Wednesday, November 12, 2014

သေႏၶတည္ျခင္းဆင္းရဲ

 
ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကုိ ထုိေခတ္ထုိအခါက ေခတ္စားေနတဲ့
အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္ႏွစ္မ်ဳိးကုိ သုံးစားမရေအာင္ ရွင္းလင္းေျပာဆုိၿပီး
အလယ္အလတ္က်င့္စဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ၿပီးမွ သစၥာတရားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။

သစၥာဆုိတာ ပါဠိစကားပါ။
 အမွန္၊ အရွိ၊ သဘာ၀ လုိ႔ ျမန္မာလုိျပန္ဆုိရင္ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။
ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သစၥာ ဆုိတဲ့စကားလုံးေအာက္မွာ
အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားေတြခ်ည္း ဘုရားရွင္က ေဟာထားလုိ႔ပါ။
သစၥာဆုိတဲ့ အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။

(၁) ဒုကၡသစၥာ
(၂) ဒုကၡ၏အစ၊ ဒုကၡျဖစ္ေပၚရျခင္းအေၾကာင္း - သမုဒယသစၥာ
(၃) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရျခင္း - နိေရာဓသစၥာ
(၄) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာသုိ႔သြားရာလမ္း - မဂၢသစၥာတဲ့။

(၁) ဒုကၡသစၥာ
ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါဦးကုိ သစၥာတရားေဟာတဲ့အခါ
ေလာေလာဆယ္ ထင္သာျမင္သာျဖစ္တဲ့
လူတုိင္းေတြ႔ႀကဳံခဲ့၊ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ၊ ေတြ႔ႀကဳံေနရဦးမည္ျဖစ္တဲ့
ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡသေဘာသဘာ၀ေတြကို သရုပ္ခြဲျပပါတယ္။

ပါရမီအေတာ္အသင့္ရွိသူ အိမ္ေထာင္သားေမြးမျပဳရေသးသူေတြအဖုိ႔
ဘုရားရွင္ထုတ္ျပတဲ့ ဒုကၡသရုပ္ကုိ ၾကားရၿပီး ဖတ္ရၿပီး
အိမ္ေထာင္သားေမြးျပဳခ်င္စိတ္ ကုန္သြားႏုိင္ပါတယ္။
အိမ္ေထာင္သားေမြး ၿပဳၿပီးသူေတြဆုိရင္
သားမယားပစ္ထားခဲ့ၿပီး ေတာထြက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္ ပထမဦးဆုံးမိန္႔တာက
 “ဇာတိပိ ဒုကၡာ - ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္းက ဆင္းရဲတယ္” တဲ့။
အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ပထမဦးဆုံး ႐ုပ္သစ္၊ စိတ္သစ္ျဖစ္ေပၚတာကုိ
ပဋိသေႏၶတည္ေနတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

ပဋိသေႏၶတည္ေနမႈေန႔ပတ္သက္လုိ႔
ဘုရားရွင္က
“ေရွးဦးစြာ ကလလေရၾကည္၊
ကလလေရၾကည္မွ အျမႇဳပ္၊
အျမႇဳပ္မွ သားတစ္၊
သားတစ္မွ အခဲ၊
အခဲမွ ခက္မငါးျဖာ (ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္) တို႔ ျဖစ္ကုန္၏။
ဆံ, အေမြး, ေျခသည္းလက္သည္းတို႔လည္း ျဖစ္ကုန္၏” လုိ႔ ေဟာခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္ကုိ ထပ္ၿပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္တဲ့
အ႒ကထာဆရာေတာ္က
ပဋိသေႏၶ စ ေနတဲ့ပထမ (၇) ရက္မွာ ကလလေရၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အျမႇဳပ္ျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ သားတစ္ေလးျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အခဲတုံး (ခပ္ႀကီးႀကီးေလး) ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္တုိ႔ ထင္ရွားလာပါတယ္။
ေနာက္ (၇၇) ရက္၀န္းက်င္မွာေတာ့ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၂၉၄) ရက္၀န္းက်င္မွာ ဆံပင္၊ ေမႊးညွင္း၊ ေျခသဲ၊ လက္သဲေတြ ေပါက္လာတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ကုိယ္၀န္ရင့္က်က္ၿပီး ကုိးလႏွင့္ ဆယ္လၾကား ေမြးဖြားတယ္တဲ့။
အခ်ဳိ႔ ခုနစ္လ၊ ရွစ္လေလာက္နဲ႔လဲ ဖြားၾကပါေသးတယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ ဗုဒၶစာေပမွာလာတဲ့ ပဋိသေႏၶနဲ႔စပ္တဲ့မွတ္သားစရာေလးေတြပါ။
သိပၸံေခတ္ ေဆးသုေတသနေလ့လာခ်က္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶစာေပလာ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ
အေတာ္ကုိက္ညီေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးပါတယ္။

ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက ဒီလုိအမိ၀မ္းတြင္းမွာ
ကုိးလေက်ာ္ ဆယ္လေနခဲ့ရတဲ့ ဇာတိဒုကၡအေၾကာင္းပါ၊
ဇာတိဒုကၡ - ပဋိသေႏၶေနတုန္းဆင္းရဲတာကုိ ပီျပင္ေအာင္
အ႒ကထာဆရာေတာ္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ က
၀ိသုဒၶိမဂ္က်မ္း (The Path of Purification) မွာ
ပီပီျပင္ျပင္ ေရးျပထားပါတယ္။
ဒီက်မ္းကုိ မွီၿပီး ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက လကၤာသီကုံးထားတယ္။
စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊
ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊
ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊
မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊
အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍၊
ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။

ရွင္းလင္းခ်က္
 စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ရဲ႕အစာေဟာင္းအိမ္ (ေခ်းထုပ္) ကုိ ဖင္ခုထုိင္ထားရၿပီး
အစာသစ္အိမ္ကုိ ေခါင္းနဲ႔ ရြက္ထားရတယ္တဲ့။
ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊
ပုပ္န႔ံထြက္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ သားအိမ္ထဲမွာ
မိခင္ရဲ႔ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ေသြးနဲ႔ မိဘ ႏွစ္ဦးတို႔၏ အညစ္အေၾကး သုက္ေသြးတုိ႔ကုိ မွီခုိေနရတာျဖစ္လုိ႔
မိခင္၀မ္းတြင္းက ခေလးအေနအထားဟာ
မစင္တြင္းထဲက ပုိးေလာက္နဲ႔ ထူးမျခားနားပါ တဲ့။

ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
အမိေက်ာဘက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ဒူးႏွစ္လံုးတို႔၏အၾကား၌ ေခါင္းကိုထားလ်က္
 ေမးေအာက္မွာ လက္ႏွစ္ဘက္ဆုပ္ကာ ေနေနရတယ္ တဲ့။
ဒီအေနအထားက ဘာနဲ႔ တူသလဲ ဆုိရင္
သစ္ငုတ္တိုေပၚ၌ ေမ်ာက္အိုတစ္ေကာင္ ကုပ္ကုပ္ေလး ေနေနသလိုဘဲ တဲ့။

မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သြားတဲ့အခါ၊ ကုန္ခ်ီကြခ်ီျပဳတဲ့အခါေတြမွာ
အရက္သမားလက္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ဆိတ္ေပါက္စလုိ၊
ေျမြ-အလမၸာယ္ဆရာက ေျမြကိုဖမ္းၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းသလုိ
 မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရတယ္ တဲ့။

အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ အစပ္စားရင္ လွံနဲ႔ထိုးၿပီး ဆားနဲ႔ပက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
 အပူစားရင္ မီးနဲ႔ၿမွဳိက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
အေအးစာေတြကို စားရင္ ေရခဲတုံးႀကီးနဲ႔ ဖိထားသလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
ဒီလုိဒုကၡခံရတာက ေသလုမတတ္ အသားတဆတ္ဆတ္နဲ႔ကုိ ခံစားရတာပါတဲ့။
(ဒါ့ေၾကာင့္ မိခင္ေတြ အစားအေသာက္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္)

ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။
အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဗုိက္နာလာရင္ ေျခေထာက္ကုိ အထက္၊
ဦးေခါင္းကုိ ေအာက္ဘက္သို႔ ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ လွည့္ရပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ မဂ္၀သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေသးငယ္တဲ့ သံေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကေန
ဆင္ေျပာင္ႀကီးကို ဆြဲထုတ္ရသလုိ ခေလးခမ်ာ ခံစားရသတဲ့။
ကတၱရာလမ္းႀကိတ္တဲ့ ကားႀကီးနဲ႔ အႀကိတ္ခံရသလုိ
ခေလးခမ်ာ ခံစားရွာသတဲ့။
ဒါ့အျပင္ ေကာင္းစြာမီးမဖြားႏုိင္ရင္ မိခင္ခ်မ္းသာ ျပီးေရာ,
ကေလး ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ဟု ဆုိသူက ဆုိၾကေသး၏။
မိခင္၀မ္းတြင္းမွာ ေလေတာင္ အတုိးမခံရလုိ႔ အလြန္ႏုရြေနတဲ့ ခေလးသူငယ္ကို
တခါတေလ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲထုတ္ရတယ္တဲ့။
အျပင္သို႔ ေရာက္လာရင္လဲ အ၀တ္ ၾကမ္းတမ္းေတြနဲ႔ ကုိင္တြယ္လုိ႔
ခေလးခမ်ာ အပ္နဲ႔ ထုိးဆြသလုိ ခံစားရရွာတယ္။

ေအာ္၊ ဇာတိဒုကၡ - သေႏၶတည္ျခင္းဆင္းရဲ တယ္ႀကီးမားပါလား။

ရည္ညႊန္း၊ မဂၤလာသတင္းစဥ္၊ ေမာ္လူး

Tuesday, November 11, 2014

ေစတီပုထုိး

 
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္ေတာင္ကုန္းၾကည့္ၾကည့္၊
ေစတီပုထုိးတစ္ဆူဆူကုိေတာ့ ေတြ႔ရစၿမဲမုိ႔
ဒီႏုိင္ငံက ေတာင္ကုန္းေတြကုိ ၾကည့္မိတုိင္း တစ္ခုခုလုိေနသလုိ ခံစားရတယ္။
ျမန္မာလူမ်ဳိးဆုိတာ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ေတြ႔ရင္ ေစတီပုထုိးတည္ၿပီး
ဘုရားဒကာ အမည္ခံခ်င္ၾကတာမုိ႔လား။
ဘုရားဒကာ အမည္ခံခ်င္လြန္းလုိ႔ ေစတီပုထုိးတည္လုိက္တာ
ပုဂံလုိေဒသမ်ဳိးမွာဆုိ သစ္ေတာကုိ ျပဳန္းေရာ၊
ဒီေန႔ထိ နလံမထူနုိင္ေတာ့ဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ ေစတီပုထုိးေတြ သိန္းေပါင္း ေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီအကုန္အက်ခံၿပီး
 အသစ္ေဆာက္ေနတာကုိ ေတြ႔ရင္ အေတာ္ ဘ၀င္မက်ျဖစ္မိတယ္။
ေစတီပုထုိးေပါတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေစတီပုထုိးထပ္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ လုိေသးလုိ႔လား။

ဆင္းရဲမြဲေတေနတဲ့ ကုိယ့္အမိ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
ေစတီပုထုိး အသစ္တည္ေဆာက္မဲ့အစား
အဲ့အတြက္ကုန္က်ေငြေတြကုိ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးေတြမွာ အသုံးခ်လုိက္မယ္ဆုိရင္
ဘယ္ေလာက္ခရီးေရာက္လုိက္မလဲ လုိ႔စဥ္းစားမိျပန္တယ္။

ဟုိတစ္ႏွစ္က မေလးရွားႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္
ၿမဳိ႔ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ကြာလာလမ္ပူၿမဳိ႔လည္မွာ ရဟတ္လုိ႔ေခၚသလားေတာ့မသိဘူး။
အတက္ေအာက္လည္ပတ္တဲ့ဟာႀကီး တစ္ခု တည္ေဆာက္တယ္။
လူေတြ စီးနင္းလုိက္ပါသြားရတာ။ ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္း လည္ပတ္တာ။
အေပၚေရာက္သြားရင္ ကြာလာလမ္ပူၿမဳိ႕ ႐ႈခင္းေတြကို ၾကည့္လုိ႔ရတယ္။
လုိက္ပါစီးနင္းလုိတဲ့လူေတြ ပုိက္ဆံေပးရတယ္။

လန္ဒန္မွာလည္း အဲ့လုိဟာမ်ဳိးႀကီး တစ္ခုရွိတယ္။
London Eye လုိ႔ေခၚတယ္ထင္တယ္။ လန္ဒန္႐ႈခင္းကုိ ၾကည့္ဘုိ႔။
တစ္ခါစီးရင္ ေပါင္ကုိးေပါင္ေပးရတယ္။
ႏုိင္ငံသားေတြေရာ ႏုိင္ငံျခားသားေတြပါ စီးနင္းလုိက္ပါေနတာကုိ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒီမေလးရွားနုိင္ငံ အစုိးရလည္း UK အစုိးရကုိ အတုခုိးၿပီး
လုိက္လုပ္တာျဖစ္မယ္။ နုိင္ငံအတြက္ ႏုိင္ငံတုိးတက္ဘုိ႔ ဘက္စုံက ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ဘ႑ာေငြ႐ွာေနၾကတာ။ အေတာ္အားက်ဘုိ႔ေကာင္းတယ္။

ဒုိ႔ႏုိင္ငံလည္း ေစတီပုထုိးေတြတည္ေနမဲ့အစား
ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ဘ႑ာေငြကုိ ရွာေပးနုိင္တဲ့
လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ ကြာလာလမ္ပူမွာရွိတဲ့ ၿမဳိ႕ေတာ္ရႈခင္းကုိ တစ္ေနရာတည္းကၾကည့္လုိ႔ရတဲ့
ရဟတ္ႀကီးတစ္ခု တည္ေဆာက္တာ ပုိအက်ိဳးရွိမယ္လုိ႔ထင္မိတယ္။
စဥ္းစားမိတာပါ။

ေျပာခ်င္တာက ေစတီပုထုိးရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္း ႐ႈခင္းေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးလာတဲ့မ်က္စိဟာ
ဒီနုိင္ငံက ေတာင္ကုန္း ေတာင္တန္းေတြမွာ
ေစတီပုထုိးမေတြ႔ရေတာ့ ရင္ထဲဟာမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ေစတီပုထုိးဆုိေတာ့ ေစတီပုထုိးနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ဘုရားရွင္ ညီ တစ္၀မ္းကြဲ
ဘုရားရွင္ကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳစုသူ ရွင္အာနႏၵာႀကီးကုိ သတိရမိျပန္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရားသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္အခါတုန္းက
ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကည္ညဳိတဲ့သူေတြ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ပူေဇာ္ဘုိ႔ လွဴဒါန္းဘုိ႔
အခါအားေလွ်ာ္စြာ ျမတ္စြာဘုရားထံလာၾကတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းမွာရွိေနရင္ေတာ့ ပါလာတဲ့ပစၥည္း လွဴဒါန္းခဲ့႐ုံေပါ့။
ျမတ္စြာဘုုရားမရွိတဲ့အခါ ပါလာတဲ့ပစၥည္းကုိ ဘယ္ကုိ ဘယ္သူ႔ကုိ လွဴဒါန္းခဲ့ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။
ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴဒါန္းဘုိ႔စိတ္ကူးနဲ႔လာၾကတာကုိး။

ဒီေတာ့ ေက်ာင္းဒကာ အနာထပိဏ္က ရွင္အာနႏၵာကုိ
“ဘုရားရွင္ထံ လွဴဒါန္းဘုိ႔လာတဲ့သူေတြ ဘုရားရွင္မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ
လွဴဒါန္းလုိ႔ အဆင္ေျပေအာင္ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ေနရာစီစဥ္ေပးဘုိ႔” ေလွ်ာက္တယ္။
ရွင္အာနႏၵာကလည္း ဒီကိစၥကုိ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ေလွ်ာက္ျပတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားက လွဴဒါန္းပူေဇာ္သင့္တဲ့ အရာသုံးမ်ဳိးကုိ ေျပာျပပါတယ္။
၁။ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္အပါအ၀င္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ခႏၶာကုိယ္
၂။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အသုံးအေဆာင္မ်ား
၃။ ျမတ္စြာဘုရားကို အာ႐ုံယူဘုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရည္ညႊန္းထားေသာ ရုပ္တု၊ ေစတီ
ဒီသုံးမ်ဳိးကုိ ေျပာျပတာပါ၊

ရွင္အာနႏၵာက “
ျမတ္စြာဘုရားသက္ရွိထင္ရွားရွိတုန္း ေစတီပုထုိးတည္ထားကုိးကြယ္လုိ႔
အဆင္ေျပႏုိင္ပါ့မလား” လုိ႔ ေမးေလွ်ာက္ေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားက
“ေစတီကုိ ငါဘုရားပရိနိဗၺာန္စံၿပီးမွ ငါဘုရားရဲ႕ အ႐ုိးေတာ္ ဓာတ္ေတာ္ေတြနဲ႔
တည္ေဆာက္ ပူေဇာ္သင့္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ ေစတီပုထုိးေတာ္ေတြကို ပူေဇာ္တာဟာ
႐ုပ္ကုိ အေျခခံၿပီး ပူေဇာ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ေၾကာင္း၊
ေစတီပုထုိးေတာ္ေတြကို ပူေဇာ္တာဟာ စိတ္ရဲ႕အလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း”
ဆက္လက္မိန္႔ၾကားပါတယ္။

ဘုရားရွင္းရဲ႕ ဒီမိန္႔မွာၾကားခ်က္ကုိ
“ေစတီပုထုိးကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘုရားအစစ္ကုိ (သက္ရွိထင္ရွားျမတ္ဘုရားကုိ)
စိတ္နဲ႔အာ႐ုံျပဳၿပီး ပူေဇာ္ရမွာ” လုိ႔ နားလည္မိပါတယ္။
တနည္းအားျဖင့္ ပုံေတာ္ေနာက္က ဂုဏ္ေတာ္ကုိ
စိတ္အာ႐ုံေရာက္ေအာင္ျပဳၿပီး ပူေဇာ္ရမွာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။

ဘုရားရွင္က
ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိသာ စုိက္ပ်ဳိးၿပီး
သူမရွိတဲ့အခါ သူခရီးထြက္ေနသခုိက္ သူ႔ကုိယ္စား ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိသာ ပူေဇာ္ဘုိ႔
ရွင္အာနႏၵာကုိ အႀကံျပဳပါတယ္။

ဒီေနာက္ ရွင္အာနႏၵာဟာ ရွင္ေမာဂၢလာန္ႀကီး အကူအညီနဲ႔
ဗုဒၶဂယာက ေဗာဓိေညာင္မ်ဳိးေစ့ကုိယူၿပီး
ေဇတ၀န္ေက်ာင္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ စုိက္ပ်ဳိးပါတယ္။
အဲ့ဒီေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိ အာနႏၵေဗာဓိပင္လုိ႔ အမည္တြင္ေစခဲ့ပါတယ္။
ယေန႔ အိႏၵိယကုိ ဘုရားဖူးသြားၾကတဲ့သူေတြ
အဲဒီအာနႏၵေဗာဓိပင္ကုိ ေတြ႔ၾကမွာပါ။

ဒီဇာတ္လမ္းအျဖစ္အပ်က္ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး
သီဟုိဠ္ (သီရိလကၤာ) နုိင္ငံ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတုိင္းမွာ
ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အဂၤါရပ္ (၁) ခ်က္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားပါတယ္။

သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း တည္ေထာင္ရင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ
၁၊ ဘုရားေက်ာင္းသီးသန္႔ (ဘုန္းႀကီး၊ လူမေနရ၊ ဂႏၶကုဋိကဲ့သုိ႔)
၂၊ ေစတီတစ္ဆူ
၃၊ ေဗာဓိေညာင္ပင္ တစ္ပင္
၄၊ သံဃာေနေဆာင္ တုိ႔ရွိရပါတယ္။

Monday, November 10, 2014

လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါရဲ႕လား

 
-----*-----*-----*-----*-----*-----
ပါဠိစာေပမွာ မႏုႆဆုိတဲ့ပုဒ္႐ွိတယ္။
ျမန္မာလုိေတာ့ “လူ”
မႏုႆကုိ လူလုိ႔ဘာသာျပန္တာက ဆင့္ပြါးအနက္အဓိပၸါယ္ျဖစ္ပါတယ္။

မႏုႆ ဆုိတဲ့ပုဒ္ဟာ မန နဲ႔ ဥႆ ႏွစ္လုံးေပါင္းစပ္ထားတဲ့ပုဒ္ပါ၊
မန ဆုိတာ စိတ္ ျဖစ္ၿပီး
ဥႆဆုိတာ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ မနနဲ႔ ဥႆ ႏွစ္ပုဒ္ေပါင္းထားတဲ့ မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ရဲ႕ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္က
“စိတ္ကုိျမွင့္တင္ေပးတတ္တဲ့သူ” ျဖစ္တယ္။

မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္အရဆုိရင္
သက္ရွိသတၱ၀ါမည္သူမဆုိ
တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္၊ တစ္လထက္တစ္လ၊ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္
မိမိရဲ႕ စိတ္ကုိ ျမင့္သထက္ျမင့္ေအာင္ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တဲ့သူကုိ မႏုႆ = လူလုိ႔ေခၚရမွာပါ။

စိတ္ကုိျမွင့္တင္ေပးတတ္တာလဲ လူသားကပဲ စိတ္ကုိ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တာ။
တိရိစၦာန္ေတြက သူတုိ႔စိတ္ကုိ အဆင့္မွီေအာင္ ျမွင့္တင္ မေပးတတ္ၾကပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ တိရိစၦာန္ေတြမွာ ဘာသာတရားမရွိဘူး။
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အိမ္က ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္က ၀ယ္ယူေမြးျမဴၿပီး
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အိမ္မွာထားေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာေခြးျဖစ္မလာပါဘူး။
အရင္ကတည္းက ေခြးမွာ ဘာသာတရားလက္ခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္
အေတြးအေခၚအသိဥာဏ္မရွိခဲ့လုိ႔ပါ။
ေခြးဟာ သူ႔စိတ္ကုိ လူေတြလုိ အဆင့္မွီေအာင္ မေတြးေခၚတတ္ပါဘူး။ မျမွင့္တင္တတ္ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ဟာ မႏုႆ = လူမဟုတ္ၾကဘူး။

မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ တုိက္ရုိက္အဓိပၸါယ္အရ
မိမိစိတ္ကို အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ျမွင့္တင္တတ္မွ လူဆုိရင္
လူျဖစ္လာတဲ့တခ်ဳိ႕လူေတြ
အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္တုန္းကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
အသက္ေလးဆယ္အရြယ္တုန္းကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္မွာလည္း ဒီအတုိင္းပဲဆုိရင္
သူတုိ႔ကို မႏုႆ = လူလုိ႔ေခၚလုိ႔ရပါ့မလား။
အခ်ဳိ႕အသက္ႀကီးလာသူေတြ ငယ္စဥ္အခါကထက္
စိတ္အဆင့္အတန္းပုိနိမ့္က်လာတယ္ဆုိရင္
သူတုိ႔ကုိ မႏုႆ - လူလုိ႔ ေခၚဆုိႏုိင္ပါ့မလား။

ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ့္အဆင့္အတန္း တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္
ျမင့္သထက္ျမင့္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနၾကတဲ့သူေတြ တပုံတပင္ႀကီးပါပဲ။
သုိ႔ေသာ္လည္း လူဆုိတာ အေကာင္းနဲ႔အဆုိး၊ အေတာ္နဲ႔အညံ့ ဒြန္တြဲေနတာပါ၊
အဆုိးသမားေတြက အေကာင္းသမားေတြျဖစ္လာေအာင္၊
အညံ့သမားေတြက အေတာ္သမားေတြျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ရမွာက
လူသားေတြရဲ႕ ေမြးရာပါတာ၀န္ပဲ။
ဒီေမြးရာပါတာ၀န္ကုိ ပ်က္ကြက္ရင္
လူ႔စာရင္းသြင္းဘုိ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲေနထုိင္ခြင့္ျပဳဘုိ႔ ခက္သြားပါၿပီ။

ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာဆုိရင္
ရွင္ေဒ၀ဒတ္ႀကီးတုိ႔လုိ အထက္တန္းက်တဲ့ ရဟန္းဘ၀ကို ေရာက္လင့္ကစား
အဆင့္အတန္းအင္မတန္နိမ့္က်တဲ့ သူ႔အေတြးအေခၚေတြကို
အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့လုိ႔
သူ႔ကုိ ရဟန္းအဖြဲ႔အစည္းထဲက ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနထိ ေရာက္ခ့ဲပါတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ အမဲစက္ထင္ခဲ့ရပါတယ္။

အျခားတဖက္မွာေတာ့
တကယ့္စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အဆင့္အတန္းျမင့္မားတဲ့
ရွင္အာနႏၵာႀကီးတုိ႔လုိ ပုဂၢဳိလ္ထူးႀကီးေတြရွိေနေတာ့
ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ဂုဏ္တက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္၊

(ဆရာေတာ္ေဒါက္တာေက သိရီ ဓမၼာနႏၵတရားေတာ္ နာၾကားရင္း ခ်ေရးျဖစ္တာပါ)

Sunday, November 9, 2014

လမ္းစဥ္

 
ဘုရားရွင္က်င့္ခဲ့တဲ့ (အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္) မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္မွာ
အခ်က္ (၈) ခ်က္ရွိတယ္။
ဒါကို အဂၤလိပ္လုိ Noble Eightfold Path, Middle Way စသျဖင့္
အဆင္ေျပသလုိ ျပန္ဆုိၾကတယ္။

(၁) သမၼာဒိ႒ိ
ဒီသမၼဒိ႒ိကုိ အဂၤလိပ္လုိ
Right View, Right Understanding စသျဖင့္ ျပန္ဆုိၾကတယ္။
ျမန္မာလုိေတာ့ မွန္ကန္တဲ့အျမင္၊ မွန္ကန္တဲ့ နားလည္မႈေပါ့။
နိဗၺာန္သုိ႔ ခ်ီတက္သူ နိဗၺာန္သုိ႔ေလွ်ာက္လွမ္းသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
ပထမဦးဆုံးမွန္ကန္တဲ့အျမင္ (သမၼာဒိ႒ိ) (ေျခလွမ္း) ရွိကုိ ရွိရပါမယ္။
မွန္ကန္တဲ့အျမင္ရွိဘုိ႔အတြက္ အျမင္မွန္ဘုိ႔လုိအပ္တယ္။
အျမင္မွန္ဘုိ႔အတြက္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈ ရွိဘုိ႔လုိပါတယ္။
မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္ဘုိ႔ဆုိတာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာကုိ ေျပာတာပါဘဲ။
Right Understanding is the understanding of oneself as one really is.
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာဆုိတာ
ကုိယ့္မွာရွိေနတဲ့ သိအပ္တဲ့႐ုပ္နဲ႔ သိတတ္တဲ့စိတ္ကုိ
ပုိင္းပုိင္းျခားျခား တိတိပပ သိတာကုိ ေျပာတာပါ။

ဒါကုိ စာေပစကားမွာေတာ့
နာမ္ရုပ္တုိ႔ကုိ ပုိင္းျခား၍ သိတတ္ေသာ(နာမ႐ူပပရိေစၦဒ) ဥာဏ္တဲ့။
ဒီမွန္ကန္တဲ့အျမင္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈဟာ
မဇၥ်ိပဋိပဒါလမ္းစဥ္မွာ အဓိကေသာ့ခ်က္ပဲ။
The key-note of Buddhism is this right understanding.

(၂) သမၼာသကၤပၸ
မွန္မွန္ကန္ကန္ျမင္တတ္တဲ့ မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္မႈရွိတဲ့သူသာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးရွိမွာပါ။
မွန္ကန္တဲ့အေတြးကုိ ပါဠိလုိ သမၼာသကၤပၸတဲ့။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့
Right Resolutions, Right Aspirations, Right Ideas စသျဖင့္
အမ်ဳိးမ်ဳိးျပန္ဆုိၾကတယ္။
ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
မွန္ကန္တဲ့အေတြးဆုိေတာ့ Right Thoughts လို႔ဘာသာျပန္သင့္တယ္တဲ့။

(၃) သမၼာ၀ါစာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးအေခၚရွိတဲ့သူသာ မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ေျပာမွာ။
မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ပါဠိလုိ သမၼာ၀ါစာတဲ့။
နိဗၺာန္ကုိ တက္လွမ္းလုိသူအဖုိ႔
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားကုိသာ ေျပာဆုိသင့္ပါတယ္။
မုသာ၀ါဒ - လိမ္လည္လွည့္ျဖား မေျပာၾကားသင့္ပါဘူး။
ဒါ့အျပင္ ဂုံးေခ်ာ ဂုံးတုိက္တဲ့စကား၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကား၊
အရည္မရ အဖတ္မရတဲ့စကားေတြကိုလဲ ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာပါ။
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားဆုိလုိ႔
ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား မွန္ကန္ေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
နား၀င္ခ်ဳိေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
ကုိယ္ေျပာလုိက္တဲ့စကားဟာ သူတစ္ပါးအတြက္
အသုံးတည့္ရပါမယ္၊ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစရပါမယ္။ အက်ဳိးရွိရပါမယ္။
What one utters is not only true, sweet and pleasant
but also useful, fruitful and beneficial.

(၄) သမၼာကမၼႏ ၱ
အေျပာမွန္တာနဲ႔ အလုပ္မွန္တာ ခြဲျခားလုိ႔ မရပါဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အေျပာမွန္တဲ့သူသာ အလုပ္မွန္တတ္လုိ႔ပါဘဲ။
အလုပ္မွန္တာကုိ ပါဠိလုိ သမၼာကမၼႏ ၱလုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Action ေပါ့။
အလုပ္မွန္တဲ့ အမွန္လုပ္တဲ့ ဒီ Right Action ဆုိတာ
တျခားေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပါဘူး။
မုိက္မဲမႈ(ေမာဟ) ေၾကာင့္ ေလာဘစိတ္၊ ေဒါသစိတ္ေတြအေျခခံၿပီး
သူ႔တပါးအသက္ သတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာ ခုိးျခင္း၊
သူတပါးသားမယား ျပစ္မွားေစာ္ကားျခင္းတုိ႔ကုိ မလြန္က်ဴးဘူးဆုိရင္
Right Action ျဖစ္ေတာ့တာပါဘဲ။
It deals with abstinence from killing, stealing and sexual misconduct.

(၅) သမၼာအာဇီ၀
အေတြးအေခၚ မွန္၊ အေျပာမွန္ၿပီး အလုပ္မွန္တဲ့သူအတြက္
အႀကံအဖန္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကို လုံး၀ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ပဲ သူ႔ဘ၀ရပ္တည္ေတာ့မွာ အမွန္ပါ။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကုိ သမၼာအာဇီ၀လုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Livelihood ေပါ့။
ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာ
မလုပ္ရမဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္း ငါးမ်ဳိးကုိ ျပဆုိထားပါတယ္။
(က) လက္နက္ေရာင္း၀ယ္မႈ (Traiding in arms)
(ခ) လူကုန္ကူးမႈ (Traiding in human beings)
(ဂ) သားငါးေမြးျမဴေရး (Traiding in flesh)
(ဃ) အရက္၊ မူးယဇ္ေဆး၀ါး (Traiding in intoxicating drinks)
(င) အဆိပ္ (Trading in poison)

(၆) သမၼာ၀ါယာမ
သမၼာ၀ါယာမဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့ Right Effort တဲ့။

နိဗၺာန္သို႔တက္လွမ္းလုိသူအတြက္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
ဒီေခတ္မွာ ဟုိနည္း ဒီနည္းနဲ႔ နည္းေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။
နည္းမွန္ဘုိ႔ အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္။
နည္းမွန္မွ လမ္းမွန္မွာပါ။
နည္းမွားေနရင္ လမ္းမွားေနမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္
လုိခ်င္တဲ့ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဗုဒၶစာေပမွာ မွန္ကန္တဲ့ႀကဳိးစားအားထုတ္မႈေလးမ်ဳိးရွိတယ္။
(၁) ျဖစ္ေပၚၿပီးတဲ့မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကို ပယ္စြန္႔ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၂) မျဖစ္ေသးတဲ့ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကုိ မျဖစ္မိေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း
(၃) မျဖစ္ၿပီးေသးကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၄) ၿဖစ္ၿပီးတဲ့ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ တုိးပြါးလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္းဆုိၿပီး
ေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
ဒီသမၼာ၀ါယာမ (မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ) ဟာလည္း အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။
သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ဘုိ႔ နိဗၺာန္ကုိ ရဘုိ႔ ေရာက္ဘုိ႔အတြက္
ကုိယ့္အားကုိ အားကုိးၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ႀကဳိးစားရမွာပါ။
ေပးကမ္းလွဴဒါန္း၊ ဆုေတာင္းေနရုံမွ်နဲ႔
နိဗၺာန္ကုိ လုံး၀ မေရာက္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဒီအခ်က္က ရည္ညႊန္းပါတယ္။

(၇) သမၼာသတိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
သမၼာ၀ါယာမနဲ႔ ကပ္လုိက္လာတာက သမၼာသတိ (မွန္ကန္တဲ့သတိ) ပါ။
Right Mindfulness လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိ ဘာသာျပန္ၾကတယ္။
ကုိယ္ (body), ေ၀ဒနာ (feeling), စိတ္ (thoughts), နဲ႔ ဓမၼ (mind-objects) လုိ႔ေခၚတဲ့ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ မိမိရဲ႕ သတိကုိ အၿမဲမျပတ္တင္ထားတာကုိ (အၿမဲသတိ ရွိေနျခင္းကုိ)
သမၼာသတိ - မွန္ကန္ေသာ သတိလုိ႔ေခၚပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ
လွတယ္ တင့္တယ္တယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ၿမဲတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အတၱရွိတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အဆုိပါ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ သတိအၿမဲရွိေနရတာ။
Mindfulness on these four objects tend to eradicate the misconceptions
with regard to desirablity (subha), so-called happiness (sukha),
permanence (nicca) and an immortal soul (atta) respectively.

(၈) သမၼာသမာဓိ
မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကဳိးစားၿပီး သတိရွိလာတဲ့သူအဖုိ႔
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိတရားရရွိလာမွာ မလြဲပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိကုိ သမၼာသမာဓိလုိ႔ေခၚတယ္။ Right Concentration တဲ့။
သမာဓိရလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အမွန္အတုိင္းသိျမင္လာမွာပါ။
ကုိယ္ကုိ္ယ့္ကုိ အသုဘေကာင္ႀကီးဆုိတာ သေဘာေပါက္လာမွာပါ။
သစၥာေလးပါးကုိ တကယ္သိလုိသူ၊ နိဗၺာန္ကုိ ရလုိသူ၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳလုိသူ
မည္သူမဆုိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့ ဒီအခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ က်င့္ရမွာပါ။

(ဆရာေတာ္ Narada ရဲ႕ The Buddha and His Teaching ဖတ္တုန္းက ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးပါ)

Saturday, November 8, 2014

သူလုိရဟန္း


ညီအစ္ကုိ (၇) ေယာက္
၁။ သုေဒၶါဒန
၂။ ဓေတာဒန
၃။ သေကၠာဒန
၄။ သုေကၠာဒန
၅။ အမိေတာဒန
၆။ အမိတ
၇။ ပမိတာ

နံပါတ္ (၁) အစ္ကုိအႀကီးဆုံး သုေဒၶါဒန ဆုိတာက
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အေဖ။
နံပါတ္ (၅) အမိေတာဒန ဆုိတာက
႐ွင္အာနႏၵာရဲ႕ အေဖ။
ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ႐ွင္အာနႏၵာ တုိ႔က ညီအစ္ကုိ တစ္၀မ္းကြဲ။
ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ရွင္အာနႏၵာတုိ႔က သက္တူရြယ္တူေတြ။
ဖြားဖက္ေတာ္လုိ႔ စာေပကဆုိပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ၿပီး (၂) ႏွစ္ေျမာက္မွာ
႐ွင္အာနႏၵာ သာသနာေဘာင္၀င္ေရာက္လာတယ္။
ဘုန္းႀကီး၀တ္လာတယ္ေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ရွိတာက
အသက္ (၃၅) ႏွစ္အရြယ္ဆုိေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားအသက္ (၃၆) ႏွစ္ျဖစ္တဲ့
ဘုရားျဖစ္ၿပီး (၂) ႏွစ္ေျမာက္မွာ
သက္တူရြယ္တူ (ဖြားဖက္ေတာ္) ရွင္အာနႏၵာ
သာသနာ့ေဘာင္၀တ္ေရာက္လာတယ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။

လူလည္း လူ႔အေလွ်ာက္၊ ဘုန္းႀကီးလည္း ဘုန္းႀကီးအေလွ်ာက္
ျမတ္စြာဘုရားလည္း ျမတ္စြာဘုရားအေလွ်ာက္
အသက္အရြယ္ရလာရင္ အနီးကပ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးမဲ့သူ
လုိအပ္တာ အမွန္ပဲ။

ျမတ္စြာဘုရား ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့
သြားလုိတဲ့ေနရာကုိ သြားၿပီး ေဟာလုိတဲ့တရားကုိ ေအးေအးေဆးေဆးေဟာႀကားကာ
ေရာက္တဲ့အရပ္က ဒကာ ဒကာမေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတာနဲ႔ အဆင္ေျပေနတာပဲ။

ျမတ္စြာဘုရားကုိ အနီးကပ္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတဲ့ ရဟန္းေတာ္အခ်ဳိ႔ ရွိခဲ့ပါရဲ႕။ ခဏပဲ။
ၾကာလာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ေျပာစကားနားမေထာင္ဘူး။
ျမတ္စြာဘုရားကို အလုပ္အေကၽြးျပဳဘူးတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးဆုိ
အဲဒီအရပ္ကုိ မသြားပါနဲ႔လုိ႔ တားေနတဲ့ၾကားက ထြက္သြားၿပီး
ျပႆနာတက္ကာ
ျမတ္စြာဘုရားထံမွ လစ္ထြက္သြားတယ္။
ဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကုိ အနီးကပ္အလုပ္အေကၽြးျပဳစုဘူးတဲ့ရဟန္းေတာ္ ခပ္မ်ားမ်ားဟာ
ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အထာကုိ မနပ္ၾကဘူး။

ဒီလုိနဲ႔
သက္ေတာ္ (၅၅) ႏွစ္ ၀ါေတာ္ (၂၀) ရသည့္တုိင္ေအာင္
ျမတ္စြာဘုရားမွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ အနီးကပ္ အၿမဲတမ္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးမဲ့သူ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။
သက္ေတာ္ ၅၅ ႏွစ္ ၀ါေတာ္ (၂၀) အရြယ္ေရာက္ေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတြကုိ စုေ၀းေစၿပီး
ရဟန္းတုိ႔၊
ငါ အရြယ္ရလာၿပီ။
ငါ့ကုိယ္ အနီးကပ္ အၿမဲတမ္း ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္လုပ္ေကၽြးႏုိင္မဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးလုိအပ္တယ္။`
ငါ့အထာကုိ သိတဲ့
ငါ့ကုိ အၿမဲတမ္း အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္လုပ္ေကၽြးႏုိင္မဲ့
ရဟန္းတစ္ပါးကုိ ေရြးခ်ယ္ၾက -
လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

ဒီေတာ့ ရွင္အာနႏၵာ ကလြဲလုိ႔
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ ညာလက္႐ုံး ဘယ္လက္႐ုံးေတြျဖစ္ၾကတဲ့
႐ွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္တုိ႔ကအစ
စုေ၀းေရာက္ရွိလာတဲ့ ရဟန္းသံဃာအားလုံး
တပည့္ေတာ္တုိ႔ အနီးကပ္ျပဳစုလုပ္ေကၽြးပါရေစလုိ႔
အလုအယက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့။
ေလွ်ာက္ထားသမွ် ရဟန္းသံဃာေတြ
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ Reject နဲ႔ တုိးေတာ့တာပဲ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သံဃာၾကားထဲ ေခါင္းႀကီးစုိက္ၿပီး ၿငိမ္ေနတဲ့ ရွင္အာနႏၵာႀကီးကုိ
၀ုိင္းတုိက္တြန္းရေတာ့တာေပါ့။

တုိက္တြန္းေတာ့ ရွင္အာနႏၵာႀကီး က
ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေနနဲ႔ တပည့္ေတာ္ေတာင္းဆုိတဲ့အခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ လုိက္ေလ်ာေပးႏုိင္မွသာ
အလုပ္အေကၽြးလုပ္နုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။

ၾကည့္စမ္း၊ သူမ်ားေတြ သူ႔ထက္ငါ ျမတ္စြာဘုရားကို
အလုပ္အေကၽြးလုပ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ အလုအယက္ေလွ်ာက္ၾကားေနတဲ့အခ်ိန္
ရွင္အာနႏၵာႀကီးကေတာ့ ေအးေဆးပဲ။
အခ်က္ (၈)ခ်က္ေတာင္ ျမတ္စြာဘုရားဘက္က လုိက္ေလွ်ာဘုိ႔ ေတာင္းဆိုလုိက္ေသးတယ္။

ေလာက လူ႔သဘာ၀က
ကုိယ့္ေဆြမ်ဳိးထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား
ရာထူးႀကီးႀကီးရရင္
ရာထူးႀကီးႀကီးရထားထဲ့ အဲ့ေဆြမ်ဳိးကုိ အမွီျပဳၿပီး
ေျမ၊ အိမ္ယာ၊ တုိက္တာ၊ ေစ်းခန္း၊ ကားစသည္မ်ားရေအာင္
အခြင့္အေရးယူတတ္ၾကတာထုံးစံပဲ။

ရွင္အာနႏၵာကေရာ?
ျမတ္စြာဘုရားဟာ ငါ့အစ္ကုိ၀မ္းကြဲပဲ၊ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ ငါ့အကြက္ဆုိက္ၿပီ၊
ငါ့ေဆြမ်ဳိးေကာင္းစားတုန္း ငါလဲ တစ္သက္တာဖူလုံေအာင္ ရိကၡာ႐ွာလုိက္မဟဲ့၊
ဖြားဘက္ေတာ္ ေနာင္ေတာ္ဘုရားဆီက အခြင့္အေရးရတုန္း ေတာင္းလုိက္အုံးမဟဲ့ ဆုိတဲ့ အတၱကုိယ္က်ဳိးအတြက္ ရွင္အာနႏၵာႀကီးက
အဆုိပါ အခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ ေတာင္းဆုိခဲ့တာလား။
မဟုတ္ပါဘူး။

သူေတာင္းဆုိခဲ့တာ ျမတ္စြာဘုရားအတြက္ပါ။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအတြက္ပါ။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ပါ။
ရွင္အာနႏၵာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အလုပ္အေကၽြးျဖစ္ဘုိ႔အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားထံက သူေတာင္းဆုိတဲ့ အခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။

၁။ ျမတ္စြာဘုရား ရရွိလာတဲ့ သကၤန္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ကုိ မေပးရဘူးတဲ့။

၂။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ ဆြမ္းကုိ သူ႔ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေကၽြးပါနဲ႔တဲ့။

၃။ ျမတ္စြာဘုရားေနတဲ့ သန္႔ရွင္းသပ္ယပ္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္အခန္းကုိ
ဘယ္လုိအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ သူ႔ကုိ မေနခုိင္းပါနဲ႔ တဲ့။

၄။ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းလွဴဘုိ႔ သကၤန္းလွဴဘုိ႔ စသျဖင့္
ပင့္တဲ့ေနရာေတြကို သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚပါနဲ႔တဲ့။

၅။ သူ႔ကုိ ပင့္တဲ့ေနရာေတြကိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား အၿမဲလုိက္ပါေပးရမယ္တဲ့။

၆။ ရပ္ေ၀းရပ္နီးမွ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေမွ်ာ္ဘုိ႔ လာၾကတဲ့ဧည့္ပရိသတ္ေတြကို
မိတ္ေဆြဖြဲ႔ခြင့္ျပဳပါတဲ့။

၇။ သူ႔မွာ တစုံတရာ သံသယရွိလုိ႔ ေမးစရာရွိလာလွ်င္
ဘယ္အခ်ိန္မဆုိ ျမတ္စြာဘုရားထံလာေရာက္ ေလွ်ာက္ထားခြင့္ျပဳပါတဲ့။

၈။ ျမတ္စြာဘုရားအေနနဲ႔ သူ႔မ်က္ကြယ္ ဘယ္မွာပဲ တရားေဟာခဲ့ ေဟာခဲ့၊
သူ႔ကုိ ျပန္ေဟာျပရမယ္တဲ့။

ရွင္အာနႏၵာႀကီးေတာင္းဆုိတဲ့ ဒီအခ်က္ (၈) ခ်က္ကို ၾကည့္ၿပီး
ရွင္အာနႏၵာႀကီးက တယ္ၾကည္ညဳိလုိက္တာ။ အားက်အတုယူစရာ တယ္ေကာင္းတာပဲ၊

ဒီအခ်က္ေတြထဲက ပထမ (၃) ခ်က္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။
ဘ၀မွာ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ရွင္အာနႏၵာ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ မပတ္သက္ခ်င္ဘူးဆုိတာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္၊
ဘုရားကို အလုပ္အေကၽြးျပဳစုလုိ႔
ဘုရားရဲ႕ ေပးစာ ကမ္းစာ စားရ ၀တ္ရတဲ့ဘ၀မ်ဳိး
ရွင္အာနႏၵာ မေနလုိပါဘူး။
ဒါ့အျပင္
ရွင္အာနႏၵာႀကီးက
ဘုရားျပဳစုလုပ္ေကၽြးၿပီး ဘုရားေပးစာ ကမ္းစာစားၿပီး ႀကီးပြါးေနတာပါကြာလုိ႔
လူအမ်ားေျပာမွာကုိ သူလုိလားဟန္မတူပါဘူး။

နံပါတ္ (၄) ေတာင္းဆုိခ်က္ကုိ ၾကည့္မယ္ဆုိ
“ဘုရားတစ္ပါးတည္းပင့္တာကုိ ရွင္အာနႏၵာႀကီးက
လုိက္ကပ္စားေသာက္ေနတာေဟ”့ လုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ျမင္လာနုိင္တယ္။
ဒီလုိလဲ သူအျမင္မခံနုိင္ျပန္ဘူး။

နံပါတ္ (၅) ေတာင္းဆုိခ်က္ၾကေတာ့
သူ႔ကို သူ႔ဒကာ ဒကာမေတြက ပင့္ရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားပါ လုိက္ေပးရမယ္ဆုိပဲ။
ဘယ္ေလာက္ ဆရာသမားကုိ ေရွ႕တန္းတင္တဲ့ ရွင္အာနႏၵာႀကီးလဲ။
ရွင္အာနႏၵာေတာင္းတဲ့ ပထမအခ်က္ (၅) ခ်က္ကုိ နားလည္မိတာပါ။
Cousin Brother ဖြားဖက္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ေနာင္ေတာ္ဘုရားဆီက
လုံး၀အခြင့္အေရးမယူတတ္တဲ့ ရွင္အာနႏၵာႀကီးအေၾကာင္းကုိ ဖတ္ၿပီး
ခံစားၾကည္ညိဳမိတာေလး ခ်ေရးျဖစ္တာပါ။

Thursday, November 6, 2014

အခ်စ္သုံးမ်ဳိး

 
ဒီေန႔ သတုိ႔သား ေမာင္ေဇာ္ေဇာ္ဦးနဲ႔ သတုိ႔သမီးမအိအိခင္တုိ႔
ေလာကႀကီးကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ လက္တြဲရင္ဆုိင္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး
ကိုယ့္အုိးကုိယ့္အိမ္ကုိ တည္ေထာင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတဲ့ပြဲေပါ့။

တနည္းအားျဖင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယုံၾကည္လုိ႔ ႔ အခ်င္းခ်င္း
ခ်စ္ခင္စုံမက္ၿပီး လက္ထပ္ၾကတဲ့ပြဲျဖစ္ပါတယ္။
ခ်စ္တာကို ပါဠိလုိ ေပမလုိ႔ေခၚတယ္။

ေပမလုိ႔ေခၚတဲ့ အခ်စ္က သုံးမ်ဳိးသုံးစားရွိတယ္လုိ႔ မွတ္သားဘူးတယ္။
(၁) တဏွာေပမ
(၂) ေဂဟႆိတေပမ
(၃) ေမတၱာေပမ တဲ့။

နံပါတ္ (၁) တဏွာေပမဆုိတာ သမီးရည္းစားခ်စ္ကုိေျပာတာ။
လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ
သမီးရည္းစားဘ၀ကုိ ေရာက္ၾကတာခ်ည္းပဲ။
ဒီလုိ သမီးရည္းစားဘ၀ေရာက္ၿပီး သမီးရည္းစားခ်စ္ ခ်စ္ၾကတာကုိ
တဏွာေပမလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

နံပါတ္ (၂) အမ်ဳိးအစား ေဂဟႆိတေပမကုိ ၀တၱရားခ်စ္လုိ႔
အလြယ္နည္းနဲ႔ ဘာသာျပန္ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
၀တၱရားခ်စ္ဆုိတာက လင္ရယ္ မယားရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္
လင့္မွာလည္း လင့္၀တၱရား၊ မယားမွာလည္း မယား၀တၱရား
အသီးအသီးရွိၾကပါတယ္။

မေထမဲ့ကင္း၊ အပ္ႏွင္းဥစၥာ၊ မိစၦာမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏုိးၾကင္ဆုိတဲ့အတုိင္း
လင္ေယာက္က်ားလုပ္တဲ့သူက
ကုိယ့္ဇနီးမယားအေပၚမွာ (ငါကရွာေကၽြးေနရတာပဲဆုိၿပီး) မေထမဲ့ျမင္မလုပ္ဖုိ႔၊
ရလာတဲ့ ေငြ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ ဇနီးမယားကုိ အပ္ႏွံဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကလြဲရင္ က်န္တဲ့ မိန္းမေတြကို ဖြဲ၊ ဆန္ကြဲလုိ႔ သေဘာထားဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ အ၀တ္အစားေလးေတြ၊
ရတနာပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးကာ ဆင္ယင္ဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိ ၾကင္နာျမတ္ႏုိးဖုိ႔ ဆုိတဲ့
၀တၱရားေတြကို ေက်ျပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ရပါမယ္။

ဇနီးမယားလုပ္တဲ့သူကလဲ
အိမ္တြင္းမွဳလုပ္၊ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာ၊ မိစၦာၾကဥ္ေရွာင္၊ ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ၊ ပ်င္းရိမမူ
ဆုိသည့္အတုိင္း
အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ထမင္းခ်က္၊ ဟင္းခ်က္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စတဲ့
အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။

(ဒီအခ်က္ကုိ ေျပာျပေတာ့ သတုိးသမီးျဖစ္တဲ့ မအိအိခင္က
သူလည္း အျပင္ကုိ အလုပ္ထြက္လုပ္ ေနရလုိ႔
အိမ္လုပ္ငန္းေတြကုိ လင္ေယာက္က်ားျဖစ္တဲ့သူလည္း
လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္ဘုရားလုိ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေလွ်ာက္လာပါတယ္။)

မအိအိခင္ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။
ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ နီးပါးက အိႏၵိယႏုိင္ငံ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ
ဒီလင့္၀တၱယား မယား၀တၱရားေတြကို ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။
အိႏၵိယထုံးစံက
အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆုိရင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက အမ်ဳိးသားမ်ားကုိ တင္ေတာင္းရပါတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Dowry လုိ႔ေခၚပါတယ္။
လင္ေယာက္က်ားရဲ႕ ပညာဂုဏ္ ေဆြဂုဏ္မ်ဳိးဂုဏ္ အဆင့္အတန္းေပၚမူတည္ၿပီး
တင္ေတာင္းရတဲ့ေငြေၾကးပမာဏ အနည္းအမ်ားကြာပါတယ္။
လင္ေယာက္က်ားေက်နပ္တဲ့အထိ ဇနီးမယားလုပ္မဲ့သူဘက္က ရွာႀကံေပးရပါတယ္။

ဒီလုိဇနီးမယားလုပ္မဲ့သူက လင္ေယာက္က်ားစိတ္ႀကိဳက္ တင္ေတာင္းၿပီးလုိ႔
အၾကင္လင္မယားအျဖစ္ေရာက္သြားၿပီဆုိရင္ ဇနီးမယားက ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။
အိမ္တြင္းမွာပဲ ကုတ္ေနေတာ့တာပဲ။
ဒီစနစ္ ဒီဓေလ့က ဒီေန႔အထိပါပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံကုိ သြားရင္
ေစ်းေရာင္းေနတာလည္း ကုလားပဲ၊ စားပြဲထုိးလုပ္ေနတာလည္း ကုလားပဲ။
ေနရတကာမွာ ကုလားအထီးေတြခ်ည္းဘဲ။
ေစ်းေတြမွာလည္း ကုလားအထီးေတြဘဲ ေစ်းေရာင္း ေစ်း၀ယ္လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီလုိဓေလ့ထုံးစံရွိတဲ့ အိႏၵိယလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ
ဇနီးမယားလုပ္တဲ့သူကုိ အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကို ေက်ျပြန္ေအာင္ လုပ္ပါလုိ႔
ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာပါ။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါ ဒုိ႔လူမ်ဳိးအဖြဲ႔အစည္းမွာေတာ့
လင္ေယာက္က်ားေရာ၊ ဇနီးမယားပါ မနက္က မုိးခ်ဳပ္ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ေနရတာဆုိေတာ့
လင္ေရာ မယားပါ အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကို အတူတူလုပ္ၾကေပါ့။

ေနာက္ ဇနီးမယား၀တၱရားေတြက
လင္ေယာက္က်ားက အပ္ႏွံတဲ့ ေငြ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို
ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားရပါမယ္။
ကုိယ့္ေယာက္က်ားကလြဲလုိ႔ တျခားေယာက္က်ားေတြကို
ဖြဲ ဆန္ကြဲလုိ သေဘာထားရပါမယ္။
တခ်ဳိ႕က လင္ေယာက္က်ားေဘးထားၿပီး ရုပ္ရွင္ကားၾကည့္ရင္း
“ေနတုိးက အေတာ္ေခ်ာတာပဲ လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။
မေျပာသင့္ပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးကအစ ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။
သူ႔ဘက္ ကုိယ့္ဘက္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ ျဖန္႔ခ်ိရပါမယ္။
မပ်င္းမရိဘဲ တက္တက္ၾကြၾကြ ေနထုိင္ရပါမယ္။

ဒီလုိအသီးအသီးရွိၾကတဲ့ ၀တၱရားေတြကုိ တာ၀န္ေက်ျပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္တာကုိ
တာ၀န္ေက်ျပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ရင္းခ်စ္ၾကတာကုိ
ေဂဟႆိတေပမ - ၀တၱရားခ်စ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။

နံပါတ္ (၃) ျဖစ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့
ေမတၱာေပမ လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ေမတၱာခ်စ္ေပါ့။
ေမတၱာဆုိတာ ဘာပဲျပဳျပဳ၊ ဘာပဲ ေျပာေျပာ၊ ဘာပဲ ႀကံႀကံ
သူ႔အက်ဳိးလုိလားစိတ္နဲ႔ ျပဳမူေျပာဆုိႀကံစည္တာကုိေျပာတာပါ။
လင္ေယာက္က်ားက ဇနီးမယားအက်ဳိးအတြက္
ျပဳမူေျပာဆုိႀကံစည္ရမွာျဖစ္သလုိ
ဇနီးမယားကလည္း လင္ေယာက္က်ားအက်ဳိးေမွ်ာ္ကုိးၿပီး
ျပဳမူ ေျပာဆုိ ႀကံစည္ရပါမယ္။
ဒါမ်ဳိးကုိ ေမတၱာေပမ - ေမတၱာခ်စ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။

အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႔ လင္ရယ္ မယားရယ္လုိ႔ျဖစ္လာမွေတာ့
သမီးရည္းစားခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။
၀တၱရားခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။
ေမတၱာခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။

ဒီသုံးမ်ဳိးလုံးနဲ႔ခ်စ္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့အိမ္ေထာင္သည္ေတြျဖစ္မွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီအခ်စ္သုံးမ်ဳိးလုံးနဲ႔ ခ်စ္ႏုိင္ၾကပါေစ။
ခ်စ္ႏုိင္ၿပီးသကာလ ဒီလင္ဒီမယား သက္ဆုံးတုိင္
အုိေအာင္မင္းေအာင္ေပါင္းႏုိင္ၾကပါေစ။

သာဓု သာဓု သာဓု

သီတင္းကၽြတ္ေတာ့ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးတရားေတြ ေဟာေဟာေနရလုိ႔
ေဟာေလ့ေဟာထရွိခဲ့တဲ့တရားေလးကုိ ျပန္တင္ေပးလုိက္တာပါ။

Wednesday, November 5, 2014

ခုိးလုိ႔မရတာက


ဘုရားရွင္ကုိ နတ္သားေမးတဲ့ ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းက
ကိ ံသု ေစာေရဟိ ဒူဟရံ
ဘယ္ဟာကုိ သူခုိး (ဓားျပ) တုိ႔ ခုိးယူလုယက္ႏုိင္ခဲပါသလဲ တဲ့။
သူခုိးဓားျပတုိ႔ ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရႏုိင္တဲ့အရာဟာ ဘယ္ဟာျဖစ္ပါသလဲ ေပါ့။

မီးခံေသတၱာထဲက ဘဏ္ထဲက ေငြေတြ ရတနာပစၥည္းေတြကုိ
သူခုိးဓားျပေတြ ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရႏုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္ၾကမွာပါဘဲ။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ္ရွာေဖြထားတဲ့ပစၥည္းဥစၥာကုိ
အေတာ္ေလး တပ္မက္ၾကပါတယ္။
ကုိယ့္ရဲ႕ ဇနီး မယား သမီး သားေတြကုိ အေတာ္ေလး ခ်စ္ခင္စုံမက္ၾကတယ္။
တခ်ဳိ႕မ်ား ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိ ေသၿပီး ေနာင္ဘ၀အထိ ယူေဆာင္သြားလုိ႔
ရတယ္မ်ားထင္ေနလား မသိဘူး။ ခ်စ္လုိက္ၾကတာ၊ ယုယလုိက္ၾကတာ။
လုိအပ္တာထက္ကုိ ပုိေနလုိက္ၾကတာ။

ကုိယ့္တုိက္တာ အိမ္ေျမ စည္းစိမ္ေတြကိုလည္း ဒီအတုိင္းပါဘဲ။
တပ္မက္လုိက္ၾကတာ၊ တြယ္တာလုိက္ၾကတာ။
ေနာင္ဘ၀ ယူသြားလုိ႔ ရတယ္မ်ား ထင္ေနလားမသိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ လင္ေယာက္က်ားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဇနီးမယားပဲျဖစ္ျဖစ္
ေသသြားၿပီဆုိရင္ က်န္ရစ္သူကုိ ေခၚသြားလုိ႔ မရပါဘူး။

ဒီဘ၀မွာ ေတာ္စပ္တဲ့ ဇနီးမယား ခင္ပြန္းေယာက္က်ားက
ဒီဘ၀မွာပဲ ကုိယ္နဲ႔ သက္ဆုိင္ပါတယ္။
ဒီဘ၀မွာ ရွာေဖြ စုေဆာင္းထားတဲ့
စည္းစိမ္ဥစၥာ ေငြေရးေၾကးေရးေတြကလည္း
ကုိယ္နဲ႔ ဒီဘ၀မွာပဲ သက္ဆုိင္ပါတယ္။
ဒီဘ၀မွာသာ ပုိင္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ဇနီးမယားကုိေတာင္
သူတပါးက လုယူသြားႏုိင္ေသးတယ္။
စည္းစိမ္ဥစၥာလည္း ထုိ႔အတူဘဲ။
ဟုိတေလာက ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ မနက္ေစာေစာ
အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲကပ္ဖုိ႔ ေက်ာင္းကုိလာတယ္။
ဆုိင္ကယ္နဲ႔။
ေယာက္က်ားက ေရွ႕က ေမာင္း။
မိန္းမက ေနာက္က စီး။
သူတုိ႔ႏွစ္ဦးၾကားမွာက လက္ကုိင္အိပ္ေလးတင္လုိ႔။
ဓာတ္ဆီဆုိင္နားေရာက္ေတာ့ ဆီျဖည့္ဖုိ႔ ဆုိင္ကယ္ကုိ အရွိန္ေလွ်ာ့လုိက္တာနဲ႔
ဘယ္အခ်ိန္က ကပ္လုိက္လာမွန္းမသိတဲ့ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးက
၀ူး ဆုိ သူတုိ႔ဆုိင္ကယ္နားကုိ ကပ္လုိက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္ၾကားက လက္ကုိင္အိပ္ေလးကို
ဆြဲလုၿပီး ေမာင္းထြက္သြားတယ္ တဲ့။
လက္ကုိင္အိပ္ထဲမွာက ပတ္စ္ပုိ႔နဲ႔ ေငြနည္းနည္းပါသြားတယ္။

ပတ္စ္ပုိ႔နဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔ ေျပာရအုံးမယ္၊
ႏုိင္ငံျခားမွာေနတာ ပတ္စ္ပုိ႔က အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္။
၁၉၉၉ - ခုနစ္ ႏုိင္ငံျခား စထြက္ခါနီးေတာ့
ႏုိင္ငံျခားသြားဘူး လာဘူးရွိတဲ့ ဦးဇင္းက ၾသ၀ါဒေခြ်ဘူးတယ္။
“ႏုိင္ငံျခားေရာက္ရင္ ပတ္စ္ပုိ႔က အေဖ၊ ေဒၚလာက အေမ၊
ဒီအေဖနဲ႔အေမကုိ ရုိရုိေသေသကုိင္တြယ္ရမယ္၊
လုံလုံၿခဳံၿခဳံသိမ္းဆည္းရမယ္” တဲ့။

ေျပာခ်င္တာက ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာ ေငြေရး ေၾကးေရးေတြဟာ
ဘာမွ အစုိးမရဘူး။ အခ်ိန္မေရြး သူခုိးဓားျပေတြ ခုိးယူ လုယက္သြားႏုိင္တယ္။

ဒီမွာ နတ္သားရဲ႕ သူခုိးဓားျပတုိ႔ ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရတဲ့အရာဟာ
ဘယ္ဟာျဖစ္ပါသလဲ ဆုိတဲ့အေမးအတြက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖကုိ ၾကည့္ရေအာင္။

ပုညံ ေစာေရဟိ ဒူဟရံ - သူခုိးဓားျပတုိ႔ ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရတဲ့အရာဟာ
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျဖစ္ပါတယ္ တဲ့။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ၃၁ ဘုံကုိ လက္ခံယုံၾကည္ပါတယ္။
ဆုိေတာ့ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ဟာ ဒီဘ၀နဲ႔တင္ ကိစၥမတုံးေသးပါဘူး။
ေနာင္ဘ၀ေတြမွာ (၃၁) ဘုံမွာ က်င္လည္ရအုံးမွာပါ။

ဒီလုိ ၃၁ ဘုံက်င္လည္တဲ့အခါ ေကာင္းတဲ့ဘုံေရာက္ဖုိ႔
ေကာင္းတဲ့မိဘေတြနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔
ေကာင္းတဲ့ဆရာသမားေတြနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔
ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ဘုိ႔အတြက္
ယခုလက္ရွိဘ၀ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ေကာင္းဘုိ႔လုိပါတယ္။

အခု ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ေနာင္အခါမွာ ေနာင္ဘ၀မွာ
ကုိယ္ဘာေကာင္ျဖစ္မလဲဆုိတာ ဆုံးျဖတ္ေပးမွာပါ။
ကုိယ့္ေနာင္ဘ၀အတြက္ အခု ကုိယ္ဘာလုပ္ေနတယ္ဆုိတာက အဆုံးအျဖတ္ေပးမွာပါ။

ဆုိလုိတာက
အခုကုိယ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္းမႈကုသုိလ္က ကုိယ့္ေနာက္ကုိ အစဥ္အၿမဲ လုိက္ပါေနမွာပါ။
ကုိယ္လုပ္တဲ့ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ကုိယ့္ေနာက္မပါေအာင္
ဘယ္သူကမွ တားဆီးပိတ္ပင္လုိ႔မရပါဘူး။
ကုိယ္လုပ္တဲ့ေကာင္းမႈကုသုိလ္ကုိ ဘယ္သူခုိးကမွ ခုိးယူလုိ႔ မရပါဘူး။
ဘယ္ဓားျပကမွ လုယူ တုိက္ယူလုိ႔ မရပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က
သူခုိးဓားျပတုိ႔ ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရတဲ့အရာဟာ
မီးခံေသတၱာထဲက ဘဏ္ထဲက ေငြေတြ ရတနာေတြမဟုတ္ပါဘူး။
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျဖစ္ပါတယ္ လုိ႔ ေျပာၾကားခဲ့တာပါ။

ဒီဂါထာေလးကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိက္ရင္
အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာက သီလ အက်င့္ပါ။
ကုိယ့္ရင္ထဲ ႏွလုံးသားထဲမွာ တည္ေဆာက္ရမွာက သဒၶါပါ။
လူသားေတြအတြက္ ရတနာဆုိတာ ပညာကုိ ေျပာတာပါ။
သူခုိးဓားျပတုိ႔ခုိးယူလုယက္လုိ႔ မရတဲ့အရာဟာ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ပါ။

Tuesday, November 4, 2014

ညီမွ်ေနဘုိ႔


နတ္သားက ဘုရားရွင္ကုိ ေမးတဲ့ နံပါတ္ (၃) ေမးခြန္းက
ကိ ံသု နရာနံ ရတနံ - အဘယ္တရားသည္ လူတုိ႔၏ ရတနာမည္ပါသနည္း တဲ့။
လူေတြရဲ႕ ရတနာဆုိတာ ဘာကုိ ေျပာတာလဲ။

အိမ္တစ္အိမ္မွာ ဒီတရားကုိ ေဟာျပရင္း
ဒီနတ္သားေမးတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ဒကာႀကီးတစ္ဦးကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့
ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသုံးပါးပါဘုရား လုိ႔ ေျဖပါတယ္။
သူေျဖတဲ့အေျဖက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ေတာ့ ဟုတ္သလုိလုိပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ နတ္သားေမးတဲ့ ေမးခြန္းမွာပါတဲ့ လူဆုိတာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကုိသာ ရည္ညႊန္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့ အျခားဘာသာ၀င္ အျခားလူမ်ဳိးအားလုံးကုိ ရည္ညႊန္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမွာပါ၊
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့ အဲ့ဒီလူေတြအတြက္
ဘုရား တရား သံဃာကုိ ရတနာလုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္သတ္မွတ္လုိ႔ရမလဲ။
ဆုိေတာ့ ရတနာဆုိတာ အမ်ားနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ လူသားအားလုံးရဲ႕ ရတနာျဖစ္ရပါမယ္။
“လူသားအားလုံးတုိ႔၏ ရတနာသည္ အဘယ္အရာျဖစ္ပါသနည္း” ေပါ့။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖက
ပညာ နရာနံ ရတနံ - ပညာသာ လူေတြရဲ႕ ရတနာျဖစ္ပါတယ္တဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္၊ ပညာဟာ ဘယ္လူမ်ဳိးအတြက္မဆုိ
ဘယ္ဘာသာ၀င္အတြက္မဆုိ ရတနာပါ။
သဒၶါ - ယုံၾကည္မႈ၊ ပညာ - ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာသိမႈကုိ ဒီေနရာမွာ တြဲၿပီးျပေတာ့
ဘာသာေရးကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ေနရာမွာ
ယုံၾကည္မႈ (သဒၶါ) တရားသက္သက္နဲ႔တင္ မလုံေလာက္ဘူး။
အစစအရာရာ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္တဲ့ ေ၀ဘန္ပုိင္းျခားတတ္တဲ့
ပညာလဲ ပါရမယ္လုိ႔ သေဘာေပါက္နားလည္မိပါတယ္။
ပညာနဲ႔ယုံၾကည္မွသာ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ေနရာမွာ တန္ဘုိးရွိမွာမုိ႔လား။

မွန္ပါတယ္။
ပညာကင္းတဲ့ ယုံၾကည္မႈ (သဒၶါ) တရားဟာ အၾကည္ညဳိမွားတတ္ပါတယ္။
ပညာနဲ႔သဒၶါ၊ သဒၶါနဲ႔ပညာ ညီတူညီမွ် ရွိေနရပါမယ္။
တစ္ခုက တစ္ခုထက္ မပုိလြန္ရပါဘူး။
တစ္ခုက တစ္ခုထက္ပုိလြန္သြားရင္ မေကာင္းတတ္ပါဘူး။

ျမန္မာျပည္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုဟာ
သဒၶါအားေကာင္းၿပီး ေ၀ဘန္ပုိင္းျခားတတ္တဲ့ ပညာအားနည္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမလားပဲ။
ယုံလြယ္တတ္ၾကတယ္။ နာမည္ႀကီးတာေနာက္ လုိက္တတ္ၾကတယ္။
မွား၏ မွန္၏ မေ၀ဘန္ၾကပါဘူး။
ဘယ္ေလာက္အထိ မေ၀ဘန္သလဲဆုိရင္
ရန္ကုန္ မႏၱေလး ကားလမ္းေဘးမွာ “ေျမြဘုရား” ဆုိၿပီး
မုခ္ဦးအႀကီးႀကီးတည္ေဆာက္ထားတာဟာ
မွားသလား မွန္သလား တင့္တယ္သလား မတင့္တယ္ဘူးလားလုိ႔
မေ၀ဘန္တတ္ေလာက္တဲ့အထိပါဘဲ။
စာေရးသူအေနနဲ႔ ေျမြဘုရားဆုိတဲ့မုခ္ဦးအႀကီးႀကီးကုိ ရုတ္တရက္ေတြ႔လုိက္ေတာ့
အေတာ္စိတ္မသက္မသာျဖစ္မိတယ္။
ဘယ့္ႏွယ္၊ ေျမြက ဘုရားျဖစ္သြားရတာတုန္း၊
ဘုရားက ေျမြျဖစ္သြားရတာတုန္း လုိ႔ ခ်က္ခ်င္း အေတြး၀င္လာမိပါတယ္။
ေနာက္မွ ေဒသခံ ဦးဇင္းတစ္ပါးကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့
ရုိက္စားလုပ္ထားမွန္းသိရတယ္။
ဒါမ်ဳိးအထူးအဆန္းဖန္တီးထားတာကုိလည္း ဒုိ႔ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက
ေ၀ဘန္ဆန္းစစ္မႈမရွိပဲ အလြယ္တကူလက္ခံယုံၾကည္လုိက္ၾကတာပါပဲ၊

ဒါဟာ ယုံၾကည္မႈ သဒၶါအားေကာင္းၿပီး
စဥ္းစားေ၀ဘန္မႈ ပညာအားနည္းတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထင္ရွားတဲ့သာဓကပဲ။
စာေပမွာေတာ့
ဗလ၀သေဒၶါ ဟိ မႏၵပေညာ မုဒၶပသေႏၷာ ေဟာတိ၊ အ၀တၳဳသၼိ ံ ပသီဒတိ တဲ့။
အဓိပၸါယ္က
ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရားအားႀကီးၿပီး ပညာအားနည္းတဲ့သူဟာ
မုိက္မုိက္ကန္းကန္း မဆင္မျခင္ မၾကည္ညိဳသင့္သည္ကုိ ၾကည္ညဳိတတ္၏၊
ၾကည္ညဳိဖြယ္မဟုတ္ေသာအရာ၀တၳဳ ပုဂၢဳိလ္တုိ႔၌ ၾကည္ညိဳတတ္၏ တဲ့။

အေနာက္ႏုိင္ငံသား အမ်ားစုကေတာ့ ပညာအားႀကီးၿပီး
သဒၶါတရားအားနည္းတယ္။
သိဒၶတၳမင္းသားက မိန္းမယူၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ရမွ
ပစ္ထားခဲ့တာ တရားသလား၊ လုပ္မေကၽြးခ်င္လုိ႔လား။
မိသားစုတာ၀န္ မထမ္းေဆာင္ခ်င္လုိ႔လားနဲ႔ လားေပါင္းမ်ားစြာ
ေမးခြန္းထုတ္ေနတာနဲ႔ တကယ့္အႏွစ္ျဖစ္တဲ့အက်င့္ဆီကုိ မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

ဒီလုိ ေ၀ဘန္စပ္စုမႈ ပညာအားႀကီးၿပီး ယုံၾကည္မႈ သဒၶါအားနည္းတဲ့သူအတြက္
စာေပမွာလာတာက
ဗလ၀ပေညာ မႏၵသေဒၶါ ေကရာဋိကပကၡံ ဘဇတိ တဲ့။
ပညာႀကီးၿပီး သဒၶါအားနည္းတဲ့သူဟာ စဥ္းလဲေသာအဖုိ႔ ေကာက္က်စ္သည့္အပုိင္းသုိ႔
ေရာက္သြားတတ္၏ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အရာခပ္သိမ္းမွာ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရးနယ္ပယ္မွာ
ယုံၾကည္မႈ သဒၶါအားႀကီးတာလည္း မေကာင္းဘူး။
ေ၀ဘန္မႈ ပညာအားႀကီးတာလည္း မေကာင္းဘူး။
သဒၶါနဲ႔ ပညာ ညီမွ်ေနဘုိ႔ လုိပါတယ္။

Monday, November 3, 2014

တည္ေဆာက္၊ ေဆာက္တည္


နတ္သားေမးတဲ့ နံပါတ္ (၂) ေမးခြန္းက
ကိ ံသု သာဓု ပတိ႒ိတာ -
 (ကုိယ့္ရင္ထဲမွာ) ဘယ္လုိဟာမ်ဳိး တည္ရွိသင့္ပါသလဲ တဲ့။
အဂၤလိပ္လုိဘာသာျပန္ထားတာကေတာ့
What is suitable to be established in? တဲ့။

ဆုိေတာ့ ကုိယ့္ရင္ထဲမွာ ကုိယ့္ႏွလုံးသားထဲမွာ ကုိယ့္ဦးေဏွာက္ထဲမွာ
ဘာကုိ ဘယ္လုိဟာမ်ဳိးကုိ ေဆာက္တည္သင့္သလဲ၊ တည္ေဆာက္သင့္သလဲ လုိ႔
ဘာသာျပန္ရင္ ပုိနားလည္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖက
သဒၶါ သာဓု ပတိ႒ိတာ တဲ့။
သဒၶါတရားကုိ ကုိယ့္ရင္ထဲမွာ တည္ေဆာက္သင့္တယ္၊ တည္ေဆာက္ရမယ္ေပါ့။

သဒၶါဆုိတဲ့ပုဒ္အဓိပၸါယ္ကုိ
အျခားအျခားေသာဆရာေတာ္ သမားေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ဖြင့္ဆုိခ်က္ကုိ
ခဏေမ့ထားၿပီး ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟာနဲ႔ ဖြင့္ဆုိနားလည္ၾကည့္ရေအာင္။
သဒၶါဆုိတာက (ဘာသာေရး) ယုံၾကည္မႈကုိေျပာတာ။
ဘာသာေရးလုိက္စားမွ ဘာသာေရးကုိ ယုံၾကည္မွာ၊
ဘာသာေရးလုိက္စားမႈဆုိတာ
ဘာသာေရးက်င့္၀တ္ေတြကုိေလ့လာၿပီး
က်င့္ႀကံတာကုိ ေျပာတာ၊ ကုိင္းရႈိင္းတာကုိ ေျပာတာပါ။
သဒၶါဆုိတာကုိ အေျဖာင့္အားျဖင့္ နားလည္လြယ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိရရင္
ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းတာကို ေျပာတာပါပဲ။
ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းဘုိ႔ ဘာသာေရးက်င့္၀တ္ေတြကို က်င့္ဘုိ႔ဆုိတာ
ရင္ထဲ ႏွလုံးသားထဲ ဦးေဏွာက္ထဲ အလုိလုိေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး၊
အလုိလုိေပၚေပါက္လာတာ မဟုတ္ဘူး။
တည္ေဆာက္ယူရတာ။ ေဆာက္တည္ယူရတာ။ ႀကဳိးစားယူရတာ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က
သဒၶါ သာဓု ပတိ႒ိတာ
ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းမႈကုိ တည္ေဆာက္ယူပါ၊
(မိမိေနဘုိ႔ရန္ အိမ္ကုိ ႀကဳိးစားပမ္းစား တည္ေဆာက္သလုိ)
ဘာသာေရးက်င့္၀တ္ေတြကို က်င့္ႀကံႏုိင္ဘုိ႔ တည္ေဆာက္ယူပါတဲ့။
ဟုတ္တယ္။ အရက္ေသာက္ဖုိ႔၊ ဒစၥကုိသြားဘုိ႔၊
Pub သြားဘုိ႔ဆုိရင္ အထူးအားထုတ္စရာမလုိပါဘူး။
အထူးႀကဳိးစားစရာမလုိပါဘူး။
အလြယ္တကူပဲ။ အသံၾကားတာနဲ႔ ေျခက လွမ္းၿပီးေနၿပီ။ ေျခဦးက လွည့္ၿပီးေနပါၿပီ။

အဲ၊ ဘာသာေရးဆုိင္ရာက်င့္၀တ္ေတြကို က်င့္ဘုိ႔ဆုိရင္
အထူးကုိ ႀကဳိးစားရတယ္။ အားစုိက္ရတယ္။
ညစဥ္ညတုိင္း ရတနာသုံးပါး၊ မိဘ ဆရာသမားေတြကုိ
ရွိခုိးဦးခ် ေမတၱာပုိ႔ၿပီးမွ အိပ္ရာ၀င္တဲ့ ဘာသာေရးဆန္တဲ့အေလ့အက်င့္မ်ဳိးဆုိရင္
ႀကဳိးစားရတယ္။ အားထည့္ရတယ္။

ဒီလုိအေလ့အက်င့္မ်ဳိး ႏွစ္ခ်ီၾကာေညာင္းလာေပမဲ့ ၾကားထဲမွာ ကိစၥတစ္ခုခုနဲ႔
ပ်က္သြားတယ္ဆုိရင္ ျပန္ၿပီးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ဘုိ႔ မနည္းအားယူရပါတယ္။

မနက္ေစာေစာ တရားထုိင္တဲ့အေလ့အက်င့္ကုိ ႏွစ္ေပါက္လုပ္ထားေပမယ့္
ၾကားထဲမွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ပ်က္ကြက္သြားရင္
(ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆုိေတာ့) ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မနည္းျပန္ခုိင္းယူရတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔လည္း ဘုရားရွင္က
ဘာသာေရး ယုံၾကည္မႈသဒၶါတရား၊ ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းမႈသေဘာတရား၊
ဘာသာေရးက်င့္၀တ္ျဖည့္ဆည္းမႈသေဘာတရားကို တည္ေဆာက္သင့္ပါတယ္
ႀကဳိးစားသင့္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာထားတာျဖစ္မွာပါ လုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။

Sunday, November 2, 2014

အေကာင္းဆုံးအရာ

ညက ပိဋကတ္စာေပထဲက ဇရာသုတ္ဆုိတာေလးကုိ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။
နတ္သားတစ္ေယာက္ကေမးတာကုိ
ဘုရားရွင္က ေျဖထားတဲ့သုတ္ေတာ္ေလး။
နတ္သားက ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ေမးထားတာကုိ
ဆရာဘုရားရွင္က ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ေျဖထားတာ။

အေမး
ကိ ံသု ယာ၀ဇရာ သာဓု
ဘယ္ဟာက အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာပါလဲ?
နတ္သားက ဘုရားရွင္ကုိ ေမးတဲ့ နံပါတ္ (၁) ေမးခြန္းပါ။

ဘုရားရွင္အေျဖကုိ မသိခင္ ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျဖၾကည့္ရေအာင္။
ျမန္မာျပည္အိမ္တစ္အိမ္မွာ တရားေဟာရင္း ဒီေမးခြန္းကုိ ေမးမိေတာ့
ဒကာႀကီးက
“တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ဇနီးက အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာပါ” တဲ့။
အေျဖကုိ သေဘာက်လုိ႔ ၿပဳံးလုိက္မိတယ္။

“သားသမီးေတြကုိ အၿမဲတမ္း အုိသည့္တုိင္ေအာင္ အားမကုိးရဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာရင္ ကုိယ့္အုိးကုိယ့္အိမ္ထူၿပီး မိဘေတြထံပါးမွ ခြဲခြါသြားၾကတာခ်ည္းပဲ။
ကုိယ့္ဇနီးမယားကသာ အုိသည့္တိုင္ေအာင္ ေနာက္ဆုံးေသသည့္တုိင္ေအာင္
ကုိယ္နဲ႔ မခြဲမခြါေပါင္းသင္းဆက္ဆံၿပီး ေဆးေပးမီးယူ လုပ္ေပးေဖာ္ရတာ” လုိ႔
ဒကာႀကီးက ေျပာခ်င္တာျဖစ္မွာပါ။

အဲ့ဒကာႀကီးရဲ႕သားကေတာ့
အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာက ပုိက္ဆံပါတဲ့။
ပုိက္ဆံသာ ကိုယ့္မွာ အၿမဲတမ္းရွိေနမယ္ဆုိရင္
အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ဘာမဆုိ လုပ္လုိ႔ရတာျဖစ္လုိ႔
အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတဲ့အရာဟာ ပုိက္ဆံလုိ႔ေျပာရတာပါ တဲ့။

ဒကာမႀကီးကေတာ့ အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတဲ့အရာကုိ
စိတ္ခ်မ္းသာမႈလုိ႔ ယူဆပါတယ္တဲ့။
သူေျပာတာက ဟုတ္သလုိလုိေတာ့ ရွိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အက်ဳိးတရားႀကီးပဲ။
စိတ္ခ်မ္းသာမႈျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရမွာလဲ။
အေၾကာင္းတရားကုိ ရွာရအုံးမွာပါ။

ကဲ၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖကို ၾကည့္ရေအာင္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖက
သီလံ ယာ၀ ဇရာ သာဓု၊ သီလက အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာပါ တဲ့။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဒီအေျဖကို ဖတ္ၿပီး အေတာ္စဥ္းစားျဖစ္တယ္။
သီလ က ဘာလုိ႔ အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာလဲေပါ့။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြသိတဲ့ ငါးပါးသီလကုိ ရြတ္ဆုိမိတယ္။
သူတပါးအသက္မသတ္နဲ႔၊
သူ႔ဥစၥာမခုိးနဲ႔၊
သူ႔အိမ္ယာ မျပစ္မွားနဲ႔၊
လိမ္မေျပာနဲ႔၊
ေမ့ေလွ်ာ့ေစတတ္တဲ့အရက္၊ ဘိန္းစတာေတြကို မေသာက္နဲ႔၊ မသုံးစြဲနဲ႔။
ဒီငါးပါးသီလက အေျခခံ လူ႔က်င့္၀တ္ျဖစ္တယ္။
လူတုိင္းေစာင့္ထိမ္းရမဲ့ သီလျဖစ္တယ္။

ဒီသီလက အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတယ္ လုိ႔ ဘုရားရွင္မိန္႔တယ္။
အေျခခံလူ႔က်င့္၀တ္ျဖစ္တဲ့ လူတုိင္းေစာင့္ထိန္းရမယ့္ ဒီသီလကုိ မေစာင့္ထိန္းရင္
အုိသည့္တုိင္ေအာင္ မေကာင္းႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာင္းျပန္ေတြးမိတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ရြာက အရက္သမားဦးသာေမာင္ကုိ သတိရမိတယ္။
အသက္က ၆၀ ေက်ာ္ေနၿပီဆုိေတာ့ လူႀကီးပုိင္းေရာက္ေနၿပီေပါ့။
လူအုိအရြယ္ ဇရာပုိင္းေရာက္ေနၿပီ။ အရက္က ေသာက္တုန္း။
အက်ဳိးဆက္အေနအားျဖင့္ သူ႔ကုိ ဘယ္သူမွ မေလးစားဘူး။
သာေရး နာေရး ထမင္းစား၀ုိင္းေတြမွာလည္း သူဘယ္ေတာ့မွ
လူၾကားသူၾကား၊ လူေတာ သူေတာ မတုိးဘူး။ တုိးၿပီး အစားအေသာက္ မစားရဲဘူး။
သူမ်ားေတြၿပီးမွ ေခ်ာင္က်က်တေနရာမွာ ခပ္ကုတ္ကုတ္ ၀င္စားရတာခ်ည္းပဲ။
သိရတာက ဒီဦးသာေမာင္ဆုိတဲ့လူဟာ
ငယ္ငယ္ကတည္းက အရက္ေသာက္လာတာ။

အင္း၊ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူသူကုိယ္ကုိ အရက္ေသာက္ၾကတာခ်ည္းပါဘဲ။
ဒါေပမဲ့ ဒီအရက္ကုိ စီးပြါးေရးေလာကထဲ၀င္တဲ့ အသက္သုံးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္တုိင္ေအာင္
လူမွန္းသူမွန္းမသိတဲ့အဆင့္အထိ ေန႔စဥ္ေသာက္သုံးေနမယ္ဆုိရင္
ဦးသာေမာင္လုိ အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္အထိ သားေမ့ မယားေမ့
ဘုရားေမ့ တရားေမ့အဆင့္အထိ ေသာက္သုံးေနမယ္ဆုိရင္
ပတ္၀န္က်င္ လူ႔ေလာကႀကီးနဲ႔ အင္၀င္ဂြင္က် ျဖစ္မယ္မထင္ပါဘူး။

အရက္ေသာက္သုံးၿပီး မူးမူးေမွာက္ေမွာက္ျဖစ္ေနတဲ့သူဟာ
(ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိရင္) အိမ္ေဘးက ဓမၼာရုံမွာ တရားပြဲရွိေတာင္
တရားနာ မသြား၀ံ့ေတာ့ဘူး။ သြား၀ံ့သည္ ထား၊
ေနာက္ဆုံးတန္းမွာ ခပ္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ နာရေတာ့မွာ။

လူ႔က်င့္၀တ္ငါးပါးသီလထဲက ေနာက္ဆုံးသီလကုိ ခ်ဳိးဖ်က္လုိက္တာနဲ႔
ရရွိလာတဲ့ ဆုိးက်ဳိးေတြကုိ စဥ္းစားမိတာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ အုိသည့္တုိင္ေအာင္ ေကာင္းတာဟာ
ဇနီးမယားလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ပုိက္ဆံလည္းမဟုတ္ဘူး။
သီလသာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္ ေျဖၾကားခဲ့တာပဲ လုိ႔ ထပ္ဆင့္းနားလည္လုိက္ပါတယ္။

Saturday, October 18, 2014

ကထိန္ပြဲ

 
Kathina Ceremony at Samnak Sambodhi Temple
On 19th Oct 2014 (Sunday)
19, Jalan 38, Desa Jaya, Kepong 52100 Kuala Lumpur.


Programme

8:30am        Procession

9.10am        Guests or Devotees/taking seat in new shrine hall

9.20am        Arrival of Sangha Members and taking seats in new shrine hall

9.30am        Administrating of 5 Precepts by all devotees

9.40am        Karaniya Sutta Chanting By Reverends.

9.50am        English Dhamma Talk by Dr. Ashin Indaka

10. 20am     Robes and Requisites Offering

10. 45am     Transferring of Merit By Ashin Revata

11.00am         Lunch Dana For Sangha

11.00am         Lunch for Guest or Devotees


Sadhu! Sadhu! Sadhu! Thank you.
မေလးရွားႏုိင္ငံ၊ ကပုန္းေက်ာင္း မဟာဘုံကထိန္အခန္းအနား
19/10/2014 တနဂၤေႏြေန႔
အစီအစဥ္
နံနက္ ၈း၃၀        ပေဒသာပင္လွည့္
နံနက္ ၉း၁၀        အလွဴရွင္မ်ား ဓမၼာရုံထဲမွာ ေနရာယူ
နံနက္ ၉း၂၀        သံဃာေတာ္မ်ား ဓမၼာရုံအတြင္းသုိ႔ၾကြ
နံနက္ ၉း၃၀        ငါးပါးသီလ ခံယူေဆာက္တည္
နံနက္ ၉း၄၀        ေမတၱသုတ္ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္
နံနက္ ၉း၅၀        အႏုေမာဒနာတရား (အဂၤလိပ္)
နံနက္ ၁၀း၂၀    ကထိန္လွ်ာသကၤန္းႏွင့္လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားဆက္ကပ္လွဴဒါန္း
နံနက္ ၁၀း၄၅    ေရစက္သြန္းခ်၊ အမွ်ေပးေ၀
နံနက္ ၁၁း၀၀    ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္၊
နံနက္ ၁၁း၀၀    အလွဴရွင္မ်ား၊ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား
`            ေန႔လည္စာ တည္ခင္းဧည့္ခံ

မြန္းလြဲပုိင္း ၁၂း၃၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာအလွဴရွင္မ်ားအား သီလေပး၊
ကထိန္အႏုေမာဒနာတရားေဟာ၊ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေပးေ၀ပါမည္။


Friday, October 17, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၇) အျပန္ခရီး


ပီနန္း၊ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး
ေနာက္ေန႔မနက္အေစာ  ကြာလာလမ္ပူကုိ ခရီးဆက္ရမွာပါ။
ဒီအတြက္ မအိပ္ခင္
“မနက္ဖန္အျပန္ခရီးမွာ ေန႔ဆြမ္းဘယ္မွာ ဘုန္းေပးမလဲ”
ဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္၊
ခရီးသြားတဲ့အခါ ဆြမ္းေရး ကြမ္းေရးကိစၥကုိ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ္မုိ႔လား။
ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့ လူေတြလုိ အားတဲ့အခ်ိန္ ႀကဳံတဲ့ေနရာမွာ စားလုိ႔က မျဖစ္ဘူးေလ။
ကြာလာလမ္ပူကေန ပီနန္းကုိ အလာတုန္းက ၀င္ခဲ့တဲ့
Ipoh နားက Pandai Remis လုိ႔ ေခၚတဲ့ တံငွာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းထုိင္ေနတဲ့
ခရီးေဖာ္လည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးမ႑လ က
အျပန္ခရီးမွာလည္း သူ႔ရြာမွာပဲ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးဘုိ႔ေျပာတာကုိ
အားလုံး သေဘာတူလက္ခံလုိက္ပါတယ္။
သေဘာတူညီမႈရေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လက
သူ႔ရြာကုိ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားပါတယ္။

Pandai Remis က ေစတနာရွင္တစ္ဦးက အိမ္ပင့္ၿပီး ပရိတ္တရားေတာ္နာလုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္တဲ့အခါ ဆရာေတာ္မ်ား မစားဘူးတဲ့
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းနဲ႔ ကပ္လုိေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က တဆင့္ေျပာျပပါတယ္။

ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ စားဘူးဘုိ႔ မေျပာနဲ႔ ၾကားေတာင္ မၾကားဘူးပါဘူး။
ဆုိေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ ဆုိတာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိပါေတာ့တယ္။
မႏၱေလးေနတုန္းက ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းဆုိေတာ့ ဥပုသ္ေန႔လုိ စာမသင္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာ
စိတ္ကူးတည့္ရာ (ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ) ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားေလ့ရွိတယ္။
တခါတေလ ဘုရားႀကီး၊ တခါတေလ ေစ်းခ်ဳိ၊
တခါတေလ စစ္ကုိင္းေတာင္၊
တခါတေလ မႏၱေလးေတာင္၊
တခါတေလက်ေတာ့ အမရပူရ (ေတာင္ၿမဳိ႔) က
မယ္ဇယ္ပင္တန္း၊ ေတာင္သမန္အင္း၊ ဦးပိန္တံတား။
အဲ့လုိ ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္သြားေနတဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းက
မယ္ဇယ္ပင္တန္းကေန ဦးပိန္တံတားေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္၊
ဟုိးဘက္အစြန္းေရာက္ေတာ့ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ဒကာမတစ္ေယာက္ေတြ႔တယ္။
အသားမဲမဲ။ ပါးကြက္က်ားနဲ႔။
သူ႔ေရွ႕မွာ ဗန္း၊ ဗန္းထဲမွာ ဂဏန္းေကာင္ေက်ာ္ႀကီးေတြ၊
ဗန္းေဘးမွာ ထန္းေရအုိး၊ အုိးေပၚမွာ ဖန္ခြက္၊
ဂဏန္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
ဦးပိန္တံတားက ဒီအခင္းအက်င္း ဒီျမင္ကြင္းကုိ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။
အခု
လာျပန္ၿပီ ဂဏန္း၊ ဒီဂဏန္းက ရုိးရုိးဂဏန္းမဟုတ္ဘူး။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးတဲ့။
ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ဘယ္သူက ဘာေၾကာင့္ ဒီနာမည္ေပးထားတာလဲ။
ဂဏန္းေကာင္က လွလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ေခၚတာလား။
ရုပ္ဆုိးလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ေခၚတာလား။
ဂဏန္းေကာင္ႀကီးက ဂတုံးပုံစံႀကီးမုိ႔လား။
ဒီဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့
အေတြးေတြ အေမးေတြက ရင္ထဲမွာ ျပည့္ေနေတာ့
မီးမွိတ္ မ်က္စိမွိတ္ အိပ္တဲ့အထိ အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ဘူး။

မနက္မုိးလင္း အရုဏ္ဆြမ္းစားၿပီး အျပန္ခရီးကားေပၚမွာလဲ
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က
ကုိယ္ေတာ္ေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးရမွာေနာ္ လုိ႔ေျပာလုိက္ေသး။
ေန႔ဆြမ္းစားရမဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အိမ္ကုိ ျမန္ျမန္သာ ေရာက္ပါေတာ့လုိ႔ တမ္းတမိေတာ့တယ္။
မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ေရာက္တယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ဆြမ္းစားရမဲ့အိမ္ကုိ ၾကြၾကတယ္။

စားရပါဘီ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္း။
ဂဏန္းလုိ မာတဲ့အခြံေတြရွိေပမဲ့ အေတာ္အသားေပါတာပဲ။
(အသားေပါလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးေခၚတာမ်ားလား၊ စားရင္း စဥ္းစားမိေသးတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ မ်ားေသာအာျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေတြက ၀ၿပီး အသား အေခါက္ႀကီးေတြ ထူေနတာပဲ)
ဆြမ္းနည္းနည္း၊ ႀကဳံတုန္း ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအသား မ်ားမ်ားဘုဥ္းေပးပစ္လုိက္တယ္။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအခြံပုံေတာင္ ေတာ္ေတာ္မုိ႔လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ျမင့္လာတယ္။
ဆြမ္းဒကာမ်ားကလဲ ဟင္းခြက္ကုိ အေလ်ာ့မခံဘူး။ ထပ္ထည့္ေပးရွာပါတယ္။
သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ ေစတနာကုိ ၾကည့္ၿပီး
စားေနရတာဟာ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းစားရတယ္လုိ႔ မထင္ေတာ့ဘူး။
ေစတနာေတြ စားေနရသလုိပဲ။
ေစတနာေတြ ၀ါးေနရသလုိပဲ။
ဆြမ္းစားၿပီးေတာ့ ဆြမ္းဒကာေလးက အခ်ဳိပြဲကပ္ရင္း
ဆရာေတာ္တုိ႔ကုိ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးျမင္ဘူးေအာင္ ျပရအုံးမယ္လုိ႔ ဆုိၿပီး
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကုိ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ယူလာပါတယ္။
သူျပတဲ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကေတာ့
ဦးပိန္တံတားမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဂဏန္းအေကာင္ေလာက္မႀကီးဘူး။
ေျခေထာက္ေတြကလဲ မရွည္ဘူး။
အရြယ္က ဒုိးစိေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၀ုိင္း၀ုိင္းေလး။
သူရဲ႕အေရာင္က အ၀ါေရာင္သန္းတယ္။ သကၤန္းေရာင္ေပါ့။
ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ မေလးရွားပင္လယ္ထဲကေတြ႔တဲ့ ဂဏန္းကုိ
ကုိေရႊဗမာတုိ႔က ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတာျဖစ္ေလမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္

ေန႔လည္ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး ေက်ာင္းျပန္၊ ခဏနားၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ခရီးဆက္လုိ႔ နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာ ကားသမား တရုတ္ဒကာႀကီးက
လမ္းေဘးမွာ ဗမာစာတမ္းနဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႔လုိက္တယ္ လုိ႔ေျပာပါတယ္။

ကားသမားဒကာက Petaling Jaya, SS 23, မွာ ရွိတဲ့
Chempaka Buddhist Lodge လုိ႔ေခၚတဲ့
(ခ်မ္ပက) စမၸကေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့
ခရီးေဖာ္ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမရဲ႕ တပည့္ဒကာပါ။
ဆရာေတာ္က နီးနီးကပ္ကပ္ ဗုဒၶဘာသာစာေပသင္ၾကားေပးေနေတာ့
ဆရာေတာ္ဖတ္တဲ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြျမင္ဘူးထားႀကီး
 ျမန္မာစာလုံးကုိေတာင္ သူမွတ္မိေနပါၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္ လမ္းေဘးက ျမန္မာလုိေရးထားတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ကုိ သူ ျမင္လုိ႔
သူ႔ကားကုိ U-Turn ျပန္ေကြ႔ၿပီး ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ျပပါတယ္။
နိေရာဓာရာမ တရားရိပ္သာတဲ့။

ဆုိင္းဘုတ္လမ္းညႊန္အတုိင္းလုိက္သြားေတာ့ ဦးဇင္းေလး ၁၀ ပါးေလာက္ကုိ ေတြ႔ပါတယ္။
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ျဖစ္ေၾကာင္း၊
နိေရာဓာရာမေက်ာင္း ျမန္မာဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိထံမွာ ရဟန္းျဖစ္ေၾကာင္း
ဦးဇင္းေလးေတြက ေျပာျပပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိေရာက္လာပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ ေျပာျပၿပီး
အခု အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ဦးဇင္းေလးေတြကို ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ စတာေတြအျပင္
ပါဠိသဒၵါကုိလဲ သင္ေပးေနေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ဒီလုိ တကယ့္ကုိ သာသနာျပဳေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ ေတြ႔ရေတာ့လည္း
ရင္ထဲ အတုိင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

တိပိဋကေယာဆရာေတာ္က
သာသနာျပဳတယ္ဆုိတာ
ဘုရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ ဘုရားရွိေအာင္
တရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ တရားရွိေအာင္
သံဃာမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ သံဃာရွိေအာင္လုပ္တာကုိ ေခၚတာပါ လုိ႔ေျပာဘူးတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိလည္း တိပိဋကေယာဆရာေတာ္ ေျပာတဲ့ သာသနာျပဳနည္းအတုိင္း
သာသနာျပဳေနတဲ့ တကယ့္သာသနာ့အာဇာနည္တစ္ပါးေပဘဲ။
ေက်ာင္းတုိက္တည္ေထာင္ၿပီးသြားၿပီ၊ ဘုရားတည္ၿပီးသြားၿပီ၊
ေလာေလာဆယ္ ဗုဒၶဘာသာတရားစာေပကုိ သင္ေပးေနပါတယ္၊
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိေက်ာင္းမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ေနၿပီး
ကြာလာလမ္ပူ အျပန္ခရီးဆက္ပါတယ္။
ကားေပၚမွာ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတဲ့စကားလုံးကို
ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။

သာသနာျပဳလုပ္ငန္းရဲ႕ ပင္မရည္ရြယ္ခ်က္က (6 Ps) ပီ - ေျခာက္လုံးပဲ။
(၁) Plant = ဗုဒၶဘာသာမ်ဳိးေစ့စုိက္ပ်ဳိးဘုိ႔
(၂) Perpetuate = ဆက္လက္ရွင္သန္ဘုိ႔
(၃) Preserve = ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဘုိ႔
(၄) Prevent =  မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ကာကြယ္ဘုိ႔
(၅) Propagate = ဗုဒၶဘာသာတရားျပန္႔ပြါးဘုိ႔
(၆) Promote = ဗုဒၶဘာသာကုိ ျမွင့္တင္ဘုိ႔
ဒီ (P) ေျခာက္လုံးကို ဟန္ခ်က္ညီညီ မေလးရွားေျမေပၚမွာ လုပ္ရမဲ့တာ၀န္က
ဒုိ႔တာ၀န္ပဲလုိ႔ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတာနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးရင္း
ကားစီးလုိက္လာတာ ညေန (၇) နာရီေလာက္မွာ ေခ်ာေမာစြာ
ေနရပ္ရင္း သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။

ဒီခရီးစဥ္မွာ ပါ၀င္ၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီး ဦးဥတၱမ၊
သူ႔ဒကာ ကားေမာင္းကုသုိလ္ယူသူ မစၥတာေလ်ာင္း၊
ဓမၼာရုံဆရာေတာ္ဦးေကာသလႅ၊
တံငွာရြာေလးမွာ (သက္စြန္းဆံဖ်ား) သာသနာျပဳေနတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လတုိ႔ႏွင့္တကြ
ေတြ႔ခဲ့ဆုံခဲ့သူ၊ ေက်းဇူးျပဳဘူး၊ ယူဘူးသူအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

Thursday, October 16, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၆)


၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာမဟာသီယာ့ျပတုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ (Jetty) ကုိ သြားဘုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေယာက္က သတိေပးတယ္။
သေဘၤာနဲ႔ ညေန ၅ နာရီခြဲမွာမုိ႔လား။
အခုေလးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ကုိ တန္းမသြားပဲ သေဘၤာဆိပ္နားက စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ခဏ၀င္ျဖစ္တယ္။
အဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ပါႀကီးဆုိတဲ့ ဗမာဒကာေလးရွိတယ္။
စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လုံး သူ႔ေျခ သူ႔လက္ပါပဲ လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။
အဲ့မွာ နာရီ၀က္ေလာက္နားၿပီး သေဘၤာေပၚတက္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလဲ ေစာေနေသးတာနဲ႔
သေဘၤာဆိပ္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးနားသြားၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။
ဒီသိန္းငွက္ရုပ္ႀကီးက အေတာ္အသက္၀င္တာပါကလား။
တကယ့္သက္ရွိ သိန္းငွက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပုံစံတည္းပဲ။
သိန္းငွက္ဆုိလုိ႔ အရင္ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ သိန္းငွက္ေတြကုိ အစာေကၽြးတဲ့ေနရာကုိ
ေလွသမားက လုိက္ပုိ႔တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း နည္းနည္းေရးခဲးပါတယ္။
 ေရွးေရွးတုန္းက ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ သိန္းငွက္ေတြ အေတာ္ေပါခဲ့ပုံေပါက္တယ္။
အခုလဲ သိန္းငွက္ေတြကို ေတြ႔ေနရဆဲပါပဲ။
 လကၤာ၀ီဆုိတဲ့အမည္ကုိက နီညဳိေရာင္သိန္းငွက္ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။

မေလးရွားစကားမွာ သိန္းငွက္ကုိ helang လုိ႔ေခၚတယ္။
Helang ရဲ႕ အတုိေကာက္က lang ၊ kawi ဆုိတာက နီညိဳေရာင္။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ lang+kawi (လကၤာ၀ီကၽြန္း) ကုိ
နီညိဳေရာင္ သိန္းငွက္တုိ႔ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္းလုိ႔ ျမန္မာလုိ ေခၚဆုိႏုိင္ပါတယ္။

အခုေတာ့ သိန္းငွက္တုိ႔တင္ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
အျဖဴေကာင္ေတြေရာ၊ အမဲေကာင္ေတြေရာ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
တရုတ္ေတြေရာ ကုလားေတြပါ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုန္းႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔တေတြေတာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကေသးတာပဲမုိ႔လား။

သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပုံအသီးသီးရုိက္ၿပီးေတာ့
ပီနန္းထြက္မဲ့သေဘၤာဆီကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

သေဘၤာက ၅နာရီခြဲတိတိမွာ ကမ္းက ခြါပါတယ္။
သေဘၤာႀကီး ကမ္းေျခနဲ႔ ေ၀းကြာသြားသည္ႏွင့္အမွ်
မ်က္စိအျမင္မွာ လကၤာ၀ီကၽြန္းဟာ တေျဖးေျဖး မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့မယ္။
ဒါေပမဲ့ ပင္လယ္ထဲ ဘုတ္စီးၿပီး လည္ပတ္ခဲ့ရတာ၊
cable ႀကဳိးစီးၿပီး ေတာင္ထိတ္တက္ခဲ့ရတာ၊
ငါးကင္စားခဲ့ရတာေတြဟာ
ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ ပုိၿပီးထင္ရွားလာသလုိပဲ။
 ျမန္မာစကားမွာ (မေမ့ႏုိင္ဘူး) ဆုိတာ
ဒီလုိ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲထင္ရစ္တာကုိ ေျပာတာေနမွာလုိ႔လဲ
ဆက္စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္။

သေဘၤာေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ အေပၚထပ္ (အမုိးေပၚ) တက္ၿပီး
ေန၀င္ခါနီး ေနညိဳခ်ိန္ ပင္လယ္ျပင္တိမ္ေတာက္တဲ့အလွကုိ ခံစားျဖစ္ပါတယ္။

ည ၈နာရီခြဲေလာက္မွာ ပီနန္း၊ ဆိပ္ကမ္းကုိ ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ ဓမၼိကာရာမျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ
ည ၉ နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ဦးဇင္းပညာစာရရဲ႔အကူအညီေၾကာင့္
အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ တည္းခုိခဲ့ရပါတယ္။

ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့
အဲ့ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ေနာက္ဦးဇင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦး၀ိစိတၱ ေရာက္လာပါတယ္။
သူက ကထိန္ပင့္စာနဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္လာေပးတာ။
ကထိန္ပင့္စာထက္ စာအုပ္ကုိ စိတ္၀င္စားလုိ႔ စာအုပ္ကုိ အရင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။

စာအုပ္နာမည္က
The Ancient Buddhist Monuments In 22 Countries တဲ့။
စာအုပ္ထဲမွာ စာအုပ္နာမည္နဲ႔အညီ
အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊
နီေပါ၊ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ ျမန္မာ စတဲ့ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားခဲ့တဲ့ (ထြန္းကားဆဲျဖစ္တဲ့)
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ထင္ရွားတဲ့ ေရွးေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သမုိင္း၀င္တဲ့
ေနရာေဒသေတြကုိ ရုပ္ပုံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႔ရတယ္။
ဒီႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ သမုိင္း၀င္ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ေတြကို
တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္
ေလ့လာလုိ႔ရေအာင္ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ကာ
ပီနန္း၊ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္းမွာ
Golden Pagoda Bell Tower ဆုိတဲ့အမည္နဲ႔
အင္မတန္ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။
အေဆာက္အဦႀကီးက အျမင့္ ၁၀၈ ေပရွိၿပီး သုံးထပ္၊ ဘုံေလးဆင့္ရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီအေဆာက္အဦႀကီးထဲမွာ
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့
အထင္ကရ သမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ တစ္ေနရာတည္းမွာ စုေပါင္းထားရွိထားလုိ႔
ေလ့လာလုိသူ သုေတသီတုိ႔အတြက္
ေငြလဲ အကုန္သက္သာ၊ အခ်ိန္လဲ အကုန္သက္သာသြားၿပီေပါ့။
ဒီအတြက္ ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းမ်ား၊
သူ႔ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။

Wednesday, October 15, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၅)


ကားဆရာဒကာေလးလုိက္ပုိ႔လုိ႔ ၃ နာရီခြဲေလာက္မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာျပတုိက္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။
 ေဒါက္တာမဟာသီယာဆုိတာ မေလးရွားကို
ကမၻာကုိသိေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ပုဂၢဳိလ္လုိ႔ ေျပာရင္မွားမယ္မထင္ဘူး။

ေဒါက္တာမဟာသီယာရဲ႕ နာမည္ အျပည့္အစုံက
Mahathir bin Mohamad ျဖစ္တယ္။
၁၉၂၅ - ခုနစ္ ဇူလုိင္ ၁၀ ရက္မွာ ေမြးတယ္။
အခုသက္ရွိထင္ရွားရွိေသးတယ္။
(ေလာေလာယ္ဆယ္ ၾသစေတးလ်ႏုိင္ငံမွာ ေဆးကုသမႈ ခံယူေနပါတယ္။)
သူ႔အရင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ (၃) ေယာက္ရွိခဲ့တယ္။
(1) Tunku Abdul Rahman
(2)  Tun Abdul Razak
(3) Hussein Onn
သူဟာ မေလးရွားႏုိင္ငံရဲ႕ ေလးေယာက္ေျမာက္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္တယ္။

၁၉၈၁ - ခုနစ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စျဖစ္လာၿပီး
၂၀၀၃ -ခုနစ္အထိ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့လုိ႔
အာရွမွာ အၾကာဆုံး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့သူေတြထဲမွာ
တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

သူ ဒီလုိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၂ ႏွစ္ၾကာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးကုိ ထမ္းေဆာင္တာဟာ
ရာထူးကုိ မက္ေမာလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
အာဏာကုိ မက္ေမာလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ျပည္သူေတြက ခခယယေတာင္းပန္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ခုိင္းလုိ႔
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးနဲ႔ ႏုိင္ငံတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတာပါ။
၂၀၀၃ - ခုနစ္ သူရာထူက ႏႈတ္ထြက္ေတာ့လဲ
 ျပည္သူအမ်ားစုက ၀ုိင္း၀န္းေတာင္းပန္ၿပီး တားၾကပါေသးတယ္။
ေတာ္တဲ့၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိေတာ့လဲ ဆင္းသြားမွာေတာင္ ေၾကာက္ေနရတယ္။
ႏုိင္ငံကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳလုပ္ခ်င္ေသးေပမဲ့ ဇရာက ခြင့္မျပဳေတာ့လုိ႔
အနားယူပါရေစေတာ့လုိ႔ သူက  ျပည္သူေတြကုိ ခခယယ ျပန္ေတာင္းပန္ၿပီး
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္အနားယူသြားပါတယ္။
(မေသမခ်င္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရးရေပမဲ့ သူ မယူပါဘူး)
ဒုိ႔လူေတြနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကြာပါတယ္။
ကြာျခားပုံနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔ စေလဦးပုည ကဗ်ာကုိ သတိရမိတယ္။

စေလဦးပုညဆုိတာ ေရသည္ျပဇာတ္၊ ေဒါနဆီေမတၱာစာ စတာေတြ ေရးခဲ့တဲ့သူ။
စာအေရးအသားေကာင္းလြန္းလုိ႔
စေလဦးပုညကုိ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက အေတာ္ အေလးေပး ေျမွာက္စားတယ္။
တစ္ႏွစ္ကုိ ေထာက္ပံ့ေငြ ေျခာက္ရာလဲ ရေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကံအားေလွ်ာ္စြာ စေလဦးပုညရဲ႕ လက္တစ္ဖက္က ေသး(သိမ္) ေနတယ္တဲ့။

ဒီအားနည္းခ်က္ကုိ အခြင့္ေကာင္းယူကာ
ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္တဲ့ မနာလုိ၀န္တုိစိတ္ျဖစ္ၿပီး အစာမေၾကျဖစ္ေနတဲ့
အခ်ဳပ္တမ္း ဆရာေဖဆုိတဲ့သူက
ကဗ်ာစီ ေမာင္ပုညကုိေတာ့
ေဆာင္ဂုဏ္ျပ ထုတ္လွ်င္
ေတာင္ခ်ဳံက ပုတ္သင္လုိ
ကုတ္ကုတ္သင္လက္ေသး။
မင္းေျမွာက္လုိ႔ သင္းေလာက္ေက်ာ္သည္
ထြင္းေဖာက္ေနာ္ ဥာဏ္မ်ဳိးႏွင့္ေ၀း လုိ႔
ကဗ်ာေရးစပ္ သေရာ္ပါေလေရာ။

ဦးပုညကုိ ဒီလုိ လုပ္ေတာ့ ဘယ္ခံမလဲ။
ဦးပုည တစ္ပုညပဲ ရွိတယ္၊ ဘာမွတ္တုန္းဆုိၿပီး
အခ်ဳပ္တမ္းဆရာေဖကုိ ကဗ်ာနဲ႔  ျပန္ပက္တယ္။

ဂ်ပ္ေကာင္လုိ ပန္းၾကားက
သန္းစကားဆုိခါ
ရမ္းကားလုိ႔ တုလာလွ်င္
ဥပမာဆုိစုိ႔။
ေခ်းပုံႏွင့္ ျမင္းမုိရ္ေတာင္
ခင္းဆုိေယာင္ ႏႈိင္းလုိက္ပါဗ်ဳိ႕။
ေသးကြက္ႏွင့္ ပင္လယ္
နင္တကယ္ထင္လုိ႔
သဘင္၀ယ္ ယွဥ္မတုိ႔ေလႏွင့္
သခင္တုိ႔ဦးခ်ီ။
အုိးမႈတ္လုိ အေနစားေတြက
ေရႊဖလား မႏႈိင္းသင့္ပါၿပီ။
ဥတုႏွင့္ ပုစြန္ဆီ
ဒြန္ၿပီၿပီ ယွဥ္တြဲလုိ႔
စပ္ဖဲ အတြင္းခံ။
ရုိင္းလုိက္တဲ့ ဥာဏ္။
မုိးႀကဳိးနဲ႔ အီးသံလုိ
ခရီးမွန္ ကြာလွမ္းလုိ႔ေလး တဲ့။
ကြာပါတယ္ေနာ္။ တျခားစီပါ။

ေဒါက္တာမဟာသီယာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္မျဖစ္ခင္တုန္းက မေလးရွားလူမ်ဳိးေတြ
သားစိမ္းငါးစိမ္း စားရတဲ့ဘ၀မွာပဲ ရွိေသးတယ္။
သူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာေတာ့ မေလးရွားႏုိင္ငံ ေျပာင္းလဲလာလုိက္တာ။
ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းပဲ။

သူ႔ေၾကာင့္ မေလးရွားႏုိင္ငံဟာ အာရွက်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္လာရတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ ကမၻာက တေလးတစား ဆက္ဆံလာၾကတယ္။
ကမၻာက မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ တေလးတစားဆက္ဆံလာၾကတယ္လုိ႔ဆုိတာထက္
ကမၻာက သူ႔ကုိ တေလးတစားဆက္ဆံလာတယ္လုိ႔ ေျပာရင္ ပုိမွန္မယ္။
ဒီစကားကုိ ဒီေဒါက္တာမဟာသီယာျပတုိက္က ေထာက္ခံေနတယ္။


ဒီျပတုိက္ထဲမွာ ႏုိင္ငံအသီးသီးက ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက
ေဒါက္တာမဟာသီယာနဲ႔ သူ႔ဇနီးကုိ ေပးထားတဲ့
လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ခင္းက်င္းျပသထားတာပါ။
နည္းတာမဟုတ္ဘူး။
ႏုိင္ငံတကာက ေပးထားတဲ့လက္ေဆာင္ပစၥည္းအမ်ဳိးအစားေပါင္း
 ၉၀၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။
တစ္ခါတစ္ခါခင္းက်င္းျပသရင္ ၂၀၀၀ ေလာက္ပဲ ျပသႏုိင္တယ္တဲ့။
မတူကြဲျပားတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို အလွည့္နဲ႔ ခြဲၿပီး ျပသရသတဲ့။
ဒါ့ေၾကာင့္ အဲ့ျပတုိက္ကုိ အနည္းဆုံး ၄ ႀကိမ္ေလာက္ေရာက္ဖူးမွသာ ေဒါက္တာမဟာသီယာတုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံကုိ ေပးထားတဲ့
လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ အကုန္လုံးျမင္ေတြ႔ႏုိင္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ျမန္မာျပည္က ေပးထားတဲ့ ေက်ာက္မႈန္႔ေလးေတြနဲ႔လုပ္ထားတဲ့
ေဒါက္တာမဟာသီယာတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံပုံတူေလးကိုလဲ မွတ္မွတ္ရရ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒီျပတုိက္ တည္ေဆာက္ထားပုံ အေတာ္ခန္းနားပါတယ္။ ၂ ထပ္တုိက္။
အကန္႔ သုံးကန္႔ ကန္႔ထားပါတယ္။
Block (A), Block (B), Block (C) ဆုိၿပီး Block သုံးခုေပါ့။

Block (A) မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာကို လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့
သစ္သားရုပ္တု၊ ယြန္းထည္ပစၥည္း၊ ဖန္သား (မွန္သား) ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အရုပ္မ်ဳိးစုံအျပင္
ရတနာပစၥည္းမ်ား။ ဂီတအႏုပညာပစၥည္းမ်ားကုိ ေတြ႔ရတယ္။
သူရရွိခဲ့တဲ့ဘြဲ႔လက္မွတ္၊ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္တုိ႔ကုိလဲ တစ္ေနရာမွာ
သီးသန္႔ စနစ္တက် ျပသထားတာကုိလဲ သတိျပဳမိခဲ့တယ္။
ေဒါက္တာမဟာသီယာက မြတ္စလင္ဆုိေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိလည္း ဒီ Block A မွာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Block B မွာ
ေဒါက္တာမဟာသီယာရဲ႕ ဇနီး Dr. Siti Hasmah လက္ခံရရွိထားတဲ့
အ၀တ္အထည္ေတြအျပင္ ေငြထည္၊ ေၾကးထည့္ပစၥည္းအေျမာက္အမ်ားကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

Block C မွာေတာ့
သူ႔ကုိ လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီးကားခ်ပ္ေတြ၊ ရတနာပစၥည္းေတြကုိ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ၿပီး
သူအငယ္တုန္းက အသုံးျပဳခဲ့တဲ့ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္၊ ကားအမ်ဳိးမ်ဳိးအျပင္
ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံက လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့
အႏုပညာဆန္တဲ့ (လန္ခ်ားလုိ) လွည္းကုိလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ၿခဳံၿပီးၾကည့္လုိက္ရင္ ေဒါက္တာ မဟာသီယာႀကီးဟာ
သူရရွိခဲ့တဲ့လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို
သူျမတ္ႏုိးတြယ္တာမယ္ဆုိတာ ယုံမွားသံသယရွိဖြယ္ မလုိပါဘူး။

ဒီလုိ သူျမတ္ႏုိးတဲ့ပစၥည္းေတြကုိ
သူကုိယ္တုိင္ တျမတ္တႏုိး တရုိတေသထိမ္းသိမ္းထားၿပီး
သူသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္မွာပဲ
ျပတုိက္ေဆာက္ၿပီး ခင္းက်င္းျပသတာဟာ
အဓိပၸါယ္အမ်ားႀကီးရွိမွာပါ။

ေနာင္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အတုယူ အားက်ေအာင္၊
မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိေအာင္ ျပသတာလဲ ျဖစ္မွာေပါ့။

ႏုိင္ငံက ထြက္ရွိတဲ့ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ေတြကို
ႏုိင္ငံအတြက္သာ အသုံးျပဳရမယ္၊ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ အသုံးျပဳလုိ႔ကေတာ့
ဒီလုိလက္ေဆာင္ပစၥည္း လုံး၀ (လုံး၀) မရနုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္တာလား။

ငါ့ႏုိင္ငံသည္ ငါ့အတြက္ မျဖစ္ေစပဲ
ငါသည္ ငါ့ႏုိင္ငံအတြက္ျဖစ္ေစရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔လုပ္မွသာ
ဒီလုိ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ရႏုိင္တယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာလား။

သူသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္မွာပဲ
ျပတုိက္ေဆာက္ၿပီး သူ႔လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ခင္းက်င္းျပသတာဟာ
ဒီထက္မကတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ရွိအုံးမွာပါ။

Tuesday, October 14, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၄)


လကၤာ၀ီကၽြန္းတခြင္ တစ္ေနကုန္ ေလွ်ာက္လည္ၿပီး
ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ဟုိတယ္ျပန္အိပ္လုိက္တာ
မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မွ ႏုိးတယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ရွိတဲ့ေကာ္ဖီေလးေတြေဖ်ာ္၊ မုန္႔ေလးေတြကုိ စားရင္း
ကားဆရာဒကာေလး လာအေခၚ ေစာင့္ေနရတယ္။
ေမာင္မင္းႀကီးသား ကားဆရာဒကာေလးက ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွ ေရာက္လာတယ္။

ဒီေန႔သြားမည့္ေနရာမွာ စားေသာက္ဆုိင္ သိပ္အဆင္မေျပလုိ႔
ဆြမ္းေစာေစာစားၿပီးမွ ဆက္သြားဘုိ႔ ကားဆရာ ဒကာေလးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။
နံနက္ ၁၀ နာရီခြဲအခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေန႔ဆြမ္းစားဘုိ႔ ေစာေနေသးလုိ႔
ကားဆရာဒကာေလးေလွ်ာက္တာကုိ
ဆရာေတာ္ေတြ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ
အင္းမလုပ္၊ အဲမလုပ္။ ဆိပ္ဆိပ္ၿငိမ္ေနၾကတယ္။
“အရွင္ဘုရားတုိ႔ လကၤာ၀ီေရာက္တုန္း
လကၤာ၀ီငါးကင္ေလးလည္း ဘုန္းေပးသြားရေအာင္
ငါးကင္ေကာင္းတဲ့ဆုိင္ကုိ ပုိ႔ေပးမယ္” လုိ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဆြမ္းစားဘုိ႔ ေစာေနေသးလုိ႔ စိတ္မပါပဲျဖစ္ေနတဲ့ဆရာေတာ္ေတြ
ငါးကင္သံၾကားေတာ့ အလုိလုိ ေခါင္းေထာင္လာပါတယ္။
ဆရာေတာ္တစ္ပါးကဆုိ ငါးကင္ဆုိလုပ္ပါဟ လုိ႔ေတာင္ ေအာ္ေျပာလုိက္မိေသးတယ္။
 ေအာ္၊ လွ်ာကုိ အမွီျပဳၿပီး ေတာင့္တ တတ္မက္တဲ့ရသတဏွာ မလြယ္ပါလား။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးကုိေတာင္ သတိရမိလုိက္ေသးတယ္။
မင္းကြန္းမွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ မင္းကြန္းဆရာေတာ္၊
မေကြးမွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ မေကြးဆရာေတာ္
လယ္တီေက်ာင္းတုိက္မွာေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ
လယ္တီဆရာေတာ္လုိ႔ ေခၚသလုိပါပဲ။
ငါးခုံရြာသား ဆရာေတာ္ကုိ ငါးခုံဆရာေတာ္လုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။
ငါးခုံကုိ ငခုံ လုိ႔ အသံထြက္ၾကတယ္။

ဒီငါးခုံဆရာေတာ္ဆုိတာ စာအလြန္တတ္တာ။
စာတတ္ငါးခုံ၊ စာစုံ မက်ည္းေတာ ဆုိလား အဆုိေတာင္ရွိေသး။
ဗုဒၶ၀င္ ဗုဒၶျဖစ္ေတာ္စဥ္က်မ္းစာအုပ္ကုိလည္း
ဒီငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးက အေစာဆုံး အစဦးဆုံး ေရးသြားတာ။
စာတတ္တဲ့ငါးခုံဆရာေတာ္ႀကီးကုိ အျခားေသာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
(မနာလုိစိတ္ေလးေတြ အရင္းခံၿပီး)
“ငါးခုံတုိ႔၊ စာတတ္တယ္ တတ္တယ္နဲ႔၊
ပိဋကတ္သုံးပုံထဲက လြတ္ေအာင္ေတာ့ တရား မေဟာတတ္ပါဘူးကြာ” လုိ႔
မၾကာမၾကာ မၾကားတၾကားေျပာေလ့ရွိသတဲ့။

တစ္ေန႔ ငါးခုံဆရာေတာ္နဲ႔
အဲ့ဒီဆရာေတာ္တုိ႔ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ဆြမ္းစားဆုံၾကသတဲ့။
ဆြမ္းဒကာက ငါးခုံဆရာေတာ္ကုိ တရားခ်ီးျမွင့္ေပးဘုိ႔ေလွ်ာက္ထားေတာ့
ငါးခုံဆရာေတာ္က ေဟာေပးပါမယ္ ေျပာၿပီး
“ပိဋကတ္ထဲက အလြတ္ျဖစ္ေအာင္ ေဟာမယ္” လုိ႔ ႀကံရြယ္ကာ
ငါးပါးသီလကုိလည္း ဆုိၿပီးေရာ၊
ငါးခုံဆရာေတာ္က ဆြမ္းဒကာကုိ ေမးပါတယ္။
“ဒကာႀကီး၊ နိဗၺာန္ကုိ လုိခ်င္သလား”
“မွန္လွပါ။ လုိခ်င္ပါတယ္ဘုရား”
“အိမ္း၊ နိဗၺာန္လုိခ်င္ရင္ ဒကာႀကီးမွာရွိတဲ့ အ႐ုိးမရွိတဲ့ အရာႏွစ္ခုကို အလုိမလုိက္နဲ႔၊
အရုိးမရွိတဲ့အရာႏွစ္ခုသည္
အထက္မွာ တစ္ခု၊ ေအာက္မွာ တစ္ခု ရွိသတည္း” ဆုိၿပီး
တရားကုိ အဆုံးသတ္သြားသတဲ့။
 ပိဋကတ္သုံးပုံထဲမွာ မပါတဲ့တရားကို ငါးခုံဆရာေတာ္တုိ႔ ေဟာသြားတာပါ၊

အရုိးမပါတဲ့အရာႏွစ္ခုကေတာ့ အားလုံးသိၿပီးသားပါ။
အထက္မွာ အရုိးမပါတာ တစ္ခုဆုိတာက လွ်ာ။
ဒီလွ်ာကို အလုိလုိက္ေနသ၍ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းေနၾကအုံးမွာပဲ။
အစားအေသာက္ေကာင္းတာဆုိ အလြန္ႀကဳိက္တတ္တဲ့
တနည္းအားျဖင့္ ငါးကင္လုိအစားအစာမ်ဳိးဆုိ ေခါင္းေထာင္လာၾကတဲ့
ဒုိ႔တေတြ နိဗၺာန္နဲ႔ေတာ့ နီးလ်က္နဲ႔ေ၀း ၃ နဲ႔ ၄ ပမာ ေ၀းကြာေနအုံးမွာပါလားလုိ႔
ဆင္ျခင္အေတြးေလးက လွ်ပ္တပ်က္ ၀င္လာတာပါ။


ေရာက္ပါဘီ ငါးကင္ဆုိင္၊ မေလးရွား မြတ္စလင္ဆုိင္၊
ေတာဓေလ့ ေတာအျပင္အဆင္ေလးနဲ႔။
ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ငါးကင္ကုိ ကဗ်ာဆန္ဆန္စားရေအာင္ဆုိၿပီး
ဆုိင္ၿခံထဲမွာရွိတဲ့ ၀ါးတဲေလးထဲကုိ ဦးေဆာင္ေခၚသြားပါတယ္။
ငါးကင္ကုိ ငရုတ္သီးစပ္စပ္ မေလးရွားငပိဖုတ္သုတ္နဲ႔ တုိ႔စားရတာ။
အေတာ္ေကာင္းသားပဲ။
ကဲေလ၊ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းကာမွ ေ၀းေရာ၊
ႀကဳံတုန္း ေလြးလုိက္အုံးမဟဲ့ဆုိၿပီး ဘုန္းေပးလုိက္တာ
ငါးကင္ခပ္ႀကီးႀကီး သုံးေကာင္ေလာက္ ကုန္သြားတယ္။

ငါးကင္ဘုဥ္းေပးျခင္းကိစၥၿပီးေတာ့ ကားဆရာ ဒကာေလးက
ပထမဦးဆုံး (Crocodile Show) မိေက်ာင္းျပပြဲကုိ ေခၚသြားတယ္။
မိေက်ာင္းျပပြဲဆုိတာ မိေက်ာင္းနဲ႔ လူတရင္းတႏွီး ေနျပတာကုိ ေျပာတာပါ။
မိေက်ာင္းျပပြဲၾကည့္ရတာ္ သဲထိပ္ရင္ဖုိပါပဲ။
မိေက်ာင္းေပၚကုိ လူ တက္ျပတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ျပတယ္၊
တင္ပလႅင္ေခြထုိင္ျပတယ္။ အိပ္ျပတယ္။
မိေက်ာင္းေပၚမွာ တေစာင္းေလးအိပ္ၿပီး လက္တစ္ဖက္က ေမးေထာက္ကာ
က်န္လက္တစ္ဖက္က ၾကည့္ရႈေနတဲ့ပရိသတ္ကုိ ေ၀ွ႔ယမ္းႏႈတ္ဆက္ျပတယ္၊
ေနာက္ဆုံး လူတစ္ေယာက္က ဟေနတဲ့မိေက်ာင္းပါးစပ္ထဲကုိ လက္ႏႈိက္ျပတယ္။

မိေက်ာင္းျပပြဲၾကည့္ၿပီးေတာ့ မြန္းလြဲ ၂ နာရီေလာက္ရွိသြားၿပီ။
Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ရမဲ့ေနရာကုိ ကားဆရာေလးက ေခၚသြားတယ္။
တက္ရမဲ့ေတာင္အျမင့္က မီတာ ၇၀၅ မီတာေလာက္ျမင့္တယ္။
Cable ႀကဳိးကို ခ်ိတ္ထားတဲ့ မွန္လုံခန္းမွာ လူေျခာက္ေယာက္ေလာက္ စီးသြားရတာ။
တက္လုိက္သြားရုံပါပဲ။
စီးတက္သြားရင္း သြားရင္း ၾကာေလ ျမင့္ေလ ျဖစ္လာတာ။
စိတ္အားငယ္တတ္တဲ့သူဆုိ ေအာက္ေတာင္ မၾကည့္ရဲေလာက္ဘူး။
အျမင့္ႀကီးဆုိေတာ့ အေတာ္ရင္ခုန္စရာေကာင္းတာ။

ရင္ခုန္ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္တက္တုန္းက ကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဦးေခမိက ႀကီးကုိ သတိရမိေသးတယ္။
တစ္ေန႔
သူက စာသင္သားဦးဇင္းေတြ စာေမးပြဲေျဖခါနီးေတာ့
မင္းတုိ႔တေတြ၊ စာေမးပြဲေျဖရင္ ရင္ခုန္လားလုိ႔ ေမးတယ္။
ေအး၊ ရင္ခုန္တယ္ဆုိရင္ မင္းတုိ႔တေတြ ခ်စ္သူရည္းစားနဲ႔ ေတြ႔ေနရတယ္လုိ႔မွတ္၊
ခ်စ္သူရည္းစားနဲ႔ေတြ႔ရရင္လဲ ဒီလုိရင္ခုန္တာပဲ လုိ႔ သူက ေျပာျပဘူးပါတယ္။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ သူလဲ ဘယ္စာအုပ္ဖတ္ ေျပာတယ္မသိပါဘူး
ဒီကထိကဆရာေတာ္ ဒီ Cable စီးၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ဖူးသြားရင္
ရင္ခုန္ဘူးသြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။
သူ ဒီ Cable စီးၿပီး ရင္ခုန္ဘူးသြားရင္
ဘယ္လုိမ်ားေျပာဦးမယ္မသိဘူး။
Cable လမ္းခရီးတစ္၀က္မွာ ေတာင္တစ္လုံးကုိ ေရာက္တယ္။
ခဏနား ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္လုပ္ၿပီး
ဒီထက္ျမင့္တဲ့ ေနာက္တစ္ေတာင္အတြက္ ခရီဆက္ဖုိ႔
Cable ထပ္စီးရျပန္တယ္။

ေတာင္ေတြေပၚမွာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွ မရွိပါဘူး။
အေအးဆုိင္၊ ေသာက္ေရသန္႔ဗူးအေရာင္းဆုိင္နဲ႔
အေသးအဖြဲ စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္ေရာင္းတာေလာက္ပဲ ရွိတယ္။
ေအာက္ရႈခင္းေတြကုိ ေတာင္ထိပ္ကေန ၾကည့္ဘုိ႔
Cable ေတြ တပ္ဆင္ထားတဲ့သေဘာေလာက္ပါပဲ။
ေငြအမ်ားႀကီးေပးၿပီးွ ေကဘယ္လ္ႀကိဳးစီးကာ ေတာင္ထိပ္ေပၚကုိ တက္ၾကရတာပါ။
ဒီလုိမ်ဳိး ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေငြရွာတတ္တဲ့ မေလးရွားအစုိးရကုိ ခ်ီးက်ဴးမိျပန္တယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ
ျမန္မာျပည္က က်ဳိက္ထီးရုိးေတာင္ကုိ သတိရမိတယ္။
လူအတက္မ်ားတဲ့ ျမန္မာျပည္က က်ဳိက္ထီးရုိးေတာင္မွာလည္း
ဒီလုိ Cable ႀကဳိးေတြ တတ္ဆင္ေပးထားရင္ ေကာင္းမွာ လုိ႔ ေတြးမိျပန္တယ္။
ဟယ္၊ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာက ၂၄ နာရီ(တစ္ရက္) မွာ
လွ်ပ္စစ္မီးက ၈ နာရီေလာက္ လာတာ။
မေတာ္၊ Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ေနတုန္း လမ္းတစ္၀က္မွာ
မီးပ်က္သြားမွျဖင့္ ဒုကၡလုိ႔  ျပန္စဥ္းစားမိရင္း
အေတြးစကုိ ကိုယ့္ဟာကုိ ျပန္လည္ရုတ္သိမ္းလုိက္ပါတယ္။

Cable ႀကဳိးနဲ႔ ေတာင္ေပၚကဆင္းၿပီး လက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္တန္းေလးေတြးကုိျဖတ္ကာ
ကားဆရာဒကာေလးထံသြားၿပီး ခရီးဆက္ဖုိ႔ေျပာရပါတယ္။
သဲမဲေတြရွိတဲ့ သဲမဲကၽြန္း၊ သဲျဖဴေတြရွိတဲ့ သဲျဖဴကၽြန္းစသျဖင့္
ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုိက္ပုိ႔ၿပီး
မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္သြားခဲ့ဘူးတဲ့
ေဒါက္တာ မဟာသီယာရဲ႕ ျပတိုက္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။

Monday, October 13, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၃)


ပင္လယ္ထဲက ဟုိကၽြန္း ဒီကၽြန္း ဟုိေနရာ ဒီေနရာေတြကုိ လည္ပတ္ၿပီး
တည္းခုိမည့္ ဟုိတယ္ကုိ သြားၾကပါတယ္။
အေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ဒကာေလး ေမာင္ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ကားနဲ႔ပါပဲ။
ေလွဆိပ္နဲ႔ ဟုိတယ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေမာင္းရေတာ့
ကားသမားေလးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။
စကားေျပာရင္း သူ႔အေၾကာင္းေတြ သိခဲ့ရတယ္။

သူမေလးရွား လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ေရာက္တာ (၃) ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊
စားေသာက္ဆုိင္မွာ စားဖုိမွဴးလုပ္ေနေၾကာင္း၊
မေလးရွားအမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ေနေၾကာင္းစတဲ့
သူ႔ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေလးေတြကုိ ကားေမာင္းရင္း ေျပာျပပါတယ္။

ဒီမေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ဥပေဒက
မေလးရွားလူမ်ဳိးကုိ ဘယ္လူမ်ဳိးက အိမ္ေထာင္ျပဳ ျပဳ၊
အထီးကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အမကပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးလူမ်ဳိးကုိ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆုိရင္
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္းရပါတယ္။

ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္
ဗုဒၶဘာသာ ေယာက္က်ားက မေလးရွားအမ်ဳိးသမီးကို ယူလဲ
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရပါတယ္၊
ဗုဒၶဘာသာအမ်ဳိးသမီးက မေလးရွား အမ်ဳိးသားကုိ ယူလဲ
အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္း ကုိးကြယ္ရရုံတင္ မကပါဘူး။
သူ႔မူရင္းနာမည္ကုိပါ မြတ္စလင္နာမည္ ထည့္၊ ေျပာင္းပစ္ရပါတယ္။
ဥပမာ၊ ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ဆုိရင္ အဗၺဒူလာ ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း
ဒါမွမဟုတ္ မုိဟာမက္ ေက်ာ္၀င္း စသည္ျဖင့္ေပါ့။

ဒီေဇယ်ာေက်ာ္၀င္းဆုိတဲ့ ဒကာေလးလဲ နာမည္ေျပာင္းၿပီးသြားၿပီလုိ႔ သိရပါတယ္။
သူ႔နာမည္ မာမြတ္ေက်ာ္၀င္းဆုိလား၊ ရာကြတ္ေက်ာ္၀င္းဆုိလား။
မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
ဒါ့အျပင္
ေသာၾကာေန႔ဆုိ ဗလီကုိ သြားၿပီး ၀တ္ျပဳတဲ့အလုပ္လည္း မျဖစ္မေန လုပ္ရပါတယ္တဲ့။

ဒီလုိေတြ ဘာလုိ႔ ျဖစ္ကုန္တာလဲ လုိ႔ ဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့
သူက ဒီမေလးရွားႏုိင္ငံသားျဖစ္ခ်င္လုိ႔ မေလးရွားႏုိင္ငံသား ျဖစ္ေအာင္
သူတုိ႔ျပဌာန္းထားတဲ့ဥပေဒစည္းကမ္းလုိက္နာတာပါလုိ႔ေျပာပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလုိက္သလဲ။
ကုိယ့္ႏုိင္ငံ စီးပြါးေရးအဆင္မေျပလုိ႔ ပညာေရး မျမင့္မား။
ပညာေရး မျမင့္မားေတာ့ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးနိမ့္က်၊

ၿခဳံၾကည့္လုိက္ေတာ့
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေမြးၿပီး ျမန္မာ့ေလကို ႐ွဴ၊ ျမန္မာ့ေရကုိေသာက္
ျမန္မာ့ဆန္ကို္စားၿပီး လူျဖစ္လာတဲ့သူက
ျမန္မာႏုိင္ငံသား မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး…တဲ့။
မိဘကုိးကြယ္တဲ့ဘာသာကုိေတာင္စြန္႔ၿပီး သူမ်ားႏုိင္ငံသားျဖစ္ခ်င္ေနၿပီ ဆုိပဲ။

ဒုိ႔နုိင္ငံမွာ ဒီလုိလူငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ။
ဘာေၾကာင့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ပဲ ပစ္ခြါခ်င္လာၾကတာလဲ။
တရားခံက ဘာလဲ။
ဘယ္သူလဲ။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးေနမိပါတယ္။

ဆက္စဥ္းစားမိတာက ဒုိ႔နုိင္ငံ အေျခခံဥပေဒမွာလဲ
ဘယ္သူပဲ ဒုိ႔လူမ်ဳိးကုိ ယူယူ၊ ဗုဒၶဘာသာေျပာင္းခုိင္းရရင္ ေကာင္းမွာ၊
ဒီလုိဥပေဒမ်ဳိး ဒုိ႔ႏုိင္ငံမွာလဲ ခုိင္ခုိင္မာမာ ေရးစြဲထားရင္ေကာင္းမွာလုိ႔
က်ဥ္းက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း ေတြးေခၚမိပါေသးတယ္။

ကားသမားဒကာေလးနဲ႔ စကားေျပာရင္း ေတြးရင္း ဟုိတယ္ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။
ဟုိတယ္နာမည္က Delta တဲ့။
ပင္လယ္ေဘး။
ႏွစ္ေယာက္ခန္းကုိ မေလးရွားေငြ ၁၃၀ ေပးရတယ္။
ဟုိတယ္အခင္းအက်င္းကုိေတာ့ သိပ္ဘ၀င္မက်လွပါဘူး။
သုိ႔ေသာ္လဲ
ငါရဟန္းပဲေလ၊ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္ေတာင္ ေနရအုံးမွာမုိ႔လားလုိ႔
ကုိယ့္စိတ္ကုိ ေျဖေတြးေလး ေတြးၿပီး အပမ္းေျဖလုိက္တယ္။

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဟုိတယ္နဲ႔ကပ္ေနတဲ့
(Under Water World) ေရေအာက္ကမၻာကုိ ၀င္ၾကည့္ဘုိ႔
ကားသမားေလးက လာေခၚလုိ႔ လုိက္သြားျဖစ္တယ္။
ေရေအာက္ကမၻာဆုိတာကုိ စကၤာပူသြားတုန္းက ၾကည့္ဘူးတယ္၊
ဒီမွာေတာ့ စကၤာပူေလာက္ မခန္းနားဘူး။
ေရေအာက္ကမၻာဆုိလုိ႔ ပင္လယ္ႀကီးေအာက္ သြားၾကည့္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဖန္တီးထားတဲ့တုိက္ႀကီးထဲမွာ မွန္လုံေရကန္ႀကီးေတြထဲ ထည့္ထားတဲ့
ေရေနသတၱ၀ါေတြကို သြားၾကည့္တာပါ။
ရန္ကုန္က ငါးျပတုိက္လုိဟာ။
ဒါေပမဲ့ ဒီကဟာေတြက အနည္းနဲ႔ အမ်ား ခန္းနားၾကပါတယ္။
ခန္းနားေအာင္လုပ္ၿပီး လာၾကည့္တဲ့သူေတြဆီက ၀င္ေၾကးပုိက္ဆံကုိ မ်ားမ်ားေတာင္းယူၾကတယ္။

ေရေအာက္ကမၻာ၀င္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဟုိတယ္ျပန္ ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး
လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ ေစ်းႀကီးကုိ သြားဘုိ႔
ကားသမား ဒကာေလးက လာေခၚတယ္။
ကြာလာလမ္ပူက လာတဲ့သူမုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။
လကၤာ၀ီကၽြန္းက အႀကီးဆုံးေစ်းႀကီးက သိပ္မခန္းနားလွဘူးလုိ႔ပဲ ထင္မိတယ္။

ေစ်းႀကီးထဲမွာေတာ့ လက္ေဆာင္၀ယ္စရာပစၥည္းမ်ိဳးစုံကုိ ေတြ႔ရတယ္။
ေစ်းႀကီးေအာက္ထပ္ သုံးပုံ တစ္ပုံေလာက္ကုိ
ဘီယာဆုိင္ အရက္ဆုိင္ႀကီးက ေနရာယူထားလုိ႔
လုိက္ပုိ႔တဲ့ကားသမားေလးကုိ
"ဒကာတုိ႔ လကၤာ၀ီသားေတြ အရက္အေတာ္ႀကဳိက္ပုံေပၚတယ္။
အရက္ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ႀကီးက ႀကီးလွခ်ည္းလား” လုိ႔ ေျပာမိေတာ့
ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ အရက္နဲ႔စီးကရက္က Duty Free ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ေစ်းသက္သာေၾကာင္း၊
ကြာလာလမ္ပူမွာ ဘီယာတစ္ဗူးကုိ မေလးရွားေငြ ၄ က်ပ္ေပးရေပမယ့္
ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ ၁ က်ပ္ခြဲသာ ေပးရေၾကာင္း၊
က်န္တဲ့ Black label, Blue Label စတာေတြလဲ အလြန္ေစ်းေတာ္ေၾကာင္း
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းရွင္းျပေနလုိ႔
ဟဲ့ ၊ ဒကာေလး၊ ဒကာေလးက သီလရွင္ေရွ႕မွာ  ဘီး ေၾကာ္ျငာေနသလုိ ျဖစ္ေနၿပီ”
လုိ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျပန္ေျပာလုိက္ျဖစ္လုိက္တယ္။

ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာရွိတဲ့ အႀကီးဆုံးေစ်းႀကီးထဲမွာ
၄၅ မိနစ္ေလာက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈ ၀ယ္ယူၿပီး ဟုိတယ္ကုိျပန္ကာ
တစ္ေနကုန္ပင္ပမ္းသမွ် (ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့) အိပ္စက္ျခင္းျဖင့္သာ
အနားယူပါေတာ့တယ္။

Sunday, October 12, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၂)


ပီနန္းေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ ၈နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ
ပီနန္းကၽြန္းမွ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ဘုတ္သေဘၤာနဲ႔ ခရီးဆက္ျဖစ္တယ္။
သေဘၤာခ မေလးရွားေငြ ၆၀ က်တယ္။ မေလးရွားေငြ ၆၀ ေပးရတာနဲ႔စာရင္
သေဘၤာက အေကာင္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က ငယ္ငယ္တုန္းက ရန္ကုန္က သန္လ်င္ကို သြားတဲ့
သေဘၤာေတြထက္ေတာ့ အမ်ားႀကီးသာပါတယ္။
၁၁ နာရီ ဆြမ္းစားမီ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ေရာက္ပါတယ္။
လကၤာ၀ီကၽြန္း၊ စားေသာက္ဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ရွိတဲ့
ရန္ကုန္၊ ၾကည့္ျမင္တုိင္သား ေမာင္ေဇယ်ာေက်ာ္၀င္း ဆုိတဲ့ ဒကာေလးက
သေဘၤာဆိပ္ကုိ ကားနဲ႔လာႀကဳိပါတယ္။
ဆြမ္းစားခ်ိန္ဆုိေတာ့ ထမင္းဆုိင္ အရင္ပုိ႔ေပးတယ္။
ထမင္းဆုိင္က မြတ္စလင္ကုလားဆုိင္ပါ၊
ဟင္းေတြကေတာ့ စုံပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လတ္ဆပ္မႈ၊ သန္႔ရွင္းမႈေတာ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။
စားေသာက္ၿပီးေတာ့ လကၤာ၀ီကၽြန္းေရာက္ရင္ မျဖစ္မေနသြားရမယ့္
မာစုရီ (Mahsuri) ဆုိတဲ့ေနရာကုိ ကားသမားေလးက ပုိ႔ေပးပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)
မာစုရီဆုိတာက လကၤာ၀ီကၽြန္းသမုိင္းထဲက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နာမည္ပါ၊
သူ႔အေၾကာင္းဗီြဒီယုိဇာတ္လမ္းတုိေလးကုိ အခန္းေလးတစ္ခန္းထဲမွာ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။
ပုံထဲ ဗီြဒီယုိထဲၾကည့္ခဲ့ရတာေတာ့ အေတာ္ေခ်ာေမာလွပတယ္။
သူက ရြာသူႀကီး (ရွင္ဘုရင္) ရဲ႕ ဇနီးတဲ့၊
သူ႔ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ရွင္ဘုရင္ ေရွ႕တန္းစစ္တုိက္သြားေတာ့
မာစုရီကုိ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ အေစာင့္ထားခဲ့တယ္တဲ့။

မနာလုိတဲ့ ရြာသူလုံေမတုိ႔က
မာစုရီကုိ စစ္သူႀကီးနဲ႔ ေဖာက္ျပန္တယ္ ဆုိၿပီး ရွင္ဘုရင္ျပန္လာတဲ့အခါ ေျပာၾကတယ္။
ဂုံးတုိက္ၾကတယ္ေပါ့။
ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေတြးေခၚဥာဏ္ မရွိတဲ့ ရွင္ဘုရင္က
မစူးစမ္း မဆင္ျခင္ မစုံစမ္းပဲ မာစုရီကုိ ေသဒဏ္ေပးလုိက္တယ္။

မာစုရီကုိ မကြပ္မ်က္မီ မာစုရီက ႀကိမ္စာဆုိခဲ့ပါတယ္၊
“မေဖာက္ျပန္ဘဲ ေဖာက္ျပန္တယ္လုိ႔ စြပ္စြဲတဲ့လူေတြေနတဲ့ ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ
ေနာင္ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ ဘာပင္မွစုိက္လုိ႔ မရပါေစသား၊
ဘာစီးပြါးေရးမွ လုပ္လုိ႔ မရပါေစသား” လုိ႔ ႀကိမ္စာတုိက္ခဲ့တယ္။
သူႀကိမ္စာတုိက္ခဲ့သည့္အတုိင္း လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ  ဘာမွ စုိက္လုိ႔မရခဲ့ဘူးတဲ့။
ဘာစီးပြါးေရးမွ မျဖစ္ထြန္းခဲ့ဘူးတဲ့။

မေလးရွား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာ မဟာသီ လက္ထက္ေရာက္မွ
ႀကိမ္စာတုိက္ထားတဲ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာလုိ႔
ျပန္လည္စီကားလာတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အခုေတာ့ အေတာ္ေလး စီကားေနပါၿပီ။ လကၤာ၀ီကၽြန္းကုိ ကမၻာက သိေနပါၿပီ။

မာစုရီေနရာအနီးအနားတ၀ုိက္ လည္ပတ္ၾကည့္ရႈၿပီးေတာ့
ပင္လယ္ထဲက လည္ပတ္စရာေနရာေတြကုိ သြားဘုိ႔အတြက္
ေလွဆိပ္ကုိ သြား၊ ေလွငွားရပါတယ္။
ေလွဆိပ္မွာ ေလွ စင္းလုံးငွားရင္ မေလးရွားေငြ ၂၅၀ ေပးရၿပီး
အမ်ားနဲ႔ ေရာလုိက္ခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ ၃၀ ေပးရတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ကုိယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊
အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ ကုိယ္ေနခ်င္သေလာက္ေနလုိတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္
ေလွစင္းလုံးငွားျဖစ္ပါတယ္။
ပထမဆုံး Palau Dayang Bunting ဆုိတဲ့ေနရာကုိ သြားျဖစ္တယ္။ (ပုံၾကည့္)
အဲ့ေနရာက ကၽြန္းေလးေတြ ၀ုိင္းရံေနၿပီး
အလယ္တည့္တည့္မွာ ေရအုိင္ေလးလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ။
ထူးျခားတာက
အဲ့ေရအုိင္ထဲက ေရက ေရငံမဟုတ္ပဲ ေရခ်ဳိျဖစ္ေနတာ။
ဒီေရအုိင္မွာ ဒီထက္ ထူးဆန္းတဲ့အျဖစ္အပ်က္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္။
ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက
လက္ထပ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၁၉ ႏွစ္ၾကာသည္အထိ ခေလးမရတဲ့
လင္မယားအတြဲတစ္တြဲ ဒီေရအုိင္ကုိလာလည္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။
လာလည္ၿပီး ဒီေရအုိင္ထဲက ေရကုိ လင္ေရာ မယားပါ ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္တဲ့။
ဒီအိုင္ထဲက ေရကုိ ေသာက္ၿပီးမွ သူတုိ႔လင္မယား ခေလးရတယ္တဲ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ ခေလးမရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ
ဒီအုိင္ကုိလာၿပီး ေရေသာက္ေလ့ရွိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ကဲ၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ခေလးမရတဲ့သူေတြ ဒီအုိင္ကုိ အေရာက္သြားၿပီး
အုိင္ထဲကေရ သြားေသာက္ေပေတာ့ အႀကံျပဳလုိပါတယ္။ :D

အဲဒီအုိင္ကေနၿပီး ေလွသမားက ဟုိဟုိဒီဒီလုိက္ပုိ႔ရွာပါတယ္။
သိန္းငွက္ေတြ ေပါတဲ့ေနရာ၊ သဲျဖဴကၽြန္း စသည္ျဖင့္။
သဲျဖဴကၽြန္းက ပင္လယ္ေရခ်ဳိးလုိ႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ထင္ပါရဲ႕
ႏုိင္ငံျခားသား (အထူးသျဖင့္) အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြ
အေတာ္စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ ေရခ်ဳိးေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

သူတုိ႔တေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး အိႏၵိယမွာ ပညာသင္ခဲ့ဘူးတဲ့
ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာဥတၱရဥာဏ ေျပာသြားတဲ့စကားကုိ သတိရမိၿပီး
ၿပဳံးလုိက္မိပါေသးတယ္။
သူျမန္မာျပည္ကုိ ခဏအလည္ျပန္လာေတာ့
အိႏၵိယႏုိင္ငံအေၾကာင္းေျပာျပရင္း
“ကုိယ့္လူတုိ႔၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံကို လာရင္ Neither, Nor; Either, Or;
ဗုိက္သားေပၚေလးေတြ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္” တဲ့။
လကၤာ၀ီကၽြန္းမွာေတာ့ အေနာက္တုိင္းသူ လွပ်ဳိျဖဴေတြ
ဗုိက္သားေပၚရုံတင္ မကေတာ့ပါလား။

Saturday, October 11, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၁)


၂၈၊ ၉၊ ၂၀၁၀ အဂၤါေန႔ က လကၤာ၀ီကၽြန္းကို ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္။
ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဘာမွ အစီအစဥ္မရွိပဲ ခရီးထြက္ျဖစ္တာ။

Petaling Jaya မွာ ေနေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးဦးဥတၱမ က
သူ႔တရုတ္ဒကာ (ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့သူ)
ကားအေဟာင္း (Second Hand) တစ္စီး၀ယ္ထားေၾကာင္း
အဲ့ကားေလးနဲ႔လကၤာ၀ီသြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
မေရာက္ဖူးလုိ႔ ကားအဆင္ေျပမယ္ဆုိရင္ လုိက္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔
အဆင္ေျပတာနဲ႔ပဲ လုိက္ျဖစ္သြားတယ္။

ဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့သူ၀ယ္ထားတဲ့ကားက မာစီဒီး ပါ။
ျမန္မာျပည္က လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားစီးေနတဲ့
ကားထက္ေတာင္ ေကာင္းေနေသးတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။
အင္း၊ စဥ္းစားၿပီး ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ သတိရမိလုိ႔ မရွိၿပဳံးၿပဳံးမိပါေသးတယ္။
မနက္ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္မွာ စထြက္တယ္။
Ipoh ၿမိဳ႔နားက Pandai Remis ဆုိတဲ့
ပင္လယ္ကမ္းေျခရြာျဖစ္တဲ့ တံငွာရြာေလးကုိ
၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေရာက္တယ္။
(Pandai ဆုိတာ ျမန္မာလုိ ကမ္းေျခတဲ့)
အဲ့ရြာမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါး သီတင္းသုံးသာသနာျပဳေနတယ္။
အဲ့မွာ ေန႔ဆြမ္းစားတယ္။

ရြာေလးလုိ႔သာေျပာရတယ္၊
အင္တာနက္က အစ ဘာညာ သာရကာ အကုန္ရွိတယ္။

အဲ့ရြာမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ဆရာေတာ္ေလးက ေျပာတယ္၊
ျမန္မာျပည္မွာလဲ ဒီနုိင္ငံမွာလုိ ေတာရြာေလးေတြမွာေရာ
အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတုိ႔ရရင္ အဆင္ေျပမွာတဲ့။
အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတုိ႔ရွိရင္
ဘုန္းႀကီးေတြ ေတာရြာေတြမွာ ေပ်ာ္လာၿပီး
ေတာရြာေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာအေျခအေန
အခုထက္ ပုိတုိးတက္လာႏုိင္တယ္တဲ့။
အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးလုိ ၿမဳ႔ိႀကီးေတြမွာပဲ ေပါမ်ားေနတာတဲ့။
သူ႔အဆုိအရ ေတာရြာေတြမွာ အင္တာနက္သုံးလုိ႔ရေအာင္
လုပ္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တျခားတျခားေသာ
ပညာေရး၊ စီးပြါးေရးတုိးတက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းတရားသက္သက္မဟုတ္ပဲ
ဗုဒၶဘာသာတုိးတက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းတရားလည္း ျဖစ္ေၾကာင္း
ေျပာခ်င္တာ တူပါရဲ႕။

ဒီအိပ္မက္မ်ဳိးေတာ့ မမက္ခ်င္ေသးပါဘူး။
ရန္ကုန္လုိ မႏၱေလးလုိ ၿမဳိ႔ႀကီးေတြမွာေတာင္
အင္တာနက္ speed က အေတာ္ေႏွးတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဒီဆရာေတာ္ေလးေနတဲ့ တံငွာရြာေလးက ေတာရြာေလးဆုိေပမဲ့ အေတာ္သာယာတယ္။
အဲ့ဒီရြာေလးမွာ ထား၀ယ္၊ ေကာ့ေသာင္း၊ ရခုိင္ျပည္နယ္ ကမ္းရုိးတမ္း
စတဲ့ေနရာက လူေတြ ငါးရာေလာက္ရွိတယ္တဲ့။
ဒီငါးရာေလာက္ေသာလူေတြအတြက္
သာေရး၊ နာေရးကိစၥေတြကုိ သူေဆာင္ရြက္ေပးေနရသတဲ့။
 သူမေရာက္ခင္တုန္းကဆုိရင္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ေယာက္
ကြယ္လြန္လို႔ သရဏဂုံတင္တဲ့အခါ
ငါးပါသီလဆုိတတ္တဲ့သူက ေရွ႕ကတုိင္ေပးၿပီး မဆုိတတ္တဲ့ က်န္တဲ့သူမ်ားက
ေနာက္က လုိက္ဆုိၿပီး သရဏဂုံတင္ျခင္းအမႈကိစၥျပဳလုပ္ရေၾကာင္း၊
တခါတေလ ငါးပါးသီလေတာင္ ဆုိတတ္တဲ့သူ မရွိလုိ႔
တရုတ္နည္းနဲ႔ ေသဆုံးသူေတြကုိ သၿဂဳိဟ္လုိက္ရတာ ရွိေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ေလးက ဆက္လက္ေျပာျပပါတယ္။

၁၁ နာရီခြဲေလာက္မွာ အဲ့ဒီေတာရြာေက်ာင္းေလးမွာ ေန႔လည္စာ ဆြမ္းဘုန္းေပးျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာဒကာ ဒကာမတခ်ဳိ႕က ကပ္တဲ့ဆြမ္းပါ။
တံငွာလုပ္ရင္း အားရင္ အားသလုိ ကုသုိလ္ယူတတ္တဲ့ ေရႊျမန္မာဗုဒၶဘာသာေတြကုိ
ေတြ႔လုိ႔ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။
ဆြမ္းစားၿပီး ပီနန္ကုိ ခရီးဆက္ပါတယ္။
ပီနန္ မေရာက္ခင္ Lunas Hermitage ကုိ ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။
Lunas Hermitage ဆုိတာက
ပီနန္ကြ်န္းဘက္ကုိ မကူးခင္ ဒီဘက္ကမ္းမွာ တည္ရွိတဲ့
Butterworth ဆုိတဲ့ၿမိဳ႔ေလးက နာရီ၀က္ေလာက္ ကားစီးၿပီး သြားရတဲ့
Lunas ဆုိတဲ့ၿမိဳ႔မွာ တည္ရွိတဲ့ တရားရိပ္သာတစ္ခုပါ။
မဟာစည္ၾသ၀ါဒခံ ရိပ္သာတစ္ခုျဖစ္တယ္။

မဟာစည္မုခ္ဦးႀကီးနဲ႔။ အဲ့ဒီမုခ္ဦးဖြင့္ပြဲတုန္းက အဂၤလိပ္လုိ တရားေဟာေပးဘုိ႔
အဲ့ရိပ္သာမွာ သတင္းသုံးေနတဲ့ ဆရာေတာ္က ပင့္လုိ႔ အရင္ ေရာက္ဖူးတယ္။
အခု တစ္ေခါက္ အဲ့ဆရာေတာ္ ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္ေနၿပီလုိ႔ သိရတယ္။
ဆရာေတာ္အသစ္ျဖစ္တဲ့ မဟာစည္သာယာကုန္းဆရာေတာ္နဲ႔
ရုပ္ရွင္မင္းသားရဲေအာင္ရဲ႕ ေယာက္ခမျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ တျဖစ္လဲ
ေဒါက္တာ ဦးသုနႏၵတုိ႔ကုိ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

နာရီ၀က္ေလာက္ ဟုိေျပာဒီေျပာ ေျပာၿပီး
ပီနန္းကုိ ခရီးဆက္တယ္။ ညေန ၇ နာရီေလာက္ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တန္းတုိးတာပဲ။

ပီနန္းဆရာေတာ္ကုိ ၂၀၀၀ ခုနစ္ စာသင္သားဘ၀တုန္းက
သီဟုိဠ္ကေန အလည္သြားခုိက္ ပထမဆုံး ေတြ႔ဘူး စကားေျပာဘူးတယ္။
ေနာက္ ၂၀၀၂ ခုနစ္တုန္းက တစ္ႀကိမ္။
၂၀၀၄ ခုနစ္က တစ္ႀကိမ္။
အဲ့ေနာက္ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ဘူး။
အခုတစ္ႀကိမ္ေတြ႔လုိက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး အေတာ္က်သြားတယ္ဆုိတာ
သတိျပဳလုိက္မိတယ္။ သိပ္မသြက္ေတာ့ဘူး။

Tuesday, October 7, 2014

ေက်းဇူး

 
မနက္ဖန္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ (၈၊ ၁၀၊ ၂၀၁၄)
ည ၇ နာရီ ကပုန္းေက်ာင္းတြင္
ဆီမီးပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပမည္
 
ပညာဥာဏ္ႀကီးမားေလ အေမ့ေက်းဇူးသိေလ
(၁)
ဘုရားရွင္က သူ႔အေမ့အပၚမွာ ေက်းဇူးသိတတ္ပုံကုိ
အနည္းငယ္ေရးျပဘူးတယ္။
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကုိ ေမြးဖြားၿပီး (၇) ရက္ေျမာက္မွာ မယ္ေတာ္မဟာမာယာ နတ္ရြာစံသြားၿပီး
နတ္ျပည္မွာ သႏၱဳႆိတအမည္နဲ႔ နတ္သားသြားျဖစ္ပါတယ္။
ဆုိေတာ့ ဘုရားရွင္ဟာ ေနာက္ဆုံးဘ၀မွာ
မယ္ေတာ္ မဟာမာယာနဲ႔ (၇) ရက္သာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္
မယ္ေတာ္မဟာမာယာကေန ဘ၀ေျပာင္းသြားတဲ့ သႏၱဳႆိတနတ္သားကုိ
ေသာတာပန္ျဖစ္သြားေအာင္ ၀ါတြင္းသုံးလပတ္လုံး
အဘိဓမၼာတရားမ်ားေဟာၾကားေပးျခင္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး ဘုရားရွင္ျဖစ္အၿပီး
သူ႔ဟာသူ ေအးေအးလူလူေနမယ္ဆုိ ေနလုိ႔ရတဲ့ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ
ေအးေအးလူလူမေနပဲ
အေမ့ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ အလြန္ေ၀းကြာလြန္းလွတဲ့ နတ္ျပည္အထိ ၾကြခ်ီကာ
တရားေရေအး အၿမိဳက္ေဆး တုိက္ေကၽြးျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့တာပါ။
ဘုရားရွင္က ပညာဥာဏ္ႀကီးမားေတာ့ အေမ့ေက်းဇူးသိတာေပါ့။
(၂)
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း သိၾကပါတယ္။
ပညာဥာဏ္ဧတဒဂ္ရသူပါ။ ဘုရားရွင္ၿပီးရင္ ပညာအႀကီးဆုံးပုဂၢဳိလ္လုိ႔ ဆုိလုိပါတယ္။
တစ္ေန႔…
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးဟာ သူ႔ဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္လည္ၾကည့္ရႈဆင္ျခင္မိတဲ့အခ်ိန္..
မၾကာခင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့မွာပါလားဆုိတာ သိသြားတယ္။
ဒါနဲ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးက ဘုရားရွင္ကုိ
“တပည့္ေတာ္ပရိနိဗၺာန္ျပဳပါရေစဘုရား၊ ဒီလုိပရိနိဗၺာန္ျပဳတဲ့အခါမွာ
တပည့္ေတာ္ေမြးဖြားရာ တုိက္ခန္းမွာပဲ ျပဳပါရေစဘုရား၊
တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီးဟာ မိစၦာအယူမွာဘဲ ယုံၾကည္သက္၀င္ဆဲမုိ႔
တပည့္ေတာ္ရဲ႕ မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေက်းဇူးဆပ္ဖုိ႔ က်န္ပါေသးတယ္ဘုရား” လုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။
တုိတုိပဲေျပာၾကပါစုိ႔၊
ေနာက္ဆုံးေတာ့ သားျဖစ္သူ ရွင္သာရိပုတၱရာေၾကာင့္
မိစၦာအယူမွ သမၼာအယူကူးေျပာင္းကာ
မယ္ေတာ္ႀကီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ေအာ္၊ ပညာဥာဏ္ႀကီးသူဆုိေတာ့ အေမ့ေက်းဇူး သိၿပီး
ရရာနည္းနဲ႔ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ့တာေပါ့။
(၃)
မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာလည္း မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကုိ လူတုိင္းသိၾကပါတယ္။
မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း တိပိဋကစာေမးပြဲေတြၿပီးေတာ့
သူေနထုိင္တဲ့ မင္းကြန္းက ေက်ာင္းထဲမွာ အေဆာင္ေလးတစ္ေဆာင္ေဆာက္ေစပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သူ႔ဇာတိ ျမင္းၿခံနယ္ ရြာက မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေခၚထားၿပီး
တရားအားထုတ္ေစကာ  လုပ္ေကၽြးျပဳစုပါတယ္။
၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ၾကာေတာ့ မယ္ေတာ္ႀကီးက ပ်င္းလာသတဲ့။
ဒါနဲ႔ ဇာတိျဖစ္တဲ့ ျမင္းၿခံက ရြာကုိပဲ ျပန္ေနခ်င္ေၾကာင္း
သားေတာ္ မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ေျပာတာေပါ့။

မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း
“ေပ်ာ္တဲ့ေနရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ေနရာမွာသာ ေနပါ၊
မယ္ေတာ္ႀကီးရြာျပန္ေနမယ္ဆုိရင္လည္း ရြာမွာ အိမ္ေဆာက္ေပးပါ့မယ္” လုိ႔ေျပာၿပီး
သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါက ရြာမွာ က်ပ္ ၇၀၀၀ တန္
အိမ္ေကာင္းႀကီးတစ္လုံးကုိ ေဆာက္လုပ္ေပးသတဲ့။
အဲ့ေခတ္က ေရႊတစ္က်ပ္သားကုိ ၂၀၀ က်ပ္သာ ရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့
ရြာမွာဆုိ အိမ္ေကာင္းႀကီးတစ္လုံးရတာေပါ့။
မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း အေမ့အတြက္ အေမမေသခင္
ရရနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့တာပါဘဲ။
ေအာ္. . ပညာဥာဏ္ႀကီးတဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးဆုိေတာ့ အေမ့ေက်းဇူး သိတာေပါ့။
(၄)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုလည္း ၾကည့္ပါအုံး။
တစ္ေန႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဗမာျပည္အလယ္ပုိင္း သြားဘုိ႔ ခရီးႀကဳံလာတယ္။
သူ႔ရဲ႔ ပီေအ ျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္ထြန္းလွက
“ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း သြားစရာရွိတယ္၊
ေလယာဥ္စီစဥ္ထားတယ္” လုိ႔ေျပာတယ္။
ဒီေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္က
“ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္းသြားမွာဆုိ ေလယာဥ္မစီစဥ္ပါနဲ႔ကြ၊
ကားနဲ႔စီစဥ္ပါ၊ ငါနတ္ေမာက္ကုိ ၀င္ၿပီး အေမ့ကုိ ကန္ေတာ့ခ်င္ေသးတယ္” လုိ႔ေျပာတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ကားနဲ႔သြားျဖစ္ၿပီး နတ္ေမာက္က သူ႔အေမေဒၚစုကုိ ၀င္ကန္ေတာ့ရင္း
“အေမ၊ က်ေနာ္နဲ႔ ရန္ကုန္လုိက္ေနရင္ ေန၊
ဒီနတ္ေမာက္မွာေနရင္လည္းပဲ က်ေနာ္က စား၀တ္ေနေရး အကုန္တာ၀န္ယူပါရေစ” လုိ႔
ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ေျပာသတဲ့။
အသိဥာဏ္ႀကီးမားေတာ့ အေမ့ေက်းဇူးကုိ သိၿပီး ေက်းဇူးျပန္လည္ ဆပ္ခ်င္တာေပါ့။
(၅)
ေနာက္ ဦးသန္႔၊ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့သူ
သူ နယူးေယာက္မွာ တာ၀န္ထမ္းေနစဥ္ ျမန္မာျပည္ခဏျပန္လာၿပီး
သူ႔အေမနဲ႔ေတြ႔တယ္။ သူ႔အေမက ေလယာဥ္ကြင္း ဆင္းႀကိဳတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း အေမေနေကာင္းရဲ႕လားလုိ႔ ေမးၿပီး ၀တ္ခ်တယ္။
ၿပီးေတာ့ “အေမ၊ အေမရိကကုိ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ လုိက္ေနခ်င္လဲ ေန၊
ျမန္မာျပည္မွာေနရင္လဲ အေမ့စား၀တ္ေနေရးအတြက္ က်ေနာ္အကုန္တာ၀န္ယူပါရေစ” လုိ႔
ဦးသန္႔ကလည္း ေျပာတယ္တဲ့။
ပညာဥာဏ္ႀကီးမားတဲ့သူမ်ား အေမ့ေက်းဇူး သိတတ္လုိက္တာ။

(မႏွစ္က ဒီေန႔တုန္းက ေရးခဲ့တာေလးပါ။)
မွတ္ခ်က္၊ ဘုန္းႀကီးဦးရာဇတရားႏွင့္ ပိဋကတ္ေတာ္လာတရားမ်ားကုိ မွီျငမ္းေရးသားပါသည္။