Tuesday, February 28, 2012

ထြက္ေျပးေပေတာ့



တတိယသံဂါယနာတင္ၿပီးေနာက္ အေသာကမင္းႀကီး သာသနာျပဳေစလႊတ္တဲ့
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနထဲမွာ သီရိလကၤာေခၚ သီဟုိဠ္ကြ်န္းလည္း ပါ၀င္တယ္။

ဒီသီဟုိဠ္ကြ်န္းကုိ အေသာကမင္းႀကီးက သူ႔ရဲ႕သားေတာ္ရဟန္းျဖစ္တဲ့
ရွင္မဟိႏၵနဲ႔ ေနာက္ပါရဟန္းငါးပါးကုိ ေစလႊတ္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘိကၡဳနီသာသနာထြန္းကားဘုိ႔အတြက္
သမီးျဖစ္သူ သံဃမိတၱာေထရီကုိလည္း ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။

သံဃမိတၱာေထရီ အိႏၵိယမွ သီဟုိဠ္ကၽြန္းကုိသြားေတာ့
ဗုဒၶဂါယာမွာ႐ွိတဲ့ မဟာေဗာဓိပင္မွ ေတာင္ကိုင္းကုိ ပြားယူကာ
သီဟိုဠ္သို႔ ပင္႔ေဆာင္ခဲ႔ပါတယ္။
သီဟိုဠ္ကၽြန္း အႏုရာဓၿမိဳ႔မွာ စိုက္ပ်ဳိးထားပါတယ္။
အဲ့ဒီ မဟာေဗာဓိပင္ (original) ဟာ
ယခုတိုင္ မ်ဳိးဆက္မျပတ္႐ွိေနပါေသးတယ္။

႐ွင္မဟိႏၵနဲ႔သံဃမိတၱာေထရီမတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ဦးေဆာင္ၿပီး
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ သာသနာျပဳလုိက္တာ ဘိကၡဳသာသနာ (ရဟန္းေတာ္မ်ား)နဲ႔
ဘိကၡဳနီသာသနာ (ရဟန္းမမ်ား) အေတာ္ထြန္းကားလာေၾကာင္းသိရပါတယ္။

ထုိေခတ္က ေဒ၀ါနံပိယတိႆမင္းဆုိသူက
မေထရ္မ်ား သီတင္းသုံးေနထုိင္ထုိင္ဘုိ႔
မဟာ၀ိဟာရေက်ာင္းတိုက္ကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ေစတီ၊ ပုထိုး၊ ေဗာဓိ၊ သိမ္၊ အရာမ္မ်ားကိုလည္း တည္ေဆာက္ပါတယ္။

ေနာက္မင္းမ်ားလက္ထက္မွာလည္း ဗုဒၶသာသနာကို ဆက္လက္အားေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာကို အထူးအားေပးတဲ့ မင္းမ်ားလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ ေပၚထြက္ခဲ႔တယ္။
ဒု႒ဂါမဏိမင္းဆုိတဲ့မင္းက ေလာဟပါသာဒေခၚ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးကိုတည္ေထာင္ပါတယ္။ မဟာေစတီႀကီးကိုလည္း တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းပါတယ္။

မဟာေစတီဆုိတာ
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ အခုထိ ထင္႐ွားတဲ့ ေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူပါ။

အဲ့ဒီေခတ္ေတြတုန္းက
ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္ႀကီးမ်ားလည္း အလြန္ေပၚထြန္းခဲ့ဘူးတယ္တဲ့။
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္မ်ားေပါမ်ားေၾကာင္းကုိ
အမ်ဳိးမ်ဳိးတင္စားေျပာဆုိေလ့ရွိၾကတယ္။
ၿမဳိ႔တုိင္းၿမဳိ႔တုိင္းရဲ႕ လမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္းမွာ
ရဟႏၱာမေထရ္မေရာက္ဖူးတဲ့လမ္းဆုိတာ မရွိဘူးတဲ့။

ဆုိလုိတာက ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား အလြန္မ်ားတယ္။
အလြန္မ်ားတဲ့ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား ဆြမ္းခံခ်ိန္ ဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိတယ္။
တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ ဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိေတာ့
လမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္း ေရာက္တာေပါ့။
ဒါကုိရည္ညႊန္းၿပီး ရဟႏၱာမေရာက္ဖူးတဲ့လမ္းဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ေျပာတာ။

ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား မ်ားျပားတာကုိ
ေနာက္တစ္မ်ဳိး တင္စားေျပာဆုိၾကေသးတယ္။
အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက စပါးေတြကုိ ရိပ္သိမ္းၿပီး
ေျခာက္ေသြ႔သြားေအာင္ ေနလွန္းၾကရတယ္။
ေကာင္းကင္မွာ စ်ာန္ပ်ံတဲ့ရဟႏၱာေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔
လွန္းထားတဲ့စပါးေပၚအရိပ္ထုိးကာ (အရိပ္က်ေရာက္ကာ)
စပါးေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျခာက္ေသြ႔ႏုိင္ဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။

ဒါလည္း အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ
ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ားေပါမ်ားတာကုိ ရည္ညြန္းေျပာဆုိတဲ့စကားပါ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္စဥ္ အခါတုန္းက
စာခ်ဆရာေတာ္တစ္ပါးေျပာတာကုိ သတိရမိတယ္။

သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဆုိတဲ့ပိဋကတ္သုံးပုံအျပင္
ပါဠိစာေပ၊ သကၠဋစာေပ၊ အဂၤလိပ္၊ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ျမန္မာစာ၊
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့သမုိင္းဘာသာရပ္ေတြကို သင္ယူရတယ္။
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့သမုိင္းဘာသာရပ္ကုိ သင္ယူရေတာ့
သီဟုိဠ္ကၽြန္းအေၾကာင္းလည္းသင္ယူရတာေပါ့။

တစ္ေန႔ စာခ်ဆရာေတာ္က သီဟုိဠ္ကၽြန္းအေၾကာင္းေျပာရင္း
အထက္ကေျပာခဲ့သလုိပဲ သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက
ရဟႏၱာေတြေပါမ်ားခဲ့ေၾကာင္း၊
ဒီလုိရဟႏၱာေပါမ်ားတာဟာ အထူးအဆန္းမဟုတ္ပါေၾကာင္း ေျပာၿပၿပီး
သူ႔အျမင္ကုိ အခုလုိဆက္ေျပာပါတယ္။
“ သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေတြ ရဟႏၱာျဖစ္တာ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္၊
ဘာျပဳလုိ႔တုန္းဆုိေတာ့
သီဟုိဠ္က ဒကာမေတြက အသားကမဲၿပီး အေတာ္အရုပ္ဆုိးၾကတာ” တဲ့။
စာခ်ဆရာေတာ္ ဟာသေႏွာေျပာခဲ့တာေလးပါ။

သီဟုိဠ္ကၽြန္း၊ ၀႗ဂါမဏိမင္းလက္ထက္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့သူေတြ
ထၾကြေသာင္းက်န္းၾကတယ္။ ေတာ္လွန္ၾကတယ္။ သူပုန္ထၾကတယ္ေပါ့။
မုိးကလည္းေခါင္လုိ႔ သီးႏွံရိကၡာရွားပါးကာ
ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ့ျပႆနာနဲ႔လည္း ႀကဳံခဲ့ရတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့သူပုန္ေတြ ထၾကြေသာင္းက်န္းေတာ့
ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ၾကရေတာ့တာေပါ့။

ဒါကုိ ဆင္ျခင္စဥ္းစားၾကည့္ရင္
ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္တဲ့ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့မင္း၊
ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့ရွင္ဘုရင္၊
ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့အစုိးရတက္လာၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ကေတာ့
သံဃာေတာ္ေတြ (အရင္ဆုံး) ထြက္ေျပးၾကေပေတာ့။
သတိရွိၾကပါေလ။

အဲ့ဒီေခတ္က စာေပေရးသားတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေသးေတာ့
ပိဋကတ္စာေပေတြကို ႏႈတ္ငုံသာေဆာင္ထားၾကရတာ။
ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနရခ်ိန္၊
အစာအာဟာရကလည္း လုံလုံငငမရျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကုိ အေတာ္ခဲခဲရင္းရင္း
ႏႈတ္ျမြက္ရြတ္ဆုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရတယ္။ မလြယ္ကူလွပါဘူး။

ဒုကၡမ်ဳိးစုံႀကဳံေတြ႔ေနရခ်ိန္ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကုိ
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ထုိေခတ္က သီဟုိဠ္အရွင္ျမတ္မ်ားကို
ဦးအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်မိပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးတင္မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိ ေရးသားမႈအတတ္ပညာမရွိေသးဘဲ (မရွိခဲ့ဘဲ)
ႏႈတ္ဆင္႔ကမ္း သယ္ေဆာင္ရတာဟာ အင္မတန္ တာ၀န္ႀကီးလွပါတယ္။
တကယ္လုိ႔ အခုလုိမ်ဳိးေဘးဒုကၡနဲ႔ျပန္ႀကဳံရရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ။
ဘုရားရွင္ပိဋကတ္ေတာ္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ပိဋကတ္ေတာ္အားလုံးကုိ စာေပျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ထားမွသာ
စိတ္ခ်ရမယ္လုိ႔ သီဟုိဠ္အရွင္ျမတ္မ်ား စဥ္းစားမိၾကတယ္။

စဥ္းစားမိသည့္အားေလွ်ာ္စြာ သီဟိုဠ္သံဃာ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္ေတြဟာ
ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို ေပလြာ႐ြက္ေပၚမွာ အကၡရာစာျဖင္႔ မွတ္တမ္းျပဳၿပီး
သံဂါယနာတင္ဘုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

၀႗ဂါမဏိမင္း သူပုန္ရန္ကုိ ျပန္လည္ႏွိမ္နင္းႏုိင္ၿပီး
ဒုတိယအႀကိမ္ထီးနန္းျပန္ရလာတဲ့အခ်ိန္ (101-77 BC)
အ႐ွင္မဟာဓမၼရကိၡတဦးေဆာင္တဲ့ ရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ငါးရာက
မလယဇနပုဒ္ အာေလာကလိုဏ္ဂူမွာ စတုတၳသံဂါယနာတင္ပြဲကို က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။
ပိဋကတ္ေဒသနာေတာ္ေတြကုိလည္း ေပထက္အကၡရာ တင္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။

ပိဋကတ္ေဒသနာေတာ္ေတြကို ေရးၿပီးမွတ္တမ္းတင္ျခင္းကုိ
ဒီစတုတၳသံဂါယနာတင္ပြဲက စတင္ခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိရမွာေပါ့။