Wednesday, August 17, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၂၈) ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တဲ့အခ်ိန္



ပုဂံျပည္ ရွင္အရဟံေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အေနာ္ရထာမင္းနဲ႔ျပည္သူအမ်ား
ဗုဒၶဘာသာကုိသက္၀င္ယုံၾကည္လာၿပီး သာသနာေရာင္၀ါထြန္းလင္းခဲ့တယ္။

ပုဂံေခတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ား ပါဠိစာေပက်မ္းဂန္ေတြကုိ 
(အထူးသျဖင့္ ပါဠိသဒၵါက်မ္းေတြကုိ) ေရးသားႏုိင္တဲ့အထိ
ထူးခၽြန္တတ္ေျမာက္လာၾကတယ္။

သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေတြက သူတုိ႔ႏုိင္ငံက ေရးသားထုတ္ေ၀တဲ့
ကစၥည္းသဒၵါလုိမ်ဳိး ပါဠိသဒၵါက်မ္းေတြနဲ႔ မာနတက္ေနၿပီး
ျမန္မာဘုန္းႀကီးေတြကို ဘာမွမတတ္ဘူးလုိ႔ အထင္ေသးေနတဲ့အခ်ိန္၊

ပုဂံေခတ္ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ရွင္အဂၢ၀ံသက
သဒၵနီတိလုိ ပါဠိသဒၵါက်မ္းႀကီးကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀လုိက္ေတာ့
“ျမန္မာဘုန္းႀကီးမ်ားလဲ ပါဠိစာေပအေတာ့္ကုိ တတ္သကုိး၊ ဒုိ႔ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ပါဠိသဒၵါက်မ္းထက္ ျမန္မာဘုန္းႀကီးေရးတဲ့ပါဠိသဒၵါက်မ္းက ပုိေကာင္းတယ္ေဟ့” ဆုိၿပီး
သီဟုိဠ္ရဟန္းေတာ္မ်ား ပုဂံေခတ္ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ 
ဦးအႀကိမ္ႀကိမ္ညြတ္ကာ ျပန္လည္ေမာ္ၾကည့္လာရသည္အထိ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဒုိ႔ေခတ္မွာလဲ ဘယ္သူကမ်ား သီဟုိဠ္ရဟန္းေတာ္မ်ား ေမာ္ၾကည့္လာေအာင္ 
စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မလဲ?

ၾကားဘူးတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး။

ျမန္မာျပည္က တိပိဋက (ပိဋကတ္သုံးပုံ) ေအာင္ၿပီးသားဆရာေတာ္တစ္ပါး
သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံကုိ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သြားတယ္တဲ့။
အစည္းအေ၀းၿပီးေတာ့ ခန္းမထဲက ထြက္တဲ့အခ်ိန္
ျမန္မာျပည္က ပိဋကတ္သုံးပုံေအာင္ထားတဲ့ ဘုန္းႀကီးေရာက္ေနတယ္ ဆုိတာသိေတာ့
သတင္းေထာက္ေတြက ၀ုိင္းအုံလာတာေပါ့။

အဂၤလိပ္လုိ ေျပာၾကည့္တယ္။ အဂၤလိပ္လုိ ေမးပါတယ္။
တိပိဋကဆရာေတာ္ နားမလည္ပါဘူး။ ဘာမွကုိ မသိပါဘူး။
ပါဠိလုိ ေျပာတယ္။ ေမးပါတယ္။
ပိဋကတ္သုံးပုံေအာင္ထားတဲ့ဆရာေတာ္က
ပရိစေယာ နတၱိ လုိ႔ေျပာသတဲ့။
အဓိပၸါယ္က အေလ့အက်င့္မရွိလုိ႔ မေျပာတတ္ဘူး ေပါ့။

သတင္းေထာက္မ်ားက ‘ဟာကြာ’ ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးေျပာၿပီး
ေနာက္ဆုတ္ျပန္ကုန္သတဲ့။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဘူးတာပါ။
ဟုတ္ မဟုတ္ မေသခ်ာပါဘူး။

ဟုတ္ခဲ့ရင္လဲ ပိဋကတ္သုံးပုံေအာင္ၿပီးသားဆရာေတာ္မွာ အျပစ္မရွိပါဘူး။
အဂၤလိပ္စကား သူမွ မသင္ဘူးတာ၊ ဘယ္ေျပာတတ္မလဲ။
ပိဋကတ္သုံးပုံသာ သူေအာင္ထားတာ၊ ပါဠိစကားေျပာ အေလ့အက်င့္မရွိေတာ့
သူ ပါဠိစကား ဘယ္ေျပာတတ္မလဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒီလုိမ်ဳိးေတြ မျဖစ္ေအာင္ ဒုိ႔ႏုိင္ငံ ဘုန္းႀကီးမ်ားပညာေရး
ဘယ္လုိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမလဲ။ 

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြက ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေတြ 
ကိုယ့္ကုိ ပညာေရးနဲ႔ေလးစားလာေအာင္
(ပုဂံေခတ္ကရဟန္းေတာ္ေတြကုိ ေမာ္ၾကည့္လာသလုိ
ဒုိ႔ေခတ္ရဟန္းေတာ္ေတြကို ေမာ္ၾကည့္လာေအာင္)
ဘယ္လုိပညာေရးမ်ဳိးေတြ ျပဌာန္းသင္ယူ သင္ေပးသင့္သလဲ။
၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားရမွာပါ။

ပုဂံေခတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဗိသုကာအတတ္ပညာေတြလဲ
အေတာ္ေလးကၽြမ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္ေနၿပီဆုိတာ သိရတယ္။
က်န္စစ္သားလွဴဒါန္းထားတဲ့ အာနႏၵာေစတီေတာ္ႀကီးအပါအ၀င္
ေစတီပုထုိးေတြကုိ ၾကည့္လုိက္။
ပုဂံေခတ္က အင္ဂ်င္နီယာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာ္တယ္ဆုိတာ အထင္အရွားေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။

ပုဂံေခတ္ရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ဗုဒၶဘာသာစာေပတတ္ကၽြမ္းၾကတာမဟုတ္ဘူး။
တုိင္းသားျပည္သူေတြလဲ ပါဠိစာေပတတ္ကၽြမ္းၾကတယ္တဲ့။
မင္းမႈထမ္းေနတဲ့ အမတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆုိ 
ပါဠိက်မ္းစာ ဋီကာတစ္အုပ္ေတာင္ ေရးသြားခဲ့တယ္။

ပုဂံေခတ္ျပည္သူျပည္သားမ်ားလဲ ပါဠိစကားေျပာေလာက္ကေတာ့ ေအးေဆးပဲတဲ့။
ဗုိင္းငင္ရင္း၊ ေရခပ္ရင္း၊ လယ္ထြန္ရင္း ပါဠိဂါထာေတြ သီကုံးေလ့ရွိသတဲ့။
ပါဠိစကားေတြ ေျပာေလ့ရွိသတဲ့။

ေအာ္၊ ခုေခတ္မ်ားေတာ့ ပါဠိစကားမေျပာနဲ႔။ 
ဗမာစကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။

ဗမာစကား မေျပာတတ္တာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
မနက္ဖန္က်မွ ပုံျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေျပာျပအုံးမယ္။