Saturday, November 5, 2011

ညစာ (၁)



၁၉၉၉ - ခုနစ္ ေမလတုန္းက သီရိလကၤာလုိ႔ေခၚတဲ့ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံကုိ
ပညာသင္ဖုိ႔ ပထမအဆုံးအႀကိမ္ ေရာက္ျဖစ္တယ္။
ဘယ္ႏုိင္ငံမွ မေရာက္ဖူးေသးသူအဖုိ႔ အထူးအဆန္းေတြခ်ည္းပဲ။
ကုိယ္နဲ႔အဆင္ေျပတာေတြ ေတြ႔လည္း အံ့ၾသ၊ 
အဆင္မေျပတာေတြ ေတြ႔လည္း အံ့ၾသေပါ့။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ ကိုယ္နဲ႔အဆင္မေျပတာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့အထဲက
အစားအေသာက္အဆင္မေျပမႈက နံပါတ္ (၁) ပဲ။
ျမန္မာမိသားစုေတြ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ အိမ္ပင့္ၿပီး ဆြမ္းကပ္သလုိမ်ဳိး
သီရိလကၤာႏုိင္ငံသားေတြလည္း တခါတေလ အိမ္ပင့္ၿပီး 
ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိၾကတယ္။

မနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက 
သံဃာေတာ္ေတြကုိ လာပင့္ေလ့ရွိတယ္။
၁၂ နာရီ၀န္းက်င္ အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ 
ဆြမ္းမဘုဥ္းေပးခင္ သီရိလကၤာဘုန္းႀကီးထံက သီလခံယူေဆာက္တည္ၾကတယ္။
ၿပီးမွ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရေလ့ရွိတယ္။

ဆုိေတာ့ ဆြမ္းစ စားတဲ့အခ်ိန္က မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။
၁၂ နာရီ ခြဲေနၿပီ။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံေရာက္ခါစကေတာ့ 
“သီရိလကၤာဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဘယ့္ႏွယ္ဟာလဲေပါ့၊ 
၁၂ နာရီေက်ာ္မွ ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရသလားေပါ့” စသည္ျဖင့္ အေတြး၀င္းေနတာ။
ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းလာတဲ့ 
သီရိလကၤာဘုန္းႀကီးကုိ ဒီကိစၥေမးၾကည့္မိတယ္။

“သူတုိ႔ေန႔ဆြမ္းစားတဲ့အခ်ိန္ကုိ ေခတ္နာရီနဲ႔ မသတ္မွတ္ထားေၾကာင္း၊
ေကာင္းကင္က ေနကုိ ၾကည့္ၿပီး သူတုိ႔တေတြက ေန႔ဆြမ္းစားေၾကာင္း၊
ဘုရားရွင္ကလည္း ေနေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ထိ
ေန႔ဆြမ္းစားခြင့္ျပဳထားေၾကာင္း၊ ဒါ့ေၾကာင့္
၁၂ နာရီခြဲအခ်ိန္ ေန႔ဆြမ္းစားခ်ိန္မွာ ေနကုိ ၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္
ေခါင္းေပၚတည့္တည့္မေရာက္ေသးပါေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ေစာေနေသးပါေၾကာင္း”
ေျပာျပပါတယ္။

အဲ့ဒီေတာ့မွ “ေအာ္၊ ဂလုိကုိး၊ ဟုတ္ေပသားပဲ” ဆုိၿပီး သေဘာေပါက္မိပါတယ္။
နာရီကုိ ၾကည့္ၿပီး ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတတ္တဲ့အေလ့အထရွိေနတဲ့ 
ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအတြက္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာကုိး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔ႏုိင္ငံမွာ သူတုိ႔ေျပာတာနဲ႔ သူတုိ႔အေလ့အထနဲ႔
သူတုိ႔ ဒကာ ဒကာမေတြ႔နဲ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက က်က္ခဲ့မွတ္ခဲ့ရတဲ့
ညစာမစားရဘူးဆုိတဲ့ သီလသိကၡာပုဒ္ကုိ 
သူတုိ႔က တစ္မ်ဳိးဘာသာျပန္ဆုိၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက က်က္ခဲ့ရတာက
“၀ိကာလေဘာဇနာ၊ ေန႔လြဲညစာစားျခင္းမွ။
ေ၀ရမဏိ သိကၡာပဒံ၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာသိကၡာပုဒ္ကုိ။
သမာဒိယာမိ၊ စိတ္၌ၿမဲစြာ ေဆာက္တည္ပါ၏” တဲ့။
ေန႔လြဲညစားစားျခင္းမွ ေရွာင္ၾကည္ပါ၏ေပါ့။
ေနမြန္းတည့္တည့္အခ်ိန္အခါမွ ေနာက္ပုိင္းအခ်ိန္ မြန္းလြဲအခ်ိန္ကစတင္ၿပီး
အစာမစားေတာ့ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိတာပါ။

ဒီသီလသိကၡာပုဒ္ကုိ သီရိလကၤာဘုန္းႀကီးအမ်ားစုက
I undertake the training rule to abstain from eating at improper times. 
လုိ႔ ဘာသာျပန္ဆုိၾကတယ္။

သူတုိ႔က ၀ိကာလေဘာဇနာ မွာပါတဲ့ ၀ိကာလဆုိတဲ့ပုဒ္ကုိ
Improper times လုိ႔ဆုိပါတယ္။
ဆုိေတာ့ မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ၊ မမွန္ကန္ေသာ၊ မေတာ္ေလ်ာ္ေသာအခ်ိန္မွာ
စားျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရေနတယ္။

မသင့္ေလွ်ာ္တဲ့၊ မမွန္ကန္တဲ့၊ မေတာ္ေလ်ာ္တဲ့အခ်ိန္ကုိ 
ဘယ္စံႏႈန္းနဲ႔ တုိင္းတာမလဲ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ အိႏၵိယမွာေနတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခု သတိရမိတယ္။
အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဘုံေဘၿမိဳ႔မွာေနတုန္းက 
အိႏၵိယဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ေတြ႔ဘူးတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္သာလုိ႔သာေျပာတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွ မသိဘူး။
တစ္ေန႔ (အိႏၵိယဗုဒၶဘာသာ) ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္က 
သူ႔အိမ္ကုိ ဆြမ္းစားၾကြေပးဘုိ႔ လာေလွ်ာက္တယ္။
ဘယ္ရက္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ၾကြရမွာလဲ၊ အရုဏ္ဆြမ္းလား၊ ေန႔ဆြမ္းလား ေမးရတာေပါ့။

ဒီေတာ့ ထုိဒကာက “ညဆြမ္းၾကြရမွာ” တဲ့။
ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေတြ ညဆြမ္းမဘုဥ္းေပးေကာင္းဘူး ဒကာရဲ႕လုိ႔ေျပာေတာ့
“တပည့္ေတာ္တုိ႔က ညစာစားတဲ့အခါမွသာ အေကာင္းခ်က္စားတာ၊
ကုိယ္အေကာင္းခ်က္စားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဘုန္းႀကီးကုိ ပင့္ကပ္ခ်င္တာဘုရား။
ေန႔ဆြမ္းဆုိ တပည့္ေတာ္တုိ႔က အလုပ္မ်ားတယ္၊ မအားဘူး။ 
ေကာင္းေကာင္းခ်က္မစားဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ညစာ လုိက္စားပါဘုရား၊ ညစာ စားတာ ကိစၥမရွိပါဘူး။
ေဆးလိပ္သာ မေသာက္ပါနဲ႔ဘုရား” လုိ႔ ျပန္လည္ေလွ်ာက္တင္တယ္။

သီရိလကၤာဘုန္းဘုန္းႀကီးေတြ ဘာသာျပန္ထားတဲ့
Improper times - မသင့္ေတာ္တဲ့အခ်ိန္အခါမွာ စားျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ 
ဆုိတဲ့ ဘာသာျပန္ဆုိမႈ အာေဘာ္အရဆုိရင္ 
ဒီအိႏၵိယဗုဒၶဘာသာဒကာရဲ႕  ညစာဟာ 
Proper time - စားဘုိ႔ ဘုဥ္းေပးဘုိ႔ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနေလရဲ႕။
                        
ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကေတာ့ 
ဒီသီလသိကၡာပုဒ္ကုိ
I undertake the precept to refrain from eating at the forbidden time (i.e., after noon).
လုိ႔ဘာသာျပန္ဆုိတာ ေတြ႔ရတယ္။
တားျမစ္ထားေသာအခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ မြန္းတည့္တည့္ကာလေနာက္မွ 
ဘုဥ္းေပးသုံးေဆာင္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏တဲ့။
ဒီဆရာေတာ္ႀကီးဘာသာျပန္ထားတာ အေတာ္သင့္ေလ်ာ္ေပတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕အာေဘာ္မိတယ္လုိ႔ ယူဆမိတယ္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္)