Wednesday, November 30, 2011

ဒါက ဒါေလ၊ ဟုိဟာက ဟုိဟာေပါ့


မတူတာေလးေတြ
ထိုင္းနိုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ျမဳိ႕အနီး ပထုန္ဌာနီအရပ္ရွိ ဓမၼကာယေက်ာငး္တုိက္ၾကိးမွ 
တပုိ႔တြဲလျပည့္မာဃပူေဇာ္ပြဲတက္ေရာက္ရန္ ဖိတ္ၾကားသျဖင့္
သာသနာေရး၀န္းၾကီးဌာနမွ အျခားအဖြဲ႔၀င္မ်ားနွင့္အတူ ထုိငး္နုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိခဲ႔သည္။ 

မာဃပူေဇာ္ပြဲ အျပီးတြင္ မိမိတုိ႔ျမန္မာအဖြဲ႔၀င္မ်ားအား ထိုင္းနုိင္ငံတစ္၀န္းရွိ 
တန္ခိုးၾကီးဘုရားမ်ားသုိ႔ ေဒသႏၱရဘုရားဖူး ပုိ႔ေဆာင္ေပးၾကသျဖင့္
ထုိင္းနုိင္ငံအလယ္ပိုင္းနင့္ ေျမာက္ပုိင္းေဒသမ်ားသုိ႕ 
ဟုိက္ေ၀းလမ္းမၾကီးအတုိင္း ဘန္ေကာက္မွ ေျမာက္ပိုင္းသုိ႔ 
ကားျဖင့္ ထြက္ခြါလာခဲ႔ရာ လမ္းမၾကီးေဘးတစ္ေနရာ၌  
ဘုန္းၾကီးပုံပါရွိေသာဗီနုိင္းျဖင့္  ျပဳလုပ္ထားေသာ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီးတစ္ခု 
ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္ကုိ ကားေပၚမွ ျမင္ေတြ႕ရ၏။ 
ထုိင္းစာမ်ားသာ ေရးသားထားသျဖင့္ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီး၏ အဓိပၸါယ္ကုိ မသိရေပ။ 

သုိ႕ေသာ္ ကားေပၚပါလာေသာ ျမန္မာဆရာေတာ္တစ္ပါးက 
ဆုိင္းဘုတ္၏ ပုံသ႑ာန္ကုိၾကည့္၍ 
“ေဟ့၊ ဒီျမိဳ႕မွာ ဒီေန႔ည တရားပြဲရွိတယ္ကြ ၊ 
တရားနာခ်င္တဲ့သူ ကားေပၚက  ဆင္းေနခဲ့’’ ဟု အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ 

ထုိအခါ ကားေနာက္ပိုင္း၌ ပါလာေသာ ထိုင္းစကားတတ္ေသာဘုန္းႀကီးက 
“ဆရာေတာ္ …အဲဒါတရားပြဲ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္မဟုတ္ဘူးဘုရား၊ 
ဘုန္းႀကီးပ်ံေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ဘုရာ့ …” ဟု ျပန္၍ ေျပာခဲ့သည္။ 
“ ေဟ …ဟုတ္လား၊ သိေပါင္ကြာ၊ ဒို႔မႏၱေလးမွာေတာ့ လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ 
ဘုန္းႀကီးပါတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႕ရင္ တရားပြဲေၾကာ္ျငာဆိုတာ ေသခ်ာေနတာပဲကြ” ။ 

“ဒါ မႏၱေလး မဟုတ္ဘူးဘုရာ့ …၊ ထုိုင္း…ထုိုင္း …”  ဟုျပန္ေျပာရာ
ကားေပၚတြင္ ပါလာေသာ ျမန္မာအဖြဲ႕သားမ်ားအားလံုး ၀ါးကနဲ ပြဲက်သြားခဲ့သည္။ 

ထုိင္းႏိုင္ငံ၌  အေနၾကာၿပီး ထိုင္းစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေသာ 
ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို “ေနစမ္းပါဦး  ထုိင္းဆရာေတာ္ရဲ႕၊ 
တပည့္ေတာ္တို႔ အခု ဘန္ေကာက္ကေန ကားေမာင္းလာတာ 
ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ၊ လမ္းေဘးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ၿမိဳ႕ရြာေတြ 
ေတာ္ေတာ္မ်ားကို  ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ  တပည့္ေတာ္တို႔ဆီမွာလို 
အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြလည္း  မေတြ႕ရပါလား ၊ 
သခ်ၤိဳင္းက ေတာ္ေတာ္ေ၀းမွာ သြားထားလို႔လား၊ ဆိုစမ္းပါဦး”  

“အေ၀းႀကီးသြားထားလို႔ မဟုတ္ဘူးဆရာေတာ္၊ ဒီမွာ သခ်ိၤဳင္းကို မရွိတာ” ။ 

“ ဟ …ဒါဆို ဒီမွာ လူေသရင္ ဘယ္မွာ သြားသၿဂိၤဳဟ္မလဲ” 

 “ဆရာေတာ္ …၊ ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ သခ်ိၤဳင္းပဲ၊ 

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သၿဂိၤဳဟ္တာေပါ့” ။ 

“တင့္ပါဘုရား ’’ ။ 

“ လက္စသတ္ေတာ့ ဒို႔တစ္ေတြ သခ်ိၤဳင္းကုန္းမွာ ေရာက္ေနတာကိုးကြ”။ 

“ဆရာေတာ္ကလည္း သုသာန္ဓုတင္ ေဆာက္တည္ၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ့ဘုရား” 

“ ဒါထက္ ဒို႔ဆီမွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲ  အေလာင္းရွိရင္ 
လာဘ္ပိတ္္တတ္တယ္ဆိုၿပီး ေရွးကတည္ထားတဲ့ အရိုးအိုးေစတီကိုေတာင္ 
ေဖာက္ၿပီး အရိုးကို ထုတ္ပစ္ၾကေသးတယ္၊ ဒီမွာေကာ လာဘ္မပိတ္ဘူးလားကြ ”

 “ ဆရာေတာ္ကလည္း ဒီမွာ အေလာင္းမ်ားမ်ား လာေလ လာဘ္ရေလေပါ့ဘုရား” 

“ ဒါဆို အေတာ့္ကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါလားေဟ့ …” 

“ ဒီမွာ လူတစ္ေယာက္ေသတယ္ဆိုရင္ ေန႔ခ်င္းပဲ 
ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ပို႔ရတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ 
အေလာင္းထားဖို႔ ေနရာက အဆင္သင့္လုပ္ထားတာ၊ 
မသာရက္ကိုလဲ ကိုယ္ႀကိဳက္သေလာက္ ထားလို႔ရတယ္၊ 
တခ်ိဳ႕ပိုက္ဆံရွိတဲ့သူေတြဆို လ နဲ႔ေတာင္ခ်ီၿပီး ထားၾကတယ္၊
အဲဒီရက္ထားသေလာက္ အေလာင္းနားသြားၿပီး ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးေတြက 
အဘိဓမၼာက်မ္းစာေတြ ရြတ္ဖတ္ၾကရတယ္၊ 
ဒီအခါ မသာရွင္ေတြက  အဘိဓမၼာရြတ္ဖတ္တဲ့ သံဃာေတြကို  လွဴဒါန္းၾကရတယ္၊ 
ရက္ၾကာေလ မ်ားမ်ားရြတ္ရေလေပ့ါဘုရား” 

“ ေအး …သေဘာေပါက္ၿပီကြာ၊ အဘိဓမၼာရြတ္တာေတာ့ ေကာင္းတဲ့သေဘာပဲကြ၊ 
အဘိဓမၼာတရားက အျခားသုတၱန္တို႔ထက္ ထူးကဲလြန္ျမတ္တာဆိုေတာ့ 
ေသသြားတဲ့သူကို  အဲဒီ ထူးကဲလြန္ျမတ္တရား နာေစခ်င္တဲ့ သေဘာပဲ၊
ဒို႔ဆီမွာေတာ့ အသံမစဲ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပြဲႀကီးေတြကုိ 
မဂၤလာအခမ္းအနားအေနနဲ႔ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င့္ပေနၾကတာ၊
ကာလံ ေဒသံေပါ့ကြာ”

ဓမၼကာယေက်ာင္းတိုက္မွ ဒကာမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္၍ ထုိ္င္းလူမ်ိဳးဒကာအိမ္သို႔ 
မိမိတို႔အဖြဲ႕ ဆြမ္းစားၾကြေရာက္ၾကသည္။ 
ဆြမ္းစားမွာ ဘုရားအေနကဇာတင္ ဆြမ္းစားျဖစ္သည္။ 
ထုိင္းဆရာေတာ္မ်ားလည္း ပင့္သံဃာအေနျဖင့္ ပါရွိသည္ကို ေတြ႕ရ၏။ 
အေနကဇာတင္ေသာအခါ ရြတ္ဖတ္ေသာ ပါဠိမ်ားမွာ 
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ကဲ့သို႔ပင္ အားလံုးနီးပါးတူ၏။ 
အသံထြက္ပံုေလာက္သာ ကြဲျပားသည္။ 
သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘုရားအေနကဇာတင္ရာ၌ ပဋိစၥသမုပါဒ္ရြတ္ၿပီးလွ်င္ 
“ေဟုတုပစၥေယာ”  စေသာ ပ႒ာန္းပစၥယုေဒၵသပါဌ္ကို ရြတ္ဖတ္ေလ့ရွိသည္။ 
ရြတ္ဖတ္ရျခင္းအေၾကာင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားအျဖစ္သို႔ 
ေရာက္ေတာ္မူၿပီး မၾကာမီ ရတနာဃရသတၱာဟ၌ စံေနေတာ္မူစဥ္ 
အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ကို အစြဲျပဳ၍ 
ရြတ္ဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္။သဘာ၀က်ပါေပ၏ ။ 

သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံအေနကဇာတင္ပြဲသို႔ ၾကြလာေသာ ျမန္မာဆရာေတာ္တစ္ပါးက 
“ေဟတုပစၥေယာ” ပါ ထည့္ရြတ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ 
ထိုင္းစကားတတ္ေသာ  ဘုန္းေတာ္ႀကီးက 
“ သြားမလုပ္နဲ႔ဆရာေတာ္၊ ဒီပြဲမွာ ေဟတုပစၥေယာ ရြတ္မိလွ်င္ 
ဆရာေတာ္တို႔အဖြဲ႕ အိမ္ေပၚက ဆင္းေျပးရလိမ့္မယ္၊ 
ဒီထုိင္းမွာ အဘိဓမၼာတရားကို သုမဂၤလကိစၥမွာ မသံုးဘူးဘုရား ၊
အသုဘကိစၥအခမ္းအနားမွာသာ သံုးတာ” ဟု ေျပာသျဖင့္ 
“ ဒါဆိုရင္ တိတ္တိတ္ေနၾကေဟ့၊ ၾကားသြားလိမ့္မယ္” ဟုဆိုကာ 
ႏႈတ္ပိတ္ၿငိမ္ေနလိုက္ရ၏။ 

အေနကဇာတင္ျပီးေသာအခါ 
ပင္႔သံဃာေတာ္တုိ႔အား န၀ကမၼလွဴဒါန္းရန္ ျပင္ဆင္က်ေတာ့၏။ 
မိသားစု၀င္အိမ္သားမ်ားအားလုံး ၀ထၳဳေငြထည့္ထားေသာ 
စာအိတ္ေလးမ်ားကုိ ကုိယ္စီကုိင္ထားၾက၏ ။ 
ရြတ္စရာ, ဖတ္စရာရွိသည္တုိ႔ကုိ ထုိင္းဆရာေတာ္က ရြတ္ဖတ္ျပီးေသာအခါ 
ဆရာေတာ္ႀကီးမွစ၍ အစဥ္အတုိင္း ဆက္ကပ္ၾက၏ ။ 
မိမိအားဆက္ကပ္ရန္ ေနရာယူထားေသာသူမွာ ဒကာမတစ္ဦးျဖစ္သည္။ 
အလွည့္ေရာက္လ်င္ ဆက္ကပ္ရန္ အသင့္ျပင္ထား၏။ 
မိမိကလည္း အကပ္ခံရန္ လက္ကုိ အသင့္ျပင္ထား၏ ။ 

ေဘးနားတြင္ထုိင္ေနေသာ ထုိင္းဆရာေတာ္က မိမိအား တေတာင္ၿဖင့္တုိ႔၍ 
“လက္နဲ႔ သြားအကပ္မခံနဲ႔”ဟု ေျပာၿပီး သ႔ူလြယ္အိတ္ထဲမွ 
တဘက္အ၀ါကေလးကုိ ထုတ္၍ ေပး၏။ ထုိတဘက္ကေလးကုိ ျဖန္႔၍ 
ေရွ႕တြင္ခ်ထားျပီး တဘက္ကုိ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ကုိင္ထားရ၏။ 
ထုိအခါ ဒကာမက စာအိတ္ကေလးကုိ တဘက္ေပၚတင္လုိက္၏။ 
ၿပီးေတာ့ ၀တ္ခ်လုိက္သည္။ ထုိအခါမွ စာအိတ္ကုိ ယူလုိက္ရေတာ့သည္။

အမ်ဳိးသမီး ခႏၶာကုိယ္နွင့္ ထိစပ္ေနေသာ ပစၥည္း၀ထၳဳကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ား မထိေကာင္းပါ၊ ၀ိနည္းတားျမစ္ခ်က္ရွိပါ၏။ 
သုိ႔ေသာ္ ထုိတားျမစ္ခ်က္မွာ ရာဂစိတ္ျဖင့္ ထိျခင္းကုိသာ တားျမစ္ပါသည္။ 
ယခု အလွဴဒါန ျပဳရာတြင္ ထုိတားျမစ္ခ်က္ကုိ အသုံးျပဳျခင္းမွာ 
အနာနဲ႔ေဆး လြဲေနသည္ဟု ထင္ပါသည္။ 
သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ဓေလ့ ၊သူတုိ႔ထုံးစံဟုသာ သေဘာထားလုိက္ပါသည္။ 

မိမိတုိ႔အဖြဲ႕ အယုဒၶယၿမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ဘုရားဖူးေရာက္သြား၏။ 
တန္ခုီးၾကိး ဘုရားတစ္ဆူ၌ရွိေသာ ဂႏၶကုဋီတုိက္ထဲသုိ႔ ၀င္သြားေသာအခါ 
ဘုရားဖူးမ်ား စည္ကားေနသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ 
ဂႏၶကုဋီတုိက္ အ၀င္၀နားတြင္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးနွစ္ပါးကုိ ေတြ႕ရ၏။ 
တစ္ပါးက ဘုရားဖူးလာသူမ်ားကုိ ပရိတ္ေရပက္ဖ်န္းေပးေန၏။ 
တစ္ပါးကမူ လက္ဖြဲ႕အေဆာင္ေတာင္းသူမ်ားအား လက္ဖြဲ႕ေပးေနသည္ကုိေတြ႕ရ၏။ 
ဘုန္းၾကီးထံမွ လက္ဖြဲ႕အေဆာင္ေတာင္း၍ ေဆာင္ထားျခင္းကုိ 
ထိုင္းလူမ်ဳိးတုိ႕ လြန္စြာသေဘာေတြ႕ၾက၏။ 
လက္ဖဲြဲ႕ေတာင္းေသာဒကာမအား ထုိင္းဘုန္းၾကီးက 
ကုိယ္တုိင္ လက္ဖြဲ႕ကုိ ခ်ည္ေႏွာင္၍ ေပးေနသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ 

ထိုအခါ မိမိက ထုိင္းဆရာေတာ္အား 
“ဒါက်ေတာ့ ထိလုိ႔ ရသလား” ဟု အသာလက္တုိ႔၍ ေမးလုိက္၏။ 
“ဒါက ဒါေလ…၊ဟုိဟာက ဟုိဟာေပါ႔…”ဟု ျပန္ေျပာသျဖင့္ အသာျပဳံး၍ ေနလုိက္ရသည္။

ထုိင္းနိုင္ငံသုိ႔ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ေနေသာ 
ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမား မိသားစုထဲမွ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦး ေရာဂါရျပီး  
အသက္ဆုံးပါး သြားခဲ႔သည္။ ထိုအခါ ဆုံးသြားသည့္ ပုဂၢဳိလ္၏ ရုပ္အေလာင္းကုိ 
မည္သုိ႔ သျဂ္ိဳလ္ရမည္ကုိ မသိၾက၍ ကုိ္ယ့္ထက္အရင္ 
ထုိင္းနုိင္ငံမွာ ေရာက္နွင့္ ေနေသာသူမ်ားကုိ အကူအညီေတာင္းခံရ၏။ 
ထုိသူမ်ား၏ အကူအညီမ်ားျဖင့္ မိမိေနအိမ္နွင့္ နီးေသာ 
ထုိင္းဘုန္းၾကိးေက်ာင္းကုိ သြားေလွ်ာက္ထားေတာ့မွ 
ထုိင္းဘုန္းၾကီးမ်ားက ေက်ာင္းယူလာဖုိ႔ေျပာေလ၏။ 
သုိ႔နွင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ ရုပ္အေလာင္းသြားဖုိ႔ထားလုိက္ရ၏။ 
ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားျဖစ္၍ အလုပ္မအားသည္က တစ္ေၾကာင္း၊
ပုိက္ဆံမရွိသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ရက္ၾကာၾကာမထားနုိင္ေပ။ 
တရက္ထဲထားျပီး ထုိေက်ာင္း၌ရွိေသာ မီးသျဂဳ္ိလ္စက္မွာပင္ အသုဘကိစၥကုိ ျပီးလုိက္ရ၏။ 

ျမန္မာ့ထုံးစံကေတာ့ မီးသျဂဳ္ိလ္ျပီးရင္ ကိစၥျပီးေတာ့၏။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္အိမ္ျပန္၍ ကုိယ့္အလုပ္ကုိ လုပ္ေနၾက၏။ 
သျဂဳ္ိလ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးအိမ္ကုိၾကြလာၿပီး 
လက္ထဲမွာလည္း အုိးေလးတစ္လုံးပါလာေလ၏။ 
ဗုဒၶဘာသာထုံးစံအရ အိမ္ကုိၾကြလာသည့္ ဘုန္းႀကီးကုိ အိမ္သားေတြက ၀ုိင္းၿပီးဦးခ်ၾက၏။ 
ေနာက္ေတာ့ ထုိင္းဘုန္းႀကီးက သူ႕လက္ထဲက အုိးကေလးကုိ 
အိမ္သားတစ္ေယာက္ဆီ ေပးလုိက္၏။ 
မေန႔က သျဂဳိ္္လ္ေသာ အေလာင္း၏ အရုိးအုိးလုိ႔လည္း ေျပာလုိက္၏။ 
ထုိ႔ေနာက္ ထုိင္းဘုန္းႀကီးျပန္ၾကြသြားေလ၏။ 
ျမန္မာမိသားစု အဲဒီအုိးကေလးကုိ ဘယ္ထားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနၾကေလ၏။ 
စိတ္ထဲမွာလည္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾက၏။ 
အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ မိသားစုလုိက္ အတူေနၾကရသည္ျဖစ္၍ 
အေတာ္အခက္ေတြ႕ေနၾကရ၏။ 

ထုိင္းနုိင္ငံမွာ အေနၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာတစ္ဦးဆီကုိ အၾကံေတာင္းေတာ့မွ 
သူ၏ အၾကံေပးခ်က္အရ ျမစ္ဆိပ္မွာသြားျပီး ေရထဲေမွ်ာလုိက္ရေလ၏။
ထုိင္းေတြကေတာ့ ထုိသုိ႔အရုိးအုိးကုိ ပုိ႕ျပီဆုိလ်င္ ရုိရုိေသေသ လက္ခံယူၿပီး လာပုိ႔ေသာဘုန္းႀကီးကုိလည္း လွဴရန္ေတြ လွဴၾကေလသည္။ 

ဘုန္းႀကီးကလည္း ေသသြားေသာသူေရာ အိမ္သူအိမ္သားေတြေရာ 
အားလုံးကုိေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းေပးေလ၏။ ထုိအုိးကေလးကုိလည္း
 အိမ္မွာရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ထားၾကေသး၏။ ၿပီးမွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ 
ဆြမ္းအုပ္ကန္ေတာ့ပြဲႏွင့္ အတူသြားေရာက္ ပုိ႔ေဆာင္ၾကေလ၏။ 
ထုိင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၏ ပတ္ပတ္လည္ အုတ္တံတုိင္းမွာ 
အရုိးအုိးထားဖုိ႔ ေနရာေလးေတြ လုပ္ထားသည္ကုိလည္း ေတြ႕ရ၏။ 
မိမိတုိ႔ ေဆြမ်ဳိးသားျခင္း၏ အရုိးအုိးထားသည့္ေက်ာင္းသည္ 
မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္သည့္ ေက်ာင္းျဖစ္၏။ 
ဤနည္းျဖင့္ ဆရာ-ဒကာ ဆက္စပ္မႈရွိေအာင္ စီမံထားေသာ ဓေလ့ထုံးစံဟု ဆုိနုိင္သည္။

ဤသည္တုိ႔ကား ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေသာ 
နယ္နိမိတ္ခ်င္းလည္း ဆက္စပ္ေနေသာ ထုိင္း-ျမန္မာတုိ႔၏ မတူေသာ 
ဓေလ့ထုံးစံေလးေတြ ျဖစ္ပါ၏။

ဘဒၵႏ ၱေကသရ  (ေမာ္ကြန္းထိန္း)
မန္း၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္ ၂၀၁၁-ႏွစ္ပတ္လည္စာေစာင္မွ