Saturday, November 19, 2011

သိဒိၶတင္ျခင္း



ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ သိဒိၶတင္ေသာ အလုပ္ကုိလည္း 
လူအေတာ္မ်ားမ်ား လက္ခံ ယုံၾကည္ေနၾက၏။ 
သိဒိၶတင္ျခင္း ဆုိသည္မွာ ပါဠိဘာသာ သိဒိၶဟူေသာ ေ၀ါဟာရပုဒ္ႏွင့္ 
ျမန္မာဘာသာ တင္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွစ္ခုကုိ ေပါင္းစပ္၍ 
သိဒိၶတင္ ဟု ေခၚဆုိေနၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ 

ဤတြင္ သိဒိၶဟူေသာ ပုဒ္ကုိ အနက္အဓိပၸာယ္ ရွာေဖြၾကည့္ပါက 
အဘိဓာန္ပါဠိ၌ သိဒိၶပုဒ္၏ အဖြင့္မရွိ။ ပရိယာယ္လည္း မရွိ။ 
သုိ႔ေသာ္ သာဓနသဒၵါေဟာႏုိင္ေသာ အနက္တ႔ုိကုိ ေဖာ္ျပရာ၌ 
သိဒိၶိပုဒ္ကုိ ၿပီးစီးျခင္းဟူ၍ အနက္ေပးထားၾကပါသည္။ 

ျမန္မာအဘိဓာန္က်မ္း၌ သိဒိၶ = ၿပီးျခင္း၊ 
သိဒိၶတင္၊ လက္ဖြဲ႕စသည္ကုိ အစြမ္းထက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သည္။ 
ခ်ီးမြမ္းသည္။ အမႊမ္းတင္သည္။ ဟု ဖြင့္ျပထားသည္။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ သိဒိၶတင္ျခင္းဆုိသည္မွာ စီမံဖန္တီးထားေသာပစၥည္းကုိ 
အစြမ္းထက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေသာ အလုပ္ကုိ ဆုိလုိသည္။ 

သိဒိၶတင္သည္ ဆုိရာမွာလည္း ဟိႏၵဴ ျဗာဟၼဏတုိ႔ကဲ့သုိ႔ 
ဂါထာမႏၲန္ျဖင့္ ရြတ္ဆုိျခင္းကုိပင္ ဆုိလုိပါသည္။ 
ျမန္မာတုိ႔က မႏၲန္ျဖင့္ မန္းသည္ဟု ေခၚ၏။ လက္ဖြဲ႕မန္း၊ ေရမန္း၊ ဆီမန္း 
စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ မန္းမႈတ္မႈတုိ႔ကုိ တီထြင္ျပဳလုပ္ၾကသည္။ 
ဤသုိ႔ မန္းလုိက္သျဖင့္ ေရသည္ အစြမ္း ထက္သြား၏။ 
ဆီသည္ တန္ခုိးရွိသြား၏။ လက္ဖြဲ႕စသည္တုိ႔လည္း အစြမ္းထက္သြားကာ 
လုိရာသိဒိၶမ်ား ၿပီးေျမာက္မည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ 

ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ျဖင့္ 
ဂါထာမႏၲန္တုိ႔ကုိ ကုိယ္တုိင္ ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္၍ သိဒိၶတင္ မန္းမႈတ္ၾကသည္။ 
မိမိတုိ႔ မလုပ္တတ္ပါက အျခား မန္းမႈတ္တတ္သူတုိ႔ကုိ မန္းမႈတ္ေစ၍ 
အစြမ္းထက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ 

သိဒိၶတင္သည္ဆုိေသာ ဂါထာမႏၲန္တုိ႔မွာလည္း 
သကၠတ၊ ပါဠိ၊ ျမန္မာဘာသာတုိ႔ျဖင့္ သီကုံးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ 
ဂါထာမႏၲန္တုိ႔မွာ မိမိတုိ႔ လုိအင္ဆႏၵကုိ ေတာင္းဆုိထားေသာ စာမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ 
ပုံစံအားျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

မဟိဒိၶကာ ေဘးရန္ကာ၍ ကမၻာမပ်က္ အာယုဆက္၍ 
အသက္ကပ္လုံး တည္ေစေသာ္ ။
ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ ခ်ိဳခ်ဥ္ကစ မြတ္သိပ္လွေသာ္ ေတာင့္တခ်က္ခ်င္း ေရာက္ေစေသာ္။
အေရးရွိလွ်င္ အရိပ္ဆာယာ နတ္တကာႏွင့္ ၀ိဇၨာအေပါင္း မေစေသာ္ ။
ဗုိလ္လူမ်ားစြာ ရန္ျပဳလာလွ်င္ ၀ိဇၨာဗလ နတ္ကစ၍ သိဒိၶဆုိင္ရာ နတ္မ်ားစြာက 
ညီညာျဖျဖ ၀ုိင္းအုံၾက၍ မ စ ျပဳျပင္ ငါ့႐ုပ္သြင္ မထင္ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္ေစေသာ္ ။ 

ဤသုိ႔ေသာ မႏၲန္စာျဖင့္ သိဒိၶတင္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ 

ယေန႔ေခတ္တြင္ သိဒိၶတင္ျခင္းကုိ လူႀကိဳက္မ်ားလာသည့္အေလ်ာက္ 
သိဒိၵတင္ေပးေသာ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ေန၏။ 
ထုိပုဂိၢဳလ္မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ဂုိဏ္းဆန္ဆန္အလုုပ္ကုိ ျပဳလုပ္ေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။ 

ဂုိဏ္းပုဂိၢဳလ္ႀကီးတုိ႔သည္ ပုတီး၊ လက္ဖြဲ႕၊ ဓာတ္လုံး စသည္တုိ႔ကုိ 
ဥဳံ ေအာင္းဂါထာ အျဖာျဖာတုိ႔ျဖင့္ ရြတ္ဆုိ၍ သိဒိၶတင္ေပးၾကသည္။ 
လူေတြကလည္း နာမည္ႀကီး ဂုိဏ္းပုဂိၢဳလ္ႀကီးက ရြတ္ဆုိေပးသမွ်ကုိ 
ကြန္ပ်ဴတာဂဏန္းစက္ကဲ့သုိ႔ အခ်က္က်မွန္မည္ဟု ဧကန္ယုံၾကည္မႈျဖင့္ 
လက္၀ါးလွန္၍ ေတာင္ခံေနၾကကုန္၏။ 

ယေန႔ေခတ္တြင္ ေငြစကၠဴကုိပင္ သိဒိၶတင္ ေပးသူမ်ား ရွိေနသည္။ 
ထုိပုဂိၢဳလ္ႀကီးက တစ္က်ပ္တန္ ေငြစကၠဴကုိ သိဒိၶတင္၍ လက္ေဆာင္ေပးသည္။ 
ထုိေငြစကၠဴရသူမွာ အားရ၀မ္းသာျဖင့္ လက္ကုိင္အိတ္ထဲ သြင္းကာ 
သပ္ရပ္စြာ သိမ္းဆည္းထားလုိက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္ကုိင္အိတ္ တြင္းမွ 
၂၀၀ိ/- တန္ ေငြစကၠဴကုိ ထုတ္၍ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့လုိက္သည္။ 
လက္ေတြ႕မွာမူ သိဒိၶတင္ ေပးေသာ ပုဂိၢဳလ္အတြက္ ၁၉၉-က်ပ္ အျမတ္ရသြားၿပီ။ တစ္က်ပ္အရင္းျဖင့္ ၁၉၉-က်ပ္ ျမတ္ေသာ အလုပ္မွာ 
ဘယ္ဖက္စပ္ ကုမၸဏီလုပ္ငန္းမွ မရွိေခ်။ 

လူတုိ႔သည္ ဘ၀ႏွင့္ ဘ၀ခံစားမႈအတြက္ အာသာရမၼက္ျပင္းစြာ လုပ္ကုိင္ေနၾကသည္။ အာသာရမၼက္အတြက္ ကုိးကြယ္ရာကုိ ရွာေဖြဆည္းကပ္ေနၾကသည္။ 
ယုံၾကည္စရာကုိ ရွာေဖြ လက္ခံေနၾကသည္။ ယုတိၱရွိ မရွိကုိ 
အသိဥာဏ္ျဖင့္ အျမင္မွန္ မရႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။ 

ဤကဲ့သုိ႔ ယုတိၱ္မဲ့ ကုိးကြယ္မႈႏွင့္ ယုံၾကည္မႈမ်ားကုိ ေထရ၀ါဒက ျငင္းပယ္ထား၏။

ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက၊ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ စာ ၁၅၈
ပုံ။ http://yatanavasa.blogspot.com/2011/06/blog-post_05.html