Thursday, May 3, 2012

အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း မိတ္ဆက္


“အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း” 
စာအုပ္ေလးကုိ 
မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက 
ဆရာသမားေတာ္ခဲ့ဘူးသူ
ေမာင္သုသု (သု၀ဏၰဘူမိ) ေရးခဲ့တာပါ။
စာအုပ္ေလးကုိ 
၂၀၀၄ - ခုနစ္က ထုတ္ေ၀ခဲ့တာဆုိေတာ့ အေတာ္ေလးၾကာေနပါၿပီ။
ဖတ္ၿပီးစ ကတည္းက ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ မွတ္သားဖြယ္ေလးေတြပါတဲ့
ဒီစာအုပ္ေလးကုိ မွ်ေ၀ခ်င္ေနတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ မမွ်ေ၀ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ခုေတာ့ မအားလပ္တဲ့ၾကားက အားသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ
 ရသေလာက္ေလး ရုိက္ၿပီး မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါၿပီ။
အရင္ဆုံး ဒီစာအုပ္ေလးနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတဲ့
ကုိေရႊေသာင္း၀င္းရဲ႕ မိတ္ဆက္စာေလးကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါအုံး။
အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ရျခင္းအေၾကာင္း
ကုိေရႊေသာင္း၀င္း
အသဲကြဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ပါ။
နာၾကည့္းမုန္းတီးစြာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေပါက္ကြဲသံစဥ္လည္း မဟုတ္ပါ။
အခ်စ္ကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးဖြင့္ဆုိၾကရာမွာ
ကဗ်ာဆရာ ကုိရင္ေရႊဗ်ဳိင္း (ေနနတ္သား) က ေျပာတယ္။
“အခ်စ္ဆုိတာ 
ကံေကာင္းသူတုိ႔အတြက္ ဆုလာဘ္၊ ကံဆုိးသူတုိ႔အတြက္ ၾကမၼာ” တဲ့။
ေလာကထဲမွာ ခ်သုံးရင္ တကယ္လက္ခံႏုိင္စရာ စကားေလးပါပဲ။
လွလည္းလွပါေပရဲ႕။

သုိ႔ေသာ္ .. တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္က အကုသိုလ္ ေသာမနႆအေၾကာင္း ဆရာက ေျပာျပတယ္။
အကုသုိလ္က မေကာင္းတရား၊ 
ေသာမနႆက ရႊင္လန္း၀မ္းေျမာက္မႈ အေကာင္းတရား။
ဒီေတာ့ အကုသုိလ္ ေသာမနႆဆုိတာ ဘယ္လုိေကာင္းတာလဲ။

ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ရဲ႕ အေျဖေလးကုိ ရြတ္ျပတယ္။
တကယ့္ မွတ္စရာပါ။
အကုသုိလ္ ေသာမနႆေကာင္းပုံက
ဖဲေစာင္ေလး အတူၿခဳံ
ဒူးေလးလုံး ဆုံ
မဘုတ္ဆုံ ဘယ္ညာေစာင္း
ေဘးသင့္ေအာင္ ေကာင္း …. တဲ့။

ဒါဆုိရင္ ကဗ်ာဆရာေျပာတဲ့ ဆုလာဘ္ဆုိတာ
ေဘးသင့္ေအာင္ေကာင္းတဲ့ ဆုလာဘ္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။
ၾကမၼာနဲ႔ေရာ ဘာထူးလုိ႔လဲ။

အခ်စ္ဆုိတာကုိ အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိး အေတြ႔အႀကဳံအမ်ဳိးမ်ဳိးအေပၚမွာ
အေျခခံၿပီး ဖြင့္ဆုိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ စာရႈသူမ်ားနဲ႔ ခံစားမႈခ်င္းတူခ်င္လည္း တူမယ္၊
မတူဘဲလည္း ရွိႏုိင္တယ္။
တူ မတူမွာ ပဓာနမဟုတ္။ 
ပဓာနဟုတ္သည္ကား 
ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား မွန္၊ မမွန္ဟူေသာ အခ်က္ပင္။

အခ်စ္မဲ့ဗုဒၶကေတာ့ အခ်စ္ကုိ သစၥာအျမင္နဲ႔သာ ဖြင့္ဆုိတယ္။
သစၥာဆုိတာ ထာ၀ရအမွန္တရားမဟုတ္လား။
အခ်စ္ဆုိတာ အေႏွာင္အဖြဲ႔တဲ့။ အေစးအေညွာ္တဲ့။ သမုဒယတဏွာတဲ့။
ဒီသမုဒယတဏွာေတြ 
အေႏွာင္အဖြဲ႔ အေစးအေညွာ္ေတြရွိေနရင္ ဘယ္မွာလြတ္လပ္မွာလဲ။
မလြတ္လပ္ရင္ေကာ ဘယ္မွာ ခ်မ္းသာႏုိင္မလဲ။

ဒီေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ဖက္တြယ္ထားရမယ့္ အရာလား။
စြန္႔လြတ္ရမယ့္အရာလားဆုိတာ
ဒီစာစဥ္ေလးက အေျဖေပးမွာေပါ့။