Wednesday, August 31, 2011

အမၺပါလီ (၁)



ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ား ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းေစ့ေစ့ငုငု မသိေပမဲ့
ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာပါတဲ့ နာမည္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတယ္။

ေက်ာင္းထဲမွာဆုိ 
ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၊ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း

ဘုန္းႀကီးထဲမွာဆုိ 
ရွင္အာနႏၵာ၊ ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္

လူထဲမွာဆုိ
အနာထပိဏ္၊ ၀ိသာခါ၊

ရွင္ဘုရင္ထဲမွာဆုိ 
ေကာသလ၊ ဗိမၺိသာရ
အေၾကာင္းစုံ အကုန္မသိေပမဲ့ ဒီနာမည္ေတြနဲ႔ရင္းႏွီးၿပီးသား။

ဒီ့အျပင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ားသိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။
သူက အမၺပါလီ

အမၺပါလီကုိ ျပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္လုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္းသိထားၾကတယ္။

ျပည့္တန္ဆာ ဆုိတဲ့ေ၀ါဟာရကုိ အဂၤလိပ္လုိေတာ့
Prostitute, Courtesan လုိ႔ဆုိတယ္။
အငယ္တုန္းက ဒီ Prostitute ကုိ
အဂၤလိပ္ဗန္းစကား (Slang) လုိ 
44 လုိ႔ ေခၚေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ 
ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိေခၚေၾကာင္း အေၾကာင္းတရားကုိ မသိရဘူး။

( ဒီ 44 နဲ႔ စပ္လုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အားကစားဂ်ာနယ္တစ္ေဆာင္မွာ 
ဖတ္ဖူးတာေလး ေျပာရအုံးမယ္။ 
တစ္ေန႔ ေဘာလုံးအေက်ာ္အေမာ္ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းဆုိသူ
တစ္ေနရာသြားဘုိ႔ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတယ္တဲ့။
သူသြားရမဲ့ခရီးကုိ ဘတ္စ္ကား အမွတ္ (44)  စီးၿပီး သြားရမွာတဲ့။

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္မွာ ေစာင့္ေနေပမဲ့ 
သူေစာင့္တဲ့ အမွတ္ (44) ဘတ္စ္ က ေရာက္မလာဘူးတဲ့။
ခဏေနေတာ့ အမွတ္ (22) ဘတ္စ္ကားေရာက္လာတယ္တဲ့။

ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ ဘက္ခမ္း မထူးေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး
အမွတ္ (22) ဘတ္စ္ကားကုိ ႏွစ္ခါျပန္စီးပစ္တယ္ တဲ့။
22 ႏွစ္ခါျပန္စီးေတာ့ 44 ျဖစ္သြားတာကုိး။
44 နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဒါေလးမွတ္မိလုိ႔ ေျပာျပတာပါ။)

ျပည့္တန္ဆာဆုိတာ ခႏၶာကုိယ္ကုိအရင္းအႏွီးျပဳၿပီး
မိမိခႏၶာကုိယ္ကုိ ကာမဂုဏ္ေပ်ာ္ပါးလုိသူတုိ႔ကုိ
တစ္ခဏတာ ေရာင္းခ်တတ္သူ လုိ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိရမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဒီျမန္မာစကားလုံးအတြက္ ဗန္းစကားေတြ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။
ၾကက္
ၾကက္ဆုိတာ တိရိစၦာန္သတၱ၀ါ။
ၾကက္ဆုိတဲ့သတၱ၀ါမွာ အထီးေရာ အမေရာရွိေပမဲ့
ဗမာဘန္းစကားမွာ အမ (လူမ) ကုိသာ ရည္ညႊန္းပါတယ္။
လူမ ဆုိတာေတာင္ ရုိးရုိးလူမ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ျပည့္တန္ဆာမ ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီအမ်ဳိးသမီးက ၾကက္ ျဖစ္တယ္ လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္
ဒီအမ်ဳိးသမီးက ျပည့္တန္ဆာမ လုိ႔နားလည္ရပါတယ္။

ဘဲ ဆုိတဲ့ဗမာ ဘန္းစကားရွိတယ္။
ဘဲဆုိတာလဲ တိရိစၦာန္သတၱ၀ါပါဘဲ။
ဘဲဆုိတဲ့သတၱ၀ါမွာလဲ အထီးေရာ အမေရာရွိေပမဲ့
ဗမာဘန္းစကားမွာ အထီး (လူထီး) ကုိသာ ရည္ညႊန္းပါတယ္။
ဒီေနရာမွာေတာ့ လူထီး ဆုိတာ ရုိးရုိးလူထီးပါ။
ျပည့္တန္ဆာထီး မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီဘဲႀကီးနဲ႔အဆင္မေျပဘူး လုိ႔ေျပာရင္
ဒီလူႀကီးနဲ႔ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ နားလည္ရပါတယ္။
ရွိေစေတာ့။

အမၺပါလီနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး
ဗမာစကား ျပည့္တန္ဆာ ဆုိတာကုိ 
နားလည္ခံစားမိသေလာက္ ေျပာခ်င္တာပါ။

ျပည့္တန္ဆာဆုိတာ
 ျပည္ရဲ႕ တန္ဆာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တန္ဆာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အသုံးအေဆာင္၊
တုိင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့ အဂၤါရပ္ေတြထဲက အဂၤါရပ္တစ္ခု၊ 
တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္တစ္ခု။

ဆုိေတာ့ 
ျပည့္တန္ဆာ လုိ႔ နာမည္လွလွေလးကုိ သုံးႏႈန္းျခင္းျဖင့္ 
ဒီလုပ္ငန္းလုပ္တဲ့သူကုိ ဂုဏ္တင္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။
ဒီလုပ္ငန္းလုပ္တဲ့သူကုိ
ျပည့္တန္ဆာလုိ႔ ျမန္မာစကားတီထြင္ေပးခဲ့တဲ့သူကုိ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။
အင္မတန္ အစပ္အဟတ္တည့္တဲ့ နာမည္ဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီျပည့္တန္ဆာဆုိတဲ့ေ၀ါဟာရကုိ
အျခားအက်ည္းတန္တဲ့ စကားလုံးေတြ မသုံးဘဲ 
ျပည့္တန္ဆာလုိ႔ ေခၚတာ အေကာင္းဆုံးဘဲ လုိ႔ယူဆတယ္။

ျပည့္တန္ဆာဆုိတဲ့ လွပတဲ့ဗမာစကားလုိဘဲ 
ပါဠိစာေပမွာလဲ လွပတဲ့ ပါဠိစကားလုံးေတြ ရွိတယ္။

ပါဠိလုိ ျပည့္တန္ဆာကုိ 
နဂရေသာဘိနီ (ၿမဳိ႔ကို သာယာေစတတ္သူ)
႐ူပူပဇီ၀ိနီ (႐ုပ္အဆင္းနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းသူ) တဲ့။

အေတာ္အသက္၀င္တဲ့ စကားလုံးေတြဘဲ။