Wednesday, May 16, 2012

စိပ္ပုတီးျပႆနာ အေျဖရွာ


ေရွးေခတ္က တ႐ုတ္ႏွင့္ ပီ႐ူးႏုိင္ငံတုိ႔တြင္ ခ်ည္ႀကိဳးျဖင့္ အထုံးပုတီး ျပဳလုပ္ၿပီး
မွတ္တမ္းမွတ္ရာသေဘာ အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။
တစ္ဖန္ ျဗာဟၼဏ၊ ဟိႏၵဴ၊ ဂ်ိန္း၊ ခရစ္ယာန္၊ မူစလင္တုိ႔လည္း
သစ္ေစ့၊ ၀ါး၊ ဖန္၊ ေက်ာက္ပုတီးစသည္တုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၾကသည္။

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္လည္း ပုတီးကုိ အဆင္တန္ဆာ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊
ဘာသာေရး အသုံးအေဆာင္ အျဖစ္လည္းေကာင္း အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။
ဂုိဏ္းသမားတုိ႔ကလည္း ဂုိဏ္းသုံးပစၥည္းအျဖစ္ အသုံးခ်ၾကသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အဆင္တန္ဆာအျဖစ္ ပုတီးမ်ားကုိ
ပ်ဴေခတ္ကပင္ တြင္က်ယ္စြာ သုံးစြဲေနၾကသည္။
ဘာသာေရး အသုံးအေဆာင္ပုတီးကုိကား ေနာက္ေခတ္ေရာမွ သုံးစြဲခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ထုိဘာသာေရး အသုံးျဖစ္ေသာ စိပ္ပုတီးမွာမူ
ဟိႏၵဴတုိ႔ထံမွ နည္းယူ၍ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဟိႏၵဴ၀ါဒ က်င့္ထုံးမ်ားတြင္ ဥပါသန ေခၚ က်င့္ထုံးတစ္ခု ႐ွိသည္။
ဤက်င့္ထုံးမွာ ဘုရားထီး၊ ဘုရားမတုိ႔၏
ဂုဏ္ကုိ ဖြဲ႕ဆုိထားေသာ မႏၲန္တုိ႔ကုိ ရြတ္ဆုိရသည့္ အလုပ္ျဖစ္သည္။
ထုိဂုဏ္တုိ႔ကုိ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ရာ၌ ဇပၸ ေခၚ စိပ္ပုတီးျဖင့္ ရြတ္ဖတ္မႈလည္း ပါ၀င္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဟိႏၵဴတုိ႔က စိပ္ပုတီးကုိ ဇပၸမာလာ ဟု ေခၚၾကသည္။

ဇပၸ = ရြတ္ဆုိျခင္း၊ သရဇၩာယ္ျခင္း ၊
မာလာ= ပန္း၊ သုိ႔မဟုတ္ အစဥ္အတန္း-ဟူ၍ အဓိပၸယ္ရေပသည္။

ဇပၸမာလာ၏ အဓိပၸာယ္မွာ တစ္ခုခုကုိ ရြတ္ဆုိေသာအခါ
အႀကိမ္ေပါင္းကုိ မွတ္သားရန္အတြက္ သီကုံးထားသည့္ အရာ၀တၳဳ ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။
ဟိႏၵဴဘာသာတြင္ ဗိႆႏုိးဂုိဏ္း၀င္တုိ႔သည္ ၁၀၈-လုံး ပုတီးကုိ အသုံးျပဳေလ့ ရွိၾက၏။
ျမန္မာတုိ႔ကလည္း ၁၀၈-လုံး ပုတီးကုိပင္ အသုံးျပဳ မ်ားၾကသည္။

ျမန္မာႏုိ္င္ငံ၌ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္
မည္သည့္ေခတ္က စတင္၍ အသုံးျပဳခဲ့သည္ဟု မသ္ိရေပ။
ပုဂံေခတ္ အပယ္ရတနာလုိဏ္ဂူဘုရားအတြင္း၌
ေတြ႕ရသည့္ နံရံေဆးေရး အေထာက္အထားမ်ားအရ
ဟိႏၵဴရေသ့ႀကီးမ်ားဟု ယူဆရေသာ ရေသ့ႀကီးမ်ား ပုံတုိ႔၌
စိပ္ပုတီးမ်ားကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားၾက၏။
ရေသ့တုိ႔သည္ စိပ္ပုတီးကုိ ကုိင္၍ မႏၲန္ရြတ္ေနဟန္ ရွိေပသည္။

အင္း၀ေခတ္တြင္မူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔လည္း စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳလာၾကၿပီ ျဖစ္သည္။
အင္း၀ေခတ္တြင္ ရာဇာဓိရာဇ္ႏွင့္ စႀကိဳသူျမတ္တုိ႔ ေတြ႕ဆုံပြဲ၌
သီတင္းသည္ ၃၀၀-တုိ႔က စိပ္ပုတီး ကုိယ္စီျဖင့္ လုိက္ပါရေၾကာင္း
သမုိင္းေဟာင္းတုိ႔၌ ေတြ႕ရွိရသည္။

ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ ဟိႏၵဴတုိ႔ အထံမွ စိပ္ပုတီးအသုံးကုိ နည္းယူ၍
အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။ ဤသုိ႔ က်င့္သုံးသည္ကုိ မွားသည္ဟု မဆုိႏုိင္ပါ။
မည္သည့္ အယူ၀ါဒမွ နည္းယူ၍ က်င့္သုံးသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔က
ဗုဒၶဘာသာ နည္းဟန္ျဖင့္ အသုံးျပဳျခင္းသာ ပဓာန ျဖစ္သည္။

ဟိႏၵဴတုိ႔က မႏၲန္ရြတ္ရာ၌ အသုံးျပဳသည္။
ဗုဒၶဘာသာတုိ႔က ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္ ရြတ္ပြားရာ၌ အသုံးျပဳသည္။
ဤသုိ႔ ျခားနားသြားၾကပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ ဂုဏ္ေတာ္အာ႐ုံ ပြားထုံရန္ အလုိ႔ငွာ
စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳသင့္ၾကပါသည္။
စႏၵရားသည္ ျမန္မာတုိ႔ တီထြင္ေသာ တူရိယာပစၥည္း မဟုတ္ေသာ္လည္း
ျမန္မာေတးကုိ တီးခတ္ရန္အတြက္ အသုံးျပဳခဲ့ ၾကသကဲ့သုိ႔ မွတ္ယူႏုိင္ေပသည္။

သုိ႔ရာတြင္ အခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္တုိ႔သည္ စိပ္ပုတီးႏွင့္ ပတ္သက္၍
ယုံၾကည္မႈ အပုိအကဲမ်ား ျဖစ္လာပါသည္။ နံ႔သာပုတီး၊ ၿဂိဳဟ္တုိင္ပုတီး၊
ဓာတ္သားပုတီး၊ ပန္းေပါင္းပုတီး၊ ဂမုန္းေပါင္းပုတီး စသည္ျဖင့္
စိတ္ကူးေပၚရာ တီထြင္၍ အသုံးျပဳလာၾကသည္။
စိပ္ပုတီး၏ တန္ခုိးကုိလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ယုံၾကည္လာၾကသည္။
ပုတီးကုိ ေရစိမ္ေသာက္လွ်င္ ဘာေရာဂါ ေပ်ာက္မည္ စသည္မ်ိဳး ျဖစ္၏။

အခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္တုိ႔လည္း ပုတီးေခါင္းမွ ႀကိဳးအဖ်ားကုိ ကုိင္ကာ
အသက္၀င္လာသေယာင္ ထင္ေအာင္ ေတာင္ရမ္း ေျမာက္ရမ္း လုပ္ၿပီး
ပရမ္းပတာ ေဟာကိန္းျဖင့္ လုပ္စားေနၾကသည္။
ဤယုံၾကည္မႈမ်ိဳးကား
သဘာ၀လြန္ ယုံၾကည္မႈ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ အစြန္းေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌
ဘုိးဘုိးေအာင္ဆုိသူ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဘုိးေတာ္ပုံ၌လည္းေကာင္း၊
အျခားပုဂိၢဳလ္္ပုံတုိ႔၌လည္းေကာင္း စိပ္ပုတီးထည့္၍ ထုလုပ္ ေရးဆြဲၾကသည္။
စိပ္ပုတီးသည္ ဤမွ် တြင္က်ယ္ေနၿပီ။
ထုိအထဲတြင္ ရွင္သီ၀လိပုံေတာ္ကုိ
စိပ္ပုတီးျဖင့္ ထုလုပ္ၾကသည္ကား မေလ်ာ္ကန္လွေပ။
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ရွင္သီ၀လိေခတ္က
စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳေလ့ မရွိေသာေၾကာင့္တည္း။
 
ေရစႀကဳိအရွင္ဧသိက၊ စစ္တမ္း - စာ ၁၅၆

Thursday, May 3, 2012

အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း မိတ္ဆက္


“အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း” 
စာအုပ္ေလးကုိ 
မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက 
ဆရာသမားေတာ္ခဲ့ဘူးသူ
ေမာင္သုသု (သု၀ဏၰဘူမိ) ေရးခဲ့တာပါ။
စာအုပ္ေလးကုိ 
၂၀၀၄ - ခုနစ္က ထုတ္ေ၀ခဲ့တာဆုိေတာ့ အေတာ္ေလးၾကာေနပါၿပီ။
ဖတ္ၿပီးစ ကတည္းက ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ မွတ္သားဖြယ္ေလးေတြပါတဲ့
ဒီစာအုပ္ေလးကုိ မွ်ေ၀ခ်င္ေနတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ မမွ်ေ၀ျဖစ္ခဲ့ဘူး။
ခုေတာ့ မအားလပ္တဲ့ၾကားက အားသေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာ
 ရသေလာက္ေလး ရုိက္ၿပီး မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါၿပီ။
အရင္ဆုံး ဒီစာအုပ္ေလးနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတဲ့
ကုိေရႊေသာင္း၀င္းရဲ႕ မိတ္ဆက္စာေလးကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါအုံး။
အခ်စ္ကုိ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ရျခင္းအေၾကာင္း
ကုိေရႊေသာင္း၀င္း
အသဲကြဲ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ပါ။
နာၾကည့္းမုန္းတီးစြာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေပါက္ကြဲသံစဥ္လည္း မဟုတ္ပါ။
အခ်စ္ကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးဖြင့္ဆုိၾကရာမွာ
ကဗ်ာဆရာ ကုိရင္ေရႊဗ်ဳိင္း (ေနနတ္သား) က ေျပာတယ္။
“အခ်စ္ဆုိတာ 
ကံေကာင္းသူတုိ႔အတြက္ ဆုလာဘ္၊ ကံဆုိးသူတုိ႔အတြက္ ၾကမၼာ” တဲ့။
ေလာကထဲမွာ ခ်သုံးရင္ တကယ္လက္ခံႏုိင္စရာ စကားေလးပါပဲ။
လွလည္းလွပါေပရဲ႕။

သုိ႔ေသာ္ .. တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္က အကုသိုလ္ ေသာမနႆအေၾကာင္း ဆရာက ေျပာျပတယ္။
အကုသုိလ္က မေကာင္းတရား၊ 
ေသာမနႆက ရႊင္လန္း၀မ္းေျမာက္မႈ အေကာင္းတရား။
ဒီေတာ့ အကုသုိလ္ ေသာမနႆဆုိတာ ဘယ္လုိေကာင္းတာလဲ။

ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ရဲ႕ အေျဖေလးကုိ ရြတ္ျပတယ္။
တကယ့္ မွတ္စရာပါ။
အကုသုိလ္ ေသာမနႆေကာင္းပုံက
ဖဲေစာင္ေလး အတူၿခဳံ
ဒူးေလးလုံး ဆုံ
မဘုတ္ဆုံ ဘယ္ညာေစာင္း
ေဘးသင့္ေအာင္ ေကာင္း …. တဲ့။

ဒါဆုိရင္ ကဗ်ာဆရာေျပာတဲ့ ဆုလာဘ္ဆုိတာ
ေဘးသင့္ေအာင္ေကာင္းတဲ့ ဆုလာဘ္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။
ၾကမၼာနဲ႔ေရာ ဘာထူးလုိ႔လဲ။

အခ်စ္ဆုိတာကုိ အျမင္အမ်ဳိးမ်ဳိး အေတြ႔အႀကဳံအမ်ဳိးမ်ဳိးအေပၚမွာ
အေျခခံၿပီး ဖြင့္ဆုိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ စာရႈသူမ်ားနဲ႔ ခံစားမႈခ်င္းတူခ်င္လည္း တူမယ္၊
မတူဘဲလည္း ရွိႏုိင္တယ္။
တူ မတူမွာ ပဓာနမဟုတ္။ 
ပဓာနဟုတ္သည္ကား 
ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား မွန္၊ မမွန္ဟူေသာ အခ်က္ပင္။

အခ်စ္မဲ့ဗုဒၶကေတာ့ အခ်စ္ကုိ သစၥာအျမင္နဲ႔သာ ဖြင့္ဆုိတယ္။
သစၥာဆုိတာ ထာ၀ရအမွန္တရားမဟုတ္လား။
အခ်စ္ဆုိတာ အေႏွာင္အဖြဲ႔တဲ့။ အေစးအေညွာ္တဲ့။ သမုဒယတဏွာတဲ့။
ဒီသမုဒယတဏွာေတြ 
အေႏွာင္အဖြဲ႔ အေစးအေညွာ္ေတြရွိေနရင္ ဘယ္မွာလြတ္လပ္မွာလဲ။
မလြတ္လပ္ရင္ေကာ ဘယ္မွာ ခ်မ္းသာႏုိင္မလဲ။

ဒီေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ဖက္တြယ္ထားရမယ့္ အရာလား။
စြန္႔လြတ္ရမယ့္အရာလားဆုိတာ
ဒီစာစဥ္ေလးက အေျဖေပးမွာေပါ့။