Monday, August 1, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁၅) ေရြအ၊ ေရႊဘ



ရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္နဲ႔ အေသာကမင္းႀကီးတုိ႔ 
ဆရာဒကာလက္တြဲညီညီ သာသနာေတာ္သန္႔ရွင္းေရးကုိ
ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲႀကီးကုိလည္း ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အနာဂတ္သာသနာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး 
အေသာကမင္းႀကီး ရတက္မေအးျဖစ္ပုံေပၚပါတယ္။
ဒီအတြက္ ျပည္ပသာသနာျပဳေစလႊတ္ဖုိ႔ စီစဥ္တယ္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ တုိင္းေဒသႀကီး ၉-ခုသုိ႔ သာသနာျပဳ ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသာသနာျပဳေစလႊတ္တယ္လုိ႔ လူသိမ်ားတယ္။

ကုိးတုိင္းကုိးဌာနမွာ 
အရွင္ေသာဏနဲ႔ အရွင္ဥတၱရမေထရ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္တဲ့ သာသနာျပဳအဖြဲ႕က
သု၀ဏၰဘုမိၼသုိ႔ ၾကြေရာက္ သာသနာျပဳၾကတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက သု၀ဏၰဘူမိလုိ႔ေခၚတဲ့အရပ္ေဒသမွာ
ဘီလူးေဘးေသာင္းၾကမ္းတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။
ဘီလူးေတြက လူေတြကို အၿမဲတမ္း၀င္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္ေနတဲ့အခ်ိန္
သာသနာျပဳၾကြလာတဲ့မေထရ္ႏွစ္ပါးက ဘီလူးေဘးရန္မွ ကာကြယ္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သာသနာျပဳမေထရ္ႏွစ္ပါးဟာ
လူေတြရဲ႕ အားထားယုံၾကည္မႈရရွိလာတယ္။
လူေတြကုိ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေဟာၾကားေပးပါတယ္။
သရဏဂုံသုံးပါးေဆာက္တည္ေစပါတယ္။
မေထရ္ႏွစ္ပါးရဲ႕ စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
သာသနာ့ေဘာင္၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့မွတ္ခဲ့ရတဲ့အ႒ကထာက်မ္းေတြထဲမွာ
ေဖာ္ျပထားတာ ဒီေလာက္ပဲ။
သု၀ဏၰဘူမိဆုိတာ ဘယ္ေနရာက ဘာလူမ်ဳိးေတြျဖစ္တယ္ဆုိတာ 
တိတိပပေဖာ္ျပမထားဘူး။

တခ်ဳိ႔ ျမန္မာရာဇ၀င္ သာသနာ၀င္စာအုပ္ေတြထဲမွာ 
သု၀ဏၰဘူမိဆုိတဲ့ေဒသကုိ
မြန္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ သထုံၿမဳိ႕ေနရာလုိ႔ ေရးသားေဖာ္ျပၾကတယ္။ 

ေခတ္သစ္ သမုိင္းသုေတသီတုိ႔ကေတာ့ 
သု၀ဏၰဘုမိၼဆုိသည္မွာ ဆုမၾတာကြၽန္းဆြယ္ကုိ သု၀ဏၰဘုမိၼ ေခၚဆုိေၾကာင္း 
ေကာက္ခ်က္ ခ်ျပထားတယ္။

ေရွးက အဲ့ဒီကၽြန္းဆြယ္မွာ သုမိတၱေခၚေသာ အိႏိၵယတုိင္းသားကုန္သည္တစ္ဦး 
ပထမဦးဆုံး လာေရာက္အေျခခ်ေနထုိင္တယ္။
အရင္ဆုံးလာေရာက္အေျခခ်ေနထုိင္တဲ့ သုမိတၱဆုိသူရဲ႕အမည္ကုိ အစြဲၿပဳၿပီး
ဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္လုိ႔ ေခၚဆုိေၾကာင္းသိရတယ္။
ပါဠိဘာသာျဖင့္ သုမိတၱ (Sumitta) သကၠတဘာသာျဖင့္ ဆုမိၾတမွ ဆုမၾတားလုိ႔ 
ျဖစ္လာေၾကာင္း ေရးသားေျပာဆုိၾကတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာ အိႏၵိယသားမ်ားက
ဒီဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္ကုိ သု၀ဏၰဘူမိလုိ႔ ေခၚဆုိလာၾကတယ္။

အေၾကာင္းက….

ေရွးက အိႏၵိယႏုိင္ငံသားေတြ ဒီကၽြန္းဆယ္ကုိ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ကိစၥနဲ႔
လာေရာက္ေနထုိင္ၾကတယ္တဲ့။ စီးပြါးအေတာ္ျဖစ္ထြန္းၾကတယ္ဆုိပဲ။
သူတုိ႔အတြက္ ဆုမၾတားကၽြန္းဆြယ္ဟာ ေရႊလုိ အဖုိးတန္ေသာနယ္ေျမလုိ႔
သတ္မွတ္လာၿပီး ေရႊေျမ (သု၀ဏၰဘူမိ) လုိ႔ တင္စားေခၚေ၀ါခဲ့ၾကတာတဲ့။

တခ်ဳိ႔သမုိင္းသုေတသီတုိ႔က
သု၀ဏၰဘူမိ (ေရႊေျမေဒသ) ဟာ
မြန္ျပည္နယ္၊ သထုံတစ္၀ုိက္အထိပါ၀င္တယ္တဲ့။
အရွင္ေသာဏႏွင့္ အရွင္ဥတၱရတုိ႔ သာသနာျပဳေရာက္စဥ္က 
လူတုိ႔ ဘီလူးေဘးရန္မ်ားကုိ ခံစားေနၾကရတယ္ဆုိတဲ့အဆုိနဲ႔
ေရွးေဟာင္း မြန္ရာဇ၀င္က်မ္းမ်ား၊ ဓမၼေစတီမင္း၏ ေက်ာက္စာမ်ားမွာ
သထုံေဒသကုိ ရကၡပူရ (ေရဘီလူးႏုိင္ငံ)ဟု ေရွးဦးက ေခၚဆုိခဲ့ၾကတယ္ဆုိတဲ့အဆုိႏွစ္ခု
တထပ္တည္းက်ေနလုိ႔ဆုိၿပီး အေၾကာင္းျပၾကတယ္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာတုိ႔ကေတာ့ ဒီေန႔
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ “ေရႊ” လုိ႔သတ္မွတ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေရႊႏုိင္ငံသားလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။
စာအုပ္ေတြထဲမွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ
Golden Land ေရႊႏုိင္ငံလုိ႔ ေဖာ္ျပၾကတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံကုိ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားက
သူတုိ႔ကုိ သူတုိ႔ ေရႊလုိ႔ ရည္ညႊန္းေျပာဆုိတာ မၾကာခဏ ၾကားဘူးတယ္။
ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံသားေတြကို ဗထက္ခ်ဳိက္၊
ဖိလစ္ပုိင္ႏုိင္ငံသားေတြကို ဖဦးထုပ္၊
စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြကုိ စလုံး၊
ဘဂၤလားႏုိင္ငံသားေတြကို ဘကုန္း၊
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသားေတြကုိ အ
စသည္ျဖင့္ အသီးသီးရည္ညႊန္းေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။

မေလးရွားႏုိင္ငံ၊ အလုပ္ရုံ၊ စက္ရုံေတြမွာ 
လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ၊ ဘာသာေပါင္းစုံ အတူတူ ေနထုိင္ၾကရတာ။

ဆုိေတာ့
ႏုိင္ငံမတူ၊ လူမ်ဳိးမတူ၊ ဘာသာမတူေပမဲ့
အေနနီးစပ္လုိ႔ ေမတၱာမွ်ၿပီး အိမ္ေထာင္က်သြားတာေတြလည္း ရွိရဲ႕။

ေရႊလုိ႔ေခၚတဲ့ဗမာေတြနဲ႔ အ လုိ႔ေခၚတဲ့ အင္ဒုိနီးရွားေတြ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး
ေမြးလာတဲ့ကေလးေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနၿပီ။
အဲ့ဒီကေလးေတြကုိ ‘ေရႊအ’ ေလးေတြလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။

ေရႊလုိ႔ေခၚတဲ့ဗမာေတြနဲ႔ ဘ လုိ႔ေခၚတဲ့ ဘဂၤလားေတြနဲ႔အိမ္ေထာင္က်လုိ႔
ရလာတဲ့ကေလးေတြကိုေတာ့
‘ေရႊဘ’ တဲ့။

‘ေရႊအ’ ေတြ၊ ‘ေရႊဘ’ ေတြမ်ားလာတာ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီအတြက္ မိဘေတြကုိ အျပစ္တင္ရမွာလား။
ဘယ္သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။