Saturday, November 12, 2011

ျပည္တြင္းျဖစ္နတ္မ်ား



ျမန္မာတုိ႔သည္ အိႏိၵယႏုိင္ငံျဖစ္ နတ္မ်ားကုိ ကူးယူ ကုိးကြယ္ခဲ့ၾကသကဲ့သုိ႔ 
မိမိတုိ႔ ျပည္တြင္း၌လည္း နတ္သစ္မ်ားကုိ ေမြးထုတ္၍ ကုိးကြယ္ခဲ့ၾကပါသည္။ 
မဟာဂိရိေခၚ အိမ္တြင္း နတ္ႏွင့္ အေပါင္းပါ ၇-ဦး နတ္အုပ္စုသည္ 
ျမန္မာတုိ႔ ေရွးဦး တီထြင္ ကုိးကြယ္ခဲ့ေသာ နတ္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။ 

ျမန္မာတုိ႔သည္ ပုဂံေခတ္တြင္ နတ္သစ္မ်ားကုိ ဆက္လက္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ရာ 
ပုဂံေခတ္ ကုန္ခ်ိန္၌ နတ္ဦးေရ ၂၂-ဦးမွ် ရွိလာသည္။ 
ထုိ႔ေနာက္လည္း နတ္သစ္မ်ားကုိ ဆက္လက္ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ရာ 
ပင္းယေခတ္တြင္ ၁-ဦး၊ အင္း၀ေခတ္တြင္ ၉-ဦး၊ 
ေတာင္ငူေခတ္တြင္ ၅-ဦး ေမြး ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ 
နတ္ေပါင္း ၃၇-ဦးမွ် ရွိလာသည္။ 
ယင္းနတ္တုိ႔ကုိ ျမန္မာတုိ႔က အျပင္ ၃၇- မင္း ဟု ေခၚၾကသည္။ 

ေတာင္ငူေခတ္ ေနာက္ပုိင္းတြင္ နတ္တီထြင္မႈမ်ား တိမ္ျမဳပ္သြား၏။ 
နတ္ဆရာတုိ႔က လည္း နတ္ဦးေရကုိ ၃၇-ဦးထက္ ပုိေစခ်င္ဟန္ မတူေပ။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတာင္ငူေခတ္ကုန္တြင္ နတ္မွတ္ပုံတင္လုပ္ငန္းကုိ ပိတ္ထားလုိက္ၾကသည္။ 

အျပင္ ၃၇-မင္းေခၚ နတ္စာရင္းတြင္ သိၾကားနတ္မွ လြဲလွ်င္ 
အားလုံးမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ နတ္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။ 
ျမန္မာနတ္ႏွင့္ အိႏၵိယနတ္တုိ႔ကုိ ေလ့လာလွ်င္ ျခားနားမႈ ရွိသည္။ 
အိႏိၵယမွ လာေသာနတ္တုိ႔သည္ 
သဘာ၀ကုိးကြယ္မႈမွ ဆင္းသက္လာေသာ နတ္မ်ား ျဖစ္၍ 
အမ်ားအားျဖင့္ ႐ုပ္ပစၥည္းတုိ႔ကုိ အသက္၀ိညာဥ္သြင္း၍ 
သက္ရွိအျဖစ္ ကုိးကြယ္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ျမန္မာျပည္ျဖစ္ နတ္တုိ႔ကား ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ ရွိေနေသာ 
ရာဇ၀င္ဇာတ္ေကာင္ အသီးသီးတုိ႔က ျဖစ္သြားေသာ နတ္မ်ား ျဖစ္သည္။ 
အမ်ားအားျဖင့္ နတ္ျဖစ္သူတုိ႔မွာ ရာဇ၀င္ထဲက အစိမ္းေသ ပုဂိၢဳလ္မ်ား ျဖစ္သည္။ 

ထုိ႔ျပင္ ျမန္မာတုိ႔၏ နတ္ေလာက၌ အတြင္း ၃၇-မင္း ေခၚေသာ 
နတ္မ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ ထုိနတ္မ်ားအနက္ ၂၂-ဦးေသာ နတ္တုိ႔မွာ 
ျမန္မာအမည္မ်ားျဖင့္ ေခၚေ၀ၚထားေသာေၾကာင့္ 
ျပည္တြင္းျဖစ္ နတ္မ်ားပင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ 

ျမန္မာတုိ႔က အတြင္း အျပင္ ေခၚေနေသာ နတ္မ်ားမွာ 
ပုဂံၿမိဳ႕ ေရႊစည္းခုံဘုရားတံတုိင္း အတြင္းရွိ နတ္မ်ားကုိ 
အတြင္း ၃၇-မင္း ဟု ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ 
တံတုိင္းအျပင္ဘက္၌ ထားေသာ နတ္႐ုပ္မ်ားကုိ 
အျပင္ ၃၇-မင္း ဟု ေခၚေနျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၃၇-မင္း နတ္စာရင္း၌ မပါ၀င္ေသာ 
ေဒသႏၲရနတ္မ်ားလည္း အမ်ား အျပား ရွိသည္။ 
ေရငန္ပုိင္ ဦးရွင္ႀကီး၊ နံကရုိင္းစေသာ နတ္မ်ားသည္ နာမည္ႀကီးမ်ား ျဖစ္သည္။ 

ယခုအခါ ျမန္မာႏုိ္င္ငံ အႏွံ႔အျပားတြင္ ရြာေတာ္ရွင္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ရွင္၊ 
နယ္ေတာ္ရွင္စေသာ နတ္မ်ား ေဒသတုိင္းလုိပင္ ရွိေနသည္။ 
နတ္ကြန္း နတ္နန္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တည္ေထာင္၍ 
ပုံအမ်ိဳးမ်ိဳး ထုလုပ္ကာ ပူေဇာ္ပသေနၾကသည္။ 
ေနရာေဒသအလုိက္ နတ္ပြဲမ်ား က်င္းပေနၾကသည္။ 

ယခုအခါ ေတာင္ျပဳန္းအရပ္ရွိ ကုလားဘီလူး ကျပားညီေနာင္ နတ္ပြဲ၊ 
ပခန္း ကူနီနတ္ပြဲ စသည္တုိ႔မွာ အလြန္ က်ယ္ေျပာေနခဲ့ၿပီ။ 
ကူနီ နတ္ပြဲရက္မ်ားဆုိလွ်င္ ပခန္း အေရွ႕လက္တြင္ 
အျခားပြဲသဘင္မ်ား မျပဳလုပ္ရ၊ နတ္မႀကိဳက္၊ ဟု ဆုိကာ 
ဦးမင္းေက်ာ္အာဏာကုိ အငွားသုံး၍ ထြင္လုံးျဖင့္ တားဆီးထားၾကသည္။ 
နတ္ပြဲ စည္ကားေရးအတြက္ တားဆီးထားၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ 

ယခု ၁၀-စုႏွစ္အတြင္းေလာက္မွာပင္ 
ပုဂၢလိကနတ္ကု္ိးကြယ္မႈ၊ ကနားေပးမႈမ်ား ေခတ္စားလာသည္။ 
ရပ္ကြက္တုိင္းလုိလုိမွာပင္ အသံခ်ဲ႕စက္ကုိ ေခါင္မုိးေပၚ၊ သစ္ပင္ေပၚ တင္၍ 
ေအာ္ဟစ္ ဆူညံေနေသာ နတ္ေတးသံ၊ နတ္ဒုိးသံမ်ားကုိ 
နားမခံသာေအာင္ ၾကားေနၾကရသည္။ 

စိတ္အေတြးျဖင့္ အလုပ္လုပ္သူတုိ႔မွာ နား႐ႈပ္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္မျဖစ္ၾက။ 
လြပ္လပ္စြာ ကုိးကြယ္ခြင့္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ 
လူထုကုိ ဒုကၡေပးေနေသာ သ႐ုပ္ပ်က္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။ 

နတ္ပြဲမ်ား စည္ကားလာျခင္း၊ နတ္ကနားေပးပြဲမ်ား ထူေျပာလာျခင္းမွာ 
နတ္ကုိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္သူ မ်ားျပားလာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ 
ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ နတ္ပြဲၾကီးမ်ား စည္ကားေနျခင္း အေၾကာင္းမွာ 
လူတန္းစား ၃-ရပ္ကုိ အေျခခံ၏။ ယင္းတုိ႔မွာ-
(၁) အေပ်ာ္ႀကီးသူမ်ား ၊ 
(၂) အလုိႀကီးသူမ်ား ၊
(၃) အေၾကာက္ႀကီးသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ 

အထက္ပါ စိတၱဇေ၀ဒနာသည္ လူတန္းစားမ်ားကုိ အေျခခံထား၍ 
နတ္မ်ား ႀကီးထြား ရွင္သန္ေနၾကသည္။ 
ထုိလူတန္းစာမ်ားအနက္ အမွတ္ ၂၊ ၃- တုိ႔ကုိ စိစစ္ၾကည္ရပါမည္။ 
အမွတ္၂-လူတန္းစားမ်ားမွာ နတ္ကုိ ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ 
မိမိတုိ႔ စီးပြား လာဘ္လာဘ တုိးပြားလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ 
ပူေဇာ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ဤေနရာ၌ မႏုႆေဗဒပညာရွင္တုိ႔၏ 
စကားကုိ သတိရဖြယ္ ျဖစ္သည္။ 
မႏုႆေဗဒပညာရွင္တုိ႔က-
ထာ၀ရဘုရားသည္ လူကုိ ဖန္ဆင္းထားျခင္း မဟုတ္။ 
လူတုိ႔ကသာ ထာ၀ရဘုရားကုိ ဖန္ဆင္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟု 
ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒကုိ ေတာ္လွန္ျပခဲ့ၾကသည္။ 

ထုိစကားကုိ နည္းမွီး၍-
နတ္တုိ႔သည္ လူကုိ မ စ ႏုိင္ျခင္း မရွိ။ 
လူကသာလွ်င္ နတ္ကုိ မ စ ေနရျခင္း ျဖစ္ သည္။ ဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။ 

မွန္ပါသည္။ နတ္တုိ႔ တည္ရွိေနသည္မွာ 
လူတုိ႔က ပူေဇာ္ကုိးကြယ္ ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ 
လူသားတုိ႔က မကုိးကြယ္ေတာ့ၿပီ ဆုိလွ်င္ 
နတ္မ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားရမည္သာ ျဖစ္သည္။ 
နတ္ဆုိသည္မွာ လူတုိ႔၏ အေတြးစိတ္ျဖင့္ ေမြးထုတ္ထားေသာ 
စိတၱဇ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္အပ္ေပသည္။ 
ကမၻာတစ္ခြင္တြင္ ေရွးေဟာင္းသမုိင္းစဥ္ကုိ ေလ့လာရာ၌လည္း 
ထုိသေဘာကုိ ေတြ႕သိလာရမည္ ျဖစ္သည္။ 

ဘီစီ ၅၀၀၀-ခန္႔မွ စ၍ နတ္ကုိးကြယ္မႈ သမုိင္းကုိ စတင္ခဲ့ရာ 
ယေန႔အထိ နတ္အေျမာက္အျမား ေပၚထြက္ခဲ့ၿပီ။ 
အျခား ႏုိင္ငံမ်ားကုိ ထားဘိဦး။ အိႏိၵယႏုိင္ငံ တစ္ခုတည္းမွာပင္ 
နတ္ေပါင္း ၃၃-ကုေဋေက်ာ္မွ် ေမြးထုတ္ ပူေဇာ္ခဲ့ၾကသည္။ 
လူသားတုိ႔၏ စိတ္ကူးဥာဏ္မ်ားသေလာက္ နတ္မ်ားလည္း ေပါက္ပြားခဲ့၏။ 
ထုိနတ္မ်ားသည္ လူတုိ႔က ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ ေနခ်ိန္၌သာ တည္တံ့ေနခဲ့သည္။ 
လူတုိ႔ မယုံၾကည္ မကုိးကြယ္ေတာ့လွ်င္ 
နတ္မ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ၾကရသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ နတ္ဆုိသည္မွာ 
လူတုိ႔က ဖန္ဆင္းထားေသာ အရာမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆုိလွ်င္လည္း လြန္အံ့မထင္။ 
လူတုိ႔က ဖန္ဆင္းထားေသာ နတ္တုိ႔သည္ လူကုိပင္ တည္မွီေနရ၏။ 
ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ နတ္တုိ႔အား လူတုိ႔က 
မ စ ေနရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

နတ္တုိ႔သည္ လူတုိ႔အား ဒုကၡေရာက္ေအာင္ 
လုပ္ႏုိင္သည္ဟု ယုံၾကည္ေသာေၾကာင့္ ကုိးကြယ္သူတုိ႔လည္း ရွိသည္။ 
ပသသူတုိ႔လည္း ရွိသည္။ 
ဤယုံၾကည္မႈမွာလည္း လူတုိ႔ကပင္ ဖန္ဆင္းေပးထားေသာ ၊ 
အာဏာေပးထာေသာ ယုတိၱမဲ့ ယုံၾကည္မႈသာ ျဖစ္သည္။ 
တကယ္တမ္း ဆန္းစစ္လွ်င္ စိတၱဇလုပ္ရပ္ ထုိထုိနတ္တုိ႔သည္ 
လူသားတုိ႔အား သုခပြားေစရန္ အတြက္လည္း ေကာင္း၊ 
ဒုကၡမ်ားေစရန္ အတြက္လည္းေကာင္း ဘာမွ် မျပဳလုပ္ႏုိင္ၾကေခ်။ 
ဤသုိ႔ အေတြးမွန္ အၿမင္မွန္ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ သုံးသပ္လ်က္ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ၾကေစရာ၏။

(ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၊ ေရစႀကိဳအရွင္ဧသိက၊ စာ - ၁၂၇)