာင္ရြတ္ဘဲ “ဆုိင္းငံ့”  ထားလုိက္ပါသည္။

ဝိနယစည္းမ်ဥ္းမ်ားကုိ အနက္အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူရာတြင္
ကြဲျပားမႈ- ျငင္းခံုမႈမ်ားရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္
“နာနာသံဝါသ “ ဟူေသာေဝါဟာရ အေခၚအေဝၚေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ 
ဤသုိ႔ေသာအျငင္းပြားမႈကုိ သကၤာရွင္းၾကပါသည္၊

ဝိနည္းစည္းမ်ဥ္း (တရားဥပေဒ) တုိ႔၏ အဓိပၸါယ္ယူဆမႈ၌
သေဘာတူညီမႈရသြားပါလွ်င္
“ နာနသံဝါသ”  မွ  “ သမာနသံဝါသ”  (သံဃာအုပ္စုႏွင့္တူညီသည္) အျဖစ္သုိ႔
ေရာက္သြားၿပီး လက္ရွိသံဃာအုပ္စု၏ အသိအမွတ္အျပဳခံရေသာ
ရဟန္းျဖစ္သြားႏုိင္ပါသည္။

မဟာဝဂၢ  (၁၀-၁) တြင္
“ သမာနသံဝါသက”  ျဖစ္ႏုိင္ရန္ နည္းလမ္း (၂) မ်ိဳးေဖာ္ျပထားပါသည္  (ဝိ-၁-၃၄၀)။
ပထမနည္းမွာ ရွိဆဲသံဃာအုပ္စု  (မိမိပါဝင္ေပါင္းေဖာ္လုိေသာအုပ္စု) ၏
အယူဝါဒမ်ားကုိ မိမိဖါသာလုိက္နာက်င့္သံုးၿပီး
ယၡင္ကလုိက္နာခဲ့သည့္ အယူဝါဒမ်ားကုိ လံုဝစြန္႕လႊတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္၊
ထုိနည္းအားျဖင့္ ဝိနယစည္းမ်ဥ္းမ်ား၌ ကဲြျပားမႈမရွိေတာ့ပါ၊
(ပါဠိ-  အတၱနာ ဝါ အတၱာနံ သမာမသံဝါသကံ ကေရာတိ)
မိမိဖါသာဝင္ေရာက္လုိေသာ သံဃာအုပ္စုတုိ႕၏ ဝါဒကုိက်င့္ၾကံျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္၊

ဤေနရာ၌ မိမိ၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း
သံဃာအုပ္စုထဲသုိ႔ ပါဝင္ခြင့္ရေအာင္ က်င့္ၾကံျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊
အယူဝါဒအေဟာင္းတုိ႔ကုိစြန္႔ပယ္၍
အုပ္စု၏အယူဝါဒကုိ (ဝိနယစည္းမ်ဥ္း) လုိက္နာျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဒုတိယနည္းမွာ ရွိဆဲသံဃာအုပ္စုသည္ ယၡင္ကအယူကြဲေန၍
အုပ္စုထဲသုိ႔ အဝင္မခံဘဲ “ ဆုိင္းငံ့” ထားျခင္းခံခဲ့ရေသာ ထုိရဟန္းကသံဃာအုပ္စု၏
စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ား   (အယူဝါဒ) ကုိ လုိက္နာမည္ဆုိခဲ့ပါလွ်င္
ထုိရဟန္းအား  “ဆုိင္းငံ့”  ထားျခင္းကုိ ယုတ္သိမ္းလုိက္ၿပီး
သံဃာအုပ္စုထဲသုိ႕ ဝင္ႏုိင္ခြင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ယၡဳဘိကၡဴနီခံယူပြဲကိစၥတြင္ ဒုတိယနည္းႏွင့္ မစပ္ဆုိင္လွပါ။
အေၾကာင္းဆုိေသာ္ ေထရဝါဒဝင္တုိ႔သည္ ဓမၼဂုတၱကဝင္သံဃာတုိ႔ကုိ
မဆက္ဆံဘဲ  “ဆုိင္းငံ့” ထားသည္ဟူ၍ မွတ္တမ္းတင္မထားပါ၊
ထုိနည္းအတူ ဓမၼဂုတၱကဝါဒဝင္သံဃာတုိ႔ကလည္း
ေထရဝါဒဝင္သံဃာတုိ႔ႏွင့္ မဆက္ဆံဘဲ  “ဆုိင္းငံ့” ထားသည္ဟု မွတ္တမ္းမတင္ပါေခ်။ 
တစ္ႏုိင္ငံႏွင့္တစ္ႏုိင္ငံ ေရေျမျခားသည့္အေလွ်ာက္
အခ်ိဳ႕ေသာအယူဝါဒမ်ား ျခားနားေနျခင္းဟူ၍သာ ယူဆပံုရပါသည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ဝိနယ  (ဝိ-၁-၃၄၀) တြင္ျပဆုိခဲ့ေသာ ပ႒မနည္းသည္သာ ပုိ၍စပ္ဆုိင္ေနပါသည္၊
ထုိပ႒မနည္းကုိ လုိက္နာေသာအားျဖင့္
ယၡဳမၾကာေသးမွီက ဘိကၡဴနီခံယူခဲ့ေသာ သီဟုိဠ္္အမ်ိဳးသမီးတုိ႔သည္
ေထရဝါဒဘိကၡဴနီမ်ားအျဖစ္သုိ႔ ပါဝင္ခြင့္ရႏုိင္ရန္
လမ္းစရွိလိမ့္မည္ဟု ယူဆေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္၊
မလႊဲမေရွာင္သာေသာ  အေျခအေနမ်ားအရ
“ နာန သံဝါသ” ျဖစ္သြားၾကရွာေသာ ဘိကၡဴနီတုိ႔သည္
“နာန သံဝါသ “  မွ  “ သမာန သံဝါသ “ အျဖစ္သုိ႔
ဤနည္းျဖင့္ ကူးေျပာင္းႏုိင္ရန္အေၾကာင္းရွိေကာင္းပါ၏- ဟုယူဆရပါသည္။

ျပီးခဲ့ေသာဘိကၡဴနီျပဌာန္းခံယူပြဲ  (၁၉၉၈-ခု ဗုဒၶဂါယာ)တြင္
ႏွစ္ဖက္ေသာသံဃာစံုမ်က္ေမွာက္၌ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေသာ ဘိကၡဴနီတုိ႔သည္
ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္မံ၍ - ေထရဝါဒဘိကၡဴမ်ားသာဦးေဆာင္ေသာ ျပဌာန္းပြဲတြင္
ေထရဝါဒဘိကၡဴနီ အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ထုိသုိ႔ေသာဘိကၡဴနီခံယူမႈကုိ တရားဝင္အျဖစ္လက္ခံႏုိင္ပါ၏ေလာ? ဟု ေထာက္ထားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ရန္ေဖၚျပခဲ့ပါသည္။
ဤနည္းကုိ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား၊   သံဃာအုပ္စုမ်ား
သူေတာ္စင္အေပါင္းတုိ႔အသံုးျပဳလုိပါက
“ နာန သံဝါသ”  ဟုယူဆထားမႈသည္
ဥပေဒမျငိစြန္းဘဲ သကၤာရွင္းသြားႏုိင္ရန္အေၾကာင္းရွိပါသည္။

ဤကဲ့သုိ ဒုတိယအၾကိမ္ေထရဝါဒဘိကၡဴတုိ႔ျဖင့္သာ
ထပ္မံဘိကၡဴနီခံယူပြဲကုိ ျမဲျမံစြာ- ခုိင္ျမဲေအာင္ျပဳျခင္း (ပါဠိ  -  ဒဠၨီကမၼ)ဟုေခၚေဝၚႏုိင္ပါသည္၊ 
ဤသုိ႔ (ဒဠၨီကမၼ)  ေဆာင္ျခင္းအားျဖင့္
ေထရဝါဒ သံဃာအုပ္စုအသိအမွတ္ျပဳခံႏုိင္ရန္
(ထုိအုပ္စုထဲသုိ႔ပါဝင္ႏုိင္ရန္) အေၾကာင္းတစ္ခုဟုေမွ်ာ္ကုိထာပါသည္။

ထုိသုိ႔လုပ္ေဆာင္မႈသည္ ျဖစ္ႏုိင္သည့္ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ဟု ဆုိႏုိင္ပါေသာ္လည္း မလႊဲမေရွာင္သာေအာင္ တုိက္တြန္းျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ၊
အယူဝါဒျခားနားမႈမ်ားသည္ ဝိနယစည္းမ်ဥ္းသက္မွတ္ခ်က္တုိ႔၏
အဓိပၸါယ္ယူဆမႈအေပၚ၌ တည္ရွိတက္ပါသည္၊
ဦးေဆာင္ေရွ႕ေျပးျဖစ္ေသာ  ဝိနယတြင္ စည္းမ်ဥ္းမ်ား အဓိပၸါယ္ျပန္ရာ၌
“ သမာန သံဝါသ” အျဖစ္မည္သုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါသနည္းဟု စီစစ္ၾကည့္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္၊
ေနာက္တစ္ခုမွာ တရုတ္ဘိကၡဴနီဥပဇၩာယ္ဆရာတုိ႔၏ အကူအညီကုိ
လုပ္အပ္ပါသေလာဟူေသာ ေမးခြန္းလည္းရွိပါသည္၊
ဤအခ်က္အားလုံုးကုိ ေနာက္ခံအေျချပဳထားၿပီး
ဦးပဥၨင္းသည္ ဘိကၡဴသံဃာတုိ႕ (တဖက္ထည္းေသာသံဃာ) ျဖင့္သာ
ဘိကၡဴနီခံယူျခင္းအေၾကာင္းကုိ ေရွ႕ရႈဦးတည္ပါေတာ့မည္။