Wednesday, February 29, 2012

ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ရဟန္းသံဃာ



ေမးခြန္း။             ။
 "ဟလုိ--ဒကာမၾကီး၊ မဂၤလာပါ။ ဦးဇင္းက သီရိလကၤာေရာက္
 ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ 
MSMA မွ ဦးဇင္းတပါးျဖစ္ပါတယ္။ 
အခု ဦးဇင္း ဒကာမၾကီးကုိ ေမးခ်င္တ့ဲ ေမးခြန္းကေတာ့ 
အခု အစုိးရလက္ထက္မွာ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေနန့ဲ
 ႏုိင္ငံေရးေတြမွာ မပါဝင္သင့္ဘူးလုိ႔ ေျပာလည္းေျပာေနတယ္။  ခ်ဳပ္လဲခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္၊ ေထာင္ခ် အက်ဥ္းခ်တာေတြလည္းရွိေနပါတယ္။ 
အဲဒီေတာ့ ဦးဇင္းတုိ႔လုိ ရဟန္းသံဃာေတြအေနန့ဲ
 ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါဝင္သင့္တယ္လုိ ့ဒကာမၾကီးအေနနဲ ့ျမင္ပါသလား။

အဲ---ေနာက္တခုက ကမၻာ့ဘယ္ေနရာကပဲျဖစ္ျဖစ္  ဘယ္ဘာသာဝင္--
ဘယ္ဘာသာတရားတုိင္းပဲျဖစ္ျဖစ္  လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ ့သာသနာျပဳေစခ်င္ပါတယ္။ ဦးဇင္းတုိ ့ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ဘာသာတရားမွ ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္မရွိဘူးလုိ႔ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ ထင္ပါတယ္။ 
အဲဒီအေပၚမွာေကာ ဒကာမၾကီးအေနနဲ႔ ဘယ္လုိသုံးသပ္ မိပါသလဲ။"

" ကဲ---ဦးခင္ေမာင္စုိးေရ--
အရွင္ရာဇိႏၵာလကၤာရကေတာ့ အဲဒီလုိ ေမးခြန္းထုတ္ခ့ဲ တာေပါ့ခင္ဗ်ား--။"

"ဟုတ္က့ဲ--ကုိဉာဏ္ဝင္းေအာင္ေရ-
-ေရႊဝါေရာင္သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ၾကြခ်ီမႈေၾကာင့္ ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ခံရျပီး  ျပန္လြတ္လာတ့ဲကုိယ္ေတာ္ေတြ သီတင္းသုံးေနထုိင္စရာေက်ာင္းမရွိတ့ဲသတင္း
 အခုတေလာ ၾကားေနရခ်ိန္မွာ ဒီေမးခြန္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘယ္လုိေျဖဆုိေလွ်ာက္ထားသလဲ ဆုိတာ
 စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲခင္ဗ်ား"

"ဟုတ္က့ဲ--ဦးခင္ေမာင္စုိးေရ--အခုေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရ့ဲအေျဖကုိ 
က်ေနာ္တုိ႔ နားဆင္ရေအာင္လား ခင္ဗ်ား"

"ဟုတ္က့ဲ"

အေျဖ။ ။ 
"ႏုိင္ငံေရး"ဆုိတာကုိ အဓိပၸါယ္ေဖာ္တာေတြကေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲဘုရား။
 တပည့္ေတာ္မတုိ႔ကေတာ့ "ႏုိင္ငံေရး" ဆုိတာ ႏုိင္ငံရ့ဲအေရး၊ တုိ္င္းသူျပည္သားေတြရ့ဲအေရးလုိ႔ သေဘာ ထားပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ႏုိင္ငံေကာင္းဖုိ႔အတြက္၊ တုိင္းသူျပည္သားေတြေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ရဟန္း သံဃာေတြ လုပ္ေဆာင္တာကုိ အျပစ္ျမင္စရာမရွိဘူးလုိ ့ယုံၾကည္ပါတယ္ဘုရား---။ 

လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ ့သာသနာျပဳတယ္ဆုိတာကေတာ့ 
သာသနာ့ဝန္ထမ္းမ်ားရ့ဲ လုပ္ပုိင္ခြင့္ျဖစ္ရပါမယ္ ဘုရား။ 
တပည့္ေတာ္မတုိ႔ႏုိင္ငံမွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ျပည့္ျပည့္ဝဝမရသေရႊ႕ 
သာသနာ့ဝန္ထမ္းေတြ လည္းသာသနာေရးကုိ 
လြတ္လြတ္လပ္လြတ္လုပ္ပုိင္ခြင့္ရမယ္လုိ ့မထင္ပါဘူးဘုရား။ 

ေဖာ္ျပထားတ့ဲေမးခြန္း ႏွင့္အေျဖကေတာ့
 လြတ္လပ္တ့ဲအာရွအသံ RFA ၏ လူထုႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ အစီအစဥ္မွာ
 ဇန္နဝါရီ ၂၈၊ ၂ဝ၁၁ တြင္ထုတ္လႊင့္သြားေသာ
 အေမးအေျဖမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလလႈိင္းေပၚက စကားလုံးေတြကုိ စာလုံးအျဖစ္မွတ္တမ္းျပဳသူ----အမရဒီပ
၂-၂၇-၂ဝ၁၂

Credit: http://amaradipa.blogspot.com/

Tuesday, February 28, 2012

ထြက္ေျပးေပေတာ့



တတိယသံဂါယနာတင္ၿပီးေနာက္ အေသာကမင္းႀကီး သာသနာျပဳေစလႊတ္တဲ့
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနထဲမွာ သီရိလကၤာေခၚ သီဟုိဠ္ကြ်န္းလည္း ပါ၀င္တယ္။

ဒီသီဟုိဠ္ကြ်န္းကုိ အေသာကမင္းႀကီးက သူ႔ရဲ႕သားေတာ္ရဟန္းျဖစ္တဲ့
ရွင္မဟိႏၵနဲ႔ ေနာက္ပါရဟန္းငါးပါးကုိ ေစလႊတ္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘိကၡဳနီသာသနာထြန္းကားဘုိ႔အတြက္
သမီးျဖစ္သူ သံဃမိတၱာေထရီကုိလည္း ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။

သံဃမိတၱာေထရီ အိႏၵိယမွ သီဟုိဠ္ကၽြန္းကုိသြားေတာ့
ဗုဒၶဂါယာမွာ႐ွိတဲ့ မဟာေဗာဓိပင္မွ ေတာင္ကိုင္းကုိ ပြားယူကာ
သီဟိုဠ္သို႔ ပင္႔ေဆာင္ခဲ႔ပါတယ္။
သီဟိုဠ္ကၽြန္း အႏုရာဓၿမိဳ႔မွာ စိုက္ပ်ဳိးထားပါတယ္။
အဲ့ဒီ မဟာေဗာဓိပင္ (original) ဟာ
ယခုတိုင္ မ်ဳိးဆက္မျပတ္႐ွိေနပါေသးတယ္။

႐ွင္မဟိႏၵနဲ႔သံဃမိတၱာေထရီမတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ဦးေဆာင္ၿပီး
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ သာသနာျပဳလုိက္တာ ဘိကၡဳသာသနာ (ရဟန္းေတာ္မ်ား)နဲ႔
ဘိကၡဳနီသာသနာ (ရဟန္းမမ်ား) အေတာ္ထြန္းကားလာေၾကာင္းသိရပါတယ္။

ထုိေခတ္က ေဒ၀ါနံပိယတိႆမင္းဆုိသူက
မေထရ္မ်ား သီတင္းသုံးေနထုိင္ထုိင္ဘုိ႔
မဟာ၀ိဟာရေက်ာင္းတိုက္ကို ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ေစတီ၊ ပုထိုး၊ ေဗာဓိ၊ သိမ္၊ အရာမ္မ်ားကိုလည္း တည္ေဆာက္ပါတယ္။

ေနာက္မင္းမ်ားလက္ထက္မွာလည္း ဗုဒၶသာသနာကို ဆက္လက္အားေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာကို အထူးအားေပးတဲ့ မင္းမ်ားလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ ေပၚထြက္ခဲ႔တယ္။
ဒု႒ဂါမဏိမင္းဆုိတဲ့မင္းက ေလာဟပါသာဒေခၚ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးကိုတည္ေထာင္ပါတယ္။ မဟာေစတီႀကီးကိုလည္း တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းပါတယ္။

မဟာေစတီဆုိတာ
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ အခုထိ ထင္႐ွားတဲ့ ေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူပါ။

အဲ့ဒီေခတ္ေတြတုန္းက
ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္ႀကီးမ်ားလည္း အလြန္ေပၚထြန္းခဲ့ဘူးတယ္တဲ့။
သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္မ်ားေပါမ်ားေၾကာင္းကုိ
အမ်ဳိးမ်ဳိးတင္စားေျပာဆုိေလ့ရွိၾကတယ္။
ၿမဳိ႔တုိင္းၿမဳိ႔တုိင္းရဲ႕ လမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္းမွာ
ရဟႏၱာမေထရ္မေရာက္ဖူးတဲ့လမ္းဆုိတာ မရွိဘူးတဲ့။

ဆုိလုိတာက ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား အလြန္မ်ားတယ္။
အလြန္မ်ားတဲ့ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား ဆြမ္းခံခ်ိန္ ဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိတယ္။
တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ ဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိေတာ့
လမ္းတုိင္းလမ္းတုိင္း ေရာက္တာေပါ့။
ဒါကုိရည္ညႊန္းၿပီး ရဟႏၱာမေရာက္ဖူးတဲ့လမ္းဆုိတာ မရွိဘူးလုိ႔ေျပာတာ။

ရဟႏၱာမေထရ္ျမတ္မ်ား မ်ားျပားတာကုိ
ေနာက္တစ္မ်ဳိး တင္စားေျပာဆုိၾကေသးတယ္။
အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက စပါးေတြကုိ ရိပ္သိမ္းၿပီး
ေျခာက္ေသြ႔သြားေအာင္ ေနလွန္းၾကရတယ္။
ေကာင္းကင္မွာ စ်ာန္ပ်ံတဲ့ရဟႏၱာေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔
လွန္းထားတဲ့စပါးေပၚအရိပ္ထုိးကာ (အရိပ္က်ေရာက္ကာ)
စပါးေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျခာက္ေသြ႔ႏုိင္ဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။

ဒါလည္း အဲ့ဒီေခတ္တုန္းက သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ
ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ားေပါမ်ားတာကုိ ရည္ညြန္းေျပာဆုိတဲ့စကားပါ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္စဥ္ အခါတုန္းက
စာခ်ဆရာေတာ္တစ္ပါးေျပာတာကုိ သတိရမိတယ္။

သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဆုိတဲ့ပိဋကတ္သုံးပုံအျပင္
ပါဠိစာေပ၊ သကၠဋစာေပ၊ အဂၤလိပ္၊ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ျမန္မာစာ၊
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့သမုိင္းဘာသာရပ္ေတြကို သင္ယူရတယ္။
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့သမုိင္းဘာသာရပ္ကုိ သင္ယူရေတာ့
သီဟုိဠ္ကၽြန္းအေၾကာင္းလည္းသင္ယူရတာေပါ့။

တစ္ေန႔ စာခ်ဆရာေတာ္က သီဟုိဠ္ကၽြန္းအေၾကာင္းေျပာရင္း
အထက္ကေျပာခဲ့သလုိပဲ သီဟုိဠ္ကၽြန္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက
ရဟႏၱာေတြေပါမ်ားခဲ့ေၾကာင္း၊
ဒီလုိရဟႏၱာေပါမ်ားတာဟာ အထူးအဆန္းမဟုတ္ပါေၾကာင္း ေျပာၿပၿပီး
သူ႔အျမင္ကုိ အခုလုိဆက္ေျပာပါတယ္။
“ သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေတြ ရဟႏၱာျဖစ္တာ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္၊
ဘာျပဳလုိ႔တုန္းဆုိေတာ့
သီဟုိဠ္က ဒကာမေတြက အသားကမဲၿပီး အေတာ္အရုပ္ဆုိးၾကတာ” တဲ့။
စာခ်ဆရာေတာ္ ဟာသေႏွာေျပာခဲ့တာေလးပါ။

သီဟုိဠ္ကၽြန္း၊ ၀႗ဂါမဏိမင္းလက္ထက္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့သူေတြ
ထၾကြေသာင္းက်န္းၾကတယ္။ ေတာ္လွန္ၾကတယ္။ သူပုန္ထၾကတယ္ေပါ့။
မုိးကလည္းေခါင္လုိ႔ သီးႏွံရိကၡာရွားပါးကာ
ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ့ျပႆနာနဲ႔လည္း ႀကဳံခဲ့ရတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္တဲ့သူပုန္ေတြ ထၾကြေသာင္းက်န္းေတာ့
ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ၾကရေတာ့တာေပါ့။

ဒါကုိ ဆင္ျခင္စဥ္းစားၾကည့္ရင္
ဗုဒၶဘာသာကုိးကြယ္တဲ့ႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့မင္း၊
ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့ရွင္ဘုရင္၊
ဗုဒၶဘာသာကုိ မယုံၾကည္တဲ့အစုိးရတက္လာၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ကေတာ့
သံဃာေတာ္ေတြ (အရင္ဆုံး) ထြက္ေျပးၾကေပေတာ့။
သတိရွိၾကပါေလ။

အဲ့ဒီေခတ္က စာေပေရးသားတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေသးေတာ့
ပိဋကတ္စာေပေတြကို ႏႈတ္ငုံသာေဆာင္ထားၾကရတာ။
ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနရခ်ိန္၊
အစာအာဟာရကလည္း လုံလုံငငမရျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကုိ အေတာ္ခဲခဲရင္းရင္း
ႏႈတ္ျမြက္ရြတ္ဆုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရတယ္။ မလြယ္ကူလွပါဘူး။

ဒုကၡမ်ဳိးစုံႀကဳံေတြ႔ေနရခ်ိန္ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကုိ
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ထုိေခတ္က သီဟုိဠ္အရွင္ျမတ္မ်ားကို
ဦးအႀကိမ္ႀကိမ္ခ်မိပါတယ္။ ေက်းဇူးအထူးတင္မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိ ေရးသားမႈအတတ္ပညာမရွိေသးဘဲ (မရွိခဲ့ဘဲ)
ႏႈတ္ဆင္႔ကမ္း သယ္ေဆာင္ရတာဟာ အင္မတန္ တာ၀န္ႀကီးလွပါတယ္။
တကယ္လုိ႔ အခုလုိမ်ဳိးေဘးဒုကၡနဲ႔ျပန္ႀကဳံရရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ။
ဘုရားရွင္ပိဋကတ္ေတာ္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ပိဋကတ္ေတာ္အားလုံးကုိ စာေပျဖင့္မွတ္တမ္းတင္ထားမွသာ
စိတ္ခ်ရမယ္လုိ႔ သီဟုိဠ္အရွင္ျမတ္မ်ား စဥ္းစားမိၾကတယ္။

စဥ္းစားမိသည့္အားေလွ်ာ္စြာ သီဟိုဠ္သံဃာ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္ေတြဟာ
ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို ေပလြာ႐ြက္ေပၚမွာ အကၡရာစာျဖင္႔ မွတ္တမ္းျပဳၿပီး
သံဂါယနာတင္ဘုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

၀႗ဂါမဏိမင္း သူပုန္ရန္ကုိ ျပန္လည္ႏွိမ္နင္းႏုိင္ၿပီး
ဒုတိယအႀကိမ္ထီးနန္းျပန္ရလာတဲ့အခ်ိန္ (101-77 BC)
အ႐ွင္မဟာဓမၼရကိၡတဦးေဆာင္တဲ့ ရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ငါးရာက
မလယဇနပုဒ္ အာေလာကလိုဏ္ဂူမွာ စတုတၳသံဂါယနာတင္ပြဲကို က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။
ပိဋကတ္ေဒသနာေတာ္ေတြကုိလည္း ေပထက္အကၡရာ တင္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။

ပိဋကတ္ေဒသနာေတာ္ေတြကို ေရးၿပီးမွတ္တမ္းတင္ျခင္းကုိ
ဒီစတုတၳသံဂါယနာတင္ပြဲက စတင္ခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိရမွာေပါ့။

Monday, February 27, 2012

Why I Am Not A Christian (4)

Bertrand Russell
The Argument for the Remedying of Injustice
Then there is another very curious form of moral argument, which is this: they say that the existence of God is required in order to bring justice into the world. In the part of this universe that we know there is great injustice, and often the good suffer, and often the wicked prosper, and one hardly knows which of those is the more annoying; but if you are going to have justice in the universe as a whole you have to suppose a future life to redress the balance of life here on earth. So they say that there must be a God, and there must be Heaven and Hell in order that in the long run there may be justice.

That is a very curious argument. If you looked at the matter from a scientific point of view, you would say, "After all, I only know this world. I do not know about the rest of the universe, but so far as one can argue at all on probabilities one would say that probably this world is a fair sample, and if there is injustice here the odds are that there is injustice elsewhere also." Supposing you got a crate of oranges that you opened, and you found all the top layer of oranges bad, you would not argue, "The underneath ones must be good, so as to redress the balance." You would say, "Probably the whole lot is a bad consignment"; and that is really what a scientific person would argue about the universe. He would say, "Here we find in this world a great deal of injustice, and so far as that goes that is a reason for supposing that justice does not rule in the world; and therefore so far as it goes it affords a moral argument against deity and not in favor of one." Of course I know that the sort of intellectual arguments that I have been talking to you about are not what really moves people. What really moves people to believe in God is not any intellectual argument at all. Most people believe in God because they have been taught from early infancy to do it, and that is the main reason.

Then I think that the next most powerful reason is the wish for safety, a sort of feeling that there is a big brother who will look after you. That plays a very profound part in influencing people's desire for a belief in God.

The Character of Christ
I now want to say a few words upon a topic which I often think is not quite sufficiently dealt with by Rationalists, and that is the question whether Christ was the best and the wisest of men. It is generally taken for granted that we should all agree that that was so. I do not myself. I think that there are a good many points upon which I agree with Christ a great deal more than the professing Christians do. I do not know that I could go with Him all the way, but I could go with Him much further than most professing Christians can.

You will remember that He said, "Resist not evil: but whosoever shall smite thee on thy right cheek, turn to him the other also." That is not a new precept or a new principle. It was used by Lao-tse and Buddha some 500 or 600 years before Christ, but it is not a principle which as a matter of fact Christians accept. I have no doubt that the present prime minister [Stanley Baldwin], for instance, is a most sincere Christian, but I should not advise any of you to go and smite him on one cheek. I think you might find that he thought this text was intended in a figurative sense.

Then there is another point which I consider excellent. You will remember that Christ said, "Judge not lest ye be judged." That principle I do not think you would find was popular in the law courts of Christian countries. I have known in my time quite a number of judges who were very earnest Christians, and none of them felt that they were acting contrary to Christian principles in what they did. Then Christ says, "Give to him that asketh of thee, and from him that would borrow of thee turn not thou away." That is a very good principle. Your Chairman has reminded you that we are not here to talk politics, but I cannot help observing that the last general election was fought on the question of how desirable it was to turn away from him that would borrow of thee, so that one must assume that the Liberals and Conservatives of this country are composed of people who do not agree with the teaching of Christ, because they certainly did very emphatically turn away on that occasion.

Then there is one other maxim of Christ which I think has a great deal in it, but I do not find that it is very popular among some of our Christian friends. He says, "If thou wilt be perfect, go and sell that which thou hast, and give to the poor." That is a very excellent maxim, but, as I say, it is not much practised. All these, I think, are good maxims, although they are a little difficult to live up to. I do not profess to live up to them myself; but then, after all, it is not quite the same thing as for a Christian.

Defects in Christ's Teaching
Having granted the excellence of these maxims, I come to certain points in which I do not believe that one can grant either the superlative wisdom or the superlative goodness of Christ as depicted in the Gospels; and here I may say that one is not concerned with the historical question. Historically it is quite doubtful whether Christ ever existed at all, and if He did we do not know anything about him, so that I am not concerned with the historical question, which is a very difficult one.

I am concerned with Christ as He appears in the Gospels, taking the Gospel narrative as it stands, and there one does find some things that do not seem to be very wise. For one thing, he certainly thought that His second coming would occur in clouds of glory before the death of all the people who were living at that time. There are a great many texts that prove that. He says, for instance, "Ye shall not have gone over the cities of Israel till the Son of Man be come." Then he says, "There are some standing here which shall not taste death till the Son of Man comes into His kingdom"; and there are a lot of places where it is quite clear that He believed that His second coming would happen during the lifetime of many then living. That was the belief of His earlier followers, and it was the basis of a good deal of His moral teaching. When He said, "Take no thought for the morrow," and things of that sort, it was very largely because He thought that the second coming was going to be very soon, and that all ordinary mundane affairs did not count. I have, as a matter of fact, known some Christians who did believe that the second coming was imminent. I knew a parson who frightened his congregation terribly by telling them that the second coming was very imminent indeed, but they were much consoled when they found that he was planting trees in his garden.

The early Christians did really believe it, and they did abstain from such things as planting trees in their gardens, because they did accept from Christ the belief that the second coming was imminent. In that respect, clearly He was not so wise as some other people have been, and He was certainly not superlatively wise.

Credit: http://users.drew.edu/~jlenz/whynot.html
Picture: http://think-and-grow-rich-ebook.com/training/anatomy-of-a-problem/process-of-problems/

Sunday, February 26, 2012

ေရႊႏုိင္ငံ



အေသာကမင္းႀကီးနဲ႔ ရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္တုိ႔
လက္တြဲညီညီ တတိယသဂၤါယနာတင္ပြဲဆင္ယင္က်င္းပၿပီးေနာက္
သာသနာ့သမုိင္းမွာ အင္မတန္အေရးပါတဲ့
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသာသနာျပဳေစလႊတ္ျခင္းလုပ္ငန္းႀကီးကုိ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

ကုိးတုိင္းကုိးဌာနထဲမွာ ရွင္ေသာဏနဲ႔ရွင္ဥတၱရတုိ႔သာသနာျပဳၾကြတဲ့ေနရာကုိ
သု၀ဏၰဘူမိလုိ႔ေခၚတယ္။ ဒီသု၀ဏၰဘူမိဆုိတာ
အခုေခတ္ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ ဆုမၾတားကၽြန္း၊ ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္းရွိ အခ်ဳိ႕ေနရာနဲ႔
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းရွိ သထုံၿမဳိ႕တ၀ုိက္ကုိ ဆုိလုိေၾကာင္း
သမုိင္းဆရာတုိ႔ ေျပာဆုိၾကပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားမ်ားကလည္း
သု၀ဏၰဘူမိ (ေရႊႏုိင္ငံ) ဆုိတာ ျမန္မာျပည္ကုိ ေခၚတာလုိ႔
မွတ္ယူခဲ့တယ္။ သု၀ဏၰဘူမိ (ေရႊႏုိင္ငံ) ဆုိတဲ့နာမည္ေလးကုိ
အေတာ္သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါမွာေတာ့ သု၀ဏၰဘူမိ (ေရႊႏုိင္ငံ) ဆုိတာ
ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ကုိယ္စားျပဳသြားပါၿပီ။

ဘာလုိ႔လဲ
ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမဳိ႕ေတာ္အနီးတည္ေဆာက္လုိက္တဲ့
အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္နာမည္ကုိ သု၀ဏၰဘူမိ လုိ႔နာမည္ေပးလုိက္လုိ႔ပါဘဲ။
ကမၻာသူ ကမၻာသားလူအမ်ားက ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြက
ဘန္ေကာက္ ေလဆိပ္ႀကီးကုိ ေရာက္ရင္
သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္ ဆုိတဲ့စကားလုံး သူတုိ႔ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရာက္သြားၿပီ။
သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္ဆုိတာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အသိ
သူတုိ႔ဦးေဏွာက္ထဲေရာက္သြားၿပီ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီသု၀ဏၰဘူမိ ဆုိတဲ့နာမည္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိယ္စားမဟုတ္ေတာ့ပဲနဲ႔
ထုိင္းႏုိင္ငံကုိယ္စားျဖစ္သြားၿပီလုိ႔ေျပာတာ။
တနည္းအားျဖင့္ ေရႊႏုိင္ငံသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမဟုတ္ေတာ့ဘဲ
ထုိင္းႏုိင္ငံျဖစ္သြားတာပါ။

ဒါတင္လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။
ျမန္မာႏွစ္ကူးနဲ႔ထုိင္းႏွစ္ကူးက အတူတူပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းပဲ။
ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ႏုိင္ငံေတြက
ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လုိ႔ ႏွစ္သစ္ကူးၾကရာမွာ အခ်ိန္တူၾကတယ္။
ႏွစ္ကူးအခါမွာ သႀကၤန္ပြဲကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာက်င္းပသလုိ
ထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း က်င္းပတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ေရေလာင္းၾကတာပဲ။
ထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း ေရေလာင္းၾကတာပဲ။

ျမန္မာႏွစ္ကူး ျမန္မာသႀကၤန္က ထုိင္းႏွစ္ကူး ထုိင္းသႀကၤန္ထက္
ပုိေရွးက်မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ပုိစည္ကားမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ပုိၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိမယ္လုိ႔လည္း ထင္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီလုိေရွးက်တဲ့ ပုိစည္ကားတဲ့ ပုိၿပီးအဓိပၸါယ္ရွိတဲ့
ျမန္မာသႀကၤန္ႀကီးကုိ ကမၻာကုိ သိေအာင္
ကမၻာႀကီးသိသြားေအာင္ ျမန္မာႏုိင္ငံက လူေတြ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။
ထုိင္းႏုိင္ငံ ႏွစ္ကူး သႀကၤန္ေရေလာင္းပြဲကုိ
ထုိင္းႏုိင္ငံက လူေတြက ကမၻာကုိသိေအာင္လုပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္
ဒီသႀကၤန္ေရေလာင္းပြဲဟာ ျမန္မာ့ရုိးရာမဟုတ္ေတာ့ပဲနဲ႔
ထုိင္းရုိးရာျဖစ္သြားပါတယ္။
သႀကၤန္ရုိးရာဟာ ထုိင္းရုိးရာျဖစ္တယ္လုိ႔ ကမၻာက သိသြားပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက သႀကၤန္ေရေလာင္းပြဲဟာ ထုိင္းရုိးရာျဖစ္တယ္၊
ျမန္မာမ်ားက မိတၱဴကူးတာလုိ႔ ကမၻာကနားလည္လက္ခံသြားတယ္။
ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ထုိင္းေတြက သူတုိ႔ သႀကၤန္ေရေလာင္းပြဲကုိ
ကမၻာကုိ သိေအာင္ ျမန္မာရဲ႕အရင္ျပႏုိင္လုိ႔ပဲ။
ျမန္မာက ျမန္မာႏွစ္ကူးသႀကၤန္ေရေလာင္းပြဲကုိ
ကမၻာကုိ သိေအာင္ မျပႏုိင္လုိ႔ပဲ။

ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ မီဒီယာ အားသာမႈ၊ အားနည္းမႈ
စီးပြါးေရး အားသာမႈ၊ အားနည္းမႈ၊
ပြင့္လင္းမႈ အားသာမႈ အားနည္းမႈ စသည္တုိ႔ ကြာသြားတာပဲ။

ဒါတင္လား။ မကပါဘူး။
အစားအေသာက္မွာလည္း အတူတူပါဘဲ။
ထုိင္း အစားအေသာက္ေတြထဲမွာ
ျမန္မာျပည္က အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတူတာေတြ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။
မုန္႔တီလုိဟာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိတယ္။
မုန္႔ဟင္းခါးလုိ ဟာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိတယ္။
တျခားႏုိင္ငံေတြမွာရွိတဲ့ ထုိင္းစားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ
မုန္႔တီလုိဟာမ်ဳိး မုန္႔ဟင္းခါးလုိဟာမ်ဳိးေတြကုိ ထုိင္းစာဆုိၿပီး ေရာင္းေနၿပီ။

ဒါေတြက ျမန္မာအစားအစာေတြဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ထုိင္းက လက္ဦးမႈယူၿပီး
ထုိင္းစာဆုိၿပီး ႏုိင္ငံတကာမွာရွိတဲ့ဆုိင္ေတြမွာ တင္ေရာင္းကုန္ၿပီ။
ကမၻာက မုန္႔တီလုိ မုန္႔ဟင္းခါးလုိ မနက္စာ အစားအစာကုိ
ထုိင္းစာဆုိၿပီး နားလည္သြားၾကၿပီ၊ သိသြားၾကၿပီ။
ဘယ္ႏုိင္ငံသြားၿပီး ဘယ္လုိျမန္မာႀကီးကျဖစ္ျဖစ္
အဲ့လုိဟာမ်ဳိးကို ျမန္မာအစားအစာပါဗ် လုိ႔ေအာ္ေရာင္းေပမဲ့
ျမန္မာအစားအစာလုိ႔ လက္ခံမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

သု၀ဏၰဘူမိ ဆုိလုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမဳိ႕နားမွာရွိတဲ့
သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္နဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး စဥ္းစားမိတာေတြပါ။

Saturday, February 25, 2012

Why I Am Not A Christian (3)


Bertrand Russell
The Argument from Design

The next step in the process brings us to the argument from design. You all know the argument from design: everything in the world is made just so that we can manage to live in the world, and if the world was ever so little different, we could not manage to live in it. That is the argument from design. It sometimes takes a rather curious form; for instance, it is argued that rabbits have white tails in order to be easy to shoot. I do not know how rabbits would view that application. It is an easy argument to parody. You all know Voltaire's remark, that obviously the nose was designed to be such as to fit spectacles. That sort of parody has turned out to be not nearly so wide of the mark as it might have seemed in the eighteenth century, because since the time of Darwin we understand much better why living creatures are adapted to their environment. It is not that their environment was made to be suitable to them but that they grew to be suitable to it, and that is the basis of adaptation. There is no evidence of design about it.

 When you come to look into this argument from design, it is a most astonishing thing that people can believe that this world, with all the things that are in it, with all its defects, should be the best that omnipotence and omniscience have been able to produce in millions of years. I really cannot believe it. Do you think that, if you were granted omnipotence and omniscience and millions of years in which to perfect your world, you could produce nothing better than the Ku Klux Klan or the Fascists? Moreover, if you accept the ordinary laws of science, you have to suppose that human life and life in general on this planet will die out in due course: it is a stage in the decay of the solar system; at a certain stage of decay you get the sort of conditions of temperature and so forth which are suitable to protoplasm, and there is life for a short time in the life of the whole solar system. You see in the moon the sort of thing to which the earth is tending -- something dead, cold, and lifeless.

 I am told that that sort of view is depressing, and people will sometimes tell you that if they believed that, they would not be able to go on living. Do not believe it; it is all nonsense. Nobody really worries about much about what is going to happen millions of years hence. Even if they think they are worrying much about that, they are really deceiving themselves. They are worried about something much more mundane, or it may merely be a bad digestion; but nobody is really seriously rendered unhappy by the thought of something that is going to happen to this world millions and millions of years hence. Therefore, although it is of course a gloomy view to suppose that life will die out -- at least I suppose we may say so, although sometimes when I contemplate the things that people do with their lives I think it is almost a consolation -- it is not such as to render life miserable. It merely makes you turn your attention to other things. 

The Moral Arguments for Deity

Now we reach one stage further in what I shall call the intellectual descent that the Theists have made in their argumentations, and we come to what are called the moral arguments for the existence of God. You all know, of course, that there used to be in the old days three intellectual arguments for the existence of God, all of which were disposed of by Immanuel Kant in the Critique of Pure Reason; but no sooner had he disposed of those arguments than he invented a new one, a moral argument, and that quite convinced him. He was like many people: in intellectual matters he was skeptical, but in moral matters he believed implicitly in the maxims that he had imbibed at his mother's knee. That illustrates what the psychoanalysts so much emphasize -- the immensely stronger hold upon us that our very early associations have than those of later times.

 Kant, as I say, invented a new moral argument for the existence of God, and that in varying forms was extremely popular during the nineteenth century. It has all sorts of forms. One form is to say there would be no right or wrong unless God existed. I am not for the moment concerned with whether there is a difference between right and wrong, or whether there is not: that is another question. The point I am concerned with is that, if you are quite sure there is a difference between right and wrong, then you are in this situation: Is that difference due to God's fiat or is it not? If it is due to God's fiat, then for God himself there is no difference between right and wrong, and it is no longer a significant statement to say that God is good. If you are going to say, as theologians do, that God is good, you must then say that right and wrong have some meaning which is independent of God's fiat, because God's fiats are good and not bad independently of the mere fact that he made them. If you are going to say that, you will then have to say that it is not only through God that right and wrong came into being, but that they are in their essence logically anterior to God. You could, of course, if you liked, say that there was a superior deity who gave orders to the God that made this world, or could take up the line that some of the gnostics took up -- a line which I often thought was a very plausible one -- that as a matter of fact this world that we know was made by the devil at a moment when God was not looking. There is a good deal to be said for that, and I am not concerned to refute it.


Credit: http://users.drew.edu/~jlenz/whynot.html


Friday, February 24, 2012

ေရြအ၊ ေရႊဘ



ရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္နဲ႔ အေသာကမင္းႀကီးတုိ႔
ဆရာဒကာလက္တြဲညီညီ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းေရးကုိ
ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲႀကီးကုိလည္း ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အနာဂတ္သာသနာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
အေသာကမင္းႀကီး ရတက္မေအးျဖစ္ပုံေပၚပါတယ္။
ဒီအတြက္ ျပည္ပသာသနာျပဳေစလႊတ္ဖုိ႔ စီစဥ္တယ္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ တုိင္းေဒသႀကီး ၉-ခုသုိ႔ သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသာသနာျပဳေစလႊတ္တယ္လုိ႔ လူသိမ်ားတယ္။

ကုိးတုိင္းကုိးဌာနမွာ
အရွင္ေသာဏနဲ႔ အရွင္ဥတၱရမေထရ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္တဲ့ သာသနာျပဳအဖြဲ႕က
သု၀ဏၰဘုမိၼသုိ႔ ၾကြေရာက္ သာသနာျပဳၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက သု၀ဏၰဘူမိလုိ႔ေခၚတဲ့အရပ္ေဒသမွာ
ဘီလူးေဘးေသာင္းၾကမ္းတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။
ဘီလူးေတြက လူေတြကို အၿမဲတမ္း၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ေနတဲ့အခ်ိန္
သာသနာျပဳၾကြလာတဲ့မေထရ္ႏွစ္ပါးက ဘီလူးေဘးရန္မွ ကာကြယ္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သာသနာျပဳမေထရ္ႏွစ္ပါးဟာ
လူေတြရဲ႕ အားထားယုံၾကည္မႈရရွိလာတယ္။
လူေတြကုိ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေဟာၾကားေပးပါတယ္။
သရဏဂုံသုံးပါးေဆာက္တည္ေစပါတယ္။
မေထရ္ႏွစ္ပါးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
သာသနာ့ေဘာင္၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့မွတ္ခဲ့ရတဲ့အ႒ကထာက်မ္းေတြထဲမွာ
ေဖာ္ျပထားတာ ဒီေလာက္ပဲ။
သု၀ဏၰဘူမိဆုိတာ ဘယ္ေနရာက ဘာလူမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္ဆုိတာ
တိတိပပေဖာ္ျပမထားဘူး။

တခ်ဳိ႔ ျမန္မာရာဇ၀င္ သာသနာ၀င္စာအုပ္ေတြထဲမွာ
သု၀ဏၰဘူမိဆုိတဲ့ေဒသကုိ
မြန္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ သထုံၿမဳိ႕ေနရာလုိ႔ ေရးသားေဖာ္ျပၾကတယ္။

ေခတ္သစ္ သမုိင္းသုေတသီတုိ႔ကေတာ့
သု၀ဏၰဘုမိၼဆုိသည္မွာ ဆုမၾတာကြၽန္းဆြယ္ကုိ သု၀ဏၰဘုမိၼ ေခၚဆုိေၾကာင္း
ေကာက္ခ်က္ ခ်ျပထားတယ္။

ေရွးက အဲ့ဒီကၽြန္းဆြယ္မွာ သုမိတၱေခၚေသာ အိႏိၵယတုိင္းသားကုန္သည္တစ္ဦး
ပထမဦးဆုံး လာေရာက္အေျခခ်ေနထုိင္တယ္။
အရင္ဆုံးလာေရာက္အေျခခ်ေနထုိင္တဲ့ သုမိတၱဆုိသူရဲ႕အမည္ကုိ အစြဲၿပဳၿပီး
ဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္လုိ႔ ေခၚဆုိေၾကာင္းသိရတယ္။
ပါဠိဘာသာျဖင့္ သုမိတၱ (Sumitta) သကၠတဘာသာျဖင့္ ဆုမိၾတမွ ဆုမၾတားလုိ႔
ျဖစ္လာေၾကာင္း ေရးသားေျပာဆုိၾကတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာ အိႏၵိယသားမ်ားက
ဒီဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္ကုိ သု၀ဏၰဘူမိလုိ႔ ေခၚဆုိလာၾကတယ္။

အေၾကာင္းက….
ေရွးက အိႏၵိယႏုိင္ငံသားေတြ ဒီကၽြန္းဆယ္ကုိ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ကိစၥနဲ႔
လာေရာက္ေနထုိင္ၾကတယ္တဲ့။ စီးပြါးအေတာ္ျဖစ္ထြန္းၾကတယ္ဆုိပဲ။
သူတုိ႔အတြက္ ဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္ဟာ ေရႊလုိ အဖုိးတန္ေသာနယ္ေျမလုိ႔
သတ္မွတ္လာၿပီး ေရႊေျမ (သု၀ဏၰဘူမိ) လုိ႔ တင္စားေခၚေ၀ါခဲ့ၾကတာတဲ့။

တခ်ဳိ႔သမုိင္းသုေတသီတုိ႔က
သု၀ဏၰဘူမိ (ေရႊေျမေဒသ) ဟာ
မြန္ျပည္နယ္၊ သထုံတစ္၀ုိက္အထိပါ၀င္တယ္တဲ့။
အရွင္ေသာဏႏွင့္ အရွင္ဥတၱရတုိ႔ သာသနာျပဳေရာက္စဥ္က
လူတုိ႔ ဘီလူးေဘးရန္မ်ားကုိ ခံစားေနၾကရတယ္ဆုိတဲ့အဆုိနဲ႔
ေရွးေဟာင္း မြန္ရာဇ၀င္က်မ္းမ်ား၊ ဓမၼေစတီမင္း၏ ေက်ာက္စာမ်ားမွာ
သထုံေဒသကုိ ရကၡပူရ (ေရဘီလူးႏုိင္ငံ)ဟု ေရွးဦးက ေခၚဆုိခဲ့ၾကတယ္ဆုိတဲ့အဆုိႏွစ္ခု
တထပ္တည္းက်ေနလုိ႔ဆုိၿပီး အေၾကာင္းျပၾကတယ္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာတုိ႔ကေတာ့ ဒီေန႔
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ “ေရႊ” လုိ႔သတ္မွတ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေရႊႏုိင္ငံသားလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။
စာအုပ္ေတြထဲမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ
Golden Land ေရႊႏုိင္ငံလုိ႔ ေဖာ္ျပၾကတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားက
သူတုိ႔ကုိ သူတုိ႔ ေရႊလုိ႔ ရည္ညႊန္းေျပာဆုိတာ မၾကာခဏ ၾကားဘူးတယ္။
ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံသားေတြကို ဗထက္ခ်ဳိက္၊
ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံသားေတြကို ဖဦးထုပ္၊
စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြကုိ စလုံး၊
ဘဂၤလားႏုိင္ငံသားေတြကို ဘကုန္း၊
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသားေတြကုိ အ
စသည္ျဖင့္ အသီးသီးရည္ညႊန္းေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံ၊ အလုပ္ရုံ၊ စက္ရုံေတြမွာ
လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ၊ ဘာသာေပါင္းစုံ အတူတူ ေနထုိင္ၾကရတာ။

ဆုိေတာ့
ႏုိင္ငံမတူ၊ လူမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူေပမဲ့
အေနနီးစပ္လုိ႔ ေမတၱာမွ်ၿပီး အိမ္ေထာင္က်သြားတာေတြလည္း ရွိရဲ႕။

ေရႊလုိ႔ေခၚတဲ့ဗမာေတြနဲ႔ အ လုိ႔ေခၚတဲ့ အင္ဒုိနီးရွားေတြ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး
ေမြးလာတဲ့ကေလးေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနၿပီ။
အဲ့ဒီကေလးေတြကုိ ‘ေရႊအ’ ေလးေတြလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။

ေရႊလုိ႔ေခၚတဲ့ဗမာေတြနဲ႔ ဘ လုိ႔ေခၚတဲ့ ဘဂၤလားေတြနဲ႔အိမ္ေထာင္က်လုိ႔
ရလာတဲ့ကေလးေတြကိုေတာ့
‘ေရႊဘ’ တဲ့။

‘ေရႊအ’ ေတြ၊ ‘ေရႊဘ’ ေတြမ်ားလာတာ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီအတြက္ မိဘေတြကုိ အျပစ္တင္ရမွာလား။
ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။

(မွတ္ခ်က္၊ ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက၏
 ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာစာအုပ္ေလးကို မွီျငမ္းေရးပါသည္။)

Thursday, February 23, 2012

အုိင္းစတုိင္း ေၿပာေသာ အနာဂါတ္ဘာသာတရား

Albert Einstein (1879-1955)

အနာဂါတ္ဘာသာတရားက သဘာဝေလာကဓာတ္တခြင္လုံးအတြက္ 
အေၿဖေပးစြမ္းနုိင္ေသာ အယူဝါဒတစ္ရပ္သာၿဖစ္ရလိမ့္မည္။ 

အႏွီးဘာသာသည္ ပုဂၢလအဓိဌာန္အယူအဆၿဖင့္ ဖန္တီးတီထြင္ထားေသာ 
ဖန္ဆင္ရွင္တရားႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေစသင့္။ 

တစ္ယူသန္အစြဲအလမ္းမ်ားႏွင့္ ယင္တုိ႕မွ ေပါက္ဖြားခဲ့ေသာ 
အကဴိးအေၾကာင္းဆက္ပညာကုိလည္း ေက်ာ္လႊားလြန္ေၿမာက္ ရလိမ့္မည္။ 

ထုိဘာသာတရားသည္ သာဘာဝေလာကဓာတ္(ရုပ္တရား)ႏွင့္တကြ 
နာမ္တရာမ်ားကုိ လႊမ္းၿခဳံ၍ ဒိဌဓမၼၿဖင့္ အဓိပၸါယ္ၿပည့္ဝေသာ 
ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈကုိ ေဖာ္ေဆာင္နုိင္စြမ္းရွိရေပလိမ့္မည္။ 

ဗုဒၶဘာသာသည္ ထုိအရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ၿပည့္စုံသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ 
မ်က္ေမွာက္ေခတ္ သိပၸံပညာ၏ လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ၿဖည့္ဆည္းေပးနုိင္စြမ္ေသာဘာသာတရားတစ္ခုရွိသည္ဆုိပါလ်င္ 
ထုိဘာသာတရားက ဗုဒၶဘာသာၿဖစ္လိမ့္မည္။

(ဘာသာၿပန္ကုိ သာသနာ့အလင္းတန္းဂ်ာနယ္အတြဲ(၁) အမွတ္(၂)မွ ထုတ္ယူပါသည္။)

The religion of the future will be a cosmic religion. It should transcend personal God and avoid dogma and theology. Covering both the natural and the spiritual, it should be based on a religious sense arising from the experience of all things natural and spiritual as a meaningful unity. Buddhism answers this description. If there is any religion that could cope with modern scientific needs it would be Buddhism.

ေဌးသာမေဏေက်ာ္၏ FB မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
ပုံကုိ http://www.myanmars.net/myanmar-history/albert-einstein-quote.htm မွ
ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Wednesday, February 22, 2012

အေနေခ်ာင္



ကုိရင္ေလးနိေျဂ ာဓကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး
အေသာကမင္းႀကီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ဗုဒၶဘာသာသည္သာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အျပည့္အ၀ေပးစြမ္းႏုိင္တဲ့ဘာသာလုိ႔
ယုံၾကည္လာၿပီး ဗုဒၶဘာသာျပန္႔ပြါးဘုိ႔ အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ေဆာင္တယ္။
အႀကီးအက်ယ္ေထာက္ပံ့တယ္။
ဗုဒၶဘာသာဦးေရ တဟုန္ထုိး တုိးပြါးလာတယ္။
အာေသာကမင္းႀကီးလက္ထက္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
ဗုဒၶဘာသာေရႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ေခတ္လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

ဒါကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္သူေတြက
အေနေခ်ာင္ အစားေခ်ာင္လုိတဲ့အတြက္ ဗုဒၶသာသနာတြင္း ၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။
ရဟန္းျပဳၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာကုိ သက္၀င္ယုံၾကည္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲ
အေနေခ်ာင္အစားေခ်ာင္လုိ႔ ရဟန္း၀တ္လာတာ။
ဒီအေျခအေနအထိေတာ့ ျပႆနာအႀကီးႀကီးမဟုတ္ေသးပါဘူး။

ျပႆနာက
သူတုိ႔တေတြက ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြကုိ
သင္လည္း မသင္ယူဘူး။ က်င့္လည္းမက်င့္ႀကံဘူး။
ဒါ့အျပင္ သူတုိ႔နဂုိလက္ခံယုံၾကည္ထားတဲ့ဘာသာအယူအဆေတြကို
ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ေတြထဲ ထည့္သြင္းၾကတယ္။
ဗုဒၶဘာသာတရားေယာင္ေယာင္ လွည့္လည္ေဟာေျပာၾကတယ္။
ဒါက ျပႆနာ။

ဆုိေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေဒသနာေတြဟာ
သန္႔စင္မႈ မရွိၾကေတာ့ဘူး။
လုပ္ခ်င္ရာလုပ္၊ က်င့္ခ်င္ရာက်င့္၊
ေျပာခ်င္ရာေျပာ၊ ေဟာခ်င္ရာေဟာေနၾကတဲ့
ဒီလုိ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္ေတြမ်ားလာေတာ့
ရဟန္းစစ္ ရဟန္းမွန္ေတြက အေပါင္းအသင္းမလုပ္ၾကေတာ့ဘူး။
သာသနာေရးကိစၥေတြ၊ သံဃာ့ကံေတြကို အတူမေဆာင္ရြက္ၾကေတာ့ဘူး။
ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိး (၇) ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးကုိ သိသြားတဲ့ အေသာကမင္းႀကီးက
ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔
ညွိႏႈိင္းတုိင္ပင္ကာ ရဟန္းတုရဟန္းေယာင္ေတြကုိ စစ္ေဆးေမးျမန္မၿပီး
လူ၀တ္လဲေစပါတယ္။

ဒီလုိ သာသနာေတာ္သန္႔စင္ေရးေဆာင္ရြက္ၿပီး
ရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္အမွဴးျပဳတဲ့
ရဟႏၱာေပါင္းတစ္ေထာင္တုိ႔ဟာ
သုံးႀကိမ္ေျမာက္ ဘုရားရွင္ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့
တတိယသံဂါယနာပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

ဒီပြဲကုိ အေသာကမင္းႀကီးအေထာက္အပံ့နဲ႔
သာသနာႏွစ္ (၂၃၅)၊ ဘီ စီ (၃၀၈)၊ နယုန္လမွ စတင္က်င္းပရာ
ကုိးလၾကာမွ ၿပီးေျမာက္ေၾကာင္းသိရပါတယ္။

တတိယသံဂါယနာအေၾကာင္းေလ့လာၿပီး စဥ္းစားမိတာက…

အေသာကမင္းႀကီးဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လာၿပီး
ဗုဒၶဘာသာဦးေရတုိးပြါးလာတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္အေရအတြက္မ်ားလာတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္အေရအတြက္မ်ားလာတာကုိ
သာသနာထြန္းကားတယ္၊ သာသနာျပန္႔ပြါးတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူးဆုိတာကုိ
ဒီသမုိင္းက သက္ေသခံတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလည္း ရဟန္းသံဃာအေရအတြက္
အေတာ္ေလးတုိးတက္မ်ားျပားလာေၾကာင္းသိရတယ္။
ဒါကုိ သာသနာတုိးတက္ေနၿပီလုိ႔ ေခၚဆုိႏုိင္ပါသလား။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးသုံးသပ္ျပတာကုိ ျပန္လည္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတုိးတက္ဘုိ႔အတြက္
စီမံခန္႔ခြဲတတ္တဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတာ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္တဲ့
ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းလုိတယ္တဲ့။
ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ မြဲျပာက်သြားႏုိင္တယ္တဲ့။

ဒုိ႔ႏုိင္ငံမြဲျပာက်ေနတာ အေၾကာင္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရွိတယ္တဲ့။
အဲ့လုိအေၾကာင္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာထဲက တစ္ေၾကာင္းကေတာ့
ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စစ္သားမ်ားေနလုိ႔ပါတဲ့။

ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိရင္
ဘုန္းႀကီးဆုိတာက ေလာကီဆန္ဆန္ေျပာရရင္
အလုပ္မလုပ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္စပါးတစ္စိထြက္ေအာင္
သူမစြမ္းေဆာင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ တစ္ေဒါင့္တစ္ေနရာက
အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ တာ၀န္မယူဘူး။
ဒါေပမဲ့ စားတဲ့အခါမွာ သူမ်ားထက္ ေကာင္းတာေတြ စားရတယ္တဲ့။

(ဆရာေတာ္က အလကားစားတဲ့စရိတ္ကုိ တစ္ေန႔ႏွစ္ႀကိမ္စားႏႈန္း၊
တစ္ႀကိမ္ကုိ က်ပ္ေငြ ၅၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ သံဃာအပါးေရ ေလးသိန္းကုိ တြက္ျပပါေသးတယ္)

သူဆက္ေျပာတာက
အလုပ္မလုပ္တာနဲ႔ ေကာင္းတာစာတာဆုိေတာ့
ႏုိင္ငံအတြက္ ႏွစ္ခါဆုံးရႈံးတယ္တဲ့။
စစ္သားကလဲ အတူတူပဲ။ ႏုိင္ငံအတြက္ အလုပ္မလုပ္ဘူးတဲ့။
ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔လဲ ေကာင္းေပ့၊ ညြန္႔ေပ့ဆုိတာေတြ ရရွိသုံးေဆာင္ၾကတာတဲ့။
အခြင့္ထူူးခံလူတန္းစားေတြတဲ့။
သူတုိ႔မ်ားလာတာလဲ ႏုိင္ငံအတြက္ ႏွစ္ခါနာတယ္တဲ့။

ဒီဆရာေတာ္ႀကီးေျပာတာကုိ သေဘာမတူႏုိင္ပါဘူး။
သေဘာမတူလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ျပန္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဒီလုိေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ဘုရား။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ
ေကာင္းတာမစားရဘဲ အလုပ္လုပ္ေနတာလဲ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဘုရား၊
တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံကိုအက်ဳိးျပဳေနတဲ့
ဘုန္းႀကီးေတြ စစ္သားေတြအမ်ားႀကီးပါဘုရား။
ဘုန္းႀကီးေတြမွာဆုိလဲ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ႀကီးေတြ၊ ပဋိပတၱိရိပ္သာႀကီးေတြ
ေန႔မအားညမအား သာသာနာေတာ္အရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲျပန္႔ပြါးဘုိ႔
လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါတယ္ဘုရား။
စစ္သားေတြမွာလဲ ထုိ႔အတူပါဘဲဘုရားလုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့

“အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ ဘယ္ပါမလဲကြ၊ လုိအပ္တာထက္ ပုိေနလုိ႔ေျပာေနတာ”
တဲ့။

Tuesday, February 21, 2012

Why I Am Not A Christian (2)


BY Bertrand Russell
The Existence of God
To come to this question of the existence of God: it is a large and serious question, and if I were to attempt to deal with it in any adequate manner I should have to keep you here until Kingdom Come, so that you will have to excuse me if I deal with it in a somewhat summary fashion. You know, of course, that the Catholic Church has laid it down as a dogma that the existence of God can be proved by the unaided reason. That is a somewhat curious dogma, but it is one of their dogmas. They had to introduce it because at one time the freethinkers adopted the habit of saying that there were such and such arguments which mere reason might urge against the existence of God, but of course they knew as a matter of faith that God did exist. The arguments and the reasons were set out at great length, and the Catholic Church felt that they must stop it. Therefore they laid it down that the existence of God can be proved by the unaided reason and they had to set up what they considered were arguments to prove it. There are, of course, a number of them, but I shall take only a few. 

The First-cause Argument
Perhaps the simplest and easiest to understand is the argument of the First Cause. (It is maintained that everything we see in this world has a cause, and as you go back in the chain of causes further and further you must come to a First Cause, and to that First Cause you give the name of God.) That argument, I suppose, does not carry very much weight nowadays, because, in the first place, cause is not quite what it used to be. The philosophers and the men of science have got going on cause, and it has not anything like the vitality it used to have; but, apart from that, you can see that the argument that there must be a First Cause is one that cannot have any validity. I may say that when I was a young man and was debating these questions very seriously in my mind, I for a long time accepted the argument of the First Cause, until one day, at the age of eighteen, I read John Stuart Mill's Autobiography, and I there found this sentence: "My father taught me that the question 'Who made me?' cannot be answered, since it immediately suggests the further question `Who made god?'" That very simple sentence showed me, as I still think, the fallacy in the argument of the First Cause. If everything must have a cause, then God must have a cause. If there can be anything without a cause, it may just as well be the world as God, so that there cannot be any validity in that argument. It is exactly of the same nature as the Hindu's view, that the world rested upon an elephant and the elephant rested upon a tortoise; and when they said, "How about the tortoise?" the Indian said, "Suppose we change the subject." The argument is really no better than that. There is no reason why the world could not have come into being without a cause; nor, on the other hand, is there any reason why it should not have always existed. There is no reason to suppose that the world had a beginning at all. The idea that things must have a beginning is really due to the poverty of our imagination. Therefore, perhaps, I need not waste any more time upon the argument about the First Cause. 

The Natural-law Argument
Then there is a very common argument from natural law. That was a favorite argument all through the eighteenth century, especially under the influence of Sir Isaac Newton and his cosmogony. People observed the planets going around the sun according to the law of gravitation, and they thought that God had given a behest to these planets to move in that particular fashion, and that was why they did so. That was, of course, a convenient and simple explanation that saved them the trouble of looking any further for explanations of the law of gravitation. Nowadays we explain the law of gravitation in a somewhat complicated fashion that Einstein has introduced. I do not propose to give you a lecture on the law of gravitation, as interpreted by Einstein, because that again would take some time; at any rate, you no longer have the sort of natural law that you had in the Newtonian system, where, for some reason that nobody could understand, nature behaved in a uniform fashion. We now find that a great many things we thought were natural laws are really human conventions. You know that even in the remotest depths of stellar space there are still three feet to a yard. That is, no doubt, a very remarkable fact, but you would hardly call it a law of nature. And a great many things that have been regarded as laws of nature are of that kind. On the other hand, where you can get down to any knowledge of what atoms actually do, you will find they are much less subject to law than people thought, and that the laws at which you arrive are statistical averages of just the sort that would emerge from chance. There is, as we all know, a law that if you throw dice you will get double sixes only about once in thirty-six times, and we do not regard that as evidence that the fall of the dice is regulated by design; on the contrary, if the double sixes came every time we should think that there was design. The laws of nature are of that sort as regards a great many of them. They are statistical averages such as would emerge from the laws of chance; and that makes this whole business of natural law much less impressive than it formerly was. Quite apart from that, which represents the momentary state of science that may change tomorrow, the whole idea that natural laws imply a lawgiver is due to a confusion between natural and human laws. Human laws are behests commanding you to behave a certain way, in which you may choose to behave, or you may choose not to behave; but natural laws are a description of how things do in fact behave, and being a mere description of what they in fact do, you cannot argue that there must be somebody who told them to do that, because even supposing that there were, you are then faced with the question "Why did God issue just those natural laws and no others?" If you say that he did it simply from his own good pleasure, and without any reason, you then find that there is something which is not subject to law, and so your train of natural law is interrupted. If you say, as more orthodox theologians do, that in all the laws which God issues he had a reason for giving those laws rather than others -- the reason, of course, being to create the best universe, although you would never think it to look at it -- if there were a reason for the laws which God gave, then God himself was subject to law, and therefore you do not get any advantage by introducing God as an intermediary. You really have a law outside and anterior to the divine edicts, and God does not serve your purpose, because he is not the ultimate lawgiver. In short, this whole argument about natural law no longer has anything like the strength that it used to have. I am traveling on in time in my review of the arguments. The arguments that are used for the existence of God change their character as time goes on. They were at first hard intellectual arguments embodying certain quite definite fallacies. As we come to modern times they become less respectable intellectually and more and more affected by a kind of moralizing vagueness. 

 ဒကာ၀ိမုတၱိရွာေဖြထားတာကုိ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 



Monday, February 20, 2012

ေခတ္ဘုန္းႀကီး



ေျပာခဲ့သလုိပဲ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဘုန္းႀကီးေတြအေပၚမွာ
အခုဆယ္စုႏွစ္အေတာအတြင္း ရုိေသမႈေတြ
အေတာ္ေလး ေလ်ာ့ရဲလာတာ ေတြ႔ရတယ္။

ဘုန္းႀကီးေတြကုိ မရုိမေသဆက္ဆံလာၿပီး မရုိမေသလုပ္လာၾကၿပီ။
ဘုန္းႀကီးေတြကုိ မရုိမေသလုပ္တာဟာ သံဃာေတာ္ေတြကုိ
မရုိမေသလုပ္တာပါဘဲ။
သံဃာေတာ္ေတြကို မရုိမေသလုပ္တာဟာ
သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးမႈ ယုံၾကည္မႈ အားနည္းလာလုိ႔ဘဲ။
သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးမႈ ယုံၾကည္မႈ မရွိေတာ့လုိ႔ပါဘဲ။

သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးယုံၾကည္မႈ မရွိေတာ့တာဟာ
သံဃာ့သရဏဂုံမရွိေတာ့တာပါဘဲ။
သံဃာသရဏဂုံမရွိရင္ ဓမၼ (တရား) သရဏဂုံ
ဘယ္လုိလုပ္ ေရရွည္ တည္တံ့ႏုိင္ေတာ့မလဲ။
ဓမၼ (တရားေတာ္ေတြ) ကုိ သံဃာေတာ္ေတြကပဲ တည္တံ့ေအာင္
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနရတာမုိ႔လား။

ဓမၼသရဏဂုံမရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ ဗုဒၶသရဏဂုံလဲ ကြယ္ၿပီေပါ့။
ဆုိေတာ့ သရဏဂုံသုံးပါးလုံး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီေပါ့။
ဒီလုိ သရဏဂုံသုံးပါးေပ်ာက္ကြယ္ရင္ ဗုဒၶဘာသာေပ်ာက္ကြယ္တာပါဘဲ။

သရဏဂုံသုံးပါးေပ်ာက္ကြယ္ေနတဲ့ေနရာကို
ဘယ္လုိလုပ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ေနရာလုိ႔ ေခၚႏုိင္မလဲ။
သရဏဂုံသုံးပါးမရွိတဲ့ႏုိင္ငံကုိ ဘယ္လုိလုပ္ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံလုိ႔ေခၚႏုိင္မလဲ။

ေလာေလာဆယ္အေျခအေနအထိေတာ့
အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာစာအုပ္ေတြထဲမွာေရာ
ျမန္မာလုိေရးထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာစာအုပ္ေတြထဲမွာပါ
ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ လက္ခံထားေသာႏုိင္ငံေပါင္း
သီရိလကၤာ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ကေမၺာဒီးယား၊ လာအုိလုိ႔ ငါးႏုိင္ငံရွိေၾကာင့္းဖတ္ရတယ္။

ဒါေပမဲ့
ဒုိ႔ႏုိင္ငံ ဒီလုိသာေရွ႕ဆက္သြားရင္ မေ၀းေတာ့တဲ့အနာဂတ္မွာ
ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
တနည္းအားျဖင့္ ဒုိ႔ႏုိင္ငံကုိ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံစာရင္းက အျဖဳတ္ခံရေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊
အထက္က ေျပာခဲ့သလုိ ရဟန္းသံဃာေတာေတြနဲ႔ လူေတြအၾကား
အညမညဂါရ၀လုိ႔ေခၚတဲ့ အခ်င္းခ်င္းေလးစားမႈေတြ
တေျဖးေျဖးနည္းသထက္နည္းလာလုိ႔ပါ။
ဒီလုိအခ်င္းခ်င္းေလးစားမႈေတြနည္းပါးလာတာကလဲ
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္မွာ အားနည္းမႈေတြ ရွိေနလုိ႔ဘဲ။

ဟုိးေရွးယခင္တုန္းကေတာ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာ
လူေတြရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
စားတာ၊ သြားတာ၊ ေနတာ၊ ထုိင္တာ၊
လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး စတာေတြမွာ
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ေရွ႕က ဦးေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

အခုေခတ္က်ေတာ့ ေျပာင္ျပန္ျဖစ္သြားၿပီ။
အကုိးကြယ္ခံ ရဟန္းသံဃာမ်ားက ေနာက္လုိက္ျဖစ္ကုန္ၿပီ။
ကုိးကြယ္ၾကတဲ့ လူမ်ားက ေရွ႕ေဆာင္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။
ဆရာ၊ ဒကာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဒကာ၊ ဆရာျဖစ္ကုန္ၿပီ။

ဒီလုိျဖစ္သြားရျခင္းရဲ႕ တစ္ခုေသာအေၾကာင္းက
ဆရာျဖစ္တဲ့ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက
ေခတ္နဲ႔အညီ မလုိက္ႏုိင္လုိ႔။

ေမးစရာရွိလာတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္ျဖစ္ၿပီး ေခတ္နဲ႔အမွီလုိက္စရာ လုိလုိ႔လား။
ဒီေမးခြန္းမွာ အေျဖ (၂) မ်ဳိးရွိပါတယ္။

နံပါတ္ (၁) အေျဖက
တကယ္တမ္း နိဗၺာန္လုိခ်င္လုိ႔ ၀တ္လာၿပီး နိဗၺာန္သုိ႔ ေရွး႐ႈ
နိဗၺာန္အတြက္ တစုိက္မတ္မတ္ က်င့္ေနသူအဖုိ႔
ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔မလို၊ ေခတ္မွီဘုိ႔ မလုိပါဘူး။
ႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြါးေရး၊ လူမႈေရးစတဲ့အေရးေတြဟာ
သူနဲ႔မဆုိင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ဆုိင္တာ နိဗၺာန္ပဲရွိတယ္။
ဒီအတြက္ သူသိရမွာက သူ႔ရုပ္နဲ႔ သူ႔နာမ္ကုိပါ။
ဒီလုိသိၿပီး သူ႔ရုပ္နဲ႔ သူ႔နာမ္တုိ႔ရဲ႕ မၿမဲမႈသေဘာ၊
ဆင္းရဲေဖာက္ျပန္မႈသေဘာ၊ အစုိးမရတဲ့သေဘာေတြကုိ
ဆင္ျခင္ႏွလုံးသြင္း ရႈမွတ္ပြါးမ်ားေနရုံသာျဖစ္တယ္။

နံပါတ္ (၂) အေျဖက
ရဟန္းသံဃာေတာ့ ရဟန္းသံဃာပဲ။
ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပါရမီ မရင့္က်က္ေသးလုိ႔ပဲေျပာမလား။
လူၾကားထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိေနေနသူအဖုိ႔ေတာ့
ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ဘုိ႔၊ ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔လုိပါတယ္။
လူၾကားထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိေနသူဆုိတာ
သံဃာ့နာယကဥကၠ႒ ရာထူးလုိခ်င္တဲ့၊ ဘြဲ႔ရခ်င္တဲ့၊ ကားလုိခ်င္တဲ့၊ တီဗြီလုိခ်င္တဲ့
စတာ စတာေတြကုိ လုိခ်င္တဲ့
မိမိအပါအ၀င္ ေယဘုယ်ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ဆုိလုိတာပါ။

ဒီလုိရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ
ေခတ္စနစ္အေျခအေနကုိ သိရပါမယ္။
ေခတ္လူေတြၾကားမွာ ေနထုိင္ၿပီး ေခတ္အေၾကာင္းမသိရင္
ေခတ္လူေတြအေၾကာင္းမသိရင္
အကုိးကြယ္ခံျဖစ္တဲ့ ေခတ္အေၾကာင္းမသိတဲ့
ထုိသုိ႔ေသာရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို
ဘယ္လုိလုပ္ ကုိးကြယ္ခ်င္ပါ့မလဲ။ ေလးစားခ်င္ပါ့မလဲ။

ေခတ္လူေတြၾကားမွာ ေနထုိင္ၿပီး ေခတ္လူေတြကုိ ဦးမေဆာင္ႏုိင္ရင္
ထုိေခတ္လူေတြက ဘယ္လုိလုပ္ ေလးစားမလဲ။ ကုိးကြယ္မလဲ။

လူေတြသုံးတဲ့ေခတ္အသုံးအေဆာင္ကုိက်ေတာ့ အကုန္လုိက္သုံးခ်င္ၿပီး
လူေတြေလာက္မွ အသိဥာဏ္မရွိရင္၊
လူေတြေလာက္မွ စားတာ၊ သြားတာ ေျပာတာ စသည္တုိ႔မွာ အဆင့္အတန္းမရွိရင္
ဘယ္လုိလုပ္ ရွိခုိးပူေဇာ္ ဖူးေမွ်ာ္မာန္ေလွ်ာ့ခ်င္မလဲ။

ဘုန္းႀကီးေတြ႔ရင္ ဦးသုံးႀကိမ္ခ်ဆုိလုိ႔သာ ခ်လုိက္ရတယ္။
ဦးခ်ရသူအဖုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္အားပါမလဲ။
ဘယ္လုိလုပ္အရသာရွိမလဲ။

ဦးခ်သူ အားပါဘုိ႔၊ ဦးခ်သူ အရသာရွိဘုိ႔
လူေတြၾကားထဲမွာေနေနတဲ့ ဒုိ႔တေတြ (ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ)
အစစအရာရာအသိရွိဘုိ႔လိုၿပီ။ ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔လုိၿပီ။
ေခတ္မွီဘုိ႔လုိၿပီ။

ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ
ႏုိင္ငံေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
စီးပြါးေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
လူမႈေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
ဘာသာေရးသမား (ေဂါပက) ကလဲ အသုံးခ်တာ ခံရပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါေၾကာင္း။

Sunday, February 19, 2012

Why I Am Not A Christian (1)


by 
Bertrand Russell
Introductory note: Russell delivered this lecture on March 6, 1927 to the National Secular Society, South London Branch, at Battersea Town Hall. Published in pamphlet form in that same year, the essay subsequently achieved new fame with Paul Edwards' edition of Russell's book, Why I Am Not a Christian and Other Essays ... (1957).

As your Chairman has told you, the subject about which I am going to speak to you tonight is "Why I Am Not a Christian." Perhaps it would be as well, first of all, to try to make out what one means by the word Christian. It is used these days in a very loose sense by a great many people. Some people mean no more by it than a person who attempts to live a good life. In that sense I suppose there would be Christians in all sects and creeds; but I do not think that that is the proper sense of the word, if only because it would imply that all the people who are not Christians -- all the Buddhists, Confucians, Mohammedans, and so on -- are not trying to live a good life. I do not mean by a Christian any person who tries to live decently according to his lights. I think that you must have a certain amount of definite belief before you have a right to call yourself a Christian. The word does not have quite such a full-blooded meaning now as it had in the times of St. Augustine and St. Thomas Aquinas. In those days, if a man said that he was a Christian it was known what he meant. You accepted a whole collection of creeds which were set out with great precision, and every single syllable of those creeds you believed with the whole strength of your convictions. 

What Is a Christian?
Nowadays it is not quite that. We have to be a little more vague in our meaning of Christianity. I think, however, that there are two different items which are quite essential to anybody calling himself a Christian. The first is one of a dogmatic nature -- namely, that you must believe in God and immortality. If you do not believe in those two things, I do not think that you can properly call yourself a Christian. Then, further than that, as the name implies, you must have some kind of belief about Christ. The Mohammedans, for instance, also believe in God and in immortality, and yet they would not call themselves Christians. I think you must have at the very lowest the belief that Christ was, if not divine, at least the best and wisest of men. If you are not going to believe that much about Christ, I do not think you have any right to call yourself a Christian. Of course, there is another sense, which you find in Whitaker's Almanack and in geography books, where the population of the world is said to be divided into Christians, Mohammedans, Buddhists, fetish worshipers, and so on; and in that sense we are all Christians. The geography books count us all in, but that is a purely geographical sense, which I suppose we can ignore.Therefore I take it that when I tell you why I am not a Christian I have to tell you two different things: first, why I do not believe in God and in immortality; and, secondly, why I do not think that Christ was the best and wisest of men, although I grant him a very high degree of moral goodness.

 But for the successful efforts of unbelievers in the past, I could not take so elastic a definition of Christianity as that. As I said before, in olden days it had a much more full-blooded sense. For instance, it included he belief in hell. Belief in eternal hell-fire was an essential item of Christian belief until pretty recent times. In this country, as you know, it ceased to be an essential item because of a decision of the Privy Council, and from that decision the Archbishop of Canterbury and the Archbishop of York dissented; but in this country our religion is settled by Act of Parliament, and therefore the Privy Council was able to override their Graces and hell was no longer necessary to a Christian. Consequently I shall not insist that a Christian must believe in hell.

ဒကာ၀ိမုတၱိရွာေဖြထားတာကုိ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ 

Saturday, February 18, 2012

ရင္ေလးမိတယ္


ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တျခားဘာသာအေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးဘုိ႔
လက္ေတြ႔ မ်က္ေတြ႔က်င့္သုံးသြားသလုိ
အေသာကမင္းႀကီးလဲ က်င့္သုံးသြားခဲ့ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ
မိမိတုိ႔ယုံၾကည္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယုံၾကည္ပုိင္ခြင့္ ရွိသင့္ပါတယ္။
မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကုိးကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္။

မိမိတုိ႔နဲ႔ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ရာ မတူသူေတြကုိ
မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြကုိ
မႏွိပ္ကြပ္သင့္ပါဘူး။ မရႈတ္ခ်သင့္ပါဘူး။
မကဲ့ရဲ႕သင့္ပါဘူး။ ပ်က္ရယ္မျပဳသင့္ပါဘူး။

အေရးႀကီးတာက (လုပ္ရမဲ့အလုပ္က) မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔အခ်င္းခ်င္း
မိမိတုိ႔ဘာသာတရားအဆုံးအမမ်ားကုိ မိမိတုိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္
ျဖန္႔ျဖဴးေပးဘုိ႔ပါဘဲ။ မွ်ေ၀ေပးဘုိ႔ပါဘဲ။

ဒီလုိျဖန္႔ျဖဴးမွ်ေ၀ဘုိ႔အတြက္
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္ေတာ့
ဘာသာေရးလုပ္ကြက္ (space) ေတြ၊
ဘာသာေရးလုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး (opportunity) ေတြ၊
အခြင့္အလမ္း (chance) ေတြ
တပုံတပင္ႀကီး ရယူႏုိင္ပါတယ္။

ဆုိၾကပါစုိ႔။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ သင္ၾကားမႈနဲ႔ က်င့္ႀကံမႈႏွစ္ရပ္ကုိ
တၿပဳိင္နက္ထဲ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
သိရသေလာက္ေတာ့ အျခားအျခားေသာႏုိင္ငံေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ
 ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြေလာက္ သင္ၾကားမႈပုိင္းမွာေရာ
က်င့္ႀကံမႈအပုိင္းမွာပါ အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။

အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူးဆုိတာနဲ႔စပ္လုိ႔ သီဟုိဠ္လုိ႔ေခၚေနတဲ့
သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ (၂) ႏွစ္ေနခဲ့တဲ့အေတာအတြင္း
အဲ့နုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ၀ီရိယ (အားထုတ္မႈ) နည္းတာ
မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။

အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားပါဠိေလးေတြကုိေတာင္
အာဂုံ (အလြတ္) မက်က္ၾကေတာ့ေလာက္တဲ့အထိပါဘဲ။
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားခါနီးရင္ အလြတ္မရလုိ႔
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားစာအုပ္လုိက္ရွာရတာ အေမာဘဲ။

ေျပာခ်င္တာက
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ တကယ့္ကုိ
ႀကဳိးႀကဳိးစားစား သင္ၾကားမႈ က်င့္ႀကံမႈေတြမွာ အားထုတ္ၾကတယ္၊
သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီးသာတယ္ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။

ဒါေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ (သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီး) နည္းေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲကုိ ရင္ထဲကုိ ဦးေဏွာက္ထဲကုိ
ဘာသာေရးအဆုံးအမ ဘာသာေရးစိတ္ဓာတ္ တစ္သက္လုံးကိန္း၀ပ္သြားေအာင္
ဘာသာေရးကုိ တစ္သက္လုံးစြဲၿမဲသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။
မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူးဆုိတာထက္ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊ မလုပ္ၾကေသးဘူးလုိ႔ ေျပာရင္
လြန္သြားမလား မဆုိႏုိင္ဘူး။

ဒါကလဲ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းကကတည္းက
သင္ၾကားျပသေပးမႈ နည္းခဲ့တာကုိး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘေတြက သူတုိ႔ကေလးေတြကို
ဘုရား၊ ဘုန္းႀကီးျမင္ရင္ ဦးေတာ္လုပ္၊ ၾသကာသဆုိ၊
ဒါေလာက္သင္ေပးႏုိင္တာမုိ႔လား။
ဘာေၾကာင့္ ဦးေတာ္လုပ္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ၾသကာသဆုိရတာလဲဆုိတဲ့
ကေလးေတြရဲ႕ စပ္စုမႈကုိ မိဘေတြ မေျဖနုိင္ၾကဘူး။

ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ကေလးေတြဟာ
ဘာသာေရးဘယ္လုိမွ အေျခမခုိင္ႏုိင္ပါဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ အျခားဘာသာ၀င္တစ္ဦးဦးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ရင္
ေပါင္းသင္းမိရင္ အဲ့ဘာသာ၀င္ေနာက္ ပါသြားေတာ့တာပဲ။

ဒီေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ ကေလးေတြဘာသာေရးဗဟုသုတရဘုိ႔
သူတုိ႔ႏွလုံးသားထဲ ဘာသာေရး တံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ဘုိ႔ လုိအပ္ေနတယ္။
ကြက္လပ္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္ဆုိပါေတာ့။
 ဒီကြက္လပ္ႀကီးကုိ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးမွာပဲ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးတုိ႔လုိ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြရွိတာ သတိထားမိတယ္။
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြကုိ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ေသာ့ဖြင့္တဲ့ရက္
ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
ေသာခတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ဖြင့္တဲ့ရက္ ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။

ဒီလုိ ဓမၼာရုံေတြကို ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရမယ္။
ဒီအတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ဓမၼာရုံတာ၀န္ခံ ေဂါပကကုိ စည္းရုံးရမယ္၊ စည္းရုံးႏုိင္ရမယ္။
တနဂၤေႏြလုိေန႔မ်ဳိး၊ ဥပုသ္ေန႔လုိေန႔မ်ဳိးေတြမွာ
ဓမၼာရုံနဲ႔ နီးစပ္ရာေက်ာင္းေတြက ဆရာေတာ္ထံ စာခ်ဘုန္းႀကီးေလးေတြ
ဓမၼာရုံကုိ ေစလႊတ္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားရမယ္။

စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားကလဲ
ကန္ေတာ့ပြဲပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးသင့္တယ္။ စာသင္ေပးရမယ္။
ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာမယ္ဆုိတာ အင္မတန္ ေသးသိမ္တဲ့
အေတြးအေခၚ အယူအဆသာျဖစ္တယ္။
ဒီလုိျပဳမူတာဟာ ဓမၼကို ေရာင္းစာတာနဲ႔တူတယ္။
ဓမၼကုိ trade လုပ္တာနဲ႔တူေနတယ္။ Dhamma Business ေပါ့။

ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာေပးႏုိင္မယ္၊ စာသင္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္
ေနာင္အႏွစ္ (၅၀) ေလာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား
ကုိယ္စားဘုိ႔ လယ္ထဲ ကုိယ့္ဟာကုိ ဆင္းထြန္ရမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘဲ။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘာသာအဆုံးအမနည္းၿပီး ဘာသာေရးေခါင္ေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕
ေက်းဇူးတရားကုိ ဘယ္လုိမွ သူတုိ႔တေတြ ခံစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့လုိ႔ပါ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ေတြ႔ႀကဳံခဲ့တာေလးကုိ သတိရမိလုိ႔ ေျပာျပပါရေစ။
တစ္ေန႔ေသာ မနက္ခင္း အရုဏ္ဆြမ္း (အာရုံဆြမ္း) ဘုဥ္းေပးၿပီး
ရန္ကုန္၊ စြယ္ေတာ္ဘုရားနား
သူငယ္ခ်င္းဦးဇင္းတစ္ပါးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။
အေတာ္ေလးေလွ်ာက္လာၿပီး
ေရွ႕ ဂုိက္ ၁၀၀ ခန္႔ေလာက္မွာ ဒကာမႏွစ္ေယာက္
စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကဆုိေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မွပဲ၊ ဒုိ႔ သူတုိ႔နားေရာက္သြားရင္ေတာ့
စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနတာ ရပ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတာ၊
သူတုိ႔အနီးနား ေရာက္ခါမွ မၾကား၀့ံမနာသာ ဆဲဆုိတာ ပုိေတာင္ က်ယ္လာပါေသးတယ္။

ဒါေလးက အေသးအဖြဲေလးဆုိေပမဲ့ စဥ္းစားရင္ အေတာ္ရင္ေလးစရာေကာင္းတယ္။
ကုိရင္ဘ၀ေလာက္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆုိရင္
(လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ကဆုိရင္)
ဒကာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒကာမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားေနတုန္း
ရဟန္းသံဃာတစ္ပါးပါး သူတုိ႔အနားေရာက္သြားရင္
ရန္ျဖစ္ေနတာ စကားမ်ားေနတာ ရပ္သြားၾကတယ္။
ၿပီးမွ ဆက္ျဖစ္ခ်င္ဆက္ျဖစ္မယ္။
ဒါက ရဟန္းသံဃာကုိ ရုိေသသမႈ ျပတာပဲ။ ရုိေသသမႈျပျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။

အခုေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ၿပီ။
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေပၚ ေလးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီ။
ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ဆုိ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္မလဲ၊ ရင္ေလးစရာပင္။

ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ေသခ်ာေလ့လာၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္က အေျခအေန၊ ႏွစ္ ၂၀ က အေျခအေနေတြကို
စစ္တမ္းေကာက္သင့္ပါတယ္။ စာတမ္းေရးသင့္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မေလးရွားက တရုတ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ
အားက်ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ အတုယူသင့္ပါတယ္။
မေလးရွားမွာ ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတာရွိပါတယ္။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ တရုတ္ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ အစီရင္ခံစာေတြပုိ႔တယ္။

ဥပမာ ဆုိၾကပါစုိ႔။
၂၀၁၀ မွာ တရုတ္ထဲက ဗုဒၶဘာသာကေန ခရစ္ယန္ဘာသာကုိ ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းသြားတယ္။
ခရစ္ယန္ကေန ဗုဒၶဘာသာကို ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းလာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ ေသဆုံးသူဦးေရ ဘယ္ေလာက္၊ ေမြးဖြားလာသူ ဘယ္ေလာက္၊
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က ဗုဒၶဘာသာအေျခအေန ဘယ္လုိ၊ အခု ဘယ္လုိ၊
ေက်ာင္းေတြ တုိးပြါးလာမႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈစသည္ျဖင့္
အတက္အက် အတုိးအဆုတ္ကုိ စနစ္တက် ဇယားနဲ႔ေဖာ္ျပၿပီး
ဘာ့ေၾကာင့္ တုိးလာသလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္သြားသလဲလုိ႔ အေၾကာင္းရွာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာေတြ႔ဆုံပြဲေတြ က်င္းပၿပီး မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္
အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ တင္ျပၾကတယ္။

ဒါမ်ဳိးဒုိ႔ႏုိင္ငံ ျမန္မာျပည္မွာလဲ လုပ္သင့္တယ္။ လုပ္ရမယ္။
သံဃာ့နာယကေတြက အျခားအလုပ္ေတြထက္ ဒီအလုပ္ကုိ
အထူးအေလးေပးလုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါတယ္။

Thursday, February 16, 2012

သူတုိ႔က ဒီလုိ


ဘီစီ ၂၃၅ (၂၃၆) ခန္႔မွာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့
ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ က်င္းပရျပန္တယ္။
တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔
တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

အိႏၵိယႏုိင္ငံ ပါဋလိပုတ္ျပည္ကုိ
နာမည္ႀကီးရွင္ဘုရင္ အေသာကမင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။
အေသာကမင္းႀကီးအကူအညီနဲ႔ တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အေသာကမင္းႀကီးအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြက
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။
အေသာကမင္းႀကီးလဲ အေစာပုိင္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ျဖစ္တယ္။

ဂ်ိန္းဆုိတာ Jina ဆုိတဲ့ပုဒ္ကလာတာ။
Jina ဆုိတဲ့ ရုိမင္အကၡရာကုိ ျမန္မာအကၡရာနဲ႔ ဖလွယ္ေတာ့
ဇိန ျဖစ္လာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ေအာင္ႏုိင္သူ တဲ့။

ဂ်ိန္းဘုရား အခုအခ်ိန္အထိ စုစုေပါင္း ၂၄ ဆူရွိတယ္တဲ့။
ေနာက္ဆုံးဘုရားရဲ႕ နာမည္က မဟာ၀ီရ (သူရဲေကာင္းႀကီး) ျဖစ္တယ္။
မဟာ၀ီရ က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘုရားရွင္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ျဖစ္တယ္။

ဇီ၀ေခၚ၀ိညာဏ္တုိင္း ဇိနဘုရားရွင္တုိ႔၏ နည္းအတုိင္း လုိက္နာက်င့္ႀကံျခင္းအားျဖင့္
လြတ္ေျမာက္မႈ ရရွိႏုိင္ၿပီး တန္ခုိးအာဏာမ်ားရရွိႏုိင္သည္ဟု
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မ်ားက ယုံၾကည္ၾကတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြက အ၀တ္မ၀တ္ဘဲ ကုိယ္တုံးလုံးေနၾကတယ္။
အ၀တ္၀တ္ေနရင္ အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတဲ့ တဏွာ ေလာဘရွိေနေသးတယ္။
အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတတ္တဲ့တဏွာေလာဘကုိ သူတုိ႔က ပယ္သတ္ၿပီးၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔က အ၀တ္ကုိ မ၀တ္ေတာ့ဘူးတဲ့။
အ၀တ္၀တ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးတဲ့။
အ၀တ္၀တ္ခ်င္တဲ့စိတ္မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။

အ၀တ္မ၀တ္တဲ့ အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး
ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မိသားတစ္စု ဆြမ္းလွဴဒါန္းေနတဲ့ ဗီဒီယုိေခြၾကည့္ဘူးတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးက ကုိယ္တုံးလုံးႀကီးနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္၊
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြမ္းထမင္းေတြကုိ အလွဴခံ၊
အဲဒီမိသားစုက ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးလက္ထဲကို ဆြမ္းထည့္ေပး၊ စား။
ကုန္သြားေတာ့ ဆြမ္းဆက္အလွဴခံ၊ စား။
လက္ထဲထည့္ေပးရတာဆုိေတာ့ ေအာက္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းေတြ ဖိတ္တာေပါ့။
ေအာက္မွာ ေပပြလုိ႔။
မတ္တတ္ရပ္စား၊ မတ္တတ္ရပ္လွဴ၊

အမ်ဳိးသမီးဒကာမႀကီးေတြေရွ႕မွာ၊ တန္းလမ္း တန္းလမ္းနဲ႔။
သူတုိ႔အစား မ်က္ႏွာေတာင္ ပူမိတယ္။
သူတုိ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာမပူၾကဘူးဗ်ာ။ ခပ္တည္တည္ပဲ။
ဒါမ်ဳိး အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ အခုထိရွိေနပါေသးတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဂ်ိန္းဘာသာမွာ
(၁) ေသတမၺရဂိုဏ္း (၂) ဒီဃမၺရဂုိဏ္းဆုိၿပီး ႏွစ္ဂုိဏ္းကြဲသြားတယ္။
ေသတမၺရဂုိဏ္းက ေခတ္နဲ႔အညီ ျပဳမူေနထုိင္ၾကတယ္။
အ၀တ္ျဖဴ၀တ္တယ္။

ဘုံေဘမွာ ေနတုန္းက ေသတမၺရဂုိဏ္း၀င္ ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ
မနက္ေစာေစာ ဆြမ္းခံထြက္တဲ့သေဘာမ်ဳိး
တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ လွည့္လည္သြားလာေနတာ မၾကာမၾကာေတြ႔ဘူးတယ္။

ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ
အ၀တ္မ၀တ္ပဲ က်င့္ႀကံေနတုန္းပဲ။
အခုေခတ္ လူေတြေနတဲ့ၿမဳိ႔ရြာေတြနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့
ေတာင္ကုန္းေတြမွာ ေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဗုဒၶဂယာဘုရားဖူးသြားသူမ်ား ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကုိ
ေတြ႔လုိရင္ ရာဇၿဂဳိဟ္တုိ႔ ဗာရဏသီၿမဳိ႔တုိ႔ေရာက္တဲ့အခါ
စုံစမ္းေမးျမန္းၿပီး သြားေရာက္ဖူးေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။
အေသာကမင္းႀကီးမ်ဳိးႏြယ္ေတြလဲ ဒီဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ေတြပဲတဲ့။

အေသာကမင္းႀကီးလဲ ဗုဒၶဘာသာမျဖစ္ခင္
ဒီလုိဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေန႔စဥ္ နန္းေတာ္ထဲကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္တဲ့။
ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ နန္းတြင္းထဲ အျပည့္ဘဲတဲ့။
အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး ကုိယ္ေတာ္ႀကီးေတြ ေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး
အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ နန္းေတာ္ထဲ
ေန႔ဆြမ္းစားၾကြတဲ့ျမင္ကြင္းကို စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္မိတယ္။
ခုေခတ္ အခ်ဳိ႔ အခ်ဳိ႔ ခပ္ကဲကဲဒကာမေတြလုိဘဲ
ဒါတပည့္ေတာ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးပါဘုရာ ဆုိၿပီး
ကုိယ္တုံးလုံးတီး ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ လက္ထဲ
ဆြမ္းဟင္းေတြ ေကာ္ထည့္ေပးေနေသးလားမသိဘူး။ 

Wednesday, February 15, 2012

ညစာစားမႈ



သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၊ ခရစ္မေပၚမီ ( ဘီ၊စီ ) ၃၈၇ အေရာက္မွာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ
က်င္းပရျပန္တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

(ဒုတိယ - ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္၊ သံ - စုေပါင္း၍၊ ဂါယနာ - ရြတ္ဖတ္ျခင္း။)

ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲက်င္းပရျခင္းအေၾကာင္းက
အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီအခါက အိႏၵိယႏုိင္ငံ ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇၨီတုိင္းမွာ
မီွတင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့၀ိနည္းစည္းကမ္းေတြကို
ကုိယ္လုိသလုိ ကုိယ္ထင္သလုိ ကေမာက္ကမအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိၿပီး
လုိက္နာက်င့္သုံးေနၾကလုိ႔ဘဲ။

ဥပမာ
ေနမြန္းတဲ့ၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ မစားရဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္က သိကၡာပုဒ္စည္းကမ္းသတ္မွတ္ထားပါတယ္။
ေနမြန္းတည့္ဆုိတာက ေနထြက္တဲ့အခါ အျပင္ထြက္ရပ္လုိက္ရင္
ေန ကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ကို ေျပာတာ။

ေနကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ရွိေနတယ္။

အဲ့လုိ ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ ဘုန္းႀကီးေတြ စားခြင့္ရွိပါတယ္။

အရိပ္နည္းနည္းေလး ေက်ာ္လြန္သြားတာနဲ႔
(၀ါ) ေနမြန္းလြဲသြားတာနဲ႔ ေနေစာင္းသြားတာနဲ႔ ဘာမွ စားခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။
(အခုေခတ္ စက္နာရီေတြသုံးတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီတိတိေပါ့။)

ဒါကုိ အဲ့ဒီေခတ္က ၀ဇၨီတုိင္းသားဘုန္းႀကီးေတြက
“မြန္းတည္႔ၿပီးေနာက္ ေနရိပ္ လက္ႏွစ္သစ္လြန္သည္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ ေဘာဇဥ္ အဟာရကို
ရဟန္းေတာ္မ်ား စားလုိ႔ရတယ္၊ အျပစ္မရွိဘူး” လုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။
ဒီလုိ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ပညတ္ခ်က္ေတြကို လုိသလုိ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ရတာ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးေျပာျပတာေလးကုိ သတိရမိတယ္။
သူ ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သြားတယ္တဲ့။
ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆက
ဆြမ္းစားေနခ်ိန္ ၁၂ နာရီေက်ာ္လြန္သြားလဲ အျပစ္မျဖစ္ဘူးတဲ့။
ဆုိလုိတာက ၁၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ကစၿပီး ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ဆြမ္းစ စားတယ္။
ဆြမ္းစားတာၾကာလုိ႔ မြန္းလြဲ ၁ နာရီအထိ တစ္ထုိင္တည္း ထုိင္စားေနလဲ
(ထုိင္းဘုန္းႀကီးေတြ အယူအဆက) အျပစ္မရွိဘူးတဲ့။

ဒါ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီး ထုိင္းႏုိင္ငံသြားတုန္းက
သူေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆကုိ ေျပာတာပါ။
ဘုန္းႀကီးအကုန္လုံးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊
၀ိနည္းစာေပလာအရေျပာရရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီေက်ာ္ရင္  စားခြင့္မရွိပါဘူး။
ဒါကုိ ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ ကုိယ္မလုိက္နာႏုိင္လုိ႔ ကုိယ္မက်င့္သုံးႏုိင္လုိ႔
စားလုိက စားေပါ့။ ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ကုိေတာ့
ကုိယ္စားခ်င္တာနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ဖြင့္္ဆုိခြင့္မရွိပါဘူး။

ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့အခ်ဳိ႕ဘုန္းႀကီးေတြ အခ်ဳိ႕ဒကာ၊ ဒကာမေတြက
ေျပာေသးတယ္။
“အရွင္ဘုရား၊ အခုအခ်ိန္ျမန္မာျပည္မွာ မြန္းမတည့္ေသးဘူး၊
၁၂ နာရီမထုိးေသးဘူးေလ၊
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလုိ႔ရပါတယ္၊ ဘုဥ္းေပးပါ” တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ စံေတာ္ခ်ိန္ကုိ ယူရမွာပါ။
မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕စံေတာ္ခ်ိန္က ေန႔ ၁၂ နာရီရွိၿပီ၊
မြန္းတည့္ၿပီဆုိရင္ စားခြင့္ ဘုဥ္းေပးခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။

၂၀၀၃ - ခုနစ္ ၀န္းက်င္ကာလေတြတုန္းက
အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မြန္ဘုိင္းၿမိဳ႔ (ယခု ဘုံေဘၿမဳိ႔) မွာ
ပညာေရးကိစၥနဲ႔ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ေနဘူးတယ္။
အဲ့ဒီမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ထိဆက္ဆံခြင့္ရတယ္။
သူတုိ႔တေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္သာဆုိတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွ မသိဘူး။
အေျခအေနအရ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိသားစုအခ်ဳိ႔ တခါတရံ ဆြမ္းစားပင့္တတ္တယ္။
မနက္ဖန္ မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ လာပင့္ႏုိင္ေၾကာင္း၊
၁၁ နာရီမွာ ေန႔ဆြမ္းစားမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီကေျပာေတာ့
သူက
ေန႔ဆြမ္းမကပ္ခ်င္ေၾကာင္း၊
သူတုိ႔က ေန႔လည္စာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ မစားေၾကာင္း။
ညစာသာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားတဲ့
ညစာအခ်ိန္မွာသာ အိမ္ကုိ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပင့္ကပ္လုိေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ပညတ္ခ်မွတ္ထားခဲ့တဲ့
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပရပါတယ္။
ရွိေစေတာ့။

ဘီစီ ၃၈၇ အေရာက္မွာ (သာသနာႏွစ္ ၁၀၀) ခန္႔အခ်ိန္မွာ
၀ိနည္းေလးစားတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကုိ လုိသလုိ ျပဳျပင္က်င္႔သုံးမႈကို ပယ္႐ွားလိုလုိ႔
ဒီဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲမွာ ရဟႏၱာမေထရ္ေပါင္း (၇၀၀) ေက်ာ္ပါ၀င္ၿပီး
(၈) လၾကာ ဘုရားေဟာပိဋကတ္ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေ၀သာလီျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလာေသာကမင္းႀကီးက
သံဂါယနာတင္ပြဲၿပီးစီးေအာင္ျမင္ဘုိ႔ အစစအရာရာ
တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

Monday, February 13, 2012

၀ါ၊ ရာထူး၊ ရုိေသမႈ



၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္တစ္ခု တင္ျဖစ္တယ္။
ေရးေနတဲ့စာရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က
သံဃာကုိ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိကုိးကြယ္ရသလဲ ဆုိတာကုိ ေရးေနတာပါ။

ဒါကုိ ေျပာင္ႀကီး (Plain ႀကီး) ေရးထားတာ အမ်ားႀကီးရွိၿပီးသားမုိ႔
သိသင့္သိထုိက္တာေလးေတြနဲ႔ ေတြးမိေတြးရာေလးေတြကုိ
ၾကားညွပ္ၿပီး ေရးေနတာပါ။

သာမန္လူေတြထက္ သာသနာ့ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္မ်ား
လာၿပီး ဖတ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ အားေပးၾကတယ္။
အားတက္စရာပဲ။

အဲ့ဒီလုိ အားေပးတဲ့အထဲမွာ တစ္ေယာက္က
(၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလား) ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ဒီလုိေလး မွတ္ခ်က္ျပဳထားပါတယ္။
ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။
Anonymous said...
ဘုရားရွင္က ရာထူးေပးတဲ့ေနရာမွာ ၀ါႀကီးတဲ့ ဆရာျဖစ္တဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ
ႀကီးတဲ့ရာထူးမေပးပါဘူး။ တပည့္ျဖစ္တဲ့ ၀ါငယ္တဲ့
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ႀကီးတဲ့ရာထူးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒါကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က အသက္ႀကီးတာထက္
အရည္အခ်င္းရွိတာကုိ ပုိ ဦးစားေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါ အရင္ပို႔စ္ထဲက ဟာကုိ သူကူးလုိက္တာ။

သူေမးတာက သူသိခ်င္တာက သူဆႏၵက

ဒီေနရာမွာ အရည္အခ်င္းဆိုတာ ပါရမီကို ဆိုလိုတာလား ဘုရား..။
တပည့္ေတာ္ အျမင္ေတာ့ လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ အရွင္ျမတ္တို႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့
ေနာက္ေၾကာင္း ပါရမီဓာတ္ခံကို (တစ္အေသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလ)ၾကည့္ၿပီး..
ဘုရားရွင္က လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံအျဖစ္ ခန္႔အပ္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ ဘုရား..။

ပထမဆံုး တရားသိတဲ့ အရွင္ေကာ႑ည အရွင္ျမတ္
လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ ျဖစ္ခြင့္မရွိတာလည္း ဒီသေဘာပါပဲ..။
သို႔ေပမယ့္လည္း ႀကီးသူကိုရိုေသ၊ ရြယ္တူကို ေလးစားသမႈရွိဖို႔ကေတာ့
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလိုေတာ္က်ပါ။

ဒါေလးက စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ မွတ္ခ်က္ျပဳထားတာေလးပါ။
မွန္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ (ရဟန္းေလာကမွာေရာ၊ လူ႔ေလာကမွာပါ)
ႀကီးတဲ့သူကုိ အရုိအေသေပးရမွာပါ။

ရဟန္းေလာကမွာေတာ့
တစ္စုံတစ္ေယာက္ ရဟန္းျပဳတဲ့အခါ
ရဟန္းသစ္အတြက္ သိမ္ထဲမွာ ျပဳလုပ္သင့္ျပဳလုပ္ထုိက္တဲ့လုပ္ငန္း၊
ကမၼ၀ါဖတ္ျခင္းလုပ္ငန္းေတြ ၿပီးဆုံးတာနဲ႔ တၿပဳိက္နက္
ရဟန္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါ၊ ရဟန္းျဖစ္တဲ့ေနရာေဒသ
ေျပာၾကားရပါတယ္။

တာ၀ေဒ၀ ဆာယာ ေမတဗၺာ၊ ဥတုပၸမာဏံ အာစိကၡိတဗၺံ၊
ဒိ၀သဘာေဂါ အာစိကၡိတေဗၺာ။
(၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္ စာ၊ ၁၃၃)

ဒီအတြက္ ခုေခတ္မွာ ရဟန္းခံရက္ခ်ဳပ္ဆုိၿပီး
ရဟန္းျဖစ္မွတ္တမ္းေလးေတြကို လုပ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္က ကုိယ္ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္အခါ ဘယ္ေဒသမွာ
ရဟန္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိရွိဘုိ႔နဲ႔
ဒီလုိသိရွိၿပီး
ကုိယ့္ထက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ႀကီးတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကုိ ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသေပးဘုိ႔နဲ႔
ကုိယ့္ေအာက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ငယ္တဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကို ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသခံဘုိ႔ပါ။

ဆုိေတာ့ ႀကီးတဲ့သူကုိ ရုိေသရမယ္ဆုိတာ အထူးေျပာဘြယ္လုိမယ္မထင္ပါဘူး။

ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးအေၾကာင္းကုိပဲ
ဆက္ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။

ဘုရားရွင္က ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးကုိ လက္ယာေတာ္ရံရာထူးခန္႔အပ္လုိက္တာဟာ
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးက ရွင္အႆဇိကုိ
မင္းက ရာထူးပုိႀကီးတယ္ရုိေသစရာမလုိေတာ့ဘူး၊
ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔
ရာထူး ခန္႔အပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ေနရာ အဆင္ေျပေအာင္လုိ႔ပါ။

ရာထူးနဲ႔ ၀ါႀကီးတာနဲ႔ ကြဲကြဲျပားျပားသိဘုိ႔လုိပါတယ္။
ရာထူးရွိတဲ့သူက လုပ္ပုိင္ခြင့္ပုိရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၀ါႀကီးတဲ့သူကုိေတာ့ အရုိအေသေပးရမွာပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ရွင္သာရိပုတၱရာက သူ႔ဆရာရွင္အႆဇိကုိ
ဘယ္ေလာက္အရုိအေသေပးသလဲဆုိရင္
သူဘယ္ေရာက္ေရာက္ ရွင္အႆဇိရွိတဲ့ဘက္ကုိဘဲ
ဦးေခါင္းေတာ္အိပ္တယ္တဲ့။ ဦးေခါင္းထားအိပ္တယ္ေပါ့။

ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ႀကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ၿပီဆုိရင္
အဲ့ဒီေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ရွင္အႆဇိလဲ ရွိေနမယ္ဆုိရင္
ဘုရားရွင္ပီးရင္ ရွင္အႆဇိထံ တန္းသြားၿပီး (အရင္သြားၿပီး) အရုိအေသေပးတာတဲ့။
သူ႔ဆရာကုိ ဒီေလာက္ေတာင္ ေလးစားတာ။

It is said that every night on going to bed he would do obeisance to the quarter
in which he knew Assaji to be and would sleep with his head in that direction.
DhA.iv.150 f.; cf. SNA.i.328.
If Assaji were in the same vihára, Sáriputta would visit him immediately
after visiting the Buddha.

ရာထူးရထားလုိ႔ လုပ္ငန္းကုိင္ငန္း လုပ္ရရင္ေတာ့
ရွင္သာရိပုတၱရာက ေရွ႕ကေပါ့။ သူက ရာထူးႀကီးတာကုိး။

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတာနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔
ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး သုံးသပ္ျပတာကုိ ၾကားဘူးတယ္။

ျမန္မာျပည္သာသနာ့သမုိင္းမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးဟာ
ပါဠိစာေပတဖက္ကမ္းတတ္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးပါတဲ့။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါမွာ လယ္တီမ်ဳိးဆက္ဟာ
အေတာ္ေလးေမွးမွိန္သြားတာ ေတြ႔ရတယ္တဲ့။
ဒါဟာ အရည္အခ်င္းသမားကုိ ေရွ႕တန္းတင္မႈ နည္းခဲ့လုိ႔တဲ့။

မႏၱေလး၊ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းကို ၾကည့္တဲ့။
သက်သီဟစာေမးပြဲေအာင္မွ စာခ်၊ နာယက ခန္႔အပ္တာဆုိေတာ့
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းဟာ ‘က်’ မသြားဘူးတဲ့။
ဒါဟာ ၀ါႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ၀ါငယ္သည္ျဖစ္ေစ
အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူကုိ ရာထူးေပးအပ္လုိ႔
သက္တမ္းရွည္ ကာလၾကာရွည္ ေအာင္ျမင္ေနတာတဲ့။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြအတြက္ နမူနာယူစရာအခ်က္ပဲ။

ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြမွာလဲ ဒီအတုိင္းဘဲ။
၀ါကုိ ဦးစားေပးမွာလား။ အရည္အခ်င္းကုိ ဦးစားေပးမွာလား။
သံဃာ့နာယကဖြဲ႔စည္းပုံေတြလဲ ပါတာေပါ့။

Saturday, February 11, 2012

သူ႔အေၾကာင္း တစြန္းတစ



Steve Jobs 1955-2011
စတီး(ဗ္) ေဂ်ာ့ (ဘ္စ္) ဆုိသူ႔အေၾကာင္းကုိ ဂဃနဏ မသိေတာင္
တစြန္းတစၾကားဘူးနား၀ရွိသူ အေတာ္မ်ားပါတယ္။
ကုိယ္လည္းပဲ သူ႔အေၾကာင္း တစြန္းတစဖတ္ဖူးပါတယ္။
ကုိယ္က ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ့
သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဖတ္ဖူးတဲ့မအေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ
ဘာသာေရးနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚေလးေတြကုိ
ပုိမွတ္မိတယ္။

သူ အသက္ ၁၃ ႏွစ္သားအရြယ္တုန္းက သူ႔ေမြးစားမိဘေတြ
မၾကာမၾကာသြားေလ့ရွိတဲ့ ခရစ္ယာန္ Church ေက်ာင္းကုိ လုိက္သြားေလ့ရွိတယ္တဲ့။
တစ္ေန႔ ခရစ္ယာန္ဘုန္းႀကီးကုိ
“ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနၾကတဲ့ ၀၀လင္လင္မစားရတဲ့
ကေလးငယ္ေလးေတြကုိ ထာ၀ရဘုရားသခင္ (God)  သိပါသလား” လုိ႔ေမးသတဲ့။
ဒီေတာ့ ခရစ္ယာန္ဘုန္းႀကီးက
“ထာ၀ရဘုရားသခင္က အရာအားလုံးကုိ သိပါတယ္” တဲ့။

ဒီခရစ္ယာန္ဘုန္းႀကီးအေျဖကုိ ၾကားရၿပီးတဲ့ေနာက္
စတီး(ဗ္) ေဂ်ာ့ (ဘ္စ္) ဟာ ခရစ္ယာန္ Church ေက်ာင္းကုိ
လုံး၀ မသြားေတာ့ဘူးတဲ့။

အစာေရစာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေနၿပီး ၀၀လင္လင္ မစားရတဲ့ ကေလးေတြအေပၚမွာ
ထာ၀ရဘုရားသခင္သႏၱာန္မွာ သနားျခင္းကရုဏာတရား မရွိလုိ႔ဆုိၿပီး
ထာ၀ရဘုရားသခင္ကုိ ယုံၾကည္မႈ ကင္းသြားသတဲ့။

မူရင္းစာသား
At 13, he (Steve Jobs) went to a church which his adopted parents frequented,
and asked the priest.
“Does God know there are children who are starving?”
The priest answered,
“God knows everything.”
From then on, he never went back to that church,
And refused to believe in a God that has no pity
On starving children.

Ref: Voice of Buddhism
By Dato’ Ir. Ang Choo Hong
2011 Dec Vol 51

Friday, February 10, 2012

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလား



တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ခန္႔ခန္႔ျငားျငား
ေလာဘ ေဒါသ ေသာကေတြကင္းစင္တဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔
ဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ ရွင္အႆဇိသြားရာေနာက္က ဥပတိႆဆုိတဲ့သူငယ္ေလး
မသိမသာ ကပ္လုိက္သြားတယ္။

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ရွင္အႆဇိ ဆြမ္းဘုန္းေပးတယ္။
ဥပတိႆဆုိတဲ့သူငယ္ ေဘးနား အသာေလး ထုိင္ေနတယ္။

ရွင္အႆဇိလဲ ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီးေရာ သူသိခ်င္တာကုိ ေမးပါေတာ့တယ္။
‘အရွင္၊ အရွင့္ကုိ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရွိတယ္၊
ဒီေတာ့ အရွင့္ရဲ႕ သႏၱာန္မွာ တရားထူးရွိမယ္လုိ႔ ယူဆတယ္၊
အဲ့လုိ တရားထူးမ်ား ရွိလုိ႔ သိထားတယ္ဆုိရင္ ေျပာျပ ေဟာျပစမ္းပါ’ တဲ့။

ဒီေတာ့ ရွင္အႆဇိ က
ငါက ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျပာျပတတ္ဘူး။ တုိတုိပဲ ေျပာျပတတ္တယ္။
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းသိခ်င္ရင္ေတာ့ ငါတုိ႔ဆရာ ေဂါတမရွိတယ္။
သူ႔ဆီကုိ သြားေမးပါလုိ႔ ေျပာတယ္။

အရွင္ေျပာတတ္သေလာက္ တုိတုိသာ ေျပာပါလုိ႔ ေျပာေတာ့
ရွင္အႆဇိ က
ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘ၀ါ၊
ေတသံ ေဟတုံ တထာဂေတာ အာဟ စတဲ့ဂါထာေလးကုိ
တုိရွင္းလုိရင္း သူသိသေလာက္ ေဟာျပပါတယ္
အဓိပၸါယ္က
“အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္” ပါဘဲ။
ဒါေလးၾကားလုိက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အလင္းရသြားတယ္။
ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာလိတကို လုိက္ရွာၿပီး ျပန္ေျပာျပတယ္။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူလဲ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ရဟႏၱာေတြျဖစ္သြားတယ္။
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္လုိ႔ ထင္ရွားလာၿပီး
ဘုရားရွင္က သူ႔ရဲ႕ ညာလက္ရုံး၊ ဘယ္လက္ရုံး
အဂၢသာ၀က (အႀကီးဆုံးတပည့္ႀကီးႏွစ္ဦး) ရာထူးကုိ ခန္႔အပ္ပါတယ္။

စဥ္းစားမိတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဒီေနရာမွာ ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ ဆရာက
ရွင္အႆဇိျဖစ္တယ္။
ရွင္အႆဇိဆုိတာက ပထမဦးးဆုံးရဟန္းေဘာင္ေရာက္လာတဲ့
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး (ရဟန္းငါးပါးအုပ္စု) ထဲက တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္တယ္။
ရွင္အႆဇိ က ရဟန္းသက္ ၀ါအေနအားျဖင့္ ႀကီးရုံမွ်မကဘဲ
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာလဲ ေတာ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့
ဘုရားရွင္က ရာထူးေပးတဲ့ေနရာမွာ ၀ါႀကီးတဲ့ ဆရာျဖစ္တဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ
ႀကီးတဲ့ရာထူးမေပးပါဘူး။ တပည့္ျဖစ္တဲ့ ၀ါငယ္တဲ့
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ႀကီးတဲ့ရာထူးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒါကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က အသက္ႀကီးတာထက္
အရည္အခ်င္းရွိတာကုိ ပုိ ဦးစားေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။
ထား။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္မွာ
ရွင္မဟာကႆပ၊ ရွင္အာနႏၵာ၊ ရွင္အႏုရုဒၶါ၊ ရွင္ဥပါလိ စသျဖင့္
ရဟႏၱာတပည့္ႀကီးေတြ ထြန္းကားလာပါတယ္။

ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ (၄၅) ႏွစ္တာကာလအေတာအတြင္း
ဘုရားရွင္သာသနာ ေနလုိ လလုိမက
ေနထက္လထက္ကုိ ထြန္းကားလာပါတယ္။

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ - ခု (ဘီစီ ၅၄၄) ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔
(သက္ေတာ္ ၈၀ အ႐ြယ္)
ကုသိနာ႐ုံျပည္၊ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္မွာ ဘုရား႐ွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူတယ္။

အ႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးက ေနာက္ပါ ရဟန္း ၅၀၀ နဲ႔အတူ
ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေမွ်ာ္ဘုိ႔ ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာ႐ုံသုိ႔အသြားလမ္းခရီးမွာ
ကုသိနာ႐ုံက ပါ၀ါျပည္သုိ႔လာတဲ့ တကၠဒြန္းတစ္ေယာက္နဲ႔တုိးတယ္။
တကၠဒြန္းထံမွ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံကြယ္လြန္ေတာ္မူေၾကာင္း သိရေတာ့
သံဃာအမ်ားစု ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၿပီး ငုိေၾကြးၾကတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့သုဘဒ္လုိ႔ေခၚတဲ့ရဟန္းႀကီးကေတာ့
ငါ့ရွင္တုိ႔၊ ဘာ၀မ္းနည္းစရာ႐ွိတုန္း၊ ရွင္ႀကီးေဂါတမ ႐ွိတုန္းက
ဟုိဟာမလုပ္နဲ႔၊
ဟုိမသြားနဲ႔၊
ဒီလုိမစားနဲ႔၊
ဒီကုိ မသြားနဲ႔ နဲ႔ စည္းကမ္းေတြ မ်ားလုိက္တာ။
အခုေတာ့ ငါတုိ႔ေနခ်င္သလုိေနလုိ႔ရၿပီ။
လြတ္လပ္ေရး အျပည့္အ၀ရၿပီလုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး
၀မ္းမနည္းတဲ့အျပင္ ၀မ္းေတာင္သာေနလုိက္ေသးတယ္။

သုဘဒ္ရဟန္းႀကီးေျပာတဲ့စကားကုိ ႐ွင္မဟာကႆပႀကီးၾကားေတာ့
မသူေတာ္တရား မျပန္႔ပြါးမီ
သူေတာ္ေကာင္းတရား မေပ်ာက္ပ်က္မီ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို
စုေပါင္း႐ြတ္ဖတ္သဂၤါယနာတင္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ လုိ႔
ေတြးမိၿပီး
ဘုရား႐ွင္ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး ၃ - လအၾကာ
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခု၊ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔မွာ
ရဟႏၱာမေထရ္ ၅၀၀ နဲ႔အတူ
ပထမဆုံးအႀကိမ္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ ပထမသံဂါယနာပြဲကုိ က်င္းပျဖစ္ခဲ့တယ္။

ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဓမၼနဲ႔၀ိနယကုိ
အုပ္စုသုံးစုခြဲတယ္။
ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကုိ
တူရာတူရာ မ်ဳိးတူစု သုံးစု လုပ္ၾကတယ္။
၁။ ၀ိနယပိဋက
၂။ သုတၱႏၱပိဋက
၃။ အဘိဓမၼပိဋက
ဒီလုိ စနစ္တက် မ်ဳိးတူစုေတြေပါင္းၿပီး စီစဥ္ခဲ့လုိ႔
ေနာင္လာေနာက္သား ရဟန္းေတာ္အစဥ္အဆက္
မွတ္သားရတာ လြယ္ကူလာတာပါ။

ပထမဦးဆုံးျပဳလုပ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားတရားေတာ္ေတြကုိ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့
ဒီသံဂါယနာပြဲမွာ
အေမး (ပုစၦက) ဆရာေတာ္အျဖစ္
႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးက ေဆာင္ရြက္ၿပီး
၀ိနည္းပိဋကတ္ေတာ္ကုိ ႐ွင္ဥပါလိမေထရ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။
သုတၱႏၱပိဋကနဲ႔ အဘိဓမၼပိဋကကုိေတာ့
႐ွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။

တကယ္လုိ႔ ရွင္မဟာကႆပႀကီးတုိ႔သာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့တရားေတာ္ေတြကုိ
စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲ မက်င္းပခဲ့ရင္
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါ ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

 ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလုိအေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့
ပထမသံဂါယနာမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ရွင္မဟာကႆပ၊ ရွင္ဥပါလိ၊ ရွင္အာနႏၵာစတဲ့
သံဃာေတာ္ ရဟႏၱာအပါးငါးရာႀကီးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားဟာ
အႏႈိင္းမဲ့ပါ။

Photo: FB