Monday, June 9, 2014

ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ

 ဒီေန႔ ေန႔ဆြမ္းကုိ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕လယ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့
သံလုပ္ငန္းလုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာဒကာေလးေတြ စက္ရုံမွာ ဘုဥ္းေပးရတယ္။
ဆြမ္းစားၿပီး အျပန္ခရီးမွာ ႀကိဳပုိ႔လုပ္ေပးတဲ့ ကားဆရာနဲ႔ စကားလက္ဆုံၾကတယ္။
 
ျမန္မာႏုိင္ငံကေနၿပီး ဒီလာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ကေလးေတြ
ေဆးစြဲသူစြဲ၊ အရက္ေသာက္ ဂိမ္းဆုိင္ေရာက္သူေရာက္ျဖစ္ကာ ပ်က္စီးေနေၾကာင္း
သူက ေလွ်ာက္တယ္။
 
ဒီထက္ဆုိးတာက လမ္းေဘးမွာ ျဖစ္သလုိအိပ္၊ ျဖစ္သလုိေန၊ ျဖစ္သလုိစားေနတဲ့
ျမန္မာျပည္က ကေလးေတြ ဒီနား၀န္းက်င္မွာ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တုိးတုိးလာေနေၾကာင္း ဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။
 
ဘာလုိ႔ လမ္းေဘးမွာ ျဖစ္သလုိေနၾကရတာလဲ၊ အလုပ္မရွိလုိ႔လားလုိ႔ ေမးေတာ့
အလုပ္ရွိတယ္၊ သူတုိ႔ေတြက လုပ္ကုိ မလုပ္ခ်င္ၾကတာတဲ့။
အိမ္ငွားေနရင္ အိမ္ငွားခေပးရတာ အလုပ္ပုိတယ္။ ခုလုိလမ္းေဘးေနရတာ ပုိအဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့သူကုိေတာင္ သူေတြ႔ဘူးသတဲ့။
 
သူတုိ႔အိပ္တဲ့ေနရာကုိ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ လုိက္ပုိ႔ေပးမယ္ဆုိၿပီး
လမ္းေဘးအိပ္ေရႊျမန္မာတုုိ႔ အိပ္တဲ့ေနရာေလးဆီ ေခၚသြားပါတယ္။
လမ္းေဘးတုိက္ခန္းေတြရဲ႕ ေအာက္ဆုံးမွာ အမႈိက္စြန္႔ပစ္တဲ့
အက်ယ္ ၄ ေပခန္႔၊ အျမင့္ ၃ ေပခန္႔ရွိတဲ့အခန္းေလးကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပၿပီး
အဲ့ဒါ သူတုိ႔ေတြ အိပ္တဲ့အခန္းတဲ့။
 
ဒီနားမွာ ဒီလုိေန ဒီလုိအိပ္ ဒီလုိစားေနတဲ့ျမန္မာ ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္တဲ့။
စားဘုိ႔ပုိက္ဆံဘယ္ကရလဲဆုိေတာ့
သူတုိ႔မွာ ပီနံအိပ္တစ္လုံးရွိတယ္၊ အဲ့ပီနံအိပ္တစ္လုံးနဲ႔
ဗူးခြံ၊ ပလတ္စတစ္ေကာက္၊ ေရာင္း၊
ေရာင္းရေငြေလးနဲ႔ စားေသာက္ေနၾကတာပဲတဲ့။
ရဲေတြက သူတုိ႔ကုိ မဖမ္းဘူးလားလုိ႔ေမးေတာ့
ပီနံအိပ္ႀကီးကုိင္၊ ဗူးခြံေကာက္ေနတဲ့သူကုိ ဘယ္ဖမ္းပါ့မလဲ၊
ဖမ္းလဲ ဘာမွ ထူးလာမွာမွ မဟုတ္တာတဲ့။
 
ဒါဆုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ပီနံအိပ္က သူတုိ႔ပတ္စပုိ႔ေပါ့လုိ႔ ရယ္စရာ ေျပာမိေသးတယ္။
 
ျမန္မာျပည္က သူတုိ႔ရဲ႕ မိဘ၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြမ်ား သူတုိ႔ကုိ ျမင္ေတြ႔လုိက္ရင္
ဘယ္ေလာက္ရင္ထုမနာျဖစ္လုိက္မလဲ။
 
ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ဒီႏုိင္ငံကုိလာၿပီး ျဖစ္သလုိေနေနတဲ့ ျမန္မာေတြကုိ
ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ ျပန္လည္ကယ္တင္ႏုိင္မလဲ။
 
မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။