Thursday, October 31, 2013

အက်ဳိးျပဳဆဲ


ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။

ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။
သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။
ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့
လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ားဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။
သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက
အခုတိုင္ အသက္ေပါင္း မ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။

ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့
လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။
သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို
အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။

ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား
ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လည္း
သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ
သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ
တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။
သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ
အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။
ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို
အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။
သူ႕စကားေတာ္ေတြက
အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။
ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္
ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္
ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

(ဘိကၡဳဓမၼိက - အေမးအေျဖစာအုပ္ေလးမွ)

Wednesday, October 30, 2013

ေဘးကင္းဘုိ႔

 အိမ္အသစ္ေျပာင္းေနတဲ့အတြက္ ဒီေန႔ ကုိေနေအာင္တုိ႔ အ႐ုဏ္ ဆြမ္းကပ္တာေပါ့။
အိမ္သစ္ေျပာင္းတဲ့အခါ ဒီအိမ္တြင္းမွာေနထုိင္ၾကမည့္ မိမိတုိ႔တေတြ
ေဘးခပ္သိမ္း ရန္ခပ္သိမ္း အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းဘုိ႔ဆုိတဲ့
ရည္ရြယ္ခ်က္စိတ္ကူးနဲ႔ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္ေတြကုိ ပင့္ဖိတ္ၿပီး
ဆြမ္းဆက္ကပ္ လွဴဒါန္း၊ ပရိတ္တရားေတာ္ေတြ နာယူၾကာတာ။

ဆုိေတာ့ ပရိတ္ဆုိတာ
“အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတုိ႔မွ က်ေရာက္လာမည့္အႏၱရာယ္ကုိ
ကာကြယ္ တားဆီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးတတ္တယ္” လုိ႔
ပရိတ္အေၾကာင္းကုိ ေရွးေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား စာေပမွာလာအတုိင္း
မၾကာခဏေဟာေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
ပါဠိလုိေတာ့ ပရိ သမႏၱေတာ တာယတိ ရကၡတီတိ ပရိတၱံ  တဲ့။

ပရိတ္ေတာ္ေတြကုိရြတ္ဆုိတယ္ဆုိတာ
ၾကြေရာက္လာတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြက
(ဒီအိမ္တြင္းမွာ မွီတင္းေနထုိင္တဲ့) လုံးစုံမ်ားစြာ သတၱ၀ါေတြကုိ
ဒကာ ဒကာမေတြကုိယ္စား ေမတၱာပုိ႔ေပးတာ၊
ဘုရားဂုဏ္၊ တရားဂုဏ္၊ သံဃာ့ဂုဏ္ေတြ ရြတ္ဆုိေပးတာ။
မဂၤလာအေပါင္း ခေညာင္းဘုိ႔၊
နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္း နတ္အေပါင္းတုိ႔က ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ အာသီသျပဳေပးတာ။
ထုိဂုဏ္အသီးသီးတုိ႔ရဲ႕ တန္ခုိးေတေဇာ္အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာဘုိ႔ ဆုေတာင္းေပးတာကုိ ေျပာတာပါ။
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ အၾကမ္းျဖင္းအားျဖင့္ ဒါကို အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္
ပရိတ္ရြတ္ဆုိေပးတယ္လုိ႔ ေခၚဆုိၾကတာေပါ့။

ေဘးခပ္သိမ္း ရန္ခပ္သိမ္း အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းဘုိ႔
ပရိတ္တရားေတာ္ေတြကုိလည္း နာယူေပါ့။

ဒကာတုိ႔မိသားစုက မေလးရွားႏုိင္ငံမွာေနေနတာဆုိေတာ့
တကယ္တမ္း ေဘးခပ္သိမ္း ရန္ခပ္သိမ္း အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္းကင္းၿငိမ္းဘုိ႔အတြက္
ဒီဃနိကာယ္မွာလာတဲ့ ဒုိ႔ဘုရားရွင္ေပးထားတဲ့နည္းလမ္းေလး
(၇) ခုကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးေစခ်င္တယ္။

ဒီဃနိကာယ္ဆုိလုိ႔ ဗဟုႆုတအျဖစ္ တဆက္တည္းေျပာျပလုိက္အုံးမယ္။
ဒုိ႔ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တဲ့တရားေတာ္ေတြကုိ နိကာယ္အေနအားျဖင့္ (၅) အုပ္စုခြဲထားတယ္။
နိကာယ္ဆုိတာ နိကာယ - စုစည္းမႈ၊ အုပ္စု လုိ႔ေခၚတယ္။
၁။ ဒီဃနိကာယ္ -
၂။ မဇၥ်ိမနိကာယ္ -
၃။ သံယုတၱနိကာယ္ -
၄။ အဂၤုတၱရနိကာယ္ -
၅။ ခုဒၵကနိကာယ္ တဲ့။

ဒီနိကာယ္ (၅) အုပ္စုကုိ ပိဋကတ္အေနနဲ႔ဆုိ (၃) ပုံတဲ့။
နိကာယ္ (၅) အုပ္စုကုိ
ပိဋကထဲ ထည့္သြင္းေရတြက္မယ္ဆုိ (၃) အုပ္စုသာရွိတဲ့သေဘာေပါ့။
၁။ ၀ိနည္း
၂။ သုတၱန္
၃။ အဘိဓမၼာ တဲ့။
အခုေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ (၇) ခ်က္က နိကာယ္အေနအားျဖင့္ ေျပာရရင္ ဒီဃနိကာယ္ထဲကပါ။
ပိဋကတ္အေနနဲ႔ဆုိ သုတၱန္ထဲက။
ေဘးရန္ခပ္သိမ္းကင္းေ၀းဘုိ႔ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔စြာေနႏုိင္ဘုိ႔အတြက္
“ညဴ” ၇ လုံးနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ေနထုိင္ဘုိ႔ သုတၱန္ပိဋကထဲမွာ
ဘုရားရွင္ မွာထားတာရွိပါတယ္။
ညဴ ဆုိတာက ပါဠိစကားပါ။ ျမန္မာလုိေတာ့ သိတာတဲ့။
သဗၺညဴ ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ ဒုိ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ရင္းႏွီးၿပီးသားပါ။
သဗၺညဴ ဆုိတာ သဗၺဆုိတဲ့ပုဒ္နဲ႔ ညဴ ဆုိတဲ့ပုဒ္ ၂ ပုဒ္ကုိ ေပါင္းစပ္ထားတာ။
သဗၺဆုိတာ အလုံးစုံ၊ ညဴ ဆုိတာက သိတာ။
ဆုိေတာ့ သဗၺညဴ ဆုိတာ အလုံးစုံအကုန္သိတဲ့ဘုရားရွင္ေပါ့။

ဒီေနရာမွာလည္း ညဴဆုိတဲ့ပုဒ္ေလးနဲ႔ တြဲၿပီးသုံးထားတဲ့ စကားလုံး (၇) လုံးရွိတယ္။
နံပါတ္ (၁) က ဓမၼညဴ  တဲ့။
ဓမၼဆုိတာက အေၾကာင္း၊ ညဴ ဆုိတာက သိတာ။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ ဓမၼညဴ - အေၾကာင္းကုိ သိရမယ္ေပါ့။
ျပႆနာတစ္စုံတစ္ရာေပၚေပါက္လာရင္
အဲ့ဒီျပႆနာရဲ႕ ဇစ္ျမစ္အေၾကာင္းတရားကုိ သိေအာင္လုပ္ရပါမယ္။
ျပႆနာရဲ႕ ဇစ္ျမစ္အေၾကာင္းတရားကုိ သိၿပီးမွ
အဲ့ဒီျပႆနာကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္သုံးသပ္ႏုိင္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏုိင္မွာမုိ႔ပါ။

ဆုိၾကပါစုိ႔၊ ျမန္မာျပည္မွာ လတ္တေလာျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့
ဗုံးေပါက္ကြဲတာေတြ၊ ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္းေတြ၊
ဒီလုိျဖစ္ေပၚလာတဲ့ျပႆနာေတြရဲ႕ ဇစ္ျမစ္အေၾကာင္းတရားက ဘာလဲ၊
ဒါကုိ သိေအာင္လုပ္ရပါမယ္။

နံပါတ္၂ က အတၳညဴ - တဲ့။
အတၳ ဆုိတာ အက်ဳိးတရား၊ ညဴဆုိတာ သိတာ။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ အက်ဳိးတရားကုိ သိတာ။
ျပႆနာ အေၾကာင္းအရာရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးတရားကုိလည္း သိရပါမယ္တဲ့။

နံပါတ္ ၃ ကေတာ့ အတၱညဴ - တဲ့။
အတၱဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ၊ ညဴ ဆုိတာ သိတာ။
အတၱညဴဆိုတာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကို ဘာေကာင္လဲဆုိတာကုိလဲ သိဘုိ႔လုိတယ္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။
ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာေကာင္လဲဆုိတာ မသိလုိ႔
ျပႆနာေတြတက္ေနၾကတာမုိ႔လား။

ဒုိ႔ႏုိင္ငံကုိ ျပန္ၾကည့္လုိက္စမ္း၊
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာေကာင္လဲ ဆုိတာ မသိလုိ႔ ဒုိ႔ႏုိင္ငံသားေတြ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတာ။
စစ္သားက သူ႔ကုိယ္သူ ဘာေကာင္လဲဆုိတာ သိရပါမယ္။
သိၿပီး သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ရပါမယ္။
ဆရာ၀န္ကလည္း သူ႔ကုိသူ ဘာေကာင္လဲဆုိတာ သိရပါမယ္။
သိၿပီး သူ႔အလုပ္သူ လုပ္ရပါမယ္။
အဲ၊ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးေတြလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘယ္သူလဲဆုိတာ သိရပါတယ္။
ဒကာတုိ႔ ဒကာမတုိ႔လည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာေကာင္လဲဆုိတာ သိရပါမယ္။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာေကာင္လဲဆုိတာ မသိဘူးဆုိရင္
ျပႆနာေတြ ဒုကၡေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့။

နံပါတ္ ၄ က မတၱညဴ -  တဲ့။
မတၱဆုိတာ အတုိင္းအရွည္၊ ပမဏာ၊ စြမ္းရည္၊
ညဴ ဆုိတာ သိတာ။
ႏွစ္ပုဒ္ေပါင္းေတာ့ ကုိယ့္အတုိင္းအရွည္၊ ကုိယ့္ပမဏာ၊ ကုိယ့္စြမ္းရည္ကုိ သိတာ။
ကုိယ့္လုပ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းႏုိင္တဲ့ ပမာဏကုိလဲ သိရပါမယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာ။
တခ်ဳိ႕က ကုိယ့္စြမ္းရည္ကုိ ကုိယ္နားမလည္ဘူး။
ကုိယ့္စြမ္းရည္က တစ္မတ္ေလာက္ရွိၿပီး တစ္က်ပ္ေလာက္လုပ္ခ်င္တာ။
စြမ္းႏုိင္တာက တစ္မတ္ေလာက္ ၊ လုိခ်င္တာ ရခ်င္တာက တစ္က်ပ္ေလာက္။
ဒီလုိလဲ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

နံပါတ္ ၅ ကေတာ့ ကာလညဴ - တဲ့။
ကာလ ဆုိတာ အခ်ိန္အခါ၊ ညဴ ဆုိတာ သိတာ။
အခ်ိန္အခါကုိလဲ သိရပါမယ္။ မွန္ကန္တဲ့အခ်ိန္ကုိ သိရပါမယ္တဲ့။
ဒီႏုိင္ငံမွာ ဒီအခ်ိန္ဟာ စီးပြါးေရး လုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္လား၊
မလုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္လားဆုိတာ သိရပါမယ္တဲ့။

နံပါတ္ ၆ က ပရိသညဴ - တဲ့။
ပရိသဆုိတာက ပရိသတ္၊ ၀ါ - ပတ္၀န္းက်င္။ ညဴ ဆုိတာက သိတာ။
ဆုိေတာ့ ပရိသညဴဆုိတာ ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားကုိ သိတာ။
ကုိယ္ေနတဲ့အိမ္၊ ေနရာရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားကုိ သိေနရပါမယ္တဲ့။
ကုိယ့္အိမ္ရဲ႕ ညာဘက္ကုိသြားရင္ ဘယ္ေရာက္မယ္၊ ဘယ္ဘက္ကုိသြားရင္ ဘယ္ေရာက္မယ္။
အိမ္ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားက ဘယ္ကုိေရာက္တယ္စသျဖင့္ သိေအာင္ လုပ္ထားရပါမယ္။
ဒါ့အျပင္ ကုိယ့္အိမ္ပတ္၀န္က်င္လူေတြရဲ႕ စရုိက္ သေဘာသဘာ၀ေတြကုိပါ ေလ့လာထားရပါတယ္။
သုိ႔မွသာ အေရးအေၾကာင္းဆုိ အဆင္ေျပမွာပါ။

အဲ၊ ေနာက္ဆုံး နံပါတ္ ၇ ကေတာ့ ပုဂၢလညဴ တဲ့။
ပုဂၢလဆုိတာ ပုဂၢဳိလ္၊ ညဴဆုိတာ သိတာ။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ ပုဂၢလညဴဆုိတာ ဒီလူဟာ ေပါင္းသင့္တဲ့ပုဂၢဳိလ္လား
မေပါင္းသင့္တဲ့ပုဂၢဳိလ္လားဆုိတာ သိရပါမယ္၊ ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ရပါမယ္တဲ့။
ဒီ ညဴ (၇) လုံးနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံေနထုိင္မယ္ဆုိရင္
ေဘးခပ္သိမ္း ရန္ခပ္သိမ္း အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းၿပီး
ေအာင္ျမင္တဲ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္တဲ့။

ဒီ (၇) လုံးကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပန္မွတ္လုိက္။
၁။ ဓမၼညဴ - ျပႆနာ အေၾကာင္းအရာ တစ္စုံတစ္ခုရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ အေၾကာင္းကုိ သိရပါမယ္။
၂။ အတၳညဴ - ျပႆနာ အေၾကာင္းအရာရဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ဳိးတရားကုိ သိရပါမယ္။
၃။ အတၱညဴ - ကုိယ့္ကုိယ္ကို ဘာေကာင္လဲဆုိတာကုိလဲ သိဘုိ႔လုိပါတယ္။
၄။ မတၱညဴ - ကုိယ့္လုပ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းႏုိင္တဲ့ ပမာဏကုိလဲ သိရပါမယ္။
၅။ ကာလညဴ - အခ်ိန္အခါကုိလဲ သိရပါမယ္။ မွန္ကန္တဲ့အခ်ိန္ကုိ သိရပါမယ္။
၆။ ပရိသညဴ - ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားကုိလဲ သိေနရမယ္။
၇။ ပုဂၢလညဴ - ေပါင္းသင့္တဲ့သူလား။ မေပါင္းသင့္တဲ့သူလား ခ်င့္ခ်ိန္တတ္ရပါမယ္။

ကဲ၊ ကုိေနေအာင္ေရ..
ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းဖုိ႔၊ ေအာင္ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔
ဒီညဴ (၇) လုံးနဲ႔ ျပည့္စုံေအာင္ေနပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။
ဒီညဴ (၇) လုံးနဲ႔ ျပည့္စုံၿပီး
ေဘးခပ္သိမ္း ရန္ခပ္သိမ္း အႏၱရာယ္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းပါေစလုိ႔
ဆႏၵျပဳရင္း ဦးဇင္းရဲ႕ အႏုေမာဒနာ အႀကံျပဳလႊာကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။

သာဓု        သာဓု        သာဓု

(ဒီဃနိကာယ္ ၃၊ ပါ ၂၀၈။ ႒ ၂၂၁ ကုိ မွီျငမ္းေဟာၾကားေရးသားပါသည္။)

Monday, October 28, 2013

ဘက္စုံမြမ္းမံ

ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာတုိ႔အလုပ္ဟာ
အၾကမ္းအားျဖင့္
(၁) ပရိယတ္လုပ္ငန္းနဲ႔
(၂) ပဋိပတ္လုပ္ငန္းလုိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။

နားလည္သလုိေျပာရရင္
(၁) သင္ျခင္းအလုပ္နဲ႔ က်င့္ျခင္းအလုပ္ေပါ့။

စာသံေပသံ၊ စာလာေပလာစကားနဲ႔ေျပာရရင္
(၁) ဂႏၳဓူရနဲ႔ (၂) ၀ိပႆနာဓူရတဲ့။

နံပါတ္ (၁) လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ဂႏၳဓူရလုိ႔ေခၚတဲ့
ပရိယတၱိလုပ္ငန္း၊ စာသင္စာခ်ျခင္းလုပ္ငန္းကုိ
ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ ၿမိဳ႔ႀကီးၿမဳိ႔ေလးေတြမွာရွိတဲ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြက ထမ္းေဆာင္ၾကပါတယ္။

သာသနာကုိ ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနတာ
ဒီပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြပါ။
ပရိယတ္သမားမရွိဘဲ နည္းမွန္လမ္းမွန္ညႊန္ျပေပးႏုိင္တဲ့
ပဋိပတ္သမား ေပၚထြက္လာႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးဆုိတာ
အားလုံးတညီတညြတ္တည္း လက္ခံထားပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔
ပရိယတ္မကင္းတဲ့ ပဋိပတ္ျဖစ္ေရး၊
ပဋိပတ္မကင္းတဲ့ ပရိယတ္ျဖစ္ေရးမူေတြကို
တတ္သိနားလည္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စတင္ခ်မွတ္လာခဲ့ပါတယ္။
ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္လာတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမဲ့
လုိအပ္တာေတြ ရွိေနဆဲပါ။

ႏုိင္ငံတကာမွာ စာသင္ဌာန (Institute) တစ္ခုတည္ေထာင္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
အေရးအႀကီးဆုံးက စာၾကည့္တုိက္ ပါ။
စာသင္ဌာနတစ္ခုရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ
အဲ့ဒီစာသင္ဌာနမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တုိက္မွာ စာအုပ္ဘယ္ေလာက္စုံစုံလင္လင္ရွိသလဲ၊
စာၾကည့္တုိက္စနစ္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ ဆုိတာေပၚမွာ မူတည္တယ္လုိ႔
ႏုိင္ငံတကာပညာသင္ဌာနေတြက လက္ခံယုံၾကည္ထားပါတယ္။

ဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာသင္ဌာနေတြျဖစ္တဲ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ
စာသင္ဌာနတစ္ခုရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ ရွိပါရဲ႕လား။
ရွိခဲ့ရင္ စနစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါသလဲ။
စာၾကည့္တုိက္မွာ စာသင္သားတစ္ဦးလုိအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြ မိတၱဴကူးဘုိ႔
မိတၱဴကူးစက္လုိ အေထာက္အကူျပဳပစၥည္းမ်ဳိးေတြ အလြယ္တကူ ထားေပးႏုိင္ပါသလား။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္မရွိရင္ ရွိေအာင္လုပ္ရပါမယ္။
စာၾကည့္တုိက္နဲ႔ဆက္စပ္တဲ့အေထာက္အကူျပဳပစၥည္းေတြ
စာသင္သားေတြအတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးရပါမယ္။
စာၾကည့္တုိက္ဟာ စာသင္သားရဲ႕အသက္ဆုိတာကုိ
ႏုိင္ငံတကာမွာ နားလည္သေဘာေပါက္ေနတဲ့အခ်ိန္
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ ထားေပးရေကာင္းမွန္းမသိရင္
ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့အသိဥာဏ္ ဘယ္လုိလုပ္ ရႏုိင္မလဲ။

စာေမးပြဲျပဌာန္းစာထဲမွာ မပါတဲ့ ဘာသာႀကီးေလးခုအေၾကာင္း၊
ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းစာအုပ္၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔လက္ခံယုံၾကည္တဲ့ဗုဒၶဘာသာနဲ႔
တျခားႏုိင္ငံက လက္ခံယုံၾကည့္တဲ့ဗုဒၶဘာသာတူမတူ စတာေတြကိုဖတ္ဖုိ႔
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ ရွိကုိ ရွိရပါမယ္။
ဒါမွသာ ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္လာမွာျဖစ္ၿပီး သာသနာကုိ
အကြက္က်က် စြမ္းစြမ္းတမံ ျပဳႏုိင္မွာပါ။

ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့အသိဥာဏ္မရရင္
(၀ါ) သဒၵါ႐ုပ္တြက္နဲ႔သၿဂဳိဟ္သ႐ုပ္ခြဲေလာက္ကုိသာ ေလ့လာခြင့္ရမယ္ဆုိရင္
ဗုဒၶသာသနာတုိးတက္ ျပန္႔ပြါးဘုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မလဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာသင္ခန္းမရွိတာ။
စာသင္တုိက္လုပ္ၿပီး စာသင္ခန္းမရွိတာ အေတာ္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။
တခ်ဳိ႕စာသင္တုိက္ေတြမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ မႈိလုိေပါက္ေအာင္ ေဆာက္ထားေပမဲ့ စာသင္ခန္းေက်ာင္းေဆာင္ မေဆာက္တာဟာ အေတာ္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။

တခ်ဳိ႕စာသင္တုိက္ေတြမွာဆုိရင္
စားလဲဒီေနရာဘဲ၊ အိပ္လဲ ဒီေနရာဘဲ၊ စာသင္လဲ ဒီေနရာဘဲ။
ဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

စာသင္တုိက္မွာ စာသင္ခန္းရွိသင့္ပါတယ္။ ရွိရပါတယ္။
ဒီေနရာအိပ္၊ ဒီေနရာစား၊ ဒီေနရာမွာပဲ ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး
စာသင္ရတာဟာ စာသင္သားရဲ႕ ဦးေဏွာက္ကုိ မရႊင္လန္းေစပါဘူး။
အျမင္မေတာ္ပါဘူး။ အျမင္ မတင့္တယ္ပါဘူး။
ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး စာသင္ရတဲ့ေခတ္ စနစ္ႀကီး ကုန္ဆုံးသင့္ပါၿပီ။

အဆင့္ျမင့္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ႕ စာေပေတြကို သင္ၾကား သင္ယူေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္
အဆင့္ျမင့္ျမင့္ဘဲ သင္ၾကား သင္ယူသင့္ပါတယ္။
ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းသားေတြလုိ
ကိုရင္စာသင္သား ဦးဇင္းစာသင္သားေတြလဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ခုံနဲ႔၊ စားပြဲနဲ႔၊
စာခ်ဘုန္းႀကီးကလဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ခုံနဲ႔၊ စားပြဲနဲ႔၊ မုိက္နဲ႔၊ ေဘာနဲ႔ စသျဖင့္
လုိအပ္တဲ့အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းအျပည့္အစုံနဲ႔ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲ။
သင္ေပးသူေရာ သင္ယူသူေရာ စိတ္တက္ၾကြ ရႊင္လန္းၿပီး
ဥာဏ္ေတြ နဂုိကထက္ ပြင့္လင္းလာမွာ အမွန္ပါ။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ ကိုရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေတြကို စာသင္ေပးရင္
စာခ်ဘုန္းႀကီးလုပ္တဲ့သူက စာခ်ည္းသက္သက္ ပုိ႔ခ်ေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
ဒီကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေတြကုိ
သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အၿမဲတမ္း ေျပာဆုိေပးသင့္ပါတယ္။
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သာသနာကုိ ေစာင့္ေရွာက္လုိတဲ့စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္၊
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေျပာျပသသင့္ပါတယ္။

ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေတာရြာေတြမွာ ေ၀းလံတဲ့အရပ္ေတြမွာ
သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ေပၚေပါက္လာမွာျဖစ္ၿပီး
အခုေလာေလာဆယ္ေတြ႔ႀကဳံေနရတဲ့ ေတာရြာေတြမွာ
စာမတတ္ ေပမတတ္တဲ့ ေတာထြက္ရဟန္းေတာ္ႀကီးေတြ
ႀကီးစုိးေနတဲ့ေဘးက ကင္းလြတ္သြားမွာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒါတင္မကပါဘူး။
ကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေလးေတြကို
(ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ရွိခုိးခ်င္စိတ္၊ ၾကည္ညိဳစိတ္ေပါက္လာေအာင္)
၀တ္နည္း ရုံနည္း၊ ေနနည္း ထုိင္နည္း၊
စားနည္း ေသာက္နည္း၊ ေျပာနည္း ေဟာနည္းေတြကို သင္ေပးသင့္ပါတယ္။

သုိ႔မွသာ အခ်ဳိးက်တဲ့ ဦးေဆာင္ႏုိင္တဲ့သူျဖစ္လာမွာပါ။
လူေရွ႕သူေရွ႕ထြက္ရင္ တင့္တယ္သပ္ရပ္တဲ့သူျဖစ္လာမွာပါ။
ရွိခုိးခံရမဲ့သူဟာ ရွိခုိးမဲ့သူထက္ အစစအရာရာ သာလြန္ေနရပါမယ္။

စားတဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စားတတ္မယ္၊
၀တ္တဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ၀တ္တတ္မယ္၊
ေျပာတဲ့ ေဟာတဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္မယ္ဆုိရင္
သူတုိ႔ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး အထင္ေသးမႈ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ
ေလးစားအတုယူအားက်သူတုိ႔အျဖစ္ မွတ္ယူလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းဟာ သာသနာေတာ္ကုိ ျမွင့္တင္ေပးရာေရာက္တဲ့အျပင္
လူမ်ဳိးကုိ ျမွင့္တင္ေပးရာလဲ ေရာက္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံဆုိေတာ့
ၿမိဳ႔ႀကီး ၿမဳိ႔ေလးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးသီးမွာ
ဗုဒၶဘာသာ ဓမၼာရုံေတြရွိပါတယ္။
အၿမဲတမ္း တံခါးပိတ္ထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီ ဓမၼာရုံတံခါးေတြကို ဖြင့္ဘုိ႔ ဖြင့္ႏုိင္ဘုိ႔က
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲကဓမၼာရုံလူႀကီး ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြနဲ႔တုိင္ပင္ညွိႏႈိင္းၿပီး
ဥပုသ္ေန႔လုိ ဒါမွမဟုတ္ တနဂၤေႏြေန႔လုိေန႔ေတြမွာ
စာသင္တုိက္က အဆင္ေျပေလာက္မဲ့ စာခ်ဘုန္းႀကီး ဦးဇင္းေတြကုိ ေစလႊတ္ၿပီး
(ငွက္ေပ်ာပြဲ၊ အုန္းပြဲကုိ မၾကည့္ဘဲ)
ၾသကာသမွသည္ ငါးပါးသီလ၊ ဗုဒၶ၀င္စသည္ေတြကို သင္ၾကားေပးသင့္ပါတယ္။

ဒီလုိ သင္ၾကားေပးျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းနားလည္လာၿပီး
ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ႀကဳံႀကဳံ
အျခားဘာသာကုိ ကူးေျပာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလာကီဆန္ဆန္အေတြးနဲ႔ေျပာရရင္လဲ စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ား
(ရိပ္သာက ဘုန္းႀကီးေတြလုိ) ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ တုိက္ရုိက္ေတြ႔ထိလာႏုိင္ၿပီး
စာသင္တုိက္ စုိေျပေရးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အေထာက္အကူျပဳလာမွာ
ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။

သိသေလာက္နဲ႔တတ္ႏုိင္သမွ် အက်ဥ္းခ်ဳပ္အႀကံျပဳခ်င္တာကေတာ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ား
မိမိတုိ႔အုတ္တံတုိင္းအတြင္းမွာလဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေခတ္မီတဲ့ပညာေရးစနစ္ကို ခ်မွတ္ၿပီး
တစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္ထမ္းေဆာင္ရပါမယ္။

အုတ္တံတုိင္းအျပင္ထြက္ၿပီးေတာ့လဲ
မိမိတုိ႔နဲ႔နီးစပ္ရာ ဒကာ၊ ဒကာမေတြနဲ႔ တတ္ႏုိင္သမွ် နီးစပ္ေအာင္အားထုတ္ၿပီး
ဘာသာအသိ သာသနာအသိေတြကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲ ထည့္သြင္းေပးသင့္ပါတယ္။

(ျမန္မာျပည္၊ မႏၱေလး၊ မဟာကုသုိလ္ပရိယတၱိစာသင္တုိက္
ေငြရတုစာေစာင္အတြက္ ေရးလုိက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးျဖစ္ပါတယ္)

ကပုန္းေက်ာင္း ကထိန္ပြဲ

ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္အေပါင္းတုိ႔ခင္ဗ်ား...
ကၽြန္ေတာ္မ်ားကပုန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူသည့္
ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအ႐ွင္ဣႏၵက
ပင့္သံဃာေတာ္အ႐ွင္သူျမတ္တုိ႔အား
ကထိန္သကၤန္းႏွင့္ လွဴဖြယ္၀တၳဳအစုစုတုိ႔ကုိ လွဴဒါန္းမည့္
စုေပါင္းမဟာဘုံကထိန္ပြဲေတာ္ႀကီး ကုိ
ေအာက္ေဖာ္ျပပါအစီအစဥ္အတုိင္း စည္ကားသုိက္ၿမဳိက္စြာ
က်င္းပမည္ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္
ေစတနာၾကည္လင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္မ်ားအေနျဖင့္
လာေရာက္ၾကည္ညဳိသဒၶါပြါးမ်ားႏုိင္ရန္အတြက္
ေလးစားစြာဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

********************

အစီအစဥ္
ေန႔ရက္
၁၃၇၅ - ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၈ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔
10/ 11/ 2013 Sunday

အခ်ိန္
နံနက္ (၇း၀၀) နာရီ အ႐ုဏ္ဆြမ္းဆက္ကပ္
(၈း၀၀) နာရီ ပေဒသာပင္လွည့္
(၉း၀၀) နာရီ တရားေဟာ (Mandarin)
(၁၀း၃၀) နာရီ ပရိသတ္ဧည့္ခံ
(၁၁း၃၀) နာရီ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္
မြန္းလြဲ(၁း၀၀) တရားေဟာ (ျမန္မာ)

ေနရာ
ကပုန္းေက်ာင္း
19, Jalan 38, Desa Jaya,
Kepong 52100

ခမ္းျမင့္မိသားစုစားေသာက္ဆုိင္မွ
ဆြမ္းထမင္းတုိ႔ျဖင့္ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံလွဴဒါန္းပါမည္။

Sunday, October 27, 2013

လူမုိက္ "အား"


သူတပါးတုိ႔ကုိ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ကဲ့ရဲ႕ ျခင္းသည္
လူမုိက္တုိ႔၏ ကုိးစားရာ အားတည္း။
 
(အဂၤုတၱဳိရ္ပါဠိေတာ္၊ အ႒က၊ ဂဟပတိ၀ဂ္၊ ပထမဗာလသုတ္)

Saturday, October 26, 2013

အဂၤလိပ္စကားမတတ္လုိ႔

၀ိနည္းပိဋကမွာ အုပ္ေရ ငါးအုပ္ရွိတယ္။
ကုိယ္ပထမဆုံးေလ့လာျဖစ္တာက မဟာ၀ါ(ပါဠိေတာ္) စာအုပ္။
ပထမႀကီးတန္းကုိ ကုိရင္ဘ၀ အသက္ (၁၇) ႏွစ္သားတုန္းက ေအာင္တာဆုိေတာ့
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းကုိရင္တစ္ပါးက
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲ ၀င္ေျဖပါလား ဆုိတာနဲ႔ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာထဲက
တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့ မဟာ၀ါ စာအုပ္ဆုိတာကုိ စေလ့လာျဖစ္တာ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးစနစ္မွာ
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲဆုိတာရွိတယ္။ ကုိရင္ေတြအတြက္။
ဒီစာေမးပြဲကုိ ပထမဦးဆုံး မႏၱေလးမွာရွိတဲ့ သက်သီဟအသင္းက စတင္က်င္းပတာ။
ျပ႒ာန္းစာကုိ ေတာင္ၿမဳိ႔၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ႀကီး ေရးဆြဲေပးတာလုိ႔ သိရတယ္။
အေတာ္ေကာင္းတာပဲ။

ပထမဆင့္၊ ဒုတိယဆင့္၊ တတိယဆင့္ဆုိၿပီး သုံးဆင့္ခြဲထားတယ္။
သုံးဆင့္လုံးေအာင္ရင္ ၀ိနည္းငါးက်မ္းလုံးသင္ၿပီးသားျဖစ္သြားၿပီ၊
ဓမၼပဒ႒ကထာႏွစ္အုပ္လုံးေပါက္။ အဂၤုတၳဳိရ္သုံးအုပ္လုံးကုန္သြားၿပီ။
သၿဂဳိဟ္နဲ႔ သဒၵါလဲ အေတာ္သိသြာၿပီ။

သာသနာေရးဌာနက ႀကီးမွဴးက်င္းပေနတဲ့ ပဌမျပန္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာေတြကုိ
ဒီသာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲက ျပဌာန္းစာေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီး
ျပင္သင့္တာျပင္၊ ထည့္သင့္တာထည့္ကာ သင္တန္းႏွစ္ကုိ
(၃ ႏွစ္မဟုတ္ပဲ ၇ ႏွစ္ေလာက္အထိ) တုိးခ်ဲ႔သတ္မွတ္လုိက္ရင္
ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသာမေဏတုိ႔ ပညာေရးစနစ္
ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းလာႏုိင္တယ္ လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။

ပဌမျပန္စာေမးပြဲနဲ႔ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲသင္ရုိးညႊန္းတမ္းေတြဟာ
ဒီေခတ္ကာလနဲ႔ လုိက္ေလွ်ာညီေထြ ရွိမရွိ စီစစ္သင့္ၿပီ။
ေခတ္ႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေအာင္ ျပင္သင့္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြကုိ ျပင္ၿပီး
ထည့္သင့္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလုိ ပထ၀ီလုိ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းလုိ
ဘာသာရပ္မ်ဳိးမ်ား သင္ၾကားေစသင့္ၿပီ။

ၾကားဘူးတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာ ကာယကံရွင္တုိ႔ အသိဆုံး။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က ျမန္မာျပည္မွာ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြ
ဖြင့္ဘုိ႔အေရး သက္ဆုိင္ရာဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔
သာသနာေရးအရာရွိမ်ား ငါးႏုိင္ငံခရီးထြက္ၾကတယ္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံေရာက္ေတာ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးမဲ့ကုိရင္ေလးမ်ားက
ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးေတြနားသြားၿပီး
ဘာအကူအညီေပးရမလဲ လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက (ပါးစပ္ကုိတိပ္ျဖင့္ ပိတ္ထားသည့္ပမာ) ဘာမွ်ျပန္မေျပာ။
ျပန္လဲ မေျပာတတ္။ ျပန္ေျပာရေအာင္ နားလဲ မလည္။

သုိ႔ႏွင့္ ကုိရင္ေလးေတြက ပါဠိဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာင္းၿပီး ေျပာျပန္တယ္တဲ့။
ဒုိ႔ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကေတာ့ ပါဠိလုိလဲ တစ္ခြန္းမွ် ျပန္မေျပာတတ္ေခ်။
အေလ့အက်င့္လဲ မရွိ၊ အသံထြက္ကလဲ မတူေတာ့
ပါဠိလုိ ေျပာေနတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီလုိျဖစ္တာ ဘာသာစကား အခက္အခဲေၾကာင့္ဆုိတာ သူလဲ သိ၊ ကုိယ္လဲ သိ။
ႏုိ႔၊ ဘာလုိ႔ ဒီဘာသာစကားကုိ မ်ဳိးဆက္သစ္ရဟန္းသာမေဏမ်ား
မေျပာတတ္ မျဖစ္ရေအာင္ ယေန႔အထိ ပထမျပန္ ျပဌာန္းစာထဲမွာ
မထည့္ျဖစ္ေသးပါသလဲ။
စဥ္းစားသင့္ၿပီ၊ ၿပဳျပင္သင့္ၿပီ၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္ၿပီ။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္ထြက္ဆုိေတာ့
တကၠသုိလ္ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းအတြက္
စာမူေတာင္းလုိ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ဒီလုိေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးပုိ႔လုိက္တယ္။

သာသနာေတာ္ (တကယ္) ထြန္းကားျပန္႔ပြါးလုိလွ်င္
ေဒါက္တာအ႐ွင္ဣႏၵက

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ ပညာေရးမူအတုိင္း
ပထမႀကီးတန္းေအာင္လုိ႔ သာသနာ့တကၠသုိလ္ ၀င္ခြင့္ေျဖဆုိကာ
သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ရၿပီး
သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။
အဲ့တကၠသုိလ္မွာပဲ မဟာတန္းတက္ခြင့္ရလုိ႔ ဆက္တက္ျဖစ္တယ္။
(၂) ႏွစ္ဆက္တက္ၿပီး က်မ္းျပဳတယ္။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစုိရကက်င္းပတဲ့ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲ၀င္ေျဖတာ
သာသနဓဇဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။
ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးကုိ
လုံးစိပါဌ္စိမသိေတာင္ အေတာ္အသင့္ နားလည္ခဲ့တယ္ လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးစနစ္မွာ
(အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္) ပထမငယ္တန္း၊ ပထမလတ္တန္း၊ ပထမႀကီးတန္း၊
ဓမၼာစရိယတန္း ဆုိၿပီး အတန္း (၄) တန္းပဲ ႐ွိတယ္။
အတန္းက သာ (၄) တန္းပဲ ႐ွိတာ။
စာသင္သားရဟန္းသံဃာေတာ္အမ်ားစုဟာ
(၁၀) ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရတယ္။
ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ (၄) ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ဘုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။
၄ ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္သြားတဲ့ရဟန္းေတာ္ မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္အမ်ားစု ၁၀ - ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရေနတဲ့
ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ ဘာလုိ႔မ်ား အတန္းတုိးၿပီး မထားႏုိင္ရတာလဲ။
ဘာလုိ႔မ်ား အတန္း (၄) တန္းထဲ သတ္မွတ္ထားရတာလဲ။
ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ ဒီကိစၥ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားေပးရမွာပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ
ပါဠိဘာသာ (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ (Subject) ေရာေထြးေနတယ္။
ေရာေရာေထြးေထြး သင္ေပး သင္ယူေနရတာ ျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ သင္ေပးေနတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္အမ်ားစုက
ပါဠိဘာသာပုိင္း (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းအရာပုိင္း (Subject) ကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေရာက္တဲ့အထိ ခြဲခြဲျခားျခား ေျပာမျပဘူး။
သင္မေပးဘူး။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းအရာပုိင္းသင္ၾကားေပးမႈ
အားနည္းတယ္လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ပုိမွန္ႏုိင္တယ္။

ဗုဒၶအေၾကာင္း၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိး၊ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊
စီးပြါးေရးအျမင္ စသည္၊ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္းက်င့္စဥ္ လမ္းစဥ္စတဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြကုိ နည္းနည္းေလးမွ ျပဌာန္း စာထဲမွာ မေတြ႔ရဘူး။

အက်ဳိးဆက္က ဘာျဖစ္လာသလဲဆုိေတာ့
စာတတ္လူမုိက္ (ပညာတတ္လူမုိက္) ေတြျဖစ္လာတယ္။
ဒီထက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ၿပီးသားဦးဇင္းေတြ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သင္ရတဲ့
သာမညဖလသုတ္၊ အမၺ႒သုတ္အေၾကာင္းေတြကုိ မေျပာျပတတ္တာပဲ။

ေနာက္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သမုိင္း၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၊
ဗုဒၶစာေပသမုိင္းပညာရပ္ေတြ ထည့္မထားဘူး။

ဒီဘာသာရပ္ဟာ ရဟန္းေတာ္တုိင္း သိသင့္တဲ့ ဘာသာရပ္ျဖစ္တယ္။
ကုိယ္ဖတ္ေနတဲ့ သင္ၾကားေနတဲ့ အ႒ကထာစာအုပ္ (သုိ႔) ဋ့ီကာစာအုပ္ကို
ဘယ္ေခတ္က၊ ဘယ္ရာစုက၊ ဘယ္ခုနစ္ခန္႔က ဘယ္ပုဂၢဳိလ္က
ဘယ္ဆရာေတာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ ဆရာေတာ္က ေရးခဲ့တယ္ဆုိတာ သိသင့္တာေပါ့။

ဥပမာ၊ ပုဂံေခတ္က သာသနာေရးအေျခအေန၊
အင္း၀ေခတ္သာသနာေရး အတက္အက်၊
ဘာ့ေၾကာင့္ သာသနာအားနည္းသြားရတယ္
စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ေတြ သိကုိ သိရပါမယ္။
ဒါမွသာ သာသနာျပဳရာမွာ ခရီးေရာက္ပါမယ္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ ပညာသင္တုန္းက
ကုလားကုိရင္ေလးတစ္ပါးနဲ႔ စကားေျပာဘူးတယ္။
သူတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းသင္ရေၾကာင္း၊
သမုိင္းထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းလည္းပါေၾကာင္း၊ ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းထဲမွာ
တပုႆနဲ႔ ဘလႅိကကုန္သည္ညီေနာင္ တုိ႔ပါေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊
ကုန္ေရာင္း၀ယ္ရင္း ဘုရား႐ွင္နဲ႔ေတြ႔ရာ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာ
အဦးဆုံး သရဏဂုံႏွစ္ပါးေဆာက္တည္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊
သူက ေျပာျပတယ္။

သူ ဆက္ေမးတယ္။
ဒီလုိ အဦးဆုံး သရဏဂုံေဆာက္တည္ရမွာ
ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေဆာက္တည္တာလဲ၊
ပါဠိဘာသာစကားနဲ႔လား၊ ျမန္မာဘာသာစကားနဲ႔လားတဲ့။
သမုိင္းကုိ သင္ေတာ့ သမုိင္းထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကုိ
စူးစမ္းတတ္တဲ့ ဒီသီဟုိဠ္ကုိရင္ေလးကို ခ်ီးက်ဴးရမွာပါ။
သမုိင္းစာအုပ္ေတြကေျပာျပတာေတြ သင္ယူရတာေတြကုိ
သီရိလကၤာကုိရင္ေလး က စူးစမ္းတဲ့သေဘာေလးပါ။
ျမန္မာကုိရင္၊ ဦးဇင္းမ်ားလည္း ဒီလုိ စူးစမ္းမႈေလးေတြနဲ႔
အမွန္တရားကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္ႏုိင္ေအာင္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းကုိ
အတန္းတုိင္းမွာ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရးအားနည္းခ်က္တစ္ခုက
စာသင္သား တပည့္ေတြ မ႐ွင္းလင္းတာကုိ ေမးခြင့္ ေပးမထားဘူး။
စာခ်ခ်ိန္ျပည့္ရင္ စာခ်ဘုန္းႀကီးက
“ကဲ၊ ေတာ္ၿပီ” ေလာက္ေျပာၿပီး စာအုပ္ပိတ္၊ သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ့တာပဲ။
စာသင္သား နားလည္လည္ မလည္လည္ သူနဲ႔ မဆုိင္သလုိဘဲ။
တကယ္ေတာ့ စာခ်ခ်ိန္ တစ္နာရီဆုိရင္ တစ္နာရီအျပည့္မခ်ဘဲ
မိနစ္ (၅၀) ေလာက္သာ ပုိ႔ခ်သင့္ပါတယ္။
က်န္တဲ့ (၁၀) မိနစ္ကို စာသင္သားေတြ မ႐ွင္းတာေမးဘုိ႔ ခ်န္ထားသင့္တယ္။
ဒီလုိအေလ့အထမ႐ွိေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စာသင္ၿပီး ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ေတြသာ ရတယ္။
စာေပနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တုိးတက္မႈ နည္းပါးတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားစာသင္နည္းစနစ္က
ဗုဒၶစာေပဆုိင္ရာမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚခြင့္ ေပးမထားဘူး။
ျမန္မာျပည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးစနစ္က
ေ႐ွ႔ကဆုိ ေနာက္ကလုိက္ေရးရတဲ့
(ၾကက္တူေ႐ြး) ပညာေရးစနစ္ျဖစ္ေန္တယ္။
ဒါကုိ ဒီလုိမွတ္၊ ဒီလုိေျဖနဲ႔ ပီးေတာ့တာပဲ။
စာသင္သားေတြရဲ႕ သံသယဆူးေညာင့္ေတြကုိ ႏႈတ္မေပးၾကဘူး။
ဆရာကဆုိ တပည့္က ေနာက္က လုိက္ေရးရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ၾကားမွာ
ကုိယ္သံသယ႐ွိတာ မ႐ွင္းတာကို ထမေမးရဲဘူး။
မ႐ွင္းတာေမးရင္ ဆရာသမားေတြကုိ မ႐ုိေသရာေရာက္တယ္၊
ဘုကန္႔လန္႔လုပ္ တယ္လုိ႔ အယူ႐ွိတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္ေတြထံေမွာက္မွာ
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့သံသယေတြကုိ (ေအာင့္အီး) ၿမဳိခ်ရင္း
ဘြဲ႔လက္မွတ္ႀကီးေတြကုိ ရခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆုံး အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္က
ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အဂၤလိပ္ဘာသာ အေရး အဖတ္ အေျပာ တတ္ေျမာက္ထားဘုိ႔ပါပဲ။ သိၾကၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း အဂၤလိပ္စာ မတတ္ရင္
အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြမွာကို အဆင္ေျပဘုိ႔ မလြယ္ဘူး။
တခ်ဳိ႔ ႏုိင္ငံျခားကုိ အလည္လာတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလည္း
ဒီအဂၤလိပ္စာမတတ္လုိ႔ ဒုကၡေရာက္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားေနရတယ္။

ဟုိတေလာဆီက အေတာ္အသင့္နာမည္ရတဲ့
အဂၤလိပ္စာမတတ္တဲ့ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါး
အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းေလး အကူအညီနဲ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကုိ အလည္သြားတယ္တဲ့။
ဂ်ပန္ေရာက္လုိ႔ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့
ဆရာေတာ္နဲ႔ ဦးဇင္းေလး ဘာအစာမေၾကျဖစ္တယ္ မသိဘူး။
ဦးဇင္းေလးက ဆရာေတာ့္ကုိ ၿမဳိ႔လည္ေခါင္ ရထားဘူတာ႐ုံနားမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္။
ဆရာေတာ္က ျမန္မာစကားက လြဲလုိ႔ ဘာစကားမွ မေျပာတတ္ေတာ့
သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ အခက္ေတြ႔ ေတာ့တာေပါ့။
ေနာက္ဆုံး ဘာမွ ႀကံရာမရေတာ့ ရထားဘူတာက ထြက္လာတဲ့
လူအုပ္ႀကီးဘက္ကုိ လွည့္ၿပီး
“ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔
တစ္ေနကုန္ ေအာ္ေနရသတဲ့။

ျမန္မာစာသင္သားရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ အျမင္ကုိ
၂၀၁၀၊ ဧၿပီလထုတ္ အပၸမာဒမဂၢဇင္းမွာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။
သာမန္စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ဒီထင္ရွားတဲ့ဆရာေတာ္ထံသြားၿပီး
အဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံတန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းသင္ၾကားေပးလုိေၾကာင္း၊
သင့္မသင့္ အႀကံေတာင္းတယ္။

ထင္႐ွားတဲ့ဆရာေတာ္ေျပာတာ က
“အေျခခံစာေမးပြဲေတြမွာ အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပဌာန္းတာဟာ
ေခတ္အေျခအေနအရ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။
အ႐ွင္ဘုရားအေနနဲ႔ ဘယ္လုိရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔
ထည့္သြင္းခ်င္တာလဲဆုိတာကုိေတာ့ ေမးစရာ႐ွိတာေပါ့။
လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိက်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား။
ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္တာေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္လုိ႔ယူဆရင္၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံေျပာတတ္တာကုိပဲ
အျမင္က်ယ္တယ္လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ
အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ် မေျပာလုိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိသိေအာင္၊
က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့
ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္။
ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ
ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။
ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္။
တကယ္စိတ္၀င္ စားတယ္၊ ဥာဏ္အသင့္ အတင့္႐ွိတယ္ဆုိရင္
အသက္ (၃၀) ေက်ာ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ
အဂၤလိပ္စာတတ္ကၽြမ္းတဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။” တဲ့။

သူေျပာခဲ့တဲ့ အထက္ပါစကားေတြ ထဲမွာ မ႐ွင္းမလင္းတာေတြပါေနတယ္။
ဥပမာ၊ လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိက်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ သူ႔စကား။

ဆရာေတာ္အေနနဲ႔ ဒီလုိ ေမးစရာမလုိဘူးလုိ႔ယူဆတယ္။
ကုိရင္ (သုိ႔) ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ အဂၤလိပ္စာသင္းေပး၊ သင္ယူကတည္းက
ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိ က်ယ္ျပန္႔ သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာပါပဲ။

ဒီလုိ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ သင္ေပးသင္ယူသြားရင္းနဲ႔ပဲ
လမ္းေဘးက ဆုိင္းဘုတ္ေတကုိ ဖတ္တတ္မွာျဖစ္ၿပီး
ႏုိင္ငံျခားသား ေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္လာမွာပါ။

ေနာက္ၿပီး ဆရာေတာ္က
“ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္တာေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္လုိ႔ယူဆရင္၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံေျပာတတ္တာကုိပဲ
အျမင္က်ယ္တယ္လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ
အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ် မေျပာလုိပါဘူး” လုိ႔ ဆုိတယ္။

ဒါက ဘာကုိ ဆုိလုိတာပါလဲ။

စာေရးသူအျမင္ကေတာ့
အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာဟာ အဂၤလိပ္စကားကုိ ေျပာတတ္ဖုိ႔၊ ေရးတတ္ဖုိ႔၊ ဖတ္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။
ဆုိင္းဘုတ္ကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ သတင္းစာကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊
ပိဋကတ္စာေပကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ ဖတ္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။

အဂၤလိပ္စကားေျပာရာမွာလဲ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကုိ
တ႐ုတ္လူမ်ဳိးနဲ႔ေျပာရ ေျပာရ၊ ကုလားလူမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာရ ေျပာရ၊ ေျပာတတ္ဖုိ႔ပါပဲ။

ဆရာေတာ္ဆက္ေျပာတာက
“ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိ သိေအာင္၊ က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔
ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့
ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္။
ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ
ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။
ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္” တဲ့။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီစကားအရ
ဆရာေတာ္က အေျခခံတန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာကုိ မျပ႒ာန္းေစလုိဘူး။
၀ါ - အေျခခံတန္း စာသင္သားေတြကို
အဂၤလိပ္စာ မသင္ၾကနဲ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္တာပါ။

စာေရးသူအျမင္ကေတာ့
အေျခခံတန္းမွာကတည္းက သူ႔အရြယ္ သူ႔အဆင့္နဲ႔အညီ သိသင့္တဲ့
စာသင္သားလဲ က်က္မွတ္ဖတ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့
အေျခခံအဂၤလိပ္စာကုိ ျပ႒ာန္းေပးၿပီး သင္ၾကားေပး ထားသင့္တယ္။
ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ပါဠိစာေပဖက္မွာ အားနည္းသြားမယ္လုိ႔ေတာ့
(လုံး၀) မယုံၾကည္ဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။

အဂၤလိပ္စာ မသင္ရလဲ ပါဠိစာေပ အားနည္းခ်င္ နည္းေနတာပဲ မဟုတ္လား။
ေတာ္တဲ့လူက ေတာ္တာပါပဲ။ ညံ့တဲ့လူက ညံ့ေနတာပါပဲ။
ဆရာေတာ္က စာသင္သားသံဃာေတာ္ေတြကို
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္မွ
အဂၤလိပ္စာ သင္ယူေစခ်င္တယ္ ဆုိေတာ့
အတန္းျပ႒ာန္းစာထဲမွာ မထည့္သြင္းပဲနဲ႔ အလြတ္သင္ယူေစခ်င္တဲ့
သေဘာလုိ႔ ယူဆမိတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီအျမင္ဟာ ေယဘုယ်မဆန္ဘူးလုိ႔ယူဆပါတယ္။
ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ေအာင္ျမင္ခဲ့ေတာ့ အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖုိ႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးရတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုက အသက္ ၃၀ ေလာက္မွ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ေအာင္ၾကတာ။ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ၿပီးရင္လဲ စာသင္တုိက္အမ်ားစုက လက္ခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။
ဆုိေတာ့ အသက္လဲႀကီး ေနစရာလဲ အခက္အခဲေတြ႔ေနတဲ့
ဓမၼာစရိယေအာင္ျမင္ၿပီးတဲ့ရဟန္းေတာ္ဟာ
အဂၤလိပ္စာသင္ယူဖုိ႔ အခြင့္အေရး အေတာ့္ကုိ နည္းသြားပါၿပီ။

စာေရးသူအျမင္က
ဒီအဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံအတန္းေတြမွာကတည္းက
ျပ႒ာန္းစာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးၿပီး သင္ယူေစခ်င္တာ။

ထူးခၽြန္တဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားက
ပိဋကတ္စာေပေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိႏုိင္ၾကမွာျဖစ္ၿပီး
ဘက္စုံေတာ္တဲ့ နုိင္ငံျခားသာသနာျပဳ
ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

အလည္အလတ္တန္းစားရွိတဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ပီးတာနဲ႔ မိမိတုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္မဲ့ ေနရာအသီးသီးမွာ
(၁၀) တန္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြကို
အဂၤလိပ္စာ ျပနုိင္တဲ့အဆင့္ေရာက္လာမွာပါ။

အဲ၊ အနိမ့္္ဆုံးအဆင့္ကေတာ့
လမ္းေဘးကဆုိင္းဘုတ္ေတြ လမ္းညႊန္ေတြကုိ ဖတ္တတ္လာၿပီး
အထက္တစ္ေနရာမွာ တင္ျပခဲ့တဲ့
ဂ်ပန္အလည္သြားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးလုိ
“ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔
ေအာ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။

ေျပာခ်င္တာက
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းေတာ္မ်ား ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္သာသနာျပဳႏုိင္ေအာင္
ပါဠိစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းေရာ၊ အဂၤလိပ္စာေရာ
ျပ႒ာန္းစာထဲမွာ ထည့္ၿပီး သင္ၾကားေပးေစခ်င္တာပါ။

(မန္း သာသနာ့တကၠသုိလ္ ႏွစ္ပတ္လည္စာေစာင္အတြက္ ေရးထားတာပါ)

Friday, October 25, 2013

အခ်စ္သုံးမ်ဳိး


ဒီေန႔ သတုိ႔သား ေမာင္ေဇာ္ေဇာ္ဦးနဲ႔ သတုိ႔သမီးမအိအိခင္တုိ႔
ေလာကႀကီးကုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ လက္တြဲရင္ဆုိင္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး
ကိုယ့္အုိးကုိယ့္အိမ္ကုိ တည္ေထာင္တဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတဲ့ပြဲေပါ့။

တနည္းအားျဖင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယုံၾကည္လုိ႔ ႔ အခ်င္းခ်င္း
ခ်စ္ခင္စုံမက္ၿပီး လက္ထပ္ၾကတဲ့ပြဲျဖစ္ပါတယ္။
ခ်စ္တာကို ပါဠိလုိ ေပမလုိ႔ေခၚတယ္။

ေပမလုိ႔ေခၚတဲ့ အခ်စ္က သုံးမ်ဳိးသုံးစားရွိတယ္လုိ႔ မွတ္သားဘူးတယ္။
(၁) တဏွာေပမ
(၂) ေဂဟႆိတေပမ
(၃) ေမတၱာေပမ တဲ့။

နံပါတ္ (၁) တဏွာေပမဆုိတာ သမီးရည္းစားခ်စ္ကုိေျပာတာ။
လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ
သမီးရည္းစားဘ၀ကုိ ေရာက္ၾကတာခ်ည္းပဲ။
ဒီလုိ သမီးရည္းစားဘ၀ေရာက္ၿပီး သမီးရည္းစားခ်စ္ ခ်စ္ၾကတာကုိ
တဏွာေပမလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

နံပါတ္ (၂) အမ်ဳိးအစား ေဂဟႆိတေပမကုိ ၀တၱရားခ်စ္လုိ႔
အလြယ္နည္းနဲ႔ ဘာသာျပန္ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
၀တၱရားခ်စ္ဆုိတာက လင္ရယ္ မယားရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္
လင့္မွာလည္း လင့္၀တၱရား၊ မယားမွာလည္း မယား၀တၱရား
အသီးအသီးရွိၾကပါတယ္။

မေထမဲ့ကင္း၊ အပ္ႏွင္းဥစၥာ၊ မိစၦာမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏုိးၾကင္ဆုိတဲ့အတုိင္း
လင္ေယာက္က်ားလုပ္တဲ့သူက
ကုိယ့္ဇနီးမယားအေပၚမွာ (ငါကရွာေကၽြးေနရတာပဲဆုိၿပီး) မေထမဲ့ျမင္မလုပ္ဖုိ႔၊
ရလာတဲ့ ေငြ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ ဇနီးမယားကုိ အပ္ႏွံဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကလြဲရင္ က်န္တဲ့ မိန္းမေတြကို ဖြဲ၊ ဆန္ကြဲလုိ႔ သေဘာထားဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာ အ၀တ္အစားေလးေတြ၊
ရတနာပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးကာ ဆင္ယင္ဖုိ႔၊
ကုိယ့္ဇနီးမယားကုိ ၾကင္နာျမတ္ႏုိးဖုိ႔ ဆုိတဲ့
၀တၱရားေတြကို ေက်ျပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ရပါမယ္။

ဇနီးမယားလုပ္တဲ့သူကလဲ
အိမ္တြင္းမွဳလုပ္၊ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာ၊ မိစၦာၾကဥ္ေရွာင္၊ ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ၊ ပ်င္းရိမမူ
ဆုိသည့္အတုိင္း
အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ထမင္းခ်က္၊ ဟင္းခ်က္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စတဲ့
အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။

(ဒီအခ်က္ကုိ ေျပာျပေတာ့ သတုိးသမီးျဖစ္တဲ့ မအိအိခင္က
သူလည္း အျပင္ကုိ အလုပ္ထြက္လုပ္ ေနရလုိ႔
အိမ္လုပ္ငန္းေတြကုိ လင္ေယာက္က်ားျဖစ္တဲ့သူလည္း
လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္ဘုရားလုိ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေလွ်ာက္လာပါတယ္။)

မအိအိခင္ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။

ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ နီးပါးက အိႏၵိယႏုိင္ငံ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ
ဒီလင့္၀တၱယား မယား၀တၱရားေတြကို ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။

အိႏၵိယထုံးစံက
အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆုိရင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက အမ်ဳိးသားမ်ားကုိ တင္ေတာင္းရပါတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Dowry လုိ႔ေခၚပါတယ္။
လင္ေယာက္က်ားရဲ႕ ပညာဂုဏ္ ေဆြဂုဏ္မ်ဳိးဂုဏ္ အဆင့္အတန္းေပၚမူတည္ၿပီး
တင္ေတာင္းရတဲ့ေငြေၾကးပမာဏ အနည္းအမ်ားကြာပါတယ္။
လင္ေယာက္က်ားေက်နပ္တဲ့အထိ ဇနီးမယားလုပ္မဲ့သူဘက္က ရွာႀကံေပးရပါတယ္။

ဒီလုိဇနီးမယားလုပ္မဲ့သူက လင္ေယာက္က်ားစိတ္ႀကိဳက္ တင္ေတာင္းၿပီးလုိ႔
အၾကင္လင္မယားအျဖစ္ေရာက္သြားၿပီဆုိရင္ ဇနီးမယားက ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။
အိမ္တြင္းမွာပဲ ကုတ္ေနေတာ့တာပဲ။
ဒီစနစ္ ဒီဓေလ့က ဒီေန႔အထိပါပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံကုိ သြားရင္
ေစ်းေရာင္းေနတာလဲ ကုလားပဲ၊ စားပြဲထုိးလုပ္ေနတာလဲ ကုလားပဲ။
ေနရတကာမွာ ကုလားအထီးေတြခ်ည္းဘဲ။
ေစ်းေတြမွာလည္း ကုလားအထီးေတြဘဲ ေစ်းေရာင္း ေစ်း၀ယ္လုပ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီလုိဓေလ့ထုံးစံရွိတဲ့ အိႏၵိယလူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ
ဇနီးမယားလုပ္တဲ့သူကုိ အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကို ေက်ျပြန္ေအာင္ လုပ္ပါလုိ႔
ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာပါ။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါ ဒုိ႔လူမ်ဳိးအဖြဲ႔အစည္းမွာေတာ့
လင္ေယာက္က်ားေရာ၊ ဇနီးမယားပါ မနက္က မုိးခ်ဳပ္ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ေနရတာဆုိေတာ့
လင္ေရာ မယားပါ အိမ္တြင္းအလုပ္ေတြကို အတူတူလုပ္ၾကေပါ့။

ေနာက္ ဇနီးမယား၀တၱရားေတြက
လင္ေယာက္က်ားက အပ္ႏွံတဲ့ ေငြ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို
ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားရပါမယ္။
ကုိယ့္ေယာက္က်ားကလြဲလုိ႔ တျခားေယာက္က်ားေတြကို
ဖြဲ ဆန္ကြဲလုိ သေဘာထားရပါမယ္။
တခ်ဳိ႕က လင္ေယာက္က်ားေဘးထားၿပီး ရုပ္ရွင္ကားၾကည့္ရင္း
“ေနတုိးက အေတာ္ေခ်ာတာပဲ လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။
မေျပာသင့္ပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးကအစ ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။
သူ႔ဘက္ ကုိယ့္ဘက္ သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ ျဖန္႔ခ်ိရပါမယ္။
မပ်င္းမရိဘဲ တက္တက္ၾကြၾကြ ေနထုိင္ရပါမယ္။

ဒီလုိအသီးအသီးရွိၾကတဲ့ ၀တၱရားေတြကုိ တာ၀န္ေက်ျပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္တာကုိ
တာ၀န္ေက်ျပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ရင္းခ်စ္ၾကတာကုိ
ေဂဟႆိတေပမ - ၀တၱရားခ်စ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။

နံပါတ္ (၃) ျဖစ္တဲ့  အခ်စ္ကေတာ့
ေမတၱာေပမ လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ေမတၱာခ်စ္ေပါ့။
ေမတၱာဆုိတာ ဘာပဲျပဳျပဳ၊ ဘာပဲ ေျပာေျပာ၊ ဘာပဲ ႀကံႀကံ
သူ႔အက်ဳိးလုိလားစိတ္နဲ႔ ျပဳမူေျပာဆုိႀကံစည္တာကုိေျပာတာပါ။
လင္ေယာက္က်ားက ဇနီးမယားအက်ဳိးအတြက္
ျပဳမူေျပာဆုိႀကံစည္ရမွာျဖစ္သလုိ
ဇနီးမယားကလည္း လင္ေယာက္က်ားအက်ဳိးေမွ်ာ္ကုိးၿပီး
ျပဳမူ ေျပာဆုိ ႀကံစည္ရပါမယ္။
ဒါမ်ဳိးကုိ ေမတၱာေပမ - ေမတၱာခ်စ္လုိ႔ေခၚပါတယ္။

အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႔ လင္ရယ္ မယားရယ္လုိ႔ျဖစ္လာမွေတာ့
သမီးရည္းစားခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။
၀တၱရားခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။
ေမတၱာခ်စ္နဲ႔လည္း ခ်စ္ရမွာပါဘဲ။

ဒီသုံးမ်ဳိးလုံးနဲ႔ခ်စ္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့အိမ္ေထာင္သည္ေတြျဖစ္မွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီအခ်စ္သုံးမ်ဳိးလုံးနဲ႔ ခ်စ္ႏုိင္ၾကပါေစ။
ခ်စ္ႏုိင္ၿပီးသကာလ ဒီလင္ဒီမယား သက္ဆုံးတုိင္
အုိေအာင္မင္းေအာင္ေပါင္းႏုိင္ၾကပါေစ။

သာဓု သာဓု သာဓု
 
မေန႔က မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းမွာ ေဟာခဲ့တဲ့တရားျဖစ္ပါတယ္

Thursday, October 24, 2013

ကြမ္းစားသူအတြက္


ကြမ္းစားသူေတြအတြက္ ဥပေဒ ထုတ္ေပးပါ။

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ကြမ္းအေတာ္စားၾကတယ္။
ဟုိတေလာက ျမန္မာျပည္ေရာက္တုန္းက အညာဘက္ ဇာတိေျမကုိ သြားေတာ့
အသိဒကာတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚသြားတယ္။
ဒကာက ကားလည္းေမာင္း၊ ကပၸိယလည္း လုပ္ေပါ့။
ဒကာက ကားေမာင္းရင္း ကြမ္းအေတာ္၀ါးတယ္။
ရန္ကုန္ မႏၱေလး အျမန္လမ္းမေပၚမွာ
ကြမ္း၀ါးရင္း ကားတံခါးကုိ ဖြင့္၊ ကြမ္းေထြးေတြ ေထြးထုတ္ေနလုိ႔
ေျပာဆုိ ဆုံးမျဖစ္တယ္။
 
“ကြမ္းေထြးေတြကုိ အဲ့လုိ ေတြ႔ကရာ ေနရာမွာ မေထြးသင့္ဘူး ဒကာႀကီး”
“ဒီနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိပါဘူး။ ဘယ္သူမွ မျမင္ပါဘူး ဦးဇင္းရဲ႕”
“ဘယ္သူမွ မရွိရွိ၊ ဘယ္သူမွ မျမင္ျမင္၊ လမ္းေပၚမွာ ကြမ္းေထြး မေထြးရဘူး ဒကာႀကီးရဲ႕၊
လမ္းလည္း ညစ္ပတ္တယ္၊ ကားကုိ အရွိန္နဲ႔ေမာင္းေနေတာ့ ကားတံခါးဖြင့္ ကြမ္းေထြးေထြးတာ
အႏၱရာယ္လည္း မ်ားတယ္မုိ႔လား။ ဦးဇင္းတုိ႔လူမ်ဳိးေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ လမ္းေတြေပၚမွာလည္း
ကြမ္းေထြးေတြ ေထြးထားတာ ျမင္မေကာင္းဘူး။ တခ်ဳိ႕လူေတြ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ကြမ္း၀ါးၿပီး
ပလပ္စတစ္အိပ္ေလးေတြထဲ ေထြးထည့္တယ္။
အိပ္ျပည့္ေတာ့ ကြမ္းေထြးထုတ္ကုိ လမ္းေပၚပစ္ခ်တယ္။
အေတာ္ေလး အဆင့္အတန္းနိမ့္တယ္။
ကုိယ္ဒီလုိလုပ္တာ အဆင့္အတန္းနိမ့္ပါလားဆုိတဲ့အသိေတာ့ ရွိသင့္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီလုိလုပ္တာ ႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးပါ ထိခုိက္တယ္။
ႏုိင္ငံနဲ႔လူမ်ဳိးပါ သိကၡာက်တယ္။
ကုိယ္ေထြးတဲ့တံေတြး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ျပန္မၾကည့္ခ်င္ဘူး။
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္မၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကုိယ့္တံေတြးကုိ သူမ်ားက ဘယ္ၾကည့္ခ်င္ပါ့မလဲ။
အင္မတန္ ရြံစရာေကာင္းတာကုိး။
ဒီလုိ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ ကြမ္း (တံေတြး) ေတြကုိ ေတြ႔ကရာေနရာေတြမွာ မေထြးထုတ္သင့္ဘူး။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကြမ္းမစားတာ အေကာင္းဆုံးပဲ။
မေလးရွားႏုိင္ငံမွာေတာ့ ကြမ္းတံေတြးေၾကာင့္ အိမ္ငွားရတာေတာင္ ေရႊျမန္မာေတြ အခက္ေတြ႔ေနၿပီတဲ့။
မေလးရွားႏုိင္ငံက အိမ္ရွင္ေတြက ျမန္မာဆုိရင္ အိမ္မငွားခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့
ျမန္မာေတြကုိ အခန္းငွားလုိက္ရင္ အိမ္ငွားတင္လုိက္ရင္
အဲ့ဒီအိမ္ရဲ႕ အတက္အဆင္းေလွခါးေတြရဲ႕ ေဒါင့္ေတြမွာ ကြမ္းေထြးေတြနဲ႔ ညစ္ပတ္လြန္းလုိ႔တဲ့။
သန္႔ရွင္းေနတဲ့ ေလွခါးေဒါင့္ေတြမွာ ကြမ္းေထြးမေထြးသင့္ဘူးဆုိတဲ့ အသိဥာဏ္ေတာင္
ဒုိ႔လူမ်ဳိးေတြမွာ မရွိၾကေတာ့ဘူးလား။

Wednesday, October 23, 2013

ဒီဓေလ့ (၃)

 
ဗုဒၶဘာသာစာေပမွာ
“ေက်းဇူးရွိတဲ့သူေတြကို ေက်းဇူးသိၿပီး ေက်းဇူးျပန္ဆပ္တတ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ကုိ
ေလာကႀကီးထဲမွာ ေတြ႔ရခဲတယ္” ဆုိတဲ့စာေၾကာင္းေလးရွိပါတယ္။
သားသမီးေတြအတြက္ မိဘေတြဟာ အင္မတန္ေက်းဇူးႀကီးမားတဲ့သူေတြပါ။
ဒီလုိေက်းဇူးႀကီးမားတဲ့ မိဘေတြကို ေက်းဇူးသိၿပီး
ေက်းဇူးျပန္ဆပ္တတ္တဲ့သားသမီးမ်ဳိး ေတြ႔ရခဲတယ္လုိ႔ ဗုဒၶစာေပက ဆုိလုိတာပါ။

ျမန္မာစကားမွာ
“ရခဲမွ ရတနာ၊ သိခဲမွ ပညာ” လုိ႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
ခဲခဲရင္းရင္းရတဲ့အရာ၀တၳဳကုိမွ ရတနာ၊
ခဲခဲရင္းရင္း သိလုိက္ရတဲ့ အသိဥာဏ္မ်ဳိးကုိမွ ပညာလုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။

သားသမီး ၅ ေယာက္ရွိတဲ့မိဘေတြမွာ
အဲဒီမိဘေတြရဲ႕ ေက်းဇူးကုိ ျပန္လည္သိတတ္တဲ့ သားသမီးမ်ဳိးရခဲပါတယ္။
မိဘေက်းဇူးကုိ သားသမီး ၅ ေယာက္စလုံး မသိႏုိင္ပါဘူး။
သားသမီး ၅ ေယာက္ထဲကမွ သား ၁ ေယာက္က မိဘေက်းဇူးကုိ သိတတ္တယ္ဆုိရင္
အဲ့လုိသားမ်ဳိးက တကယ့္ကုိ ရခဲတဲ့သားပါ။
ဒီလုိ ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ရခဲတဲ့သားမ်ဳိးနဲ႔ ရခဲတဲ့ ရတနာဆုိတဲ့စကားနဲ႔ တြဲစပ္ၿပီး
သားရတနာလုိ႔ ေခၚရပါတယ္။

သားသမီးငါးေယာက္ရွိတဲ့ မိဘေတြအတြက္
မိဘကုိ ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့၊ မိဘကုိ ျပန္လည္ေထာက္ပံ့တဲ့
မိဘကုိ ျပန္လည္ေက်းဇူးျပဳတတ္တဲ့ သား သုိ႔မဟုတ္ သမီးကုိ
သားရတနာ သမီးရတနာလုိ႔ ေခၚရပါမယ္။

မိဘကုိ ျပန္လည္မေစာင့္ေရွာက္၊ မေထာက္ပံ့၊
မိဘေက်းဇူးမသိ ေက်းဇူးမတုန္႔ျပန္တဲ့ သား သုိ႔မဟုတ္ သမီးမ်ဳိးကုိ
မိဘေတြက ေမြးထုတ္လုိက္တဲ့အတြက္
သား လုိ႔ပဲ ေခၚရမယ္၊ သမီးလုိ႔ပဲ ေခၚရပါမယ္။
သူတုိ႔ဟာ သားရတနာ မဟုတ္ၾကဘူး။ သမီးရတနာ မဟုတ္ၾကဘူး။

ေက်းဇူးဆုိတဲ့စကားနဲ႔စပ္လုိ႔
အာမိသ - ပုိက္ဆံ၊ ပစၥည္း၀တၳဳ၊ တုိက္တာအေဆာက္အဦေတြနဲ႔ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း၊
ဓမၼ - မိဘေတြ တရားအသိတုိးပြါးေအာင္ တရားဓမၼဗဟုႆုတတုိးပြါးဘုိ႔အတြက္ အခြင့္အလန္းမ်ားဖန္တီးေပးျခင္းရယ္လုိ႔ ၂ မ်ဳိးရွိပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပမွာ သားသမီးမ်ားအေနနဲ႔ မိဘေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ဖုိ႔
အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းေတြကို ဘုရားရွင္ ညႊန္ျပထားပါတယ္။

ဘုရားရွင္ အလုိက်
သားသမီးမ်ားအေနနဲ႔ မိဘေတြကုိ
အေကာင္းဆုံး ေက်းဇူးဆပ္နည္းေတြကေတာ့
(၁) အႆေဒၶ သဒၶါသမၸဒါယ သမာဒေပတိ -
ဘာသာေရး မကုိင္း႐ႈိင္းတဲ့ မိခင္ဖခင္ေတြကုိ ဘာသာေရးကုိင္းရႈိင္းလာေအာင္
ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေပးပါ တဲ့။
(၂) ဒုႆီေလ သီလသမၸဒါယ သမာဒေပတိ -
သီလမရွိတဲ့ သီလမေဆာက္တည္ႏုိင္တဲ့ မိခင္ ဖခင္ေတြကို
သီလရွိလာေအာင္ သီလေဆာက္တည္ႏုိင္လာေအာင္
သီလ ေဆာက္တည္ခ်င္လာေအာင္ ျပဳမူေဆာက္ရြက္ေပးပါတဲ့။
(၃) မစၦရီ စာဂသမၸဒါယ သမာဒေပတိ -
ႏွေမွ်ာတြန္႔တုိၿပီး ဒါနမ်ဳိးေစ့မခ်ခ်င္တဲ့ မိခင္ဖခင္ေတြကုိ
ဒါနအမႈျပဳခ်င္လာေအာင္ တုိက္တြန္းေပးပါ တဲ့။
(၄) ဒုပၸေည ပညာသမၸဒါယ သမာဒေပတိ -
(ဒီမွာ ပညာကုိ ၀ိပႆနာပညာ ကုိ ယူလုိက္မယ္၊ ဆုိေတာ့
၀ိပႆနာပညာမရေသးတဲ့ မိခင္ဖခင္ေတြကို ၀ိပႆနာပညာေတြ ရလာေအာင္
ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေပးပါတဲ့။
ဒါကုိ အေျဖာင့္ ထင္သာျမင္သာေအာင္ ဘာသာျပန္ျပေပးရရင္
တရားမထုိင္ခ်င္တဲ့ မိခင္ဖခင္ေတြကုိ
တရားထုိင္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေပးပါတဲ့။

ဘုရားရွင္က ဒီေလးမ်ဳိးကုိ မိဘေတြ က်င့္သုံးခ်င္လာေအာင္
က်င့္သုံးလာေအာင္ သားသမီးေတြအေနနဲ႔
ျပဳလုပ္ေပးသင့္တယ္၊ ျပဳလုပ္ေပးရမယ္တဲ့။
ဒါဟာ မိဘေတြကို အေကာင္းဆုံး ေက်းဇူးဆပ္နည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္တာပါတဲ့။

ဘုရားရွင္ညႊန္ျပခဲ့တဲ့ ဒီတရား ၄ ပါးကုိ စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္
အတိတ္ကံတစ္ခုခုေၾကာင့္ ဒီဘ၀မွာ ဆုံးစည္းလုိ႔ မိသားစုတစ္စုတည္းမွာ
အတူတူလူလာျဖစ္တဲ့သူေတြအေနနဲ႔
နိဗၺာန္မရမီ သံသရာခရီးေလွ်ာက္လွမ္းရာမွာ
အဆင့္ျမင့္ျမင့္ေလွ်ာက္လွမ္းရဘုိ႔ ဒီတရားေလးပါးကုိ က်င့္သုံးေအာင္
အခ်င္းခ်င္း တုိက္တြန္းၾကဘုိ႔ပါဘဲ။

ဒီတရားေလးပါးကုိ မိသားစုအခ်င္းခ်င္း က်င့္သုံးေစတာဟာ
သံသရာခရီးေလွ်ာက္လွမ္းရာမွာ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ဘုိ႔အေရး
 လက္တြဲ ေခၚရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။
သံသရာခရီးအတြက္ ေဖးမကူညီရလည္း ေရာက္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီတရားေလးပါး မက်င့္သုံးခ်င္တဲ့ မက်င့္သုံးႏုိင္တဲ့
မိဘေတြကို က်င့္သုံးေစတာဟာ ဒီဘ၀ေကာင္းစားေရးအတြက္သာမဟုတ္ပဲ
သံသရာခရီးေကာင္းစားေရးအတြက္ပါျဖစ္လုိ႔
အေကာင္းဆုံးေက်းဇူးဆပ္နည္းလုိ႔ ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာေနမွာလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

ဆုိေတာ့ကား
မိဘေတြကိုသာမဟုတ္၊
နီးစပ္ရာ ညီ အစ္ကုိ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းတုိ႔ကိုလည္း
ဒီတရားေလးမ်ဳိးကုိ က်င့္သုံးခ်င္လာေအာင္ တုိက္တြန္းသင့္ပါတယ္။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္
အားလုံးဒီတရားေလးမ်ဳိးကုိ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း က်င့္ႀကံ၊
မိဘေတြကုိလည္း တုိက္တြန္းျခင္းျဖင့္
မိဘေက်းဇူးကုိ သိတတ္ေသာ
သားရတနာ၊ သမီးရတနာေလးမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။

Tuesday, October 22, 2013

ဒီဓေလ့ (၂)

 (မေလးရွားေရာက္ေရႊျမန္မာတုိ႔ကုိ
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညက ကပုန္းေက်ာင္းတြင္
ေဟာၾကားဆုံးမေပးေသာတရာေတာ္ျဖစ္ပါသည္။)

ဒီသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ကုိ ပ၀ါရဏာေန႔လုိ႔သာေခၚတာ မဟုတ္ဘူး။
အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔လုိ႔လည္း ေခၚေသးတယ္။
ဒုိ႔ဗုဒၶဘာသာစာေပမွာ ပိဋကတ္သုံးပုံရွိတယ္။
၀ိနည္းပိဋကတ္၊ သုတၱန္ပိဋကတ္၊ အဘိဓမၼာပိဋကတ္တဲ့။
ဒီသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ကုိ ၀ိနည္းအခါေတာ္ေန႔၊
သုတၱန္အခါေတာ္ေန႔လုိ႔မေခၚဘဲ ဘာလုိ႔ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔လုိ႔ ေခၚရတာလဲ။
သိသင့္တာေပါ့။

ဒုိ႔ဘုရားရွင္ရဲ႕ မယ္ေတာ္မာယာဟာ
ကပိလ၀တ္ျပည္မွ ေဒ၀ဒဟျပည္ကို အသြား
လမ္းခရီးအင္ၾကင္းေတာ၊ အင္ၾကင္းပင္ေအာက္မွာ
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေလးကုိ ဖြားျမင္ပါတယ္။
ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ
မယ္ေတာ္မာယာ့အသက္ အေတာ္ႀကီးရင့္ေနၿပီတဲ့။
အသက္ ၅၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီလုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အသက္ကလည္း ႀကီး၊
မီးဖြားရတဲ့ေနရာကလည္း ခုေခတ္ ေဆးရုံ ေဆးခန္းလုိမ်ဳိး
လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနရာမ်ဳိးမဟုတ္၊
ဆုိေတာ့ မယ္ေတာ္မာယာရဲ႕ က်န္းမာေရးထိခုိက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
မၾကာပါဘူး၊ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေလးေမြးဖြားၿပီး
(၇) ရက္ေျမာက္မွာ မယ္ေတာ္မာယာဆုံးပါးသြားတယ္။
နတ္ရြာစံသြားတယ္ေပါ့။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆရာေတာ္အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသ က
သူ႔ရဲ႕ သုေတသနသမၼာမဂၢဂၤပဥွာက်မ္းမွာ ဒီလုိေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ေမး။
အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ
မယ္ေတာ္မာယာ သက္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္မွာ
ပဋိသေႏၶတည္ေနစြဲယူပါသလဲ၊
သက္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ထဲမွာ နတ္ရြာစံပါသလဲဘုရား၊…
ေျဖ။
အင္း…ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေတာ္ေတာ္ေတြးျပီး ေမးတာပဲကိုး၊
သည္အေၾကာင္းအရာကို သမႏၲစကၡဳဒီပနီစတဲ့ က်မ္းဆရာေတာ္တို႔က
အသက္တစ္ရာတမ္းကို သံုးပံုပံု၍ အရြယ္သံုးပါး ပိုင္းျခားထားကာ
မယ္ေတာ္မာယာ၏ ဒုတိယပိုင္းအရြယ္
အသက္ ၅၅ ႏွစ္ ႏွင့္ ၆ လ အရက္ ၂၀ ေရာက္ေသာ
၀ါဆိုလျပည့္ ၾကာသပေတးေန႔မွာ
အေလာင္းမင္းသား ပဋိသေႏၶတည္ေနစြဲယူေၾကာင္းႏွင့္…

မယ္ေတာ္မာယာ၏ ၀မ္းဗိုက္ရတနာတိုက္ခန္းမွာ
ဆယ္လၾကာမွ် ကိန္းေအာင္းလ်က္ ကဆုန္လျပည့္ ေသာၾကာေန႔၌
ဖြားျမင္ေတာ္မူကာ ခုနစ္ရက္ၾကာေသာအခါ မယ္ေတာ္မာယာ နတ္ရြာစံရသည္တဲ့။

သည္ႏွစ္ရပ္ကို ေပါင္းစပ္လိုက္လွ်င္ ၅၆ ႏွစ္ႏွင့္ ၄ လ၊ ၂၇ ရက္ရွိရမွာမို႔
သက္ေတာ္ ၅၆ ႏွစ္၊ ၄ လ၊ ၂၇ ရက္မွာ မယ္ေတာ္မာယာ နတ္ရြာစံေၾကာင္းနဲ႔ သိရတယ္၊
မိမိတို႔ရဲ႕ အထြတ္ထိပ္ထား ဗုဒၶဘုရားကိစၥမို႔ သိထားၾကေပါ့ေလ၊
ဒါဟာ သိထားရမယ့္ ဘာသာေရးအခ်က္ပဲကိုး။….

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေလးရဲ႕နာမည္က သိဒၶတၳ တဲ့။
အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မွာ ယေသာဓရာဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။
အသက္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္မွာ သားေတာ္ရာဟုလာေလး ဖြားျမင္တယ္။
ဖြားျမင္ၿပီးမၾကာပါဘူး။ ေလာကီအာရုံကာမဂုဏ္ကုိ ၿငီးေငြ႔ၿပီး ေတာထြက္တယ္။
ေတာထဲမွာ ၆ ႏွစ္ၾကာတရားက်င့္ၿပီး
အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္မွာ ဘုရားျဖစ္ပါတယ္။
ဘုရားျဖစ္ၿပီး ၁ ၀ါ၊ ၂ ၀ါ၊ ၃ ၀ါ၊ ၄ ၀ါ၊ ၅ ၀ါ၊ ၆ ၀ါ
၇ ၀ါေျမာက္မွာ နတ္ျပည္မွာ ၀ါဆုိပါတယ္။

လူ႔ျပည္မွာ ၇ ရက္သာေတြ႔လုိက္ရတဲ့
ေလာေလာဆယ္ နတ္ျပည္မွာ နတ္သားသြားျဖစ္ေနတဲ့
မယ္ေတာ္မာယာတစ္ျဖစ္လဲ သႏၱဳႆိတနတ္သားကုိ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔
တရားသြားေဟာဖုိ႔အတြက္ နတ္ျပည္မွာ (၇) ၀ါေျမာက္ ၀ါဆုိရတာပါ။
ေဟာတဲ့တရားက အဘိဓမၼာတရားပါ။

နတ္ျပည္မွာ ေက်းဇူးဆပ္အဘိဓမၼာတရားေဟာၿပီး
ခုလုိ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညမွာ လူ႔ျပည္ကုိ ဘုရားရွင္ ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။
လူ႔ျပည္က လူေတြက ဘုရားရွင္ကုိ ႀကိဳဆုိတဲ့အေနနဲ႔
မီးရွဴးမီးပန္းေတြ လႊတ္ၾကပါတယ္။
ေဗ်ာက္အုိးေတြ ေဖာက္ၾကပါတယ္။
ဆီမီးေတြ ကုိယ္စီညွိထြန္းကုိင္ေဆာင္ကာ
ဒုိ႔ဘုရားရွင္ကုိ ႀကိဳဆုိၾကပါတယ္။

ဒီေလာက္ရွင္းျပလုိက္ရင္
ဒီေန႔ကို အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔ရယ္လုိ႔ ဘာေၾကာင့္သတ္မွတ္ၿပီးက်င္းပရတယ္၊
မီးရွဴးမီးပန္းဘာေၾကာင့္ လႊတ္ရတယ္၊
ေဗ်ာက္အုိးေတြ ဘာေၾကာင့္ ေဖာက္ရတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ေရာေပါ့။

ဒီဘုရားရွင္ဗုဒၶ၀င္ဇာတ္လမ္းမွာ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္က
(အရင္ႏွစ္တုန္းက ေျပာခဲ့သလုိပါပဲ)
ဒုိ႔ဘုရားရွင္ဟာ
သူ႔မယ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ လူ႔ျပည္မွာ ၇ ရက္သာ ဆုံစည္းခြင့္ရလုိက္တာေတာင္
မယ္ေတာ္ႀကီးေက်းဇူးကုိ နတ္ျပည္အထိ လုိက္ဆပ္တယ္ေနာ္။

ဒုိ႔ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြကေတာ့
အေမခ်က္ေကၽြးတာ ႏွစ္ ၂၀ မက စား၊
အေမေပးတာယူ၊
အေမ၀ယ္ေပးတာ ၀တ္၊
အေမသင္ေပးလုိက္တဲ့ ဘာသာစကားေတြေျပာ။
ဆုိေတာ့ အေမကုိ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးဆပ္သင့္တာေပါ့။
အေဖလည္း ပါတာေပါ့ေနာ္။ အေဖက ပုိက္ဆံရွာေပးသူမဟုတ္လား။

မိဘေတြကုိ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့ေနရာမွာ
အာမိသနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း၊
ဓမၼနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းလုိ႔ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္း ၂ မ်ဳိးရွိတယ္။

ဆက္ရန္…

Monday, October 21, 2013

ဒီဓေလ့ (၁)


(မေလးရွားေရာက္ေရႊျမန္မာတုိ႔ကုိ
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညက ကပုန္းေက်ာင္းတြင္
ေဟာၾကားဆုံးမေပးေသာတရာေတာ္ျဖစ္ပါသည္။)
 
ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔
ဒုိ႔သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္ေတြ ၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔ကေနၿပီး
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အထိ ရက္ (၉၀) တိတိကုိ သီတင္း၀ါလလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
ဒီေန႔ကေတာ့ သီတင္း၀ါလ ကၽြတ္တဲ့ေန႔ လြတ္တဲ့ေန႔၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ေပါ့။

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အေၾကာင္းကုိ ၂ ပုိင္းခဲြေျပာခ်င္တယ္။
တစ္ပုိင္းက ပ၀ါရဏာေန႔အေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး
ေနာက္တစ္ပုိင္းကေတာ့ အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔အေၾကာင္းျဖစ္တယ္။
ပ၀ါရဏာဆုိတာ ျမန္မာလုိ (အျပစ္ရွိရင္ ေျပာၾကားဖုိ႔) ဖိတ္ၾကားတာ၊ ပန္ၾကားတာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ပ၀ါရဏာပြဲကုိ အဂၤလိပ္လုုိ Invitation Ceremony လုိ႔ ဘာသာျပန္ၾကတယ္။

ဒီႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေနမွာ
ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ ပ၀ါရဏာပြဲက်င္းပၾကတယ္။
က်င္းပတဲ့ေနရာက ဘုန္းႀကီးဦးဥတၱမ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေနတဲ့
Petaling Jaya က Chempaka Buddhist Lodge မွာ။
သူမ်ားႏုိင္ငံမွာဆုိေတာ့ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးေတြလည္း မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မရွိပါဘူး။
တစ္ေက်ာင္း တစ္ပါးႏႈန္းသာရွိတဲ့ ေက်ာင္းဆယ္ေက်ာင္းက
သံဃာေတာ္ ၁၀ ပါး တက္ေရာက္တယ္ေပါ့။
ေအး၊ ဘုရားရွင္ပညတ္ထားတဲ့ ၀ါတြင္းကာလမွာ  ခရီးမထြက္ရဘူးဆုိတဲ့
သိကၡာပုဒ္ေတာ္ေၾကာင့္ရယ္၊ အျခားအျခားေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ရယ္
ဒီကြာလာလမ္ပူအနီးတ၀ုိက္မွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ
မေတြ႔ဆုံျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။

ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ ပ၀ါရဏာေန႔ၾကမွပဲ
တစ္ေနရာတည္းမွာ (တစ္သိမ္တည္းမွာ) စုစုစည္းစည္း ဆုံေတြ႔ၿပီး
“တပည့္ေတာ္အေပၚ အျပစ္တစုံတရာ ေတြ႔ျမင္ ၾကားသိ ယုံမွားရွိခဲ့ေသာ္
တပည့္ေတာ္ကုိ ဆုိဆုံးမေတာ္မူၾကပါ” လုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ပန္ၾကား ဖိတ္ၾကားလိုက္ရတာ
ေတာ္ေတာ္ေလး အရသာရွိလုိက္တာ။
သက္ႀကီး၀ါႀကီးဆရာေတာ္ႀကီးေတြကလည္း ငယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေလးေတြကုိ ပန္ၾကား၊
ငယ္တဲ့ဆရာေတာ္ေလးေတြကလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးေတြကုိ ပန္ၾကား။`
အခ်င္းခ်င္းရုိေသေလးစားမႈ (အညမညဂါရ၀) ကုိ ျပတဲ့ပြဲလုိ႔ ဆုိရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။
ဘုရားရွင္ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ အင္မတန္ထူးကဲမြန္ျမတ္တဲ့ ဓေလ့တစ္ခုပါ။

ဒီအက်င့္ ဒီမူ ဒီဓေလ့ကုိ အတုခုိးၿပီး လူေတြလည္း
ဒီသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာ လူပ၀ါရဏာပြဲက်င္းပတာကုိ အကဲခတ္မိမွာေပါ့။
မိမိတုိ႔ရဲ႕ အဖုိး အဖြား မိဘ ဆရာသမားေတြဆီ သြားၿပီး
“ကာယကံ ၀စီကံ မေနာကံ ကံသုံးပါးတုိ႔တြင္ တစ္ပါးပါးေသာကံျဖင့္
ပစ္မွားက်ဴးလြန္မိသည္ရွိေသာ္ ထုိအျပစ္တုိ႔ ေပ်ာက္ပါေစျခင္းအက်ဳိးငွာ”
စသျဖင့္ ကန္ေတာ့တဲ့ဓေလ့ေလး ထြန္းကားေနတယ္မုိ႔လား။
ဒါ ဘုန္းႀကီးပ၀ါရဏာကုိ လူ႔ပ၀ါရဏာအျဖစ္ ေမြးစားယူလုိက္တာပါ။

ဒီလုိ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညခ်မ္းမွာ
မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ ညီငယ္ ညီမငယ္တုိ႔ကုိ
၀မ္းနည္းစရာစကားေလး ထည့္မေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာရအုံးမယ္။
ဆုိၾကပါစုိ႔။
ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္ရွိတယ္။
၂ ေယာက္က ျမန္မာျပည္မွာ။
တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတယ္။
ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ သားသမီး ၂ ေယာက္က ဒီအခ်ိန္ဆုိ
မိဘေတြ ကန္ေတာ့ေနေရာေပါ့။
ဒီလုိ ကန္ေတာ့ေနတဲ့အခ်ိန္ ဒီမိဘေတြဟာ မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ သားကုိ
ေသခ်ာေပါက္ သတိရေနမွာပါ။
သတိရတာနဲ႔တၿပိဳင္နက္ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့သားအေပၚမွာ
ေမတၱာလႊမ္းၿခဳံတဲ့ “ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား၊ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား” ဆုိတဲ့
စုိးရိမ္စိတ္ေတြ ေပၚေပါက္ေနမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ကဲ ေမးလုိက္ပါရေစ၊ ဒီမေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ သားျဖစ္သူကေရာ
ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညမွာ မိဘေတြအေပၚ
ဘယ္လုိဖီလင္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚလာပါသလဲ။
ျမန္မာျပည္က မိဘေတြကုိ ကုိယ့္ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြက
ကာယကံေျမာက္ ကန္ေတာ့ေနတဲ့အခ်ိန္
ကုိယ္က မေလးရွားကေနၿပီး ဖုန္းေလးဆက္ကာ
၀စီကံေျမာက္ ကန္ေတာ့ျဖစ္ရဲ႕လား။
ကန္ေတာ့ဖုိ႔ စိတ္ကူးေပၚရဲ႕လား။
အနိမ့္ဆုံးအဆင့္ မိဘေတြဆီ ဖုန္းေလးဆက္ကာ
ကန္ေတာ့ေပးဘုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံေရာက္မွ ဒုိ႔ဗုဒၶဘာသာေတြအၿမဲက်င့္သုံးလာတဲ့
လူ႔ပ၀ါရဏာပြဲ
(တနည္းေျပာရရင္)
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ည ကန္ေတာ့ျခင္းအေလ့အထကုိ
မေဖ်ာက္ဖ်က္လုိက္ပါနဲ႔။

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔မွာသာရွိတဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာတုိ႔ရဲ႕ ဒီဓေလ့ေလးဟာ
သိပ္ကုိ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ သိပ္ကုိ တန္ဘုိးႀကီးပါတယ္။
ဆက္ရန္....

Friday, October 18, 2013

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ အထူးအစီအစဥ္


(၁၉၊ ၁၀၊ ၂၀၁၃) စေနေန႔

နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔တြင္
သရဏဂုံသုံးပါးႏွင့္တကြ ရွစ္ပါးသီလေပးပါမည္။

ညေန (၇) နာရီတြင္
ကပုန္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ဣႏၵကမွ
တရားေတာ္ခ်ီးျမွင့္ပါမည္

ညေန (၈) နာရီခန္႔တြင္
ဓမၼာရုံအတြင္းရွိ ရုပ္ပြါးဆင္းတုေတာ္ႀကီးအား
ဆီမီးထြန္းပူေဇာ္ပါမည္။