Wednesday, November 30, 2011

ဒါက ဒါေလ၊ ဟုိဟာက ဟုိဟာေပါ့


မတူတာေလးေတြ
ထိုင္းနိုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ျမဳိ႕အနီး ပထုန္ဌာနီအရပ္ရွိ ဓမၼကာယေက်ာငး္တုိက္ၾကိးမွ 
တပုိ႔တြဲလျပည့္မာဃပူေဇာ္ပြဲတက္ေရာက္ရန္ ဖိတ္ၾကားသျဖင့္
သာသနာေရး၀န္းၾကီးဌာနမွ အျခားအဖြဲ႔၀င္မ်ားနွင့္အတူ ထုိငး္နုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိခဲ႔သည္။ 

မာဃပူေဇာ္ပြဲ အျပီးတြင္ မိမိတုိ႔ျမန္မာအဖြဲ႔၀င္မ်ားအား ထိုင္းနုိင္ငံတစ္၀န္းရွိ 
တန္ခိုးၾကီးဘုရားမ်ားသုိ႔ ေဒသႏၱရဘုရားဖူး ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသျဖင့္
ထုိင္းနုိင္ငံအလယ္ပိုင္းနင့္ ေျမာက္ပုိင္းေဒသမ်ားသုိ႕ 
ဟုိက္ေ၀းလမ္းမၾကီးအတုိင္း ဘန္ေကာက္မွ ေျမာက္ပိုင္းသုိ႔ 
ကားျဖင့္ ထြက္ခြါလာခဲ႔ရာ လမ္းမၾကီးေဘးတစ္ေနရာ၌  
ဘုန္းၾကီးပုံပါရွိေသာဗီနုိင္းျဖင့္  ျပဳလုပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီးတစ္ခု 
ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကုိ ကားေပၚမွ ျမင္ေတြ႕ရ၏။ 
ထုိင္းစာမ်ားသာ ေရးသားထားသျဖင့္ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီး၏ အဓိပၸါယ္ကုိ မသိရေပ။ 

သုိ႕ေသာ္ ကားေပၚပါလာေသာ ျမန္မာဆရာေတာ္တစ္ပါးက 
ဆုိင္းဘုတ္၏ ပုံသ႑ာန္ကုိၾကည့္၍ 
“ေဟ့၊ ဒီျမိဳ႕မွာ ဒီေန႔ည တရားပြဲရွိတယ္ကြ ၊ 
တရားနာခ်င္တဲ့သူ ကားေပၚက  ဆင္းေနခဲ့’’ ဟု အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ 

ထုိအခါ ကားေနာက္ပိုင္း၌ ပါလာေသာ ထိုင္းစကားတတ္ေသာဘုန္းႀကီးက 
“ဆရာေတာ္ …အဲဒါတရားပြဲ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္မဟုတ္ဘူးဘုရား၊ 
ဘုန္းႀကီးပ်ံေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ဘုရာ့ …” ဟု ျပန္၍ ေျပာခဲ့သည္။ 
“ ေဟ …ဟုတ္လား၊ သိေပါင္ကြာ၊ ဒို႔မႏၱေလးမွာေတာ့ လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ 
ဘုန္းႀကီးပါတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႕ရင္ တရားပြဲေၾကာ္ျငာဆိုတာ ေသခ်ာေနတာပဲကြ” ။ 

“ဒါ မႏၱေလး မဟုတ္ဘူးဘုရာ့ …၊ ထုိုင္း…ထုိုင္း …”  ဟုျပန္ေျပာရာ
ကားေပၚတြင္ ပါလာေသာ ျမန္မာအဖြဲ႕သားမ်ားအားလံုး ၀ါးကနဲ ပြဲက်သြားခဲ့သည္။ 

ထုိင္းႏိုင္ငံ၌  အေနၾကာၿပီး ထိုင္းစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေသာ 
ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို “ေနစမ္းပါဦး  ထုိင္းဆရာေတာ္ရဲ႕၊ 
တပည့္ေတာ္တို႔ အခု ဘန္ေကာက္ကေန ကားေမာင္းလာတာ 
ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ၊ လမ္းေဘးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ၿမိဳ႕ရြာေတြ 
ေတာ္ေတာ္မ်ားကို  ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ  တပည့္ေတာ္တို႔ဆီမွာလို 
အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြလည္း  မေတြ႕ရပါလား ၊ 
သခ်ၤိဳင္းက ေတာ္ေတာ္ေ၀းမွာ သြားထားလို႔လား၊ ဆိုစမ္းပါဦး”  

“အေ၀းႀကီးသြားထားလို႔ မဟုတ္ဘူးဆရာေတာ္၊ ဒီမွာ သခ်ိၤဳင္းကို မရွိတာ” ။ 

“ ဟ …ဒါဆို ဒီမွာ လူေသရင္ ဘယ္မွာ သြားသၿဂိၤဳဟ္မလဲ” 

 “ဆရာေတာ္ …၊ ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ သခ်ိၤဳင္းပဲ၊ 

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သၿဂိၤဳဟ္တာေပါ့” ။ 

“တင့္ပါဘုရား ’’ ။ 

“ လက္စသတ္ေတာ့ ဒို႔တစ္ေတြ သခ်ိၤဳင္းကုန္းမွာ ေရာက္ေနတာကိုးကြ”။ 

“ဆရာေတာ္ကလည္း သုသာန္ဓုတင္ ေဆာက္တည္ၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ့ဘုရား” 

“ ဒါထက္ ဒို႔ဆီမွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ  အေလာင္းရွိရင္ 
လာဘ္ပိတ္္တတ္တယ္ဆိုၿပီး ေရွးကတည္ထားတဲ့ အရိုးအိုးေစတီကိုေတာင္ 
ေဖာက္ၿပီး အရိုးကို ထုတ္ပစ္ၾကေသးတယ္၊ ဒီမွာေကာ လာဘ္မပိတ္ဘူးလားကြ ”

 “ ဆရာေတာ္ကလည္း ဒီမွာ အေလာင္းမ်ားမ်ား လာေလ လာဘ္ရေလေပါ့ဘုရား” 

“ ဒါဆို အေတာ့္ကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါလားေဟ့ …” 

“ ဒီမွာ လူတစ္ေယာက္ေသတယ္ဆိုရင္ ေန႔ခ်င္းပဲ 
ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ပို႔ရတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ 
အေလာင္းထားဖို႔ ေနရာက အဆင္သင့္လုပ္ထားတာ၊ 
မသာရက္ကိုလဲ ကိုယ္ႀကိဳက္သေလာက္ ထားလို႔ရတယ္၊ 
တခ်ိဳ႕ပိုက္ဆံရွိတဲ့သူေတြဆို လ နဲ႔ေတာင္ခ်ီၿပီး ထားၾကတယ္၊
အဲဒီရက္ထားသေလာက္ အေလာင္းနားသြားၿပီး ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးေတြက 
အဘိဓမၼာက်မ္းစာေတြ ရြတ္ဖတ္ၾကရတယ္၊ 
ဒီအခါ မသာရွင္ေတြက  အဘိဓမၼာရြတ္ဖတ္တဲ့ သံဃာေတြကို  လွဴဒါန္းၾကရတယ္၊ 
ရက္ၾကာေလ မ်ားမ်ားရြတ္ရေလေပ့ါဘုရား” 

“ ေအး …သေဘာေပါက္ၿပီကြာ၊ အဘိဓမၼာရြတ္တာေတာ့ ေကာင္းတဲ့သေဘာပဲကြ၊ 
အဘိဓမၼာတရားက အျခားသုတၱန္တို႔ထက္ ထူးကဲလြန္ျမတ္တာဆိုေတာ့ 
ေသသြားတဲ့သူကို  အဲဒီ ထူးကဲလြန္ျမတ္တရား နာေစခ်င္တဲ့ သေဘာပဲ၊
ဒို႔ဆီမွာေတာ့ အသံမစဲ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲႀကီးေတြကုိ 
မဂၤလာအခမ္းအနားအေနနဲ႔ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င့္ပေနၾကတာ၊
ကာလံ ေဒသံေပါ့ကြာ”

ဓမၼကာယေက်ာင္းတိုက္မွ ဒကာမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္၍ ထုိ္င္းလူမ်ိဳးဒကာအိမ္သို႔ 
မိမိတို႔အဖြဲ႕ ဆြမ္းစားၾကြေရာက္ၾကသည္။ 
ဆြမ္းစားမွာ ဘုရားအေနကဇာတင္ ဆြမ္းစားျဖစ္သည္။ 
ထုိင္းဆရာေတာ္မ်ားလည္း ပင့္သံဃာအေနျဖင့္ ပါရွိသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ 
အေနကဇာတင္ေသာအခါ ရြတ္ဖတ္ေသာ ပါဠိမ်ားမွာ 
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ကဲ့သို႔ပင္ အားလံုးနီးပါးတူ၏။ 
အသံထြက္ပံုေလာက္သာ ကြဲျပားသည္။ 
သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘုရားအေနကဇာတင္ရာ၌ ပဋိစၥသမုပါဒ္ရြတ္ၿပီးလွ်င္ 
“ေဟုတုပစၥေယာ”  စေသာ ပ႒ာန္းပစၥယုေဒၵသပါဌ္ကို ရြတ္ဖတ္ေလ့ရွိသည္။ 
ရြတ္ဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားအျဖစ္သို႔ 
ေရာက္ေတာ္မူၿပီး မၾကာမီ ရတနာဃရသတၱာဟ၌ စံေနေတာ္မူစဥ္ 
အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ကို အစြဲျပဳ၍ 
ရြတ္ဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္။သဘာ၀က်ပါေပ၏ ။ 

သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံအေနကဇာတင္ပြဲသို႔ ၾကြလာေသာ ျမန္မာဆရာေတာ္တစ္ပါးက 
“ေဟတုပစၥေယာ” ပါ ထည့္ရြတ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ 
ထိုင္းစကားတတ္ေသာ  ဘုန္းေတာ္ႀကီးက 
“ သြားမလုပ္နဲ႔ဆရာေတာ္၊ ဒီပြဲမွာ ေဟတုပစၥေယာ ရြတ္မိလွ်င္ 
ဆရာေတာ္တို႔အဖြဲ႕ အိမ္ေပၚက ဆင္းေျပးရလိမ့္မယ္၊ 
ဒီထုိင္းမွာ အဘိဓမၼာတရားကို သုမဂၤလကိစၥမွာ မသံုးဘူးဘုရား ၊
အသုဘကိစၥအခမ္းအနားမွာသာ သံုးတာ” ဟု ေျပာသျဖင့္ 
“ ဒါဆိုရင္ တိတ္တိတ္ေနၾကေဟ့၊ ၾကားသြားလိမ့္မယ္” ဟုဆိုကာ 
ႏႈတ္ပိတ္ၿငိမ္ေနလိုက္ရ၏။ 

အေနကဇာတင္ျပီးေသာအခါ 
ပင္႔သံဃာေတာ္တုိ႔အား န၀ကမၼလွဴဒါန္းရန္ ျပင္ဆင္က်ေတာ့၏။ 
မိသားစု၀င္အိမ္သားမ်ားအားလုံး ၀ထၳဳေငြထည့္ထားေသာ 
စာအိတ္ေလးမ်ားကုိ ကုိယ္စီကုိင္ထားၾက၏ ။ 
ရြတ္စရာ, ဖတ္စရာရွိသည္တုိ႔ကုိ ထုိင္းဆရာေတာ္က ရြတ္ဖတ္ျပီးေသာအခါ 
ဆရာေတာ္ႀကီးမွစ၍ အစဥ္အတုိင္း ဆက္ကပ္ၾက၏ ။ 
မိမိအားဆက္ကပ္ရန္ ေနရာယူထားေသာသူမွာ ဒကာမတစ္ဦးျဖစ္သည္။ 
အလွည့္ေရာက္လ်င္ ဆက္ကပ္ရန္ အသင့္ျပင္ထား၏။ 
မိမိကလည္း အကပ္ခံရန္ လက္ကုိ အသင့္ျပင္ထား၏ ။ 

ေဘးနားတြင္ထုိင္ေနေသာ ထုိင္းဆရာေတာ္က မိမိအား တေတာင္ၿဖင့္တုိ႔၍ 
“လက္နဲ႔ သြားအကပ္မခံနဲ႔”ဟု ေျပာၿပီး သ႔ူလြယ္အိတ္ထဲမွ 
တဘက္အ၀ါကေလးကုိ ထုတ္၍ ေပး၏။ ထုိတဘက္ကေလးကုိ ျဖန္႔၍ 
ေရွ႕တြင္ခ်ထားျပီး တဘက္ကုိ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ကုိင္ထားရ၏။ 
ထုိအခါ ဒကာမက စာအိတ္ကေလးကုိ တဘက္ေပၚတင္လုိက္၏။ 
ၿပီးေတာ့ ၀တ္ခ်လုိက္သည္။ ထုိအခါမွ စာအိတ္ကုိ ယူလုိက္ရေတာ့သည္။

အမ်ဳိးသမီး ခႏၶာကုိယ္နွင့္ ထိစပ္ေနေသာ ပစၥည္း၀ထၳဳကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ား မထိေကာင္းပါ၊ ၀ိနည္းတားျမစ္ခ်က္ရွိပါ၏။ 
သုိ႔ေသာ္ ထုိတားျမစ္ခ်က္မွာ ရာဂစိတ္ျဖင့္ ထိျခင္းကုိသာ တားျမစ္ပါသည္။ 
ယခု အလွဴဒါန ျပဳရာတြင္ ထုိတားျမစ္ခ်က္ကုိ အသုံးျပဳျခင္းမွာ 
အနာနဲ႔ေဆး လြဲေနသည္ဟု ထင္ပါသည္။ 
သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ဓေလ့ ၊သူတုိ႔ထုံးစံဟုသာ သေဘာထားလုိက္ပါသည္။ 

မိမိတုိ႔အဖြဲ႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ဘုရားဖူးေရာက္သြား၏။ 
တန္ခုီးၾကိး ဘုရားတစ္ဆူ၌ရွိေသာ ဂႏၶကုဋီတုိက္ထဲသုိ႔ ၀င္သြားေသာအခါ 
ဘုရားဖူးမ်ား စည္ကားေနသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ 
ဂႏၶကုဋီတုိက္ အ၀င္၀နားတြင္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးနွစ္ပါးကုိ ေတြ႕ရ၏။ 
တစ္ပါးက ဘုရားဖူးလာသူမ်ားကုိ ပရိတ္ေရပက္ဖ်န္းေပးေန၏။ 
တစ္ပါးကမူ လက္ဖြဲ႕အေဆာင္ေတာင္းသူမ်ားအား လက္ဖြဲ႕ေပးေနသည္ကုိေတြ႕ရ၏။ 
ဘုန္းၾကီးထံမွ လက္ဖြဲ႕အေဆာင္ေတာင္း၍ ေဆာင္ထားျခင္းကုိ 
ထိုင္းလူမ်ဳိးတုိ႕ လြန္စြာသေဘာေတြ႕ၾက၏။ 
လက္ဖဲြဲ႕ေတာင္းေသာဒကာမအား ထုိင္းဘုန္းၾကီးက 
ကုိယ္တုိင္ လက္ဖြဲ႕ကုိ ခ်ည္ေႏွာင္၍ ေပးေနသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ 

ထိုအခါ မိမိက ထုိင္းဆရာေတာ္အား 
“ဒါက်ေတာ့ ထိလုိ႔ ရသလား” ဟု အသာလက္တုိ႔၍ ေမးလုိက္၏။ 
“ဒါက ဒါေလ…၊ဟုိဟာက ဟုိဟာေပါ႔…”ဟု ျပန္ေျပာသျဖင့္ အသာျပဳံး၍ ေနလုိက္ရသည္။

ထုိင္းနိုင္ငံသုိ႔ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနေသာ 
ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား မိသားစုထဲမွ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦး ေရာဂါရျပီး  
အသက္ဆုံးပါး သြားခဲ႔သည္။ ထိုအခါ ဆုံးသြားသည့္ ပုဂၢဳိလ္၏ ရုပ္အေလာင္းကုိ 
မည္သုိ႔ သျဂ္ိဳလ္ရမည္ကုိ မသိၾက၍ ကုိ္ယ့္ထက္အရင္ 
ထုိင္းနုိင္ငံမွာ ေရာက္နွင့္ ေနေသာသူမ်ားကုိ အကူအညီေတာင္းခံရ၏။ 
ထုိသူမ်ား၏ အကူအညီမ်ားျဖင့္ မိမိေနအိမ္နွင့္ နီးေသာ 
ထုိင္းဘုန္းၾကိးေက်ာင္းကုိ သြားေလွ်ာက္ထားေတာ့မွ 
ထုိင္းဘုန္းၾကီးမ်ားက ေက်ာင္းယူလာဖုိ႔ေျပာေလ၏။ 
သုိ႔နွင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ရုပ္အေလာင္းသြားဖုိ႔ထားလုိက္ရ၏။ 
ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားျဖစ္၍ အလုပ္မအားသည္က တစ္ေၾကာင္း၊
ပုိက္ဆံမရွိသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ရက္ၾကာၾကာမထားနုိင္ေပ။ 
တရက္ထဲထားျပီး ထုိေက်ာင္း၌ရွိေသာ မီးသျဂဳ္ိလ္စက္မွာပင္ အသုဘကိစၥကုိ ျပီးလုိက္ရ၏။ 

ျမန္မာ့ထုံးစံကေတာ့ မီးသျဂဳ္ိလ္ျပီးရင္ ကိစၥျပီးေတာ့၏။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္အိမ္ျပန္၍ ကုိယ့္အလုပ္ကုိ လုပ္ေနၾက၏။ 
သျဂဳ္ိလ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးအိမ္ကုိၾကြလာၿပီး 
လက္ထဲမွာလည္း အုိးေလးတစ္လုံးပါလာေလ၏။ 
ဗုဒၶဘာသာထုံးစံအရ အိမ္ကုိၾကြလာသည့္ ဘုန္းႀကီးကုိ အိမ္သားေတြက ၀ုိင္းၿပီးဦးခ်ၾက၏။ 
ေနာက္ေတာ့ ထုိင္းဘုန္းႀကီးက သူ႕လက္ထဲက အုိးကေလးကုိ 
အိမ္သားတစ္ေယာက္ဆီ ေပးလုိက္၏။ 
မေန႔က သျဂဳိ္္လ္ေသာ အေလာင္း၏ အရုိးအုိးလုိ႔လည္း ေျပာလုိက္၏။ 
ထုိ႔ေနာက္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးျပန္ၾကြသြားေလ၏။ 
ျမန္မာမိသားစု အဲဒီအုိးကေလးကုိ ဘယ္ထားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကေလ၏။ 
စိတ္ထဲမွာလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾက၏။ 
အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ မိသားစုလုိက္ အတူေနၾကရသည္ျဖစ္၍ 
အေတာ္အခက္ေတြ႕ေနၾကရ၏။ 

ထုိင္းနုိင္ငံမွာ အေနၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာတစ္ဦးဆီကုိ အၾကံေတာင္းေတာ့မွ 
သူ၏ အၾကံေပးခ်က္အရ ျမစ္ဆိပ္မွာသြားျပီး ေရထဲေမွ်ာလုိက္ရေလ၏။
ထုိင္းေတြကေတာ့ ထုိသုိ႔အရုိးအုိးကုိ ပုိ႕ျပီဆုိလ်င္ ရုိရုိေသေသ လက္ခံယူၿပီး လာပုိ႔ေသာဘုန္းႀကီးကုိလည္း လွဴရန္ေတြ လွဴၾကေလသည္။ 

ဘုန္းႀကီးကလည္း ေသသြားေသာသူေရာ အိမ္သူအိမ္သားေတြေရာ 
အားလုံးကုိေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းေပးေလ၏။ ထုိအုိးကေလးကုိလည္း
 အိမ္မွာရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ထားၾကေသး၏။ ၿပီးမွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ 
ဆြမ္းအုပ္ကန္ေတာ့ပြဲႏွင့္ အတူသြားေရာက္ ပုိ႔ေဆာင္ၾကေလ၏။ 
ထုိင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၏ ပတ္ပတ္လည္ အုတ္တံတုိင္းမွာ 
အရုိးအုိးထားဖုိ႔ ေနရာေလးေတြ လုပ္ထားသည္ကုိလည္း ေတြ႕ရ၏။ 
မိမိတုိ႔ ေဆြမ်ဳိးသားျခင္း၏ အရုိးအုိးထားသည့္ေက်ာင္းသည္ 
မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းျဖစ္၏။ 
ဤနည္းျဖင့္ ဆရာ-ဒကာ ဆက္စပ္မႈရွိေအာင္ စီမံထားေသာ ဓေလ့ထုံးစံဟု ဆုိနုိင္သည္။

ဤသည္တုိ႔ကား ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေသာ 
နယ္နိမိတ္ခ်င္းလည္း ဆက္စပ္ေနေသာ ထုိင္း-ျမန္မာတုိ႔၏ မတူေသာ 
ဓေလ့ထုံးစံေလးေတြ ျဖစ္ပါ၏။

ဘဒၵႏ ၱေကသရ  (ေမာ္ကြန္းထိန္း)
မန္း၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္ ၂၀၁၁-ႏွစ္ပတ္လည္စာေစာင္မွ

Tuesday, November 29, 2011

ငရဲျပည္ နတ္ျပည္


ငယ္ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ေျပာျပခဲ့ဘူးတယ္။ 
မျငင္းခုံရမည့္အရာ သုံးမ်ဳိးရွိသတဲ့။
အဲ့ဒါေတြကေတာ့
(၁) Love = အခ်စ္ကိစၥ
(၂) Politics = ႏုိင္ငံေရးနဲ႔
(၃) Religion = ဘာသာေရးယုံၾကည္မႈေတြမွာ  မျငင္းခုံသင့္ဘူးတဲ့။


သူဆက္လက္ရွင္းျပပါတယ္။
လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ႀကိဳက္ရာ၀ယ္
သူႀကိဳက္လုိ႔ သူခ်စ္တဲ့သူကုိ ေဘးလူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
မလွတာ လွတာ ေ၀ဘန္ဘုိ႔မသင့္ေၾကာင္း၊ ကုိယ္ထင္ ခုတင္ေရႊနန္းဆုိသည့္အတုိင္း
သူႀကိဳက္လုိ႔ သူခ်စ္ေနတဲ့သူဟာ (နဖူးတြင္ ဗုႀကီးပင္ေပါက္ေနလင့္ကစား)
သူ႔အတြက္ အလွဆုံးျဖစ္ေနတတ္ေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီအခ်စ္ကိစၥမွာ ဒီလုိမ်ဳိးကိစၥမွာ အျငင္းမပြါးသင့္ေၾကာင္း ရွင္းျပဘူးပါတယ္။


ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း အတူတူပဲတဲ့။
သူႀကိဳက္တဲ့ပါတီ၊ သူႏွစ္သက္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသေဘာတရားေတြကုိ
ကုိယ္မႀကိဳက္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး ျငင္းခုံမႈမျပဳသင့္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။


အဲ၊ ေနာက္ဆုံးဘာသာေရးမွာဆုိ ပုိလုိ႔ေတာင္ျငင္းခုံမႈမျပဳရဘူးတဲ့။
သူကုိးကြယ္ယုံၾကည္တဲ့ ဘာသာက မေကာင္းဘူး၊ 
ငါကုိးကြယ္တဲ့ဘာသာက ေကာင္းတယ္ လုိ႔ လုံး၀မေျပာပါနဲ႔တဲ့။
ဘာသာေရးယုံၾကည္မႈမွာ လုံး၀မျငင္းခုံပါနဲ႔တဲ့။
ငယ္ဆရာေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ မျငင္းခုံရမည့္ အရာသုံးမ်ဳိးပါ။


အိႏၵိယမွာေက်ာင္းတက္တုန္းက ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက 
ဘာသာေပါင္းစုံက ေက်ာင္းသားအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံဘူးတယ္။
ေက်ာင္းသားဆုိေတာ့ တက္ၾကြလန္းဆန္းတဲ့လူငယ္လူရြယ္ေတြခ်ည္းပဲ။
ငယ္ဆရာသမားဆုံးမစကားကုိ ေမ့ေလွ်ာ့ကာ
ဘာသာေရးအေၾကာင္းေတြ ကအစ လူငယ္မ်ားပီပီ ျငင္းၾက ခုံၾကေလ့ရွိတယ္။
သူ႔ဘာသာ ကုိယ့္ဘာသာအားနည္းခ်က္ေတြကုိ ေထာက္ျပၾကတယ္။


တကယ္ေတာ့ ဘာသာအယူ၀ါဒယုံၾကည္ခ်က္ေတြဟာ 
ျငင္းခုံသင့္ ျငင္းခုံရမည့္အရာေတြမဟုတ္ပါဘူး။
ဘာသာတရားတစ္ခုခုကုိ တည္ေထာင္တဲ့ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြဟာ
သူ႔ပတ္၀န္က်င္ သူ႔ေလာကကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေစလုိလုိ႔
တုိးတက္ေစလုိလုိ႔ အဆင့္အတန္းျမင့္ေစလုိလုိ႔  တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတာလုိ႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။
ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားက ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့
အဆုံးအမေတြအေပၚမွာ မွတ္ခ်က္ခ်တာ ဖြင့္ဆုိတာေတြကေတာ့
အင္မတန္သတိထားရမည့္ကိစၥပါ။


၂၀၀၄ - ခုနစ္က မေလးရွားႏုိင္ငံကေနၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ရထားနဲ႔ ခရီးသြားဘူးတယ္။
မေလးရွားႏုိင္ငံ Butterworth ဆုိတဲ့ၿမိဳ႕ကေနၿပီး
ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္အထိ။ နာရီေပါင္း ၂၀ ေလာက္ၾကာတယ္။
ဆုိေတာ့ ရထားေပၚမွာ နာရီ ၂၀ ၾကာ ေနရတယ္ေပါ့။
ခရီးသြားတုိ႔ထုံးစံအတုိင္း ရထားေပၚမွာ ၿငီးေငြ႔လာတဲ့အခါ ကုိယ့္အနီးအနားက လူကုိ
မိတ္ေဆြဖြဲ႔ စကားေျပာေလ့ရွိၾကတာေပါ့။
အဲ့တုန္းက ရထားေပၚမွာ 
ဂရိႏုိင္ငံက လူႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေနရာရတယ္။
အလႅာပ သလႅာပစကားေတြေျပာဆုိရင္း ဘာသာေရးအေၾကာင္းေရာက္လာတယ္။
ကုိယ္က ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ့ 
ဘာသာေရးစကားေျပာခ်င္တာလည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ျငင္းခုံတဲ့အဆင့္မေရာက္သည့္တုိင္ 
အႀကိတ္အနယ္ေဆြးေႏြးတဲ့အဆင့္အထိေရာက္ခဲ့ပါတယ္။


ပထမဦးဆုံး သူေမးတာက 
“ငရဲျပည္နဲ႔ နတ္ျပည္ကုိ ယုံလား” တဲ့။
“ဘာသာတစ္ခုကုိ တည္ေထာင္ရာမွာ 
တည္ေထာင္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပထမဦးဆုံး ေျပာေဟာရမွာက
ငရဲျပည္နဲ႔ နတ္ျပည္အေၾကာင္းပဲျဖစ္တယ္” လုိ႔ ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။


“ခင္ဗ်ားက ခင္ဗ်ားရဲ႕ဦးေဏွာက္ကုိ ဖြင့္ထားတာပဲ” ဆုိတဲ့ 
သူ႔တုန္႔ျပန္ခ်က္ကုိ ေထာက္ဆျခင္းအားျဖင့္ ဒီအေျဖကုိ သေဘာက်ပုံေပါက္ပါတယ္။


ငရဲျပည္ နတ္ျပည္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ 
မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးခဲ့တဲ့ မေလးရွားေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာဖခင္ႀကီး
ေဒါက္တာေကသီရိဓမၼာနႏၵ ေဟာခဲ့တဲ့တရားေလးကုိ ဆက္ေျပာျပျဖစ္တယ္။


A monk was once preaching about heaven and hell. 
Someone from the audience who did not believe in heaven and hell 
challenged the monk, stating that he was misleading innocent people 
by talking about non-existent places. 
The man was very fierce and in a raised voice he asked the monk 
to prove where these two places exist.
Seeing his angry mood, the monk said: 
‘Do you know that you are now in hell?’ 
The man at once realised the concept of hell 
according to the monk’s expression.
Then with a smiling face, again he asked: 
‘All right. Now tell me, where heaven is.
’ The monk calmly replied: ‘Now you are in heaven.’


ျမန္မာလုိနားလည္ေအာင္ေျပာျပရရင္
တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ဓားျပဗုိလ္ႀကီး တစ္ေယာက္လာတယ္။ 
အဲဒီ ဓားျပဗုိလ္ႀကီးက လုယက္ သတ္ျဖတ္ရာမွာ အညွာအတာကင္း ရက္စက္လြန္းလုိ႔ 
အင္မတန္ နာမည္ႀကီးျပီး လူတုိင္းက ေၾကာက္ရြံ႔ရသတဲ့။ 
ဆရာေတာ္ႀကီးထံ ေရာက္လာတဲ့ ဓားျပဗုိလ္ႀကီးက 
“ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ေလာကမွာ နတ္ျပည္နဲ႔ ငရဲဆုိတာ တကယ္ ရွိပါသလား၊ 
ရွိရင္ ငရဲ နဲ႔ နတ္ျပည္ အေၾကာင္း တပည့္ေတာ္ကုိ သင္ျပ ေပးပါဦး”
လုိ႔ ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားသတဲ့။


          အဲဒီအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဓားျပဗုိလ္ႀကီးရဲ့ မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး 
“မင္းလုိ  သူတစ္ပါးေတြရဲ့ အသက္ကုိ ရက္ရက္ စက္စက္ သတ္ျဖတ္ျပီး 
သူမ်ား စည္းစိမ္ ခ်မ္းသာေတြကုိ လုယက္ခုိးယူေနသူ တစ္ေယာက္ကုိ 
နတ္ျပည္အေၾကာင္း သင္ျပေပးလုိ႔ ဘာအဓိပၸာယ္ရွိမွာလဲ၊ 
အပုိပဲေပါ့”လုိ႔ မိန္႔ၾကားလုိက္ပါတယ္။ 
ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ မေထာက္မညွာ မိန္႔ၾကားတဲ့ အေျဖစကားကုိ ၾကားလုိက္ရတဲ့အခါ 
ဓားျပဗုိလ္ႀကီးဟာ တစ္ခါတည္း မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ျပီး 
လက္ေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္လာေအာင္ ေဒါသေတြ ထြက္လာတယ္။


          ျပီးေတာ့ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့  သူ႔စိတ္ကုိ သူမထိန္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ 
“ ဒီေလာက္ မုိက္ ရုိင္း တဲ့ ကုိယ္ေတာ္ကုိ ေခါင္းျဖတ္ သတ္ပစ္တာပဲ နားေအးတယ္” ဆုိျပီး 
ေဆာင္ဓားကုိ ထုတ္ကာ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ့ ဦးေခါင္းထက္မွာ ခ်ိန္ရြယ္လုိက္သတဲ့။


          အဲဒီအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက 
“အဲဒါ ငရဲပဲ၊ မင္းအတြက္ ငရဲတံခါးႀကီးပြင့္သြားျပီ” လုိ႔ အမိန္႔ရွိလုိက္ပါတယ္။


          အဲဒီေတာ့မွ ဆရာေတာ္ႀကီးဟာ အသက္နဲ႔ရင္းျပီး သူနားလည္ေအာင္ 
ငရဲရဲ့ သဘာ၀ကုိ သင္ျပ ေပးလုိက္လုိ႔ ဓားျပဗုိလ္ႀကီး သေဘာေပါက္ သြားတယ္။ 
ဒါေၾကာင့္ ေျမွာက္ခ်ီ ထားတဲ့ ေဆာင္ဓားကုိ ေျမႀကီးေပၚမွာ 
အသာ အယာခ်ျပီး လက္အုပ္ ခ်ီကာ 
“ ေက်းဇူးႀကီး လုိက္တာ အရွင္ဘုရား။ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ အရွင္ဘုရား”လုိ႔ 
ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ရင္း ဦးသုံးႀကိမ္ခ် ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္။


          အဲဒီအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက 
“အဲဒါ နတ္ျပည္ပဲ၊ ဒကာႀကီးအတြက္ နတ္ျပည္ တံခါးႀကီး ပြင့္သြားျပီ”လုိ႔ 
ထပ္မံျပီး အမိန္႔ရွိလုိက္ပါတယ္။


          ဒီဓမၼပုံျပင္ေလးဟာ ငရဲ နဲ႔ နတ္ျပည္ရဲ့ သဘာ၀ကုိ 
လူျပိန္း နားလည္ေအာင္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ ေဖာ္ျပျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။


ေနာက္ထပ္သူေမးတဲ့ေမးခြန္းက
ဗုဒၶဘာသာမွာ ဘယ္လုိလူမ်ဳိးကုိ လူေတာ္လူေကာင္း သူေတာ္ေကာင္းလုိ႔ 
သတ္မွတ္ပါသလဲ တဲ့။


Ref: Buddhist Concept of Hell and Heaven by K Sri Dhammananda
ေတာ္၀င္ႏြယ္၏ အပၸမာဒဓမၼရသပုံျပင္မ်ား၊ 

Saturday, November 26, 2011

ျမင္ကြင္းေကာင္းကုိ ရွာၾကစုိ႔



မေလး႐ွားနိဳင္ငံမွာ ထုပ္ေ၀တဲ့ အေတာ္အတန္သင့္ နာမည္ရ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ
ကာတြန္းေလးတစ္ပုဒ္ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။
ဦးဇင္းႏွစ္ပါးက လူ၀တ္လဲၿပီး စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားေနၾကတုန္း ဒကာမတစ္ေယာက္က
“ဟုိဘက္၀ိုင္းမွာ ညစာ စားေနတာ ဒုိ႔ေက်ာင္းက ဦးဇင္းေတြနဲ႔ တူလုိက္တာ ” လုိ႔
ေျပာလုိက္တဲ့အခါ
“လူမွားေနၿပီ ဒကာမႀကီး ” လို႔ တစ္ပါးကေျပာေတာ့
“ ဟုိက္ ..သြားပါၿပီ ကုိယ္ေတာ္” လုိ႔
ေနာက္တစ္ပါးက ထပ္ေျပာလုိက္တဲ့ ကာတြန္းေလးပါ။

ဘယ္လုိရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ သေရာ္တဲ့ ကာတြန္းမ်ိဳးကုိ ထည့္ၾကသလဲ
ဆိုတာေတာ့ သက္ဆိုင္သူေတြသာ သိၾကမွာပါ။ ဘာသာေရး သေရာ္တဲ့ ကာတြန္းမ်ိဳးကုိ
ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ေဖၚျပလုိက္လုိ႔ ကုိယ့္ဘာသာ ကုိယ့္သာသနာအတြက္ ေကာင္းက်ိဳး ဆိုးက်ိဳး
ဘယ္ဟာ ပိုမ်ားလာမလဲဆိုတာေတာ့ ဥာဏ္႐ွိသူတိုင္း စဥ္းစားမိၾကမွာပါ။

လုပ္ပုိင္ခြင့္႐ွိတဲ့သူေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြကုိ ေနရာတကာမွာလုိက္ၿပီး
အသုံးခ်ေနၾကလုိ႔ မိမိတို႔ေျမ မိမိတို႔ေရဟာ ေအာက္က် ေနာက္က် ျဖစ္ေနရတယ္လို႔လည္း
အေတြးစတစ္ခု ၀င္လာမိပါတယ္။

လိပ္ျပာမသန္႔တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြကို ေဒါင့္မ်ိဳးစုံမွာ အသုံးခ်
ေနၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြကဘဲ မိမိတို႔ဘ၀ကုိ ေအာက္က်သြားေအာင္
ပုိ႔ေဆာင္ေပးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

အေကာင္း အဆိုး အေၾကာင္း အက်ိဳးေတြဟာ ေနရာတုိင္းမွာ ႐ိွတာပါ။ ျမတ္စြာဘုရား
တည္ေထာင္လာခဲ့တဲ့ သာသနာေတာ္ႀကီးထဲမွာ ရဟန္းေကာင္း ရဟန္းဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳး
႐ွိတာဟာ သိပ္ေတာ့ ဆန္းမယ္မထင္ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ သာသနာစိတ္နဲ႔ သာသနာ့တာ၀န္ေတြကို ေခတ္အဆက္ဆက္ သယ္ေဆာင္
လာခဲ့ၾကတဲ့ ရဟန္းေကာင္း ရဟန္းျမတ္ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိလုိ႔
သာသနာေတာ္သက္တမ္းဟာ (၂၅၄၄) ခုႏွစ္ ႐ွိလာခဲ့ပါၿပီ။

သာသနာျပဳစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ ေလာကလမ္းစဥ္ ဓမၼလမ္းစဥ္ေတြကုိ ေဟာေဖၚ
ညႊန္ျပေနၾကတဲ့ ရဟန္းျမတ္ေတြ သာသနာေတာ္ႀကီးထဲမွာ အမ်ားႀကီး႐ွိပါတယ္။
ဒီရဟန္းေကာင္း ရဟန္းျမတ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္မွသာ
ၾကည္ညိဳမွဳ သဒၶါတရားေတြ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ကုသုိလ္ေတြ ရၾကမွာပါ။

ဒီလိုမွ မဟုပ္ဘဲ ဂ်ာနယ္ထဲက ကာတြန္းမ်ိဳးေလာက္ကုိသာ ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္
သြားမယ္ဆုိရင္ အကုသုိလ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး
လွဴခ်င္ တန္းခ်င္စိတ္ေတြ ႐ွိလာေတာ့မွာ မဟုပ္ပါဘူး။

ကုသုိလ္ျဖစ္ဘုိ႔ မျဖစ္ဘုိ႔ဆိုတာကလည္း အသင့္အတင့္ ႏွလုံးသြင္းေကာင္းဖို႔ လုိပါတယ္။
ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္း အဆုိး
ဒြန္တြဲေနတာျဖစ္လုိ႔ အဆိုးေတြကုိသာ ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္ေနမယ္ဆုိရင္
ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ အေကာင္းဘက္ကုိ ၾကည့္တတ္ ျမင္တတ္မွ
ကုသုိလ္ေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။
ေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းေတြကုိ ႐ွာတတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ မိမိၾကားဘူးတဲ့ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းဒကာႀကီးရဲ႕ ျမင္ကြင္း ႐ွာတတ္ပုံေလးကုိ
ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕က မစုိးရိမ္ေက်ာင္းဒကာႀကီးဆိုတာ သာသနာျပဳ စံျပပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါ။
တစ္ေန႔ေတာ့ လူတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းဒကာႀကီးစီ လာၿပီး
“ ဗ်ဳိ႕..ေက်ာင္းဒကာႀကီး..ခင္ဗ်ားကသာ ေ႐ႊေက်ာင္းႀကီးေတြ ေဆာက္ၿပီး
သံဃာေတာ္ေတြကို လွဴတန္းေနတာ၊ အခု ခင္ဗ်ား ကုိးကြယ္ေနတဲ့ ဦးဇင္းေတြက
ျခင္းခတ္ ေနၾကပါလား ”လုိ႔ လာၿပီး ေျပာပါတယ္။
(မလွဴခ်င္ရင္ အျပစ္႐ွာေျပာ ဆိုတဲ့ဆရာသမားေတြရဲ႕အဆုံးအမ အတိုင္းေပါ့)

“ဟာ..ဟုပ္လား အဲဒါဆို က်ဳပ္ကုိ လိုက္ျပဗ်ာ” ဆိုၿပီး
မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးထဲကုိ ေရာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။
“ေအာ္ ဟုပ္သားပဲ ျခင္းခတ္ေနၾကတာ ဘယ္ႏွစ္ပါးတုန္း” လို႔
ေက်ာင္းဒကာႀကီးက ေမးလုိက္ပါတယ္။
“ ခင္ဗ်ားကလဲ ျခင္းတစ္၀ိုင္းစာ ငါးပါးေပါ့ဗ်
ခင္ဗ်ားလည္း ျမင္ေနတာပဲ ”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

“လာဗ်ာ အေမာေျပ အလယ္ေက်ာင္းႀကီးေပၚ ခဏတက္ရေအာင္”လုိ႔ ေခၚလာခဲ့ပါတယ္။
စာအုပ္ကုိယ္စီနဲ႔ စာတက္ စာက်က္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ့
“ကဲဗ်ာ ဒီသံဃာေတာ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ပါးေလာက္ ႐ွိမတုန္း” လုိ႔
ေက်ာင္းဒကာႀကီးက ေမးလုိက္ပါတယ္။
“ ဟာ အမ်ားႀကီးေပါ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေရတြက္လုိ႔ ရမွာတုန္း” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။
“ဒါဆို ခုနက ျခင္းခတ္ေနတဲ့သံဃာေတြနဲ႔ အခုျမင္ေနရတဲ့ သံဃာေတြဟာ ဘယ္ကပုိမ်ားသလဲ” လုိ႔ ေက်ာင္းဒကာႀကီးက ထပ္ၿပီးေမးလုိက္ပါတယ္။
“အခု ျမင္ေနရတဲ့ သံဃာေတြက ပုိမ်ားတာေပါ့ ေက်ာင္းဒကာႀကီးရယ္”လို႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္။

“ခင္ဗ်ား ေသခ်ာမွတ္ထားစမ္းပါဗ်ာ က်ဳပ္က ဒီလုိ ကုသိုလ္ရမဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးကုိ ၾကည့္ၿပီး
သာသနာျပဳတာပါ၊ အကုသိုလ္ရမဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးကုိ လုိက္႐ွာၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္
ဘယ္လုိလုပ္ သာသနာျပဳလုိ႔ ရေတာ့မွာတုန္း” လို႔ ေက်ာင္းဒကာႀကီးက အဲဒီလူကုိ
ေျပာဆိုဆုံးမ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။
အလြန္မွတ္သားဖုိ႔ အတုယူဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

သာသနာျပဳၾကတဲ့ေနရာမွာ ဆရာ ဒကာ လက္တြဲညီဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။
ဆရာ ဒကာေတြထဲမွာလည္း စြမ္းနိဳင္အား႐ွိသူေတြ လုပ္ပုိင္ခြင့္႐ွိသူေတြဟာ
သာသနာေတာ္ႀကီးအတြက္ အေရးပါ အရာေရာက္လွပါတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက
လမ္းေခ်ာ္သြားၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ သာသနာေတာ္ႀကီး ဆုပ္ယုတ္သြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
သာသနာေတာ္ႀကီး စည္ပင္ျပန္႔ပြားဘုိ႔ ဆရာ ဒကာ ညီညာစြာျဖင့္ ျမင္ကြင္းေကာင္းေတြ
႐ွာၾကပါစုိ႔လုိ႔ ေစတနာစကား ေရးသားလုိက္ပါတယ္။

အ႐ွင္ေကာသလႅ(မစုိးရိမ္)
ေရးထားတာေလးပါ

Friday, November 25, 2011

ရင္ကုိထိေသာရုပ္ရွင္ကား



သူမ်ားႏုိင္ငံမွာဆုိေတာ့ ၀ါတြင္းသုံးလကာလအေတာအတြင္း
ဘယ္ကုိရင္၊ ဘယ္ဦးဇင္းမွ မရွိ၊ တစ္ပါးတည္းေနထုိင္သီတင္းသုံးခဲ့ရတယ္။

ျမန္မာျပည္စာသင္သားဘ၀တုန္းက သံဃာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ စာသင္တုိက္ႀကီးေတြမွာ
ေနထုိင္ၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ့သူအဖုိ႔ အခုလုိ တစ္ပါးတည္းေနေနရတာဟာ
အင္မတန္စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။
တစ္ပါးတည္း အားေန တရားထုိင္ေနေပါ့လုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမဲ့
တရားနဲ႔ကလည္း အဲ့ေလာက္ႀကီး မေမြ႔ေလွ်ာ္တတ္ေသးဘူး။

တရားနဲ႔မေမြ႔ေလွ်ာ္တတ္တဲ့သူအဖုိ႔ 
ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ အျပစ္မတင္ခ်င္ရင္ေတာ့ 
“ကုိယ့္အေနနဲ႔ အဲ့ေလာက္ႀကီး ပါရမီမပါေသးဘူး”လုိ႔ ဆုိရမယ္။

၀ါတြင္းကာလကုန္ဆုံးတာနဲ႔ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က 
ဦးဇင္းေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဆရာေတာ္သမေတာ္ႀကီးေတြ 
အလည္ေရာက္လာတတ္တယ္။

အခုေလာေလာဆယ္ အာဂႏၱဳဦးဇင္းေလး (၂) ပါးေရာက္ေနတယ္။
တစ္ပါးက သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ စာသင္ေနတဲ့ဦးဇင္းေလး။
တစ္ပါးက ျမန္မာျပည္က။

ညေနပုိင္း အေညာင္းေျပ အညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ
အာဂႏၱဳဦးဇင္းေလးေတြနဲ႔ ဟုိဟုိဒီဒီ စကားေျပာျဖစ္တယ္။

သီရိလကၤာမွာ(၂) ႏွစ္ၾကာေနခဲ့ဘူးတာဆုိေတာ့
သီရိလကၤာကၾကြလာတဲ့ဦးဇင္းေလးနဲ႔ သီရိလကၤာႏုိင္ငံအေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။
ျမန္မာျပည္ကၾကြလာတဲ့ဦးဇင္းေလးနဲ႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းေပါ့။

တစ္ညေန အေညာင္းေျပ အညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ 
ဦးဇင္းေလးေတြ ေအာက္မဆင္းလာလုိ႔ ေက်ာင္းသားကုိ သြားေခၚခုိင္းေတာ့
“ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ကားၾကည့္ေနလုိ႔ ေအာက္ဆင္းမလာတာျဖစ္ေၾကာင္း” 
ေျပာျပပါတယ္။

“ေအာ္၊ ဒီဦးဇင္းေလးေတြႏွယ္၊ ျမန္မာဇာတ္ကားမ်ားၾကည့္ၿပီး
အခ်ိန္ျဖဳန္းေနရသလား” လုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။
ညပုိင္းအေအးဘုဥ္းေပးခ်ိန္ စားပြဲ၀ုိင္းဆုံေတာ့မွ
ဘိသိက္ၿပိဳင္ ဆုိတဲ့ ျမန္မာဇာတ္ကားၾကည့္ေနတာျဖစ္ေၾကာင္း၊
ၾကည့္သင့္တဲ့ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္ေၾကာင္း
ေ၀ေ၀ဆာဆာညႊန္းဆုိပါတယ္။

ဒါနဲ႔ အေအးဘုဥ္းေပးၿပီး www.youtube.com ထဲမွာ ရွာေဖြၾကည့္ရႈျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဦးဇင္းေလးေတြေျပာသလုိ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ဇာတ္ကားပဲ။
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆုိတာကုိ ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။
Youtube မွာ သြားသာၾကည့္ေပေတာ့။

ဒါေပမဲ့ ေတာဘိသိက္ဆရာေျပာသြားတဲ့စကားေလး 
နားထဲကမထြက္လုိ႔ ေဖာ္ျပလုိက္ပါရေစ။

“ကုိယ္ေနရာမက်တာကုိ ေနရာက်တယ္လုိ႔ ထင္ေနတာဟာ ေနရာမက်တာပဲ။
ကုိယ္ေနရာမက်တာကုိ ေနရာမက်မွန္းသိၿပီဆုိမွ အဲဒါေနရာက်သတဲ့ဗ်” တဲ့။

ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားမွတ္ခ်က္ေပးထားတာက

ဒီလိုကားမ်ဳိး ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ ရွားတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ 
       သိန္းလြင္ 
      
ဘိသိက္ၿပိဳင္ ၿမိဳင္ပါဘိ ထိုဇာတ္ကား တရားဓမၼာနဲ႔ က်င့္သိကၡာ 
ထိုသေဘာကို ေအာင္ျမင္စြာေျပာပါဘိဗ်ာ 
       စိမ့္(ပညာေရး) 
       
       ဘိသိက္(သို႔မဟုတ္) နားလည္တယ္၊ 
       ေမာင္ေသြးသစ္ 
       
       ေကာင္းလိုက္တာ။ 
       ျမတ္ခိုင္ 
       
       'ဘိသိက္ၿပိဳင္' ကိုၾကည့္ၿပီး ညီမွ်ျခင္းရဲ႕ တန္ဘိုးကို ရရွိလိုက္တယ္။ 
       ေအာင္ဇင္မင္း 
       
       ဆရာခ်စ္ဦးညိဳႏွင့္ အဖြဲ႕သားမ်ား လူအေၾကာင္း 
႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ဆက္လက္ လုပ္ျပႏိုင္ၾကပါေစ။ 
       ၾကည္မင္း 
       
       ပီတိျဖစ္လိုက္တာဆရာရယ္၊ အႏုပညာနဲ႔ ဆရာေတာ္ဘုရားက 
ရတနာသိုက္ကို ဖြင့္ခိုင္းလိုက္တာ အႏုပညာသည္ အားလံုး ဖန္တီးသူ အားလံုး၊ 
ပံ့ပိုးသူအားလံုး ကုသိုလ္ရလိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း။ 
       ခင္ေလးသိမ့္ 
       
       အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိဘဲ ၿပီးဆံုးသြား တဲ့ဗီဒီယိုကားတစ္ကားပါပဲ။ 
ျမန္မာ့စိတ္ေန စိတ္ထားကို ေပၚလြင္ေအာင္ ျပသႏိုင္ပါတယ္။ 
စီစဥ္သူ၊ ၫႊန္ၾကားသူ၊ ပါဝင္ၾကသူ အားလံုး တက္ညီလက္ညီ ရွိၾကပါေပ၏။ 
       ေကာင္းသန္႔

Ref: http://snapshot-news.com/

Thursday, November 24, 2011

သကၠရာဇ္ႏွင့္ျဖစ္ေတာ္စဥ္



မဟာသကၠရာဇ္ ဆိုသည္မွာ 
ဘုရားမပြင္႔မီက ဘိုးေတာ္အဥၥနမင္း တည္ထားေသာ သကၠရာဇ္ကို ေခၚ သည္။ 
သာသနာသကၠရာဇ္ ဆိုသည္မွာ 
ဘုရားပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး ပထမသံဂါယနာတင္သည္႔ႏွစ္မွစ၍ 
ေရတြက္ေသာႏွစ္ျဖစ္သည္။ 
ျမန္မာသကၠရာဇ္ဆိုသည္မွာ 
ပုပၸားေစာရဟန္းမင္းလက္ထက္ တည္ထားေသာ သကၠရာဇ္ျဖစ္သည္။ 
ခရစ္ႏွစ္ ( ဘီ၊ စီ )ဆိုသည္မွာ ခရစ္မေပၚမီႏွစ္ကို ေခၚ သည္။ 
ခရစ္ႏွစ္ ( ေအ၊ဒီ )ဆိုသည္မွာ ခရစ္ေတာ္ေပၚၿပီးႏွစ္မွစ၍ ေရတြက္သည္။ 

သာသနာသကၠရာဇ္သည္ 
ျမန္မာသကၠရာဇ္ထက္ ၁၁၈၂ ႏွစ္ ႀကီးသည္။ 

ခရစ္သကၠရာဇ္ထက္ ၅၅၄ ႏွစ္ ႀကီးသည္။ 
ခရစ္သကၠရာဇ္ ( ေအ၊ ဒီ )သည္ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ထက္ ၆၃၈ ႏွစ္ ႀကီးသည္။ 

ထို႔ေၾကာင္႔ ဘုရား႐ွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာႏွစ္ကို 
ခရစ္မေပၚမီ ဘီစီ ၅၄၄ ဟု သာသနာ႔သမိုင္းမ်ားက အတည္ျပဳထား၏။ 
ကမၻာ႔သမိုင္းအဆိုႏွင္႔ အနည္းငယ္ျခားနားမူ႔႐ွိသည္။

ဗုဒၶျဖစ္ေတာ္စဥ္အက်ဥ္း
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ 
ကပိလ၀တ္ျပည္ ဘုရင္သုေဒၶါဒန မဟာရာဇာ၏ မိဖရားႀကီး 
သီရိမဟာမာယာေဒ၀ီမွ မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည္႔ ေသာၾကာေန႔တြင္ 
လုမိၺနီမည္ေသာ အင္ၾကင္းေတာ၌ ဖြားျမင္ေတာ္မူသည္။ 
အေလာင္းေတာ္သည္ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္တြင္ 
ယေသာ္ဓရာေဒ၀ီႏွင္႔အတူ နန္းမ ၃ေဆာင္၌ 
မင္းစည္းစိမ္ကို ၂၉ ႏွစ္အ႐ြယ္အထိခံစားခဲ႔သည္။

ထို႔ေနာက္ နိမိတ္ႀကီး ၄ပါးကိုျမင္ေတာ္မူ၍ သံေ၀ဂရေတာ္မူသျဖင္႔ 
ေတာ၀နာသို႔ထြက္ကာ တရားဓမၼက်င္႔ၾကံခဲ႔၏ 
ဒုကၠရစရိယ ဟုဆိုေသာ အက်င္႔မ်ဳိးကို ပင္ပန္းႀကီးစြာက်င္႔သုံးခဲ႔၏။ 
တရားမွန္ကိုမရသျဖင္႔ မဇိၥ်မပဋိပဒါ က်င္႔ထုံးျဖင္႔ေျပာင္းလဲက်င္႔သုံးခဲ႔ရာ 
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခု၊ ကဆုန္လျပည္႔ ဗုဒၶဟူးေန႔တြင္ 
ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူေလသည္။ 
ဘုရားအျဖစ္သို႔ေရာက္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ 
ကြ်တ္ထိုက္ေသာေ၀ေနယ် သတၱ၀ါ လူနတ္ျဗဟၼာတို႔အား
 တရားေရေအးအၿမိဳက္ေဆးကို တိုက္ေကြ်းေတာ္မူ၏။ 
၄၅ ႏွစ္ကာလပတ္လုံး ဓမၼေဒသနာတို႔ကို ေဟာၾကားခဲ႔သည္။

သက္ေတာ္ ၈၀ ျပည္႔ေသာအခါ 
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခု၊ ကဆုန္လျပည္႔ အဂၤါေန႔၌ 
ကုသိနာရုံျပည္ မလႅာမင္းတို႔၏ အင္ၾကင္းေဟမာ ဥယ်ာဥ္သာ၀ယ္ 
ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူေလသည္။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာ ၁၆

Wednesday, November 23, 2011

ကယ္တင္ရွင္



ေထရ၀ါဒ ေဒသနာအစဥ္၌ ကယ္တင္ရွင္ဟူ၍ မရွိ။ 
ကယ္တင္ေပးႏုိင္သူဟူ၍လည္း မရွိေပ။ 
ဗုဒၶဘုရား ကုိယ္တုိင္လည္း လူသားတုိ႔အတြက္ ကယ္တင္ရွင္ မဟုတ္ခဲ့၊ 
လူသားတုိ႔အတြက္ လမ္းညႊန္သူ သာျဖစ္ေလသည္။ 

ဗုဒၶဘုရားရွင္က-
ခ်စ္သားတုိ႔၊ သင္တုိ႔ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ 
သင္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္အပ္၏၊ 
ဘုရားရွင္တုိ႔မည္သည္ လမ္းညႊန္ ေဟာျပ႐ုံသာ ေဟာျပေတာ္မူႏုိင္ၾကကုန္၏၊ ဟု 
ဓမၼပဒေဒသနာ၌ အတိအလင္း ေဟာျပထား၏။ 

ထုိ႔ျပင္ ခႏၶ၀ဂၢသံယုတ္၊ အတၱဒီပသုတ္၌လည္း-
ရဟန္းတုိ႔၊ မိမိကုိယ္သာ မွီခုိၾကလ်က္၊ မိမိကုိယ္ကုိသာ အားထားၾကလ်က္ 
အျခားတစ္ပါးကုိ အားမကုိးၾကဘဲ တရားကုိသာ မွီခုိၾကလ်က္၊ 
တရားကုိသာ အားထားၾကလ်က္ အျခားတစ္ပါးကုိ 
အားမထားဘဲ ေနၾကကုန္ေလာ့၊ ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။ 

ဗုဒၶဘုရားက လူသားတစ္ဦး၏ ဘ၀ကုိ တရားဓမၼျဖင့္သာ 
ေနထုိင္ၾကရန္ ေဟာၾကားခဲ့ သည္။ လူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကုိ 
မိမိတုိ႔ ကုိယ္တုိင္သာ ဖန္တီးသည္။ 
ကုိယ့္ကံ ကုိယ္ျပဳ၍ ကုိယ့္အမႈ ကုိယ္ေဆာင္ၾကရသည္။ 
မိမိဘ၀အတြက္ ေကာင္းမႈ ဆုိးမႈတုိ႔ကုိ 
မိမိကုိယ္တုိင္သာလွ်င္ ဖန္တီးသည္ဟု ေဟာၾကား၏။ 
ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈဟူေသာ သေဘာတရားတုိ႔ကုိလည္း ေဟာၾကားျပသ၏။ 
မေကာင္းမႈကုိ ေရွာင္၍ ေကာင္းမႈကုိ ေဆာင္ရန္လည္း ညႊန္ၾကားသည္။ 
ေကာင္းမႈကုိ လုပ္ေသာသူသည္ ေကာင္းေသာ အက်ိဳးဆက္ကုိ ျဖစ္ေစ၏။ 
မေကာင္းမႈကုိ လုပ္ေသာသူသည္ မေကာင္းေသာ အက်ိဳးဆက္ကုိ ျဖစ္ေစ၏။ 
ဤသုိ႔လွ်င္ ကမၼနိယာမ သေဘာ တရားျဖင့္ ထိန္းေက်ာင္းလ်က္ 
မတိမ္းေစာင္းေအာင္ ေဟာျပေတာ္္မူခဲ့သည္။ 

သုိ႔ပါလ်က္ လူအခ်ိဳ႕တုိ႔သည္ မိမိဘ၀အတြက္ 
ကယ္တင္ရွင္ကုိ ရွာမွီးကုိးကြယ္ေနၾကသည္။ 
မျမင္ရေသာ၊ မျမင္ဖူးေသာ၊ ၾကားဖူးနား၀ရွိေသာ 
နတ္ေဒ၀တာတုိ႔၏ ကူညီမစမႈကုိ အေတြးစိတၱဇျဖင့္ ေတာင့္တေနၾက၏။ 
ေတာင္းခံေနၾက၏။ မိမိတုိ႔ လူသားအခ်င္းခ်င္းလည္း ကယ္တင္ႏုိင္မည္ဟု 
ထင္ေသာ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးမ်ား၏ မ စ မႈကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္။ 
ဓာတ္ပြင့္ေအာင္၊ စန္းပြင့္ေအာင္ ေတာင္းဆုိေနၾကသည္။ 
ေကာင္းမႈမဂၤလာ အျဖာျဖာႏွင့္ ျပည့္စုံပါေစေၾကာင္း ရွိခုိးဦးတင္၍ 
ေတာင္းဆုပန္ဆင္ေနၾက ေလသည္။ တကယ္ေတာ့မူ လူသားတစ္ဦး၏ 
ေကာင္းမႈ ဆုိးမႈကုိ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္း၍ တိမ္းေစာင္းသြားေအာင္ 
ဘယ္ပုဂိၢဳလ္ကမွွ ရြက္ေဆာင္မေပးႏုိင္ေပ။ ဆုေတာင္းေပး၍လည္း မရ။ 
ဤသေဘာတရားကုိ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကလည္း ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။ 

ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ နာလႏၵၿမိဳ႕၊ ပါ၀ါရိက သရက္ဥယ်ာဥ္၌ 
သီတင္းသုံးေနစဥ္ ရြာသူႀကီးတစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ထားခဲ့ဖူးသည္။ 

အရွင္ဘုရား၊ ပစၦာဘူမိအရပ္မွာ ေနေသာ ပုဏၰားေတြက 
လူေတြကုိ နတ္ဘ၀ ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္သည္လုိ႔ ဆုိပါသည္၊ 
အရွင္ဘုရားေကာ လုပ္ေပးႏုိင္ပါသလား၊ 

ရြာသူႀကီး၊ ေက်ာက္တုံးႀကီး တစ္တုံးကုိ ေရထဲ ပစ္ခ်လုိက္ၿပီးေနာက္ 
လူေတြက ၀ုိင္းၿပီး အုိ ေက်ာက္တုံးႀကီး၊ ေရေပၚမွာ ေပၚပါေလာ့၊ 
ကုန္းေပၚသုိ႔ တက္ခဲ့ပါေလာ့၊ လုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းဆုိလွ်င္ 
ေက်ာက္တုံးႀကီး ေပၚလာပါမည္လား၊ ကုန္းေပၚတက္လာပါမည္လား၊

မေပၚလာႏုိင္ပါ၊ မတက္လာႏုိင္ပါဘုရား၊ 

ရြာသူႀကီး၊ ေထာပတ္အုိးတစ္လုံးကုိ ေရထဲမွာ ခြဲလုိက္မည္ဆု္ိလွ်င္ 
အုိျခမ္းကြဲေတြက ေရထဲမွာ ျမဳပ္ၿပီး ေထာပတ္ေတြက ေရေပၚမွာ ေပၚေနလိမ့္မည္၊ 
ဒီအခါမွာ လူေတြက ၀ုိင္းၿပီး ေထာပတ္ေတြ ေရေအာက္ နစ္ျမဳပ္ပါေစ၊ လုိ႔ 
ဆုေတာင္းၾကလွ်င္ ျမဳပ္သြားပါမည္လား၊ 

မျမဳပ္ႏုိင္ပါဘုရား၊ 

ရြာသူႀကီး၊ ဒီဥပမာလုိပဲ၊ 
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ မလုပ္ဘဲ မေကာင္းမႈေတြကုိ လုပ္ေနၿပီဆုိလွ်င္ 
ေကာင္းရာဘ၀ ေရာက္ပါေစလုိ႔ ဘယ္လုိပင္ ဆုေတာင္းေသာ္လည္း မရႏုိင္ဘူး၊ 
ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ေနသူကုိလည္း မေကာင္းသည့္ဘ၀ ခံရပါေစဆုိလုိ႔ မရဘူး၊ 
ေကာင္းမႈ အက်ိဳးအတုိင္း ေကာင္းေသာဘ၀ကုိ ရရွိမည္သာတည္း၊ 

ဤေဒသနာေတာ္ကုိ ၾကည့္လွ်င္ လူသားတစ္ဦးအတြက္ 
အျခားသူက ကယ္တင္၍ မရႏုိင္ေၾကာင္း၊ ဆုေတာင္း၍လည္း မရႏုိင္ေၾကာင္း၊ 
သူတစ္ပါးက ဆုေတာင္းေပး၍လည္း မရႏုိင္ ေၾကာင္း၊ 
မိမိဘ၀ကုိ မိမိသာလွ်င္ ဖန္တီးႏုိင္ေၾကာင္း၊ 
မိမိကုိယ္ကုိသာလွ်င္ မိမိကယ္တင္ရွင္ျဖစ္ေၾကာင္း 
ေရျပင္မွာ ေလွယာဥ္သြားသလုိ ထင္ရွားေလၿပီ။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာ ၁၆၅

Tuesday, November 22, 2011

အိႏိၵယ၌ သာသနာကြယ္ပုံ



ဗုဒၶပြင္႔ရာ မဇိၥ်မေဒသ၌ သာသနာကြယ္ပရျခင္းအေၾကာင္းကို 
ေလ႔လာေသာအခါ အေထြေထြေသာ အေၾကာင္းရပ္မ်ားကို ေတြ႕ၾကရ၏။ 
ထိုအထဲတြင္ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္တို႔၏ က်င္႔၀တ္က်င္႔ထုံးမ်ား 
လြဲမွားမႈကိုလည္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္ အေနျဖင္႔ ေတြ႕ၾကရသည္။ 
ရဟန္းေတာ္တို႔သည္ မိမိတို႔၏ အဓိကက်ေသာက်င္႔၀တ္တို႔ကို မေဆာင္႐ြက္ၾက၊ 
စိတ္ကူးယဥ္ အစြဲအလမ္းတို႔ကို အေျခခံေသာ 
စိတ္ကူးယဥ္ဘ၀မ်ဳိးကို ေမွ်ာ္လင္႔၍ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။

ဤဘ၀မ်ဳိးတို႔မွာ သိဒိၶ႐ွင္ဘ၀၊ ေစတလုံးပိုင္႐ွင္ဘ၀၊ ၀ိဇၨာဘ၀၊
 ထြက္ရပ္ေပါက္ဆရာဘ၀၊ ေမွာ္ဆရာဘ၀ စသည္႔ဘ၀မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ 
ဤစိတ္ကူးယဥ္ဘ၀မ်ဳိးကို ႐ွာေဖြေသာအလုပ္မွာ 
အိႏိၵယေခတ္ဦးကပင္ ရေသ႔တို႔ တီထြင္ခဲ႔ေသာ လမ္းစဥ္ျဖစ္သည္။ 
ဤ၀ါဒသည္ ဟိႏၵဴ ျဗာဟၼဏ တို႔လက္ထက္၌ 
တႏၱရဂိုဏ္းဟုေခၚကာ တြင္က်ယ္စြာ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။

ေ႐ွးေခတ္ဦး ရေသ႔တို႔သည္ နတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဘုရားအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔၏ ဂုဏ္ကို 
ဖြဲ႕ဆိုထားေသာ ဂါထာ၊ မႏၲရား၊ ေမွာ္၊ ပဥၥလက္စသည္ပါ၀င္ေသာ 
တႏၲရက်မ္းမ်ားကို ေရးသားခဲ႔ၾကသည္။ ထိုက်မ္းမ်ားကို အေျခခံ၍ 
လိုက္နာက်င္႔သုံးေသာဂိုဏ္းကို တႏၲရဂိုဏ္း ဟုေခၚ ၏။ 
တႏၲရဂိုဏ္း၌ လက္၀ဲဂိုဏ္း၊ လက္ယာဂိုဏ္း ၂ မ်ဳိး႐ွိသည္။ 
လက္၀ဲဂိုဏ္းသားတို႔သည္ စုန္း၊ တေစၦ၊ ေျမဖုတ္၊ နတ္ဘီလူး၊ နတ္မိစၦာ၊ 
ရကိၡဳသ္စသည္႔ ဆင္းရဲဒုကၡကို ေပးတတ္ေသာ တိရစၦာန္မ်ားကို 
ေစခိုင္းႏိုင္ေသာ ဂါထာ၊ မႏၲရား၊ အင္းအိုင္၊ ခါးလွဲ႔၊ 
လက္ဖြဲ႕စသည္တို႔ကို စီရင္ၾကသည္။ ဤလက္၀ဲဂိုဏ္းစီရင္နည္းကို 
ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔က ေအာက္လမ္းစီရင္နည္း ဟုေခၚ ၾကသည္။

လက္ယာဂိုဏ္းမွာ ဘရား၊ နတ္တို႔၏ဂုဏ္ကို ဖြဲ႕ဆိုထားေသာ 
ဂါထာမႏၲန္တို႔ျဖင္႔ ေရာဂါေ၀ဒနာ ပေပ်ာက္ေရး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာတိုးတက္ေရး 
စသည္တို႔ကို ၿပီးေျမာက္ေစရန္ အားထုတ္ၾကရသည္။ 
ျမန္မာတို႔က အထက္လမ္းစီရင္နည္း ဟုေခၚ ၾကသည္။

ဤဟိႏၵဴ ျဗာဟၼဏတို႔၏ တႏၲရဂိုဏ္းကို အတုယူ၍ 
ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးတို႔ကလဲ ဗုဒၶတႏၲရဂိုဏ္း ကိုထူေထာင္ၾကသည္။ 
က်င္႔၀တ္က်င္႔ထုံးမ်ားကို တီထြင္ၾကသည္။ 
ထိုအထဲတြင္ ဟိႏၵဴ ျဗာဟၼဏတို႔၏ က်င္႔ထုံးကို ထပ္တူလိုက္မႈမ်ားလည္း႐ွိသည္။ ခြဲျခားက်င္႔သုံးမႈမ်ားလည္း႐ွိသည္။

တႏၲရဗုဒၶဘာသာဂိုဏ္း၏ လုပ္ငန္းမ်ားမွာလည္း 
ဂါထာမႏၲန္၊ အင္းအိုင္၊ ခါးလွဲ႔၊ လက္ဖြဲ႔၊ ေမွာ္အတတ္၊ စုန္းအတတ္၊ 
ပေယာဂအတတ္၊ ေဗဒင္အတတ္၊ အဂိၢရတ္အတတ္စသည္တို႔ကို 
ေလ႔လာလိုက္စားေသာ ဘာသာျဖစ္သည္။ တိဗက္ျပည္တြင္ ေမွာ္ပညာကို 
တတ္ေျမာက္သျဖင္႔ သိဒိၶေျမာက္သြားေသာ ပုဂၢိဳလ္ 
၈၄ ေယာက္႐ွိသည္ဟု အဆို႐ွိ၏။ ဘယ္လိုေပါက္သြားသည္ဟုကား မသိရေပ။

အိႏိၵယ႐ွိ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းတို႔သည္လည္း 
ဤကဲ႔သို႔ စိတ္ကူးယဥ္ သိဒိၶ႐ွင္ဘ၀စသည္တို႔ကို 
ရလိမ္႔ႏိုးျဖင္႔ ေမွ်ာ္ကိုးက်င္႔သုံးေနၾကသည္။ ဗုဒၶဘုရား၏ လက္ေတြ႕က်ေသာ 
လူသားအက်ဳိး ျပဳလုပ္ငန္းကိုမႈ လ်စ္လ်ဴ႐ႈေနၾက၏။ 
အိႏိၵယတြင္ အလြန္ထင္႐ွားခဲ႔ေသာ နာလႏၵဗုဒၶတကၠသိုလ္ကဲ႔သို႔ 
မဟာပညာဌာနႀကီးကလည္း အိမ္မက္ထဲက အလွမယ္ကို တကယ္ရႏိုးျဖင္႔ 
ေမွ်ာ္ကိုး႐ွာေဖြေနေသာ ပညာမ်ုဳိးကို အားေပး သင္ၾကားေနခဲ႔သည္။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၊ ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက စာ-၃၃

Monday, November 21, 2011

စိပ္ပုတီးႏွင့္ရွင္သီ၀လိ



ေရွးေခတ္က တ႐ုတ္ႏွင့္ ပီ႐ူးႏုိင္ငံတုိ႔တြင္ ခ်ည္ႀကိဳးျဖင့္ အထုံးပုတီး ျပဳလုပ္ၿပီး 
မွတ္တမ္းမွတ္ရာသေဘာ အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။ 
တစ္ဖန္ ျဗာဟၼဏ၊ ဟိႏၵဴ၊ ဂ်ိန္း၊ ခရစ္ယာန္၊ မူစလင္တုိ႔လည္း 
သစ္ေစ့၊ ၀ါး၊ ဖန္၊ ေက်ာက္ပုတီးစသည္တုိ႔ကုိ အသုံးျပဳၾကသည္။

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္လည္း ပုတီးကုိ အဆင္တန္ဆာ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ 
ဘာသာေရး အသုံးအေဆာင္ အျဖစ္လည္းေကာင္း အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။ 
ဂုိဏ္းသမားတုိ႔ကလည္း ဂုိဏ္းသုံးပစၥည္းအျဖစ္ အသုံးခ်ၾကသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အဆင္တန္ဆာအျဖစ္ ပုတီးမ်ားကုိ 
ပ်ဴေခတ္ကပင္ တြင္က်ယ္စြာ သုံးစြဲေနၾကသည္။ 
ဘာသာေရး အသုံးအေဆာင္ပုတီးကုိကား ေနာက္ေခတ္ေရာမွ သုံးစြဲခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ 
ထုိဘာသာေရး အသုံးျဖစ္ေသာ စိပ္ပုတီးမွာမူ 
ဟိႏၵဴတုိ႔ထံမွ နည္းယူ၍ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဟိႏၵဴ၀ါဒ က်င့္ထုံးမ်ားတြင္ ဥပါသန ေခၚ က်င့္ထုံးတစ္ခု ႐ွိသည္။ 
ဤက်င့္ထုံးမွာ ဘုရားထီး၊ ဘုရားမတုိ႔၏ 
ဂုဏ္ကုိ ဖြဲ႕ဆုိထားေသာ မႏၲန္တုိ႔ကုိ ရြတ္ဆုိရသည့္ အလုပ္ျဖစ္သည္။ 
ထုိဂုဏ္တုိ႔ကုိ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ရာ၌ ဇပၸ ေခၚ စိပ္ပုတီးျဖင့္ ရြတ္ဖတ္မႈလည္း ပါ၀င္သည္။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဟိႏၵဴတုိ႔က စိပ္ပုတီးကုိ ဇပၸမာလာ ဟု ေခၚၾကသည္။

ဇပၸ = ရြတ္ဆုိျခင္း၊ သရဇၩာယ္ျခင္း ၊
မာလာ= ပန္း၊ သုိ႔မဟုတ္ အစဥ္အတန္း-ဟူ၍ အဓိပၸယ္ရေပသည္။

ဇပၸမာလာ၏ အဓိပၸာယ္မွာ တစ္ခုခုကုိ ရြတ္ဆုိေသာအခါ 
အႀကိမ္ေပါင္းကုိ မွတ္သားရန္အတြက္ သီကုံးထားသည့္ အရာ၀တၳဳ ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။ 
ဟိႏၵဴဘာသာတြင္ ဗိႆႏုိးဂုိဏ္း၀င္တုိ႔သည္ ၁၀၈-လုံး ပုတီးကုိ အသုံးျပဳေလ့ ရွိၾက၏။ 
ျမန္မာတုိ႔ကလည္း ၁၀၈-လုံး ပုတီးကုိပင္ အသုံးျပဳ မ်ားၾကသည္။

ျမန္မာႏုိ္င္ငံ၌ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ 
မည္သည့္ေခတ္က စတင္၍ အသုံးျပဳခဲ့သည္ဟု မသ္ိရေပ။ 
ပုဂံေခတ္ အပယ္ရတနာလုိဏ္ဂူဘုရားအတြင္း၌ 
ေတြ႕ရသည့္ နံရံေဆးေရး အေထာက္အထားမ်ားအရ 
ဟိႏၵဴရေသ့ႀကီးမ်ားဟု ယူဆရေသာ ရေသ့ႀကီးမ်ား ပုံတုိ႔၌ 
စိပ္ပုတီးမ်ားကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားၾက၏။ 
ရေသ့တုိ႔သည္ စိပ္ပုတီးကုိ ကုိင္၍ မႏၲန္ရြတ္ေနဟန္ ရွိေပသည္။

အင္း၀ေခတ္တြင္မူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔လည္း စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳလာၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ 
အင္း၀ေခတ္တြင္ ရာဇာဓိရာဇ္ႏွင့္ စႀကိဳသူျမတ္တုိ႔ ေတြ႕ဆုံပြဲ၌ 
သီတင္းသည္ ၃၀၀-တုိ႔က စိပ္ပုတီး ကုိယ္စီျဖင့္ လုိက္ပါရေၾကာင္း 
သမုိင္းေဟာင္းတုိ႔၌ ေတြ႕ရွိရသည္။

ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ ဟိႏၵဴတုိ႔ အထံမွ စိပ္ပုတီးအသုံးကုိ နည္းယူ၍ 
အသုံးျပဳခဲ့ၾကသည္။ ဤသုိ႔ က်င့္သုံးသည္ကုိ မွားသည္ဟု မဆုိႏုိင္ပါ။ 
မည္သည့္ အယူ၀ါဒမွ နည္းယူ၍ က်င့္သုံးသည္ ျဖစ္ေစ၊ ဗုဒၶဘာသာတုိ႔က 
ဗုဒၶဘာသာ နည္းဟန္ျဖင့္ အသုံးျပဳျခင္းသာ ပဓာန ျဖစ္သည္။

ဟိႏၵဴတုိ႔က မႏၲန္ရြတ္ရာ၌ အသုံးျပဳသည္။ 
ဗုဒၶဘာသာတုိ႔က ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္ ရြတ္ပြားရာ၌ အသုံးျပဳသည္။ 
ဤသုိ႔ ျခားနားသြားၾကပါသည္။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ ဂုဏ္ေတာ္အာ႐ုံ ပြားထုံရန္ အလုိ႔ငွာ 
စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳသင့္ၾကပါသည္။ 
စႏၵရားသည္ ျမန္မာတုိ႔ တီထြင္ေသာ တူရိယာပစၥည္း မဟုတ္ေသာ္လည္း
ျမန္မာေတးကုိ တီးခတ္ရန္အတြက္ အသုံးျပဳခဲ့ ၾကသကဲ့သုိ႔ မွတ္ယူႏုိင္ေပသည္။

သုိ႔ရာတြင္ အခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္တုိ႔သည္ စိပ္ပုတီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ 
ယုံၾကည္မႈ အပုိအကဲမ်ား ျဖစ္လာပါသည္။ နံ႔သာပုတီး၊ ၿဂိဳဟ္တုိင္ပုတီး၊ 
ဓာတ္သားပုတီး၊ ပန္းေပါင္းပုတီး၊ ဂမုန္းေပါင္းပုတီး စသည္ျဖင့္ 
စိတ္ကူးေပၚရာ တီထြင္၍ အသုံးျပဳလာၾကသည္။ 
စိပ္ပုတီး၏ တန္ခုိးကုိလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ယုံၾကည္လာၾကသည္။ 
ပုတီးကုိ ေရစိမ္ေသာက္လွ်င္ ဘာေရာဂါ ေပ်ာက္မည္ စသည္မ်ိဳး ျဖစ္၏။

အခ်ိဳ႕ပုဂိၢဳလ္တုိ႔လည္း ပုတီးေခါင္းမွ ႀကိဳးအဖ်ားကုိ ကုိင္ကာ 
အသက္၀င္လာသေယာင္ ထင္ေအာင္ ေတာင္ရမ္း ေျမာက္ရမ္း လုပ္ၿပီး 
ပရမ္းပတာ ေဟာကိန္းျဖင့္ လုပ္စားေနၾကသည္။ 
ဤယုံၾကည္မႈမ်ိဳးကား 
သဘာ၀လြန္ ယုံၾကည္မႈ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ အစြန္းေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ 
ဘုိးဘုိးေအာင္ဆုိသူ၏ စိတ္ကူးယဥ္ဘုိးေတာ္ပုံ၌လည္းေကာင္း၊ 
အျခားပုဂိၢဳလ္္ပုံတုိ႔၌လည္းေကာင္း စိပ္ပုတီးထည့္၍ ထုလုပ္ ေရးဆြဲၾကသည္။ 
စိပ္ပုတီးသည္ ဤမွ် တြင္က်ယ္ေနၿပီ။ 
ထုိအထဲတြင္ ရွင္သီ၀လိပုံေတာ္ကုိ 
စိပ္ပုတီးျဖင့္ ထုလုပ္ၾကသည္ကား မေလ်ာ္ကန္လွေပ။ 
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ရွင္သီ၀လိေခတ္က 
စိပ္ပုတီးကုိ အသုံးျပဳေလ့ မရွိေသာေၾကာင့္တည္း။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာ ၁၅၆
ပုံ၊ http://yatanavasa.blogspot.com/2011/02/blog-post_14.html

Saturday, November 19, 2011

သိဒိၶတင္ျခင္း



ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ သိဒိၶတင္ေသာ အလုပ္ကုိလည္း 
လူအေတာ္မ်ားမ်ား လက္ခံ ယုံၾကည္ေနၾက၏။ 
သိဒိၶတင္ျခင္း ဆုိသည္မွာ ပါဠိဘာသာ သိဒိၶဟူေသာ ေ၀ါဟာရပုဒ္ႏွင့္ 
ျမန္မာဘာသာ တင္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွစ္ခုကုိ ေပါင္းစပ္၍ 
သိဒိၶတင္ ဟု ေခၚဆုိေနၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ 

ဤတြင္ သိဒိၶဟူေသာ ပုဒ္ကုိ အနက္အဓိပၸာယ္ ရွာေဖြၾကည့္ပါက 
အဘိဓာန္ပါဠိ၌ သိဒိၶပုဒ္၏ အဖြင့္မရွိ။ ပရိယာယ္လည္း မရွိ။ 
သုိ႔ေသာ္ သာဓနသဒၵါေဟာႏုိင္ေသာ အနက္တ႔ုိကုိ ေဖာ္ျပရာ၌ 
သိဒိၶိပုဒ္ကုိ ၿပီးစီးျခင္းဟူ၍ အနက္ေပးထားၾကပါသည္။ 

ျမန္မာအဘိဓာန္က်မ္း၌ သိဒိၶ = ၿပီးျခင္း၊ 
သိဒိၶတင္၊ လက္ဖြဲ႕စသည္ကုိ အစြမ္းထက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သည္။ 
ခ်ီးမြမ္းသည္။ အမႊမ္းတင္သည္။ ဟု ဖြင့္ျပထားသည္။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ သိဒိၶတင္ျခင္းဆုိသည္မွာ စီမံဖန္တီးထားေသာပစၥည္းကုိ 
အစြမ္းထက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေသာ အလုပ္ကုိ ဆုိလုိသည္။ 

သိဒိၶတင္သည္ ဆုိရာမွာလည္း ဟိႏၵဴ ျဗာဟၼဏတုိ႔ကဲ့သုိ႔ 
ဂါထာမႏၲန္ျဖင့္ ရြတ္ဆုိျခင္းကုိပင္ ဆုိလုိပါသည္။ 
ျမန္မာတုိ႔က မႏၲန္ျဖင့္ မန္းသည္ဟု ေခၚ၏။ လက္ဖြဲ႕မန္း၊ ေရမန္း၊ ဆီမန္း 
စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ မန္းမႈတ္မႈတုိ႔ကုိ တီထြင္ျပဳလုပ္ၾကသည္။ 
ဤသုိ႔ မန္းလုိက္သျဖင့္ ေရသည္ အစြမ္း ထက္သြား၏။ 
ဆီသည္ တန္ခုိးရွိသြား၏။ လက္ဖြဲ႕စသည္တုိ႔လည္း အစြမ္းထက္သြားကာ 
လုိရာသိဒိၶမ်ား ၿပီးေျမာက္မည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ 

ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ျဖင့္ 
ဂါထာမႏၲန္တုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္ ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္၍ သိဒိၶတင္ မန္းမႈတ္ၾကသည္။ 
မိမိတုိ႔ မလုပ္တတ္ပါက အျခား မန္းမႈတ္တတ္သူတုိ႔ကုိ မန္းမႈတ္ေစ၍ 
အစြမ္းထက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ 

သိဒိၶတင္သည္ဆုိေသာ ဂါထာမႏၲန္တုိ႔မွာလည္း 
သကၠတ၊ ပါဠိ၊ ျမန္မာဘာသာတုိ႔ျဖင့္ သီကုံးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ 
ဂါထာမႏၲန္တုိ႔မွာ မိမိတုိ႔ လုိအင္ဆႏၵကုိ ေတာင္းဆုိထားေသာ စာမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ 
ပုံစံအားျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

မဟိဒိၶကာ ေဘးရန္ကာ၍ ကမၻာမပ်က္ အာယုဆက္၍ 
အသက္ကပ္လုံး တည္ေစေသာ္ ။
ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ ခ်ိဳခ်ဥ္ကစ မြတ္သိပ္လွေသာ္ ေတာင့္တခ်က္ခ်င္း ေရာက္ေစေသာ္။
အေရးရွိလွ်င္ အရိပ္ဆာယာ နတ္တကာႏွင့္ ၀ိဇၨာအေပါင္း မေစေသာ္ ။
ဗုိလ္လူမ်ားစြာ ရန္ျပဳလာလွ်င္ ၀ိဇၨာဗလ နတ္ကစ၍ သိဒိၶဆုိင္ရာ နတ္မ်ားစြာက 
ညီညာျဖျဖ ၀ုိင္းအုံၾက၍ မ စ ျပဳျပင္ ငါ့႐ုပ္သြင္ မထင္ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္ေစေသာ္ ။ 

ဤသုိ႔ေသာ မႏၲန္စာျဖင့္ သိဒိၶတင္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ 

ယေန႔ေခတ္တြင္ သိဒိၶတင္ျခင္းကုိ လူႀကိဳက္မ်ားလာသည့္အေလ်ာက္ 
သိဒိၵတင္ေပးေသာ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ေန၏။ 
ထုိပုဂိၢဳလ္မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ဂုိဏ္းဆန္ဆန္အလုုပ္ကုိ ျပဳလုပ္ေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။ 

ဂုိဏ္းပုဂိၢဳလ္ႀကီးတုိ႔သည္ ပုတီး၊ လက္ဖြဲ႕၊ ဓာတ္လုံး စသည္တုိ႔ကုိ 
ဥဳံ ေအာင္းဂါထာ အျဖာျဖာတုိ႔ျဖင့္ ရြတ္ဆုိ၍ သိဒိၶတင္ေပးၾကသည္။ 
လူေတြကလည္း နာမည္ႀကီး ဂုိဏ္းပုဂိၢဳလ္ႀကီးက ရြတ္ဆုိေပးသမွ်ကုိ 
ကြန္ပ်ဴတာဂဏန္းစက္ကဲ့သုိ႔ အခ်က္က်မွန္မည္ဟု ဧကန္ယုံၾကည္မႈျဖင့္ 
လက္၀ါးလွန္၍ ေတာင္ခံေနၾကကုန္၏။ 

ယေန႔ေခတ္တြင္ ေငြစကၠဴကုိပင္ သိဒိၶတင္ ေပးသူမ်ား ရွိေနသည္။ 
ထုိပုဂိၢဳလ္ႀကီးက တစ္က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴကုိ သိဒိၶတင္၍ လက္ေဆာင္ေပးသည္။ 
ထုိေငြစကၠဴရသူမွာ အားရ၀မ္းသာျဖင့္ လက္ကုိင္အိတ္ထဲ သြင္းကာ 
သပ္ရပ္စြာ သိမ္းဆည္းထားလုိက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္ကုိင္အိတ္ တြင္းမွ 
၂၀၀ိ/- တန္ ေငြစကၠဴကုိ ထုတ္၍ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့လုိက္သည္။ 
လက္ေတြ႕မွာမူ သိဒိၶတင္ ေပးေသာ ပုဂိၢဳလ္အတြက္ ၁၉၉-က်ပ္ အျမတ္ရသြားၿပီ။ တစ္က်ပ္အရင္းျဖင့္ ၁၉၉-က်ပ္ ျမတ္ေသာ အလုပ္မွာ 
ဘယ္ဖက္စပ္ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းမွ မရွိေခ်။ 

လူတုိ႔သည္ ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀ခံစားမႈအတြက္ အာသာရမၼက္ျပင္းစြာ လုပ္ကုိင္ေနၾကသည္။ အာသာရမၼက္အတြက္ ကုိးကြယ္ရာကုိ ရွာေဖြဆည္းကပ္ေနၾကသည္။ 
ယုံၾကည္စရာကုိ ရွာေဖြ လက္ခံေနၾကသည္။ ယုတိၱရွိ မရွိကုိ 
အသိဥာဏ္ျဖင့္ အျမင္မွန္ မရႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။ 

ဤကဲ့သုိ႔ ယုတိၱ္မဲ့ ကုိးကြယ္မႈႏွင့္ ယုံၾကည္မႈမ်ားကုိ ေထရ၀ါဒက ျငင္းပယ္ထား၏။

ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက၊ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာ ၁၅၈
ပုံ။ http://yatanavasa.blogspot.com/2011/06/blog-post_05.html

Friday, November 18, 2011

အတိတ္ နိမိတ္



ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အတိတ္နိမိတ္စသည္ ယုံၾကည္မႈလည္း မ်ားလွသည္။ 
ယုံၾကည္စရာ ျပဳလုပ္ထားေသာ အရာမ်ားလည္း မ်ားျပားလွ၏။ 
အတိတ္ေဟာ နိမိတ္ေဟာက်မ္းမ်ားကုိ ၾကည့္လွ်င္ 
သဘာ၀ေလာက၌ ရွိေသာ ပစၥည္းတုိ႔၏ လႈပ္ရွားမႈ မွန္သမွ်ကုိ 
အတိတ္နိမိတ္ထဲ၌ ထည့္သြင္းထားၾက၏။ 
ေဟာကြက္ ေျပာကြက္မ်ား ျပဳလုပ္ထားၾကသည္။
ေမာင္းေထာင္သာသနာပုိင္ လူထြက္ 
မဟာဓမၼသႀကၤန္ကဲ့သုိ႔ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးမ်ားကလည္း 
ေနမိတၱက၀ိဇၨာက်မ္းမ်ိဳးကုိ ေရးသားကာ 
စိတၱဇေ၀ဒနာကုိ ျပန္႔ပြားေအာင္ ျပဳလုပ္ထားခဲ့ၾကသည္။ 

ဤသုိ႔ျဖင့္ လူတုိ႔၏ စိတ္သႏၲာန္၀ယ္ 
အတိတ္စြဲေရာဂါ နိမိတ္ဖတ္ေ၀ဒနာမ်ား ကပ္ေရာက္ေနရေလသည္။

ဤအတိတ္နိမိတ္ ယုံၾကည္မႈမ်ားမွာလည္း 
အမ်ားအားျဖင့္ အိႏိၵယမွပင္ ကူးစက္လာ ေသာ ယုံၾကည္မႈမ်ား ျဖစ္သည္။ 
ျဗာဟၼဏေခၚ ပုဏၰားတုိ႔၏လက္ရာ က်မ္းအစဥ္အလာဟု သိရေပသည္။

ဟိႏၵဴ၀ါဒက်င့္ထုံးမ်ားတြင္ သႏိၲ ေခၚ က်င့္စဥ္တစ္ခု ရွိသည္။ 
ထုိက်င့္စဥ္မွာ အတိတ္ဆုိး နိမိတ္ဆုိး ေတြ႕ႀကံဳေသာအခါ 
ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းစင္ေရးအတြက္ ယၾတာေခ်ရေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။

အိမ္၌ ထြန္းထားေသာ မီးခြက္ ႐ုတ္တရက္ ၿငိမ္းျခင္း၊ 
အိမ္ေျမႇာင္က်ျခင္း၊ စုတ္ထုိးျခင္း၊ မေကာင္းေသာ အိမ္မက္ မက္ျခင္း၊ 
လင္းတ နားျခင္း၊ ငွက္ဆုိး ထုိးျခင္း၊ ရြာတြင္းသုိ႔ ေတာတိရစၦာန္ ၀င္ျခင္းစေသာ 
အမႈမ်ားကုိ အတိတ္ဆုိး နိမိတ္ဆုိးဟု သတ္မွတ္ထားသည္။

ထုိအခါမ်ိဳးတြင္ ပုဏၰား မ်ားအား ပင့္ဖိတ္၍ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ား လွဴဒါန္းၿပီးလွ်င္ 
တႏၲရ မႏၲရမ်ားကုိ ရြတ္ဖတ္ရသည္။ ထုိသုိ႔ ရြတ္ဖတ္မွ 
အႏၲရာယ္မ်ား ကင္းေပ်ာက္သြားသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ 
ဟိႏၵဴျဗာဟၼဏတုိ႔၏ ယုံၾကည္ခ်က္ ျဖစ္သည္။

ဤတြင္ အတိတ္ နိမိတ္ဆုိေသာ စကားကုိ ျမန္မာတုိ႔က 
ေရာေထြးေခၚဆုိေနၾက၏။ အတိတ္ နိမိတ္ေ၀ါဟာရတုိ႔ကုိ 
ျမန္မာအဘိဓာန္က်မ္းမ်ား၌ ဤသုိ႔ ဖြင့္ျပထားၾကသည္။

အတိတ္ကုိ ေနာင္လာမည့္ ကာလတြင္ ျဖစ္ပ်က္မည့္ အေၾကာင္းကုိ 
သိေစႏုိင္ေသာ နိမိတ္၊ ေနာင္အခါတြင္ ျဖစ္ပ်က္မည့္ အျခင္းအရာ၏ ေရွ႕ေျပးျဖစ္ရပ္လကၡဏာစသည္ ဟု ဖြင့္ ျပထားပါသည္။

နိမိတ္ကုိ ေကာင္းမည္၊ ဆုိးမည္၊ ျဖစ္မည္၊ ပ်က္မည္ 
စသည္တုိ႔ကုိ ႀကိဳတင္သိေစႏုိင္ေသာ အမွတ္လကၡဏာ ဟု ဖြင့္ျပပါသည္။

ဤဖြင့္ဆု္ိခ်က္ကုိ ေလ့လာပါက သေဘာသြားခ်င္း တူညီေနသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ 
အမွန္မူ အတိတ္ႏွင့္ နိမိတ္သည္ ျခားနားမႈ ရွိရပါမည္။ 
ျခားနား၍သာ ခြဲျခား အသုံးျပဳခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါမည္။ 
စာေရးသူ၏ သေဘာထားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ 
အတိတ္ဆုိသည္မွာ ယုတိၱမဲ့ အယူအဆ ျဖစ္ပါသည္။ 
နိမိတ္မွာမူ ယုတိၱရွိ၊ ယုတိၱမဲ့ႏွစ္မ်ိဳးကုိ အျခခံေနပါသည္။

ရွင္းပါဦးမည္။ 
အိပ္မက္တိတၳဳံေခၚေသာ က်မ္းမ်ားကုိ ေတြ႕ဖူး၊ ၾကားဖူးၾကေပလိမ့္မည္။ 
ဤသုိ႔ျမင္မက္လွ်င္ ဤသုိျဖစ္္မည္ စသည္ျဖင့္ 
ေဟာစာတမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳလုပ္ထားသည္။

အိပ္မက္သည္ လူတုိင္းလုိလုိ ျမင္မက္ေနၾကသည္။ 
အိပ္မက္ေကာင္းလည္း မက္သည္။ အိပ္မက္ဆုိးလည္း မက္သည္။ 
အိပ္မက္ေကာင္းလွ်င္ အတိတ္ေကာင္းသည္။ 
အိပ္မက္ မေကာင္းလွ်င္ အတိတ္မေကာင္း။ 
အတိတ္ ေကာင္း မေကာင္းကုိ ၾကည့္၍ 
အက်ိဳးေပး ေကာင္း မေကာင္းကုိ ေဟာဆုိၾကသည္။ 
ဤသုိ႔ေသာ အတိတ္ေဟာမ်ားမွာ ယုတိၱမဲ့ ေဟာဆုိခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ 
အိပ္မက္၏ အက်ိဳးကုိ ေဟာျပ၍လည္း မွန္ကန္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။

ျမန္မာရာဇ၀င္က်မ္းမ်ား၌ အိပ္မက္အက်ိဳးေပး ဇာတ္လမ္းမ်ားကုိ ေတြ႕ရွိရသည္။ 
ဤသည္မွာ ေရွးေခတ္ ယုံၾကည္မႈအရ အစြဲအလမ္းကုိ အေျခခံေသာ 
မွတ္တမ္းမ်ားသာ ျဖစ္ပါ လိမ့္မည္။ 
ဤတြင္ ေကာသလအိပ္မက္ ၁၆-ခ်က္ကုိ ကုိးကား၍ အျငင္းမပြားေစလုိပါ။ 
ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ လူတုိ႔၏ ျပဳမူမႈ သဘာ၀ျဖစ္စဥ္ကုိ 
ေကာသလအိပ္မက္ အျမင္ျဖင့္ ယွဥ္စပ္၍ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ျမန္မာရာဇ၀င္ကုိ ဖတ္လွ်င္ ျမန္မာမင္းမ်ား ကံကုန္တုိင္း 
အတိတ္မ်ား ျပစၿမဲ ျဖစ္ေန၏။ ထုိအတိတ္မ်ားမွာ ဘုရင္ကံကုန္ၿပီးမွ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ 
အတိတ္မ်ားကုိ ျပန္ေျပာင္း ေလ့လာ၍ ေရးသြင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေလသည္။ 
အခ်ိဳ႕မွာလည္း ရာဇ၀င္ဆရာတုိ႔၏ ဖန္တီးမႈမ်ား ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။

အေနာ္ရထာမင္း အနိစၥေရာက္လုိေသာ္ 
နန္းေတာ္ ဥကင္သ၌ ပ်ားစြဲ၏ စသည္ျဖင့္ ရာဇ၀င္ဆရာတုိ႔က ဆုိ၏။ 
ပ်ားစြဲေသာ အေသးအဖြဲ ကိစၥကေလးကုိ မွတ္တမ္းတင္ႏုိ္င္ေသာ 
ရာဇ၀င္ ဆရာတုိ႔သည္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ အေနာ္ရထာမင္း၏ 
အေလာင္း ဘယ္ေရာက္သြားသည္ဟု ရာဇ၀င္ဆရာတုိ႔ မေရးတတ္ခဲ့ေခ်။

နိမိတ္မွာမူ ယုတိၱရွိ၍ မွန္သည္လည္း ရွိသည္။ 
ယုတိၱမဲ့ေသာ နိမ္ိတ္လည္း ရွိသည္။ 
ဘုရားအေလာင္းသည္ သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္းဟူေသာ 
နိမိတ္ ၄-ပါးကုိ ျမင္ခဲ့သည္။

ဤနိမိတ္မ်ားေၾကာင့္ သံေ၀ဂရ၍ ေတာထြက္ခဲ့သည္။ 
ဘုရားျဖစ္ခဲ့သည္။ ဤနိမိတ္သည္ ယုတိၱရွိ၏။ 
အက်ိဳးဆက္ အမွန္ကုိ ေပၚေပါက္ေစ၏။ 
ယခုႏွစ္ မုိးေကာင္း၍ သီးႏွံမ်ား ရၾကသည္။ 
မုိးရြာျခင္းသည္ သီးႏွံထြက္မည့္ နိမိတ္ေကာင္း ျဖစ္သည္။ 

ကေလးတစ္ေယာက္သည္ ဥာဏ္ေကာင္း၏။ ၀ီရီယေကာင္း၏။ 
ထုိကေလးသည္ စာေတာ္လိမ့္အမည္ဟု နိမိတ္ဖတ္ျခင္းသည္ ယုတိၱရွိသည္။ 
မွန္ကန္ႏုိင္သည္။ သဘာ၀က်ေသာ နိမိတ္လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ထုိ႔ျပင္ သဘာ၀မက်၊ ယုတိၱမရွိေသာ နိမိတ္ေဟာမ်ားလည္း မ်ားစြာရွိသည္။ 
ပုံစံအားျဖင့္ ငလ်င္လႈပ္နိမိတ္ ေဟာကိန္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ 
တနဂၤေႏြေန႔ ငလ်င္လႈပ္လွ်င္ ဘာျဖစ္မည္ စသည္ျဖင့္ 
ေဟာကိန္းလကၤာ ကဗ်ာအတုိအစမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ထားၾကသည္။ 
ဤေဟာကိန္းမ်ားမွာ တစ္ခါတစ္ရံမွ ငလ်င္လႈပ္ေသာ 
ႏုိင္ငံသားတုိ႔ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ေဟာကိန္းမ်ား ျဖစ္သည္။ 
ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကဲ့သုိ႔ အၿမဲတမ္း ငလ်င္လႈပ္ေနေသာ ႏုိင္ငံအတြက္မူ 
ဘာမွ် အသုံးမ၀င္ေတာ့ေခ်။

အတိတ္နိမိတ္ေဟာ စာတမ္းမ်ားတြင္ တိမ္နိမိတ္၊ ၾကယ္တံခြန္နိမိတ္၊ 
ငွက္မည္သံနိမိတ္၊ ၾကြက္ခဲနိမိတ္၊ ေတာင္ပုိ႔ေပါက္နိမိတ္၊ 
ပ်ားစြဲနိမိတ္၊ ငွက္နားနိမိတ္၊ ေနအိမ္ဖြဲ႕နိမိတ္၊ 
လအိမ္ဖြဲ႕နိမိတ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ားအျပား ရွိေပသည္။

ဤအတိတ္စြဲ နိမိတ္စြဲ အယူအဆမ်ားသည္လည္း 
လူသားတုိ႔၏ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ လြတ္လပ္မႈ၊ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ဖံြ႕ၿဖိဳးမႈတုိ႔ကုိ 
အႏၲရာယ္ျပဳေနေသာ ယုံၾကည္မႈမ်ား ျဖစ္သည္။ 
ဗုဒၶ ဘုရားရွင္ကလည္း ဤအတိတ္ နိမိတ္မ်ားကုိ 
လက္မခံဘဲ ေတာ္လွန္ေဟာၾကားခဲ့ေလသည္။

ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက၊ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ - စာ ၁၅၄