Sunday, July 31, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁၄) အေနေခ်ာင္



ကုိရင္ေလးနိေျဂ ာဓကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး 
အေသာကမင္းႀကီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ဗုဒၶဘာသာသည္သာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အျပည့္အ၀ေပးစြမ္းႏုိင္တဲ့ဘာသာလုိ႔
ယုံၾကည္လာၿပီး ဗုဒၶဘာသာျပန္႔ပြါးဘုိ႔ အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ေဆာင္တယ္။
အႀကီးအက်ယ္ေထာက္ပံ့တယ္။
ဗုဒၶဘာသာဦးေရ တဟုန္ထုိး တုိးပြါးလာတယ္။
အာေသာကမင္းႀကီးလက္ထက္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
ဗုဒၶဘာသာေရႊေရာင္လႊမ္းတဲ့ေခတ္လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

ဒါကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္သူေတြက
အေနေခ်ာင္ အစားေခ်ာင္လုိတဲ့အတြက္ ဗုဒၶသာသနာတြင္း ၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။
ရဟန္းျပဳၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာကုိ သက္၀င္ယုံၾကည္လုိ႔ မဟုတ္ဘဲ
အေနေခ်ာင္အစားေခ်ာင္လုိ႔ ရဟန္း၀တ္လာတာ။
ဒီအေျခအေနအထိေတာ့ ျပႆနာအႀကီးႀကီးမဟုတ္ေသးပါဘူး။

ျပႆနာက 
သူတုိ႔တေတြက ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြကုိ
သင္လည္း မသင္ယူဘူး။ က်င့္လည္းမက်င့္ႀကံဘူး။
ဒါ့အျပင္ သူတုိ႔နဂုိလက္ခံယုံၾကည္ထားတဲ့ဘာသာအယူအဆေတြကို
ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ေတြထဲ ထည့္သြင္းၾကတယ္။
ဗုဒၶဘာသာတရားေယာင္ေယာင္ လွည့္လည္ေဟာေျပာၾကတယ္။
ဒါက ျပႆနာ။

ဆုိေတာ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေဒသနာေတြဟာ
သန္႔စင္မႈ မရွိၾကေတာ့ဘူး။
လုပ္ခ်င္ရာလုပ္၊ က်င့္ခ်င္ရာက်င့္၊ 
ေျပာခ်င္ရာေျပာ၊ ေဟာခ်င္ရာေဟာေနၾကတဲ့ 
ဒီလုိ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္ေတြမ်ားလာေတာ့
ရဟန္းစစ္ ရဟန္းမွန္ေတြက အေပါင္းအသင္းမလုပ္ၾကေတာ့ဘူး။
သာသနာေရးကိစၥေတြ၊ သံဃာ့ကံေတြကို အတူမေဆာင္ရြက္ၾကေတာ့ဘူး။
ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိး (၇) ႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးကုိ သိသြားတဲ့ အေသာကမင္းႀကီးက
ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔
ညွိႏႈိင္းတုိင္ပင္ကာ ရဟန္းတုရဟန္းေယာင္ေတြကုိ စစ္ေဆးေမးျမန္မၿပီး
လူ၀တ္လဲေစပါတယ္။

ဒီလုိ သာသနာေတာ္သန္႔စင္ေရးေဆာင္ရြက္ၿပီး
ရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္အမွဴးျပဳတဲ့
ရဟႏၱာေပါင္းတစ္ေထာင္တုိ႔ဟာ
သုံးႀကိမ္ေျမာက္ ဘုရားရွင္ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့
တတိယသံဂါယနာပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

ဒီပြဲကုိ အေသာကမင္းႀကီးအေထာက္အပံ့နဲ႔ 
သာသနာႏွစ္ (၂၃၅)၊ ဘီ စီ (၃၀၈)၊ နယုန္လမွ စတင္က်င္းပရာ
ကုိးလၾကာမွ ၿပီးေျမာက္ေၾကာင္းသိရပါတယ္။

တတိယသံဂါယနာအေၾကာင္းေလ့လာၿပီး စဥ္းစားမိတာက…

အေသာကမင္းႀကီးဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လာၿပီး
ဗုဒၶဘာသာဦးေရတုိးပြါးလာတယ္။ 
ရဟန္းသံဃာေတာ္အေရအတြက္မ်ားလာတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္အေရအတြက္မ်ားလာတာကုိ 
သာသနာထြန္းကားတယ္၊ သာသနာျပန္႔ပြါးတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူးဆုိတာကုိ
ဒီသမုိင္းက သက္ေသခံတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလည္း ရဟန္းသံဃာအေရအတြက္
အေတာ္ေလးတုိးတက္မ်ားျပားလာေၾကာင္းသိရတယ္။
ဒါကုိ သာသနာတုိးတက္ေနၿပီလုိ႔ ေခၚဆုိႏုိင္ပါသလား။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးသုံးသပ္ျပတာကုိ ျပန္လည္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတုိးတက္ဘုိ႔အတြက္ 
စီမံခန္႔ခြဲတတ္တဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတာ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္တဲ့
ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းလုိတယ္တဲ့။
ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ မြဲျပာက်သြားႏုိင္တယ္တဲ့။

ဒုိ႔ႏုိင္ငံမြဲျပာက်ေနတာ အေၾကာင္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရွိတယ္တဲ့။
အဲ့လုိအေၾကာင္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာထဲက တစ္ေၾကာင္းကေတာ့
ဘုန္းႀကီးနဲ႔ စစ္သားမ်ားေနလုိ႔ပါတဲ့။

ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိရင္
ဘုန္းႀကီးဆုိတာက ေလာကီဆန္ဆန္ေျပာရရင္
အလုပ္မလုပ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္စပါးတစ္စိထြက္ေအာင္ 
သူမစြမ္းေဆာင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ တစ္ေဒါင့္တစ္ေနရာက 
အုတ္တစ္ခ်ပ္ သဲတစ္ပြင့္ တာ၀န္မယူဘူး။
ဒါေပမဲ့ စားတဲ့အခါမွာ သူမ်ားထက္ ေကာင္းတာေတြ စားရတယ္တဲ့။

(ဆရာေတာ္က အလကားစားတဲ့စရိတ္ကုိ တစ္ေန႔ႏွစ္ႀကိမ္စားႏႈန္း၊
တစ္ႀကိမ္ကုိ က်ပ္ေငြ ၅၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ သံဃာအပါးေရ ေလးသိန္းကုိ တြက္ျပပါေသးတယ္)

သူဆက္ေျပာတာက 
အလုပ္မလုပ္တာနဲ႔ ေကာင္းတာစာတာဆုိေတာ့
ႏုိင္ငံအတြက္ ႏွစ္ခါဆုံးရႈံးတယ္တဲ့။
စစ္သားကလဲ အတူတူပဲ။ ႏုိင္ငံအတြက္ အလုပ္မလုပ္ဘူးတဲ့။
ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔လဲ ေကာင္းေပ့၊ ညြန္႔ေပ့ဆုိတာေတြ ရရွိသုံးေဆာင္ၾကတာတဲ့။ 
အခြင့္ထူူးခံလူတန္းစားေတြတဲ့။
သူတုိ႔မ်ားလာတာလဲ ႏုိင္ငံအတြက္ ႏွစ္ခါနာတယ္တဲ့။

ဒီဆရာေတာ္ႀကီးေျပာတာကုိ သေဘာမတူႏုိင္ပါဘူး။
သေဘာမတူလုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ျပန္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဒီလုိေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ဘုရား။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ
ေကာင္းတာမစားရဘဲ အလုပ္လုပ္ေနတာလဲ အမ်ားႀကီးရွိပါေသးတယ္ဘုရား၊
တကယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံကိုအက်ဳိးျပဳေနတဲ့ 
ဘုန္းႀကီးေတြ စစ္သားေတြအမ်ားႀကီးပါဘုရား။
ဘုန္းႀကီးေတြမွာဆုိလဲ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ႀကီးေတြ၊ ပဋိပတၱိရိပ္သာႀကီးေတြ
ေန႔မအားညမအား သာသာနာေတာ္အရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲျပန္႔ပြါးဘုိ႔
လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါတယ္ဘုရား။
စစ္သားေတြမွာလဲ ထုိ႔အတူပါဘဲဘုရားလုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့

“အလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ ဘယ္ပါမလဲကြ၊ လုိအပ္တာထက္ ပုိေနလုိ႔ေျပာေနတာ”
တဲ့။


Saturday, July 30, 2011

ဒို႔ဘာသာ (၁၃) ေခတ္ဘုန္းႀကီး



ေျပာခဲ့သလုိပဲ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဘုန္းႀကီးေတြအေပၚမွာ 
အခုဆယ္စုႏွစ္အေတာအတြင္း ရုိေသမႈေတြ
အေတာ္ေလး ေလ်ာ့ရဲလာတာ ေတြ႔ရတယ္။

ဘုန္းႀကီးေတြကုိ မရုိမေသဆက္ဆံလာၿပီး မရုိမေသလုပ္လာၾကၿပီ။
ဘုန္းႀကီးေတြကုိ မရုိမေသလုပ္တာဟာ သံဃာေတာ္ေတြကုိ 
မရုိမေသလုပ္တာပါဘဲ။
သံဃာေတာ္ေတြကို မရုိမေသလုပ္တာဟာ 
သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးမႈ ယုံၾကည္မႈ အားနည္းလာလုိ႔ဘဲ။
သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးမႈ ယုံၾကည္မႈ မရွိေတာ့လုိ႔ပါဘဲ။

သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ အားကုိးယုံၾကည္မႈ မရွိေတာ့တာဟာ
သံဃာ့သရဏဂုံမရွိေတာ့တာပါဘဲ။
သံဃာသရဏဂုံမရွိရင္ ဓမၼ (တရား) သရဏဂုံ
ဘယ္လုိလုပ္ ေရရွည္ တည္တံ့ႏုိင္ေတာ့မလဲ။
ဓမၼ (တရားေတာ္ေတြ) ကုိ သံဃာေတာ္ေတြကပဲ တည္တံ့ေအာင္
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနရတာမုိ႔လား။

ဓမၼသရဏဂုံမရွိေတာ့ဘူးဆုိရင္ ဗုဒၶသရဏဂုံလဲ ကြယ္ၿပီေပါ့။
ဆုိေတာ့ သရဏဂုံသုံးပါးလုံး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီေပါ့။
ဒီလုိ သရဏဂုံသုံးပါးေပ်ာက္ကြယ္ရင္ ဗုဒၶဘာသာေပ်ာက္ကြယ္တာပါဘဲ။

သရဏဂုံသုံးပါးေပ်ာက္ကြယ္ေနတဲ့ေနရာကို
ဘယ္လုိလုပ္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ေနရာလုိ႔ ေခၚႏုိင္မလဲ။
သရဏဂုံသုံးပါးမရွိတဲ့ႏုိင္ငံကုိ ဘယ္လုိလုပ္ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံလုိ႔ေခၚႏုိင္မလဲ။

ေလာေလာဆယ္အေျခအေနအထိေတာ့
အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာစာအုပ္ေတြထဲမွာေရာ
ျမန္မာလုိေရးထားတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာစာအုပ္ေတြထဲမွာပါ
ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာကုိ လက္ခံထားေသာႏုိင္ငံေပါင္း 
သီရိလကၤာ၊ ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ကေမၺာဒီးယား၊ လာအုိလုိ႔ ငါးႏုိင္ငံရွိေၾကာင့္းဖတ္ရတယ္။

ဒါေပမဲ့
ဒုိ႔ႏုိင္ငံ ဒီလုိသာေရွ႕ဆက္သြားရင္ မေ၀းေတာ့တဲ့အနာဂတ္မွာ
ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
တနည္းအားျဖင့္ ဒုိ႔ႏုိင္ငံကုိ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံစာရင္းက အျဖဳတ္ခံရေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊
အထက္က ေျပာခဲ့သလုိ ရဟန္းသံဃာေတာေတြနဲ႔ လူေတြအၾကား
အညမညဂါရ၀လုိ႔ေခၚတဲ့ အခ်င္းခ်င္းေလးစားမႈေတြ 
တေျဖးေျဖးနည္းသထက္နည္းလာလုိ႔ပါ။
ဒီလုိအခ်င္းခ်င္းေလးစားမႈေတြနည္းပါးလာတာကလဲ
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္မွာ အားနည္းမႈေတြ ရွိေနလုိ႔ဘဲ။

ဟုိးေရွးယခင္တုန္းကေတာ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာ
လူေတြရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
စားတာ၊ သြားတာ၊ ေနတာ၊ ထုိင္တာ၊
လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး စတာေတြမွာ
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ေရွ႕က ဦးေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

အခုေခတ္က်ေတာ့ ေျပာင္ျပန္ျဖစ္သြားၿပီ။
အကုိးကြယ္ခံ ရဟန္းသံဃာမ်ားက ေနာက္လုိက္ျဖစ္ကုန္ၿပီ။
ကုိးကြယ္ၾကတဲ့ လူမ်ားက ေရွ႕ေဆာင္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။
ဆရာ၊ ဒကာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဒကာ၊ ဆရာျဖစ္ကုန္ၿပီ။

ဒီလုိျဖစ္သြားရျခင္းရဲ႕ တစ္ခုေသာအေၾကာင္းက
ဆရာျဖစ္တဲ့ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက
ေခတ္နဲ႔အညီ မလုိက္ႏုိင္လုိ႔။

ေမးစရာရွိလာတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္ျဖစ္ၿပီး ေခတ္နဲ႔အမွီလုိက္စရာ လုိလုိ႔လား။
ဒီေမးခြန္းမွာ အေျဖ (၂) မ်ဳိးရွိပါတယ္။

နံပါတ္ (၁) အေျဖက
တကယ္တမ္း နိဗၺာန္လုိခ်င္လုိ႔ ၀တ္လာၿပီး နိဗၺာန္သုိ႔ ေရွး႐ႈ 
နိဗၺာန္အတြက္ တစုိက္မတ္မတ္ က်င့္ေနသူအဖုိ႔
ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔မလို၊ ေခတ္မွီဘုိ႔ မလုိပါဘူး။
ႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြါးေရး၊ လူမႈေရးစတဲ့အေရးေတြဟာ
သူနဲ႔မဆုိင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ဆုိင္တာ နိဗၺာန္ပဲရွိတယ္။
ဒီအတြက္ သူသိရမွာက သူ႔ရုပ္နဲ႔ သူ႔နာမ္ကုိပါ။
ဒီလုိသိၿပီး သူ႔ရုပ္နဲ႔ 
သူ႔နာမ္တုိ႔ရဲ႕ မၿမဲမႈသေဘာ၊ ဆင္းရဲေဖာက္ျပန္မႈသေဘာ၊ အစုိးမရတဲ့သေဘာေတြကုိ
ဆင္ျခင္ႏွလုံးသြင္း ရႈမွတ္ပြါးမ်ားေနရုံသာျဖစ္တယ္။

နံပါတ္ (၂) အေျဖက
ရဟန္းသံဃာေတာ့ ရဟန္းသံဃာပဲ။
ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပါရမီ မရင့္က်က္ေသးလုိ႔ပဲေျပာမလား။
လူၾကားထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိေနေနသူအဖုိ႔ေတာ့
ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ဘုိ႔၊ ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔လုိတယ္။
လူၾကားထဲမွာ သူလုိကုိယ္လုိေနသူဆုိတာ
သံဃာ့နာယကဥကၠ႒ ရာထူးလုိခ်င္တဲ့၊ ဘြဲ႔ရခ်င္တဲ့၊ ကားလုိခ်င္တဲ့၊ တီဗြီလုိခ်င္တဲ့
စတာ စတာေတြကုိ လုိခ်င္တဲ့ 
မိမိအပါအ၀င္ ေယဘုယ်ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ဆုိလုိတာပါ။

ဒီလုိရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားဟာ
ေခတ္စနစ္အေျခအေနကုိ သိရပါမယ္။
ေခတ္လူေတြၾကားမွာ ေနထုိင္ၿပီး ေခတ္အေၾကာင္းမသိရင္
ေခတ္လူေတြအေၾကာင္းမသိရင္
အကုိးကြယ္ခံျဖစ္တဲ့ ေခတ္အေၾကာင္းမသိတဲ့
ထုိသုိ႔ေသာရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို
ဘယ္လုိလုပ္ ကုိးကြယ္ခ်င္ပါ့မလဲ။ ေလးစားခ်င္ပါ့မလဲ။

ေခတ္လူေတြၾကားမွာ ေနထုိင္ၿပီး ေခတ္လူေတြကုိ ဦးမေဆာင္ႏုိင္ရင္
ထုိေခတ္လူေတြက ဘယ္လုိလုပ္ ေလးစားမလဲ။ ကုိးကြယ္မလဲ။

လူေတြသုံးတဲ့ေခတ္အသုံးအေဆာင္ကုိက်ေတာ့ အကုန္လုိက္သုံးခ်င္ၿပီး
လူေတြေလာက္မွ အသိဥာဏ္မရွိရင္၊ 
လူေတြေလာက္မွ စားတာ၊ သြားတာ ေျပာတာ စသည္တုိ႔မွာ အဆင့္အတန္းမရွိရင္
ဘယ္လုိလုပ္ ရွိခုိးပူေဇာ္ ဖူးေမွ်ာ္မာန္ေလွ်ာ့ခ်င္မလဲ။

ဘုန္းႀကီးေတြ႔ရင္ ဦးသုံးႀကိမ္ခ်ဆုိလုိ႔သာ ခ်လုိက္ရတယ္။
ဦးခ်ရသူအဖုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္အားပါမလဲ။
ဘယ္လုိလုပ္အရသာရွိမလဲ။

ဦးခ်သူ အားပါဘုိ႔၊ ဦးခ်သူ အရသာရွိဘုိ႔
လူေတြၾကားထဲမွာေနေနတဲ့ ဒုိ႔တေတြ (ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ)
အစစအရာရာအသိရွိဘုိ႔လိုၿပီ။ ေခတ္အေၾကာင္းသိဘုိ႔လုိၿပီ။
ေခတ္မွီဘုိ႔လုိၿပီ။

ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ
ႏုိင္ငံေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
စီးပြါးေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
လူမႈေရးသမားက အသုံးခ်တာလဲ ခံရပါလိမ့္မယ္။
ဘာသာေရးသမား (ေဂါပက) ကလဲ အသုံးခ်တာ ခံရပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါေၾကာင္း။

Friday, July 29, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁၂) ရင္ေလးမိတယ္



ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တျခားဘာသာအေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးဘုိ႔
လက္ေတြ႔ မ်က္ေတြ႔က်င့္သုံးသြားသလုိ
အေသာကမင္းႀကီးလဲ က်င့္သုံးသြားခဲ့ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ
မိမိတုိ႔ယုံၾကည္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယုံၾကည္ပုိင္ခြင့္ ရွိသင့္ပါတယ္။
မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကုိးကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္။

မိမိတုိ႔နဲ႔ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ရာ မတူသူေတြကုိ
မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြကုိ 
မႏွိပ္ကြပ္သင့္ပါဘူး။ မရႈတ္ခ်သင့္ပါဘူး။
မကဲ့ရဲ႕သင့္ပါဘူး။ ပ်က္ရယ္မျပဳသင့္ပါဘူး။

အေရးႀကီးတာက (လုပ္ရမဲ့အလုပ္က) မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔အခ်င္းခ်င္း
မိမိတုိ႔ဘာသာတရားအဆုံးအမမ်ားကုိ မိမိတုိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္
ျဖန္႔ျဖဴးေပးဘုိ႔ပါဘဲ။ မွ်ေ၀ေပးဘုိ႔ပါဘဲ။

ဒီလုိျဖန္႔ျဖဴးမွ်ေ၀ဘုိ႔အတြက္ 
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ 
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္ေတာ့
ဘာသာေရးလုပ္ကြက္ (space) ေတြ၊
ဘာသာေရးလုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး (opportunity) ေတြ၊ 
အခြင့္အလမ္း (chance) ေတြ
တပုံတပင္ႀကီး ရယူႏုိင္ပါတယ္။

ဆုိၾကပါစုိ႔။ 
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ သင္ၾကားမႈနဲ႔ က်င့္ႀကံမႈႏွစ္ရပ္ကုိ 
တၿပဳိင္နက္ထဲ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
သိရသေလာက္ေတာ့ အျခားအျခားေသာႏုိင္ငံေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ
 ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြေလာက္ သင္ၾကားမႈပုိင္းမွာေရာ
က်င့္ႀကံမႈအပုိင္းမွာပါ အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။

အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူးဆုိတာနဲ႔စပ္လုိ႔ သီဟုိဠ္လုိ႔ေခၚေနတဲ့ 
သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ (၂) ႏွစ္ေနခဲ့တဲ့အေတာအတြင္း
အဲ့နုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ၀ီရိယ (အားထုတ္မႈ) နည္းတာ
မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။

အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားပါဠိေလးေတြကုိေတာင္
အာဂုံ (အလြတ္) မက်က္ၾကေတာ့ေလာက္တဲ့အထိပါဘဲ။
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားခါနီးရင္ အလြတ္မရလုိ႔ 
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားစာအုပ္လုိက္ရွာရတာ အေမာဘဲ။

ေျပာခ်င္တာက 
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ တကယ့္ကုိ
ႀကဳိးႀကဳိးစားစား သင္ၾကားမႈ က်င့္ႀကံမႈေတြမွာ အားထုတ္ၾကတယ္၊ 
သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီးသာတယ္ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ဒါေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ (သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီး) နည္းေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲကုိ ရင္ထဲကုိ ဦးေဏွာက္ထဲကုိ 
ဘာသာေရးအဆုံးအမ ဘာသာေရးစိတ္ဓာတ္ တစ္သက္လုံးကိန္း၀ပ္သြားေအာင္
ဘာသာေရးကုိ တစ္သက္လုံးစြဲၿမဲသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။
မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူးဆုိတာထက္ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊ မလုပ္ၾကေသးဘူးလုိ႔ ေျပာရင္
လြန္သြားမလား မဆုိႏုိင္ဘူး။ 

ဒါကလဲ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းကကတည္းက
သင္ၾကားျပသေပးမႈ နည္းခဲ့တာကုိး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘေတြက သူတုိ႔ကေလးေတြကို 
ဘုရား၊ ဘုန္းႀကီးျမင္ရင္ ဦးေတာ္လုပ္၊ ၾသကာသဆုိ၊ 
ဒါေလာက္သင္ေပးႏုိင္တာမုိ႔လား။ 
ဘာေၾကာင့္ ဦးေတာ္လုပ္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ၾသကာသဆုိရတာလဲဆုိတဲ့
ကေလးေတြရဲ႕ စပ္စုမႈကုိ မိဘေတြ မေျဖနုိင္ၾကဘူး။

ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ကေလးေတြဟာ
ဘာသာေရးဘယ္လုိမွ အေျခမခုိင္ႏုိင္ပါဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ အျခားဘာသာ၀င္တစ္ဦးဦးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ရင္
ေပါင္းသင္းမိရင္ အဲ့ဘာသာ၀င္ေနာက္ ပါသြားေတာ့တာပဲ။

ဒီေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ ကေလးေတြဘာသာေရးဗဟုသုတရဘုိ႔
သူတုိ႔ႏွလုံးသားထဲ ဘာသာေရး တံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ဘုိ႔ လုိအပ္ေနတယ္။
ကြက္လပ္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္ဆုိပါေတာ့။
 ဒီကြက္လပ္ႀကီးကုိ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးမွာပဲ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးတုိ႔လုိ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြရွိတာ သတိထားမိတယ္။
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြကုိ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ေသာ့ဖြင့္တဲ့ရက္
ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
ေသာခတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ဖြင့္တဲ့ရက္ ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။

ဒီလုိ ဓမၼာရုံေတြကို ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရမယ္။
ဒီအတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ဓမၼာရုံတာ၀န္ခံ ေဂါပကကုိ စည္းရုံးရမယ္၊ စည္းရုံးႏုိင္ရမယ္။
တနဂၤေႏြလုိေန႔မ်ဳိး၊ ဥပုသ္ေန႔လုိေန႔မ်ဳိးေတြမွာ 
ဓမၼာရုံနဲ႔ နီးစပ္ရာေက်ာင္းေတြက ဆရာေတာ္ထံ စာခ်ဘုန္းႀကီးေလးေတြ 
ဓမၼာရုံကုိ ေစလႊတ္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားရမယ္။

စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားကလဲ 
ကန္ေတာ့ပြဲပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးသင့္တယ္။ စာသင္ေပးရမယ္။
ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာမယ္ဆုိတာ အင္မတန္ ေသးသိမ္တဲ့
အေတြးအေခၚ အယူအဆသာျဖစ္တယ္။
ဒီလုိျပဳမူတာဟာ ဓမၼကို ေရာင္းစာတာနဲ႔တူတယ္။ 
ဓမၼကုိ trade လုပ္တာနဲ႔တူေနတယ္။ Dhamma Business ေပါ့။

ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာေပးႏုိင္မယ္၊ စာသင္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္
ေနာင္အႏွစ္ (၅၀) ေလာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား
ကုိယ္စားဘုိ႔ လယ္ထဲ ကုိယ့္ဟာကုိ ဆင္းထြန္ရမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘဲ။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘာသာအဆုံးအမနည္းၿပီး ဘာသာေရးေခါင္ေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕
ေက်းဇူးတရားကုိ ဘယ္လုိမွ သူတုိ႔တေတြ ခံစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့လုိ႔ပါ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ေတြ႔ႀကဳံခဲ့တာေလးကုိ သတိရမိလုိ႔ ေျပာျပပါရေစ။
တစ္ေန႔ေသာ မနက္ခင္း အရုဏ္ဆြမ္း (အာရုံဆြမ္း) ဘုဥ္းေပးၿပီး
ရန္ကုန္၊ စြယ္ေတာ္ဘုရားနား 
သူငယ္ခ်င္းဦးဇင္းတစ္ပါးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။
အေတာ္ေလးေလွ်ာက္လာၿပီး
ေရွ႕ ဂုိက္ ၁၀၀ ခန္႔ေလာက္မွာ ဒကာမႏွစ္ေယာက္ 
စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကဆုိေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မွပဲ၊ ဒုိ႔ သူတုိ႔နားေရာက္သြားရင္ေတာ့
စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနတာ ရပ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတာ၊
သူတုိ႔အနီးနား ေရာက္ခါမွ မၾကား၀့ံမနာသာ ဆဲဆုိတာ ပုိေတာင္ က်ယ္လာပါေသးတယ္။

ဒါေလးက အေသးအဖြဲေလးဆုိေပမဲ့ စဥ္းစားရင္ အေတာ္ရင္ေလးစရာေကာင္းတယ္။
ကုိရင္ဘ၀ေလာက္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆုိရင္ 
(လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ကဆုိရင္)
ဒကာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒကာမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားေနတုန္း
ရဟန္းသံဃာတစ္ပါးပါး သူတုိ႔အနားေရာက္သြားရင္
ရန္ျဖစ္ေနတာ စကားမ်ားေနတာ ရပ္သြားၾကတယ္။
ၿပီးမွ ဆက္ျဖစ္ခ်င္ဆက္ျဖစ္မယ္။
ဒါက ရဟန္းသံဃာကုိ ရုိေသသမႈ ျပတာပဲ။ ရုိေသသမႈျပျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။

အခုေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ၿပီ။
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေပၚ ေလးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီ။
ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ဆုိ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္မလဲ၊ ရင္ေလးစရာပင္။

ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ေသခ်ာေလ့လာၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္က အေျခအေန၊ ႏွစ္ ၂၀ က အေျခအေနေတြကို
စစ္တမ္းေကာက္သင့္ပါတယ္။ စာတမ္းေရးသင့္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မေလးရွားက တရုတ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ
အားက်ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ အတုယူသင့္ပါတယ္။
မေလးရွားမွာ ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတာရွိပါတယ္။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ တရုတ္ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ အစီရင္ခံစာေတြပုိ႔တယ္။

ဥပမာ ဆုိၾကပါစုိ႔။
၂၀၁၀ မွာ တရုတ္ထဲက ဗုဒၶဘာသာကေန ခရစ္ယန္ဘာသာကုိ ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းသြားတယ္။
ခရစ္ယန္ကေန ဗုဒၶဘာသာကို ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းလာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ ေသဆုံးသူဦးေရ ဘယ္ေလာက္၊ ေမြးဖြားလာသူ ဘယ္ေလာက္၊
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က ဗုဒၶဘာသာအေျခအေန ဘယ္လုိ၊ အခု ဘယ္လုိ၊
ေက်ာင္းေတြ တုိးပြါးလာမႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈစသည္ျဖင့္
အတက္အက် အတုိးအဆုတ္ကုိ စနစ္တက် ဇယားနဲ႔ေဖာ္ျပၿပီး
ဘာ့ေၾကာင့္ တုိးလာသလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္သြားသလဲလုိ႔ အေၾကာင္းရွာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာေတြ႔ဆုံပြဲေတြ က်င္းပၿပီး မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္ 
အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ တင္ျပၾကတယ္။

ဒါမ်ဳိးဒုိ႔ႏုိင္ငံ ျမန္မာျပည္မွာလဲ လုပ္သင့္တယ္။ လုပ္ရမယ္။
သံဃာ့နာယကေတြက အျခားအလုပ္ေတြထက္ ဒီအလုပ္ကုိ
အထူးအေလးေပးလုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါတယ္။


Tuesday, July 26, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁၁) သူတုိ႔က ဒီလုိ


ဘီစီ ၂၃၅ (၂၃၆) ခန္႔မွာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့
ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ က်င္းပရျပန္တယ္။
တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔
တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

အိႏၵိယႏုိင္ငံ ပါဋလိပုတ္ျပည္ကုိ
နာမည္ႀကီးရွင္ဘုရင္ အေသာကမင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။
အေသာကမင္းႀကီးအကူအညီနဲ႔ တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အေသာကမင္းႀကီးအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြက
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။
အေသာကမင္းႀကီးလဲ အေစာပုိင္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ျဖစ္တယ္။

ဂ်ိန္းဆုိတာ Jina ဆုိတဲ့ပုဒ္ကလာတာ။
Jina ဆုိတဲ့ ရုိမင္အကၡရာကုိ ျမန္မာအကၡရာနဲ႔ ဖလွယ္ေတာ့
ဇိန ျဖစ္လာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ေအာင္ႏုိင္သူ တဲ့။

ဂ်ိန္းဘုရား အခုအခ်ိန္အထိ စုစုေပါင္း ၂၄ ဆူရွိတယ္တဲ့။
ေနာက္ဆုံးဘုရားရဲ႕ နာမည္က မဟာ၀ီရ (သူရဲေကာင္းႀကီး) ျဖစ္တယ္။
မဟာ၀ီရ က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘုရားရွင္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ျဖစ္တယ္။

ဇီ၀ေခၚ၀ိညာဏ္တုိင္း ဇိနဘုရားရွင္တုိ႔၏ နည္းအတုိင္း လုိက္နာက်င့္ႀကံျခင္းအားျဖင့္
လြတ္ေျမာက္မႈ ရရွိႏုိင္ၿပီး တန္ခုိးအာဏာမ်ားရရွိႏုိင္သည္ဟု
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မ်ားက ယုံၾကည္ၾကတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြက အ၀တ္မ၀တ္ဘဲ ကုိယ္တုံးလုံးေနၾကတယ္။
အ၀တ္၀တ္ေနရင္ အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတဲ့ တဏွာ ေလာဘရွိေနေသးတယ္။
အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတတ္တဲ့တဏွာေလာဘကုိ သူတုိ႔က ပယ္သတ္ၿပီးၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔က အ၀တ္ကုိ မ၀တ္ေတာ့ဘူးတဲ့။
အ၀တ္၀တ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးတဲ့။
အ၀တ္၀တ္ခ်င္တဲ့စိတ္မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။

အ၀တ္မ၀တ္တဲ့ အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး
ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ
ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မိသားတစ္စု ဆြမ္းလွဴဒါန္းေနတဲ့ ဗီဒီယုိေခြၾကည့္ဘူးတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးက ကုိယ္တုံးလုံးႀကီးနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္၊
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြမ္းထမင္းေတြကုိ အလွဴခံ၊
အဲဒီမိသားစုက ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးလက္ထဲကို ဆြမ္းထည့္ေပး၊ စား။
ကုန္သြားေတာ့ ဆြမ္းဆက္အလွဴခံ၊ စား။
လက္ထဲထည့္ေပးရတာဆုိေတာ့ ေအာက္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းေတြ ဖိတ္တာေပါ့။
ေအာက္မွာ ေပပြလုိ႔။
မတ္တတ္ရပ္စား၊ မတ္တတ္ရပ္လွဴ၊

အမ်ဳိးသမီးဒကာမႀကီးေတြေရွ႕မွာ၊ တန္းလမ္း တန္းလမ္းနဲ႔။
သူတုိ႔အစား မ်က္ႏွာေတာင္ ပူမိတယ္။
သူတုိ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာမပူၾကဘူးဗ်ာ။ ခပ္တည္တည္ပဲ။
ဒါမ်ဳိး အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ အခုထိရွိေနပါေသးတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဂ်ိန္းဘာသာမွာ
(၁) ေသတမၺရဂိုဏ္း (၂) ဒီဃမၺရဂုိဏ္းဆုိၿပီး ႏွစ္ဂုိဏ္းကြဲသြားတယ္။
ေသတမၺရဂုိဏ္းက ေခတ္နဲ႔အညီ ျပဳမူေနထုိင္ၾကတယ္။
အ၀တ္ျဖဴ၀တ္တယ္။

ဘုံေဘမွာ ေနတုန္းက ေသတမၺရဂုိဏ္း၀င္ ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ
မနက္ေစာေစာ ဆြမ္းခံထြက္တဲ့သေဘာမ်ဳိး
တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ လွည့္လည္သြားလာေနတာ မၾကာမၾကာေတြ႔ဘူးတယ္။

ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ
အ၀တ္မ၀တ္ပဲ က်င့္ႀကံေနတုန္းပဲ။
အခုေခတ္ လူေတြေနတဲ့ၿမဳိ႔ရြာေတြနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့
ေတာင္ကုန္းေတြမွာ ေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဗုဒၶဂယာဘုရားဖူးသြားသူမ်ား ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကုိ
ေတြ႔လုိရင္ ရာဇၿဂဳိဟ္တုိ႔ ဗာရဏသီၿမဳိ႔တုိ႔ေရာက္တဲ့အခါ
စုံစမ္းေမးျမန္းၿပီး သြားေရာက္ဖူးေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။
အေသာကမင္းႀကီးမ်ဳိးႏြယ္ေတြလဲ ဒီဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ေတြပဲတဲ့။

အေသာကမင္းႀကီးလဲ ဗုဒၶဘာသာမျဖစ္ခင္
ဒီလုိဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေန႔စဥ္ နန္းေတာ္ထဲကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္တဲ့။
ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ နန္းတြင္းထဲ အျပည့္ဘဲတဲ့။
အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး ကုိယ္ေတာ္ႀကီးေတြ ေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး
အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ နန္းေတာ္ထဲ
ေန႔ဆြမ္းစားၾကြတဲ့ျမင္ကြင္းကို စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္မိတယ္။
ခုေခတ္ အခ်ဳိ႔ အခ်ဳိ႔ ခပ္ကဲကဲဒကာမေတြလုိဘဲ
‘ဒါတပည့္ေတာ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးပါဘုရာ’ ဆုိၿပီး
ကုိယ္တုံးလုံးတီး ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ လက္ထဲ
ဆြမ္းဟင္းေတြ ေကာ္ထည့္ေပးေနေသးလားမသိဘူး။

Monday, July 25, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁၀) ညစာစားမႈ


သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၊ ခရစ္မေပၚမီ ( ဘီ၊စီ ) ၃၈၇ အေရာက္မွာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ
က်င္းပရျပန္တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

(ဒုတိယ - ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္၊ သံ - စုေပါင္း၍၊ ဂါယနာ - ရြတ္ဖတ္ျခင္း။)

ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲက်င္းပရျခင္းအေၾကာင္းက
အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီအခါက အိႏၵိယႏုိင္ငံ ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇၨီတုိင္းမွာ
မီွတင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့၀ိနည္းစည္းကမ္းေတြကို
ကုိယ္လုိသလုိ ကုိယ္ထင္သလုိ ကေမာက္ကမအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိၿပီး
လုိက္နာက်င့္သုံးေနၾကလုိ႔ဘဲ။

ဥပမာ
ေနမြန္းတဲ့ၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ မစားရဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္က သိကၡာပုဒ္စည္းကမ္းသတ္မွတ္ထားပါတယ္။
ေနမြန္းတည့္ဆုိတာက ေနထြက္တဲ့အခါ အျပင္ထြက္ရပ္လုိက္ရင္
ေန ကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ကို ေျပာတာ။

ေနကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ရွိေနတယ္။

အဲ့လုိ ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ ဘုန္းႀကီးေတြ စားခြင့္ရွိပါတယ္။

အရိပ္နည္းနည္းေလး ေက်ာ္လြန္သြားတာနဲ႔
(၀ါ) ေနမြန္းလြဲသြားတာနဲ႔ ေနေစာင္းသြားတာနဲ႔ ဘာမွ စားခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။
(အခုေခတ္ စက္နာရီေတြသုံးတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီတိတိေပါ့။)

ဒါကုိ အဲ့ဒီေခတ္က ၀ဇၨီတုိင္းသားဘုန္းႀကီးေတြက
“မြန္းတည္႔ၿပီးေနာက္ ေနရိပ္ လက္ႏွစ္သစ္လြန္သည္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ ေဘာဇဥ္ အဟာရကို
ရဟန္းေတာ္မ်ား စားလုိ႔ရတယ္၊ အျပစ္မရွိဘူး” လုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။
ဒီလုိ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ပညတ္ခ်က္ေတြကို လုိသလုိ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ရတာ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးေျပာျပတာေလးကုိ သတိရမိတယ္။
သူ ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သြားတယ္တဲ့။
ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆက
ဆြမ္းစားေနခ်ိန္ ၁၂ နာရီေက်ာ္လြန္သြားလဲ အျပစ္မျဖစ္ဘူးတဲ့။
ဆုိလုိတာက ၁၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ကစၿပီး ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ဆြမ္းစ စားတယ္။
ဆြမ္းစားတာၾကာလုိ႔ မြန္းလြဲ ၁ နာရီအထိ တစ္ထုိင္တည္း ထုိင္စားေနလဲ
(ထုိင္းဘုန္းႀကီးေတြ အယူအဆက) အျပစ္မရွိဘူးတဲ့။

ဒါ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီး ထုိင္းႏုိင္ငံသြားတုန္းက
သူေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆကုိ ေျပာတာပါ။
ဘုန္းႀကီးအကုန္လုံးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊
၀ိနည္းစာေပလာအရေျပာရရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီေက်ာ္ရင္  စားခြင့္မရွိပါဘူး။
ဒါကုိ ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ ကုိယ္မလုိက္နာႏုိင္လုိ႔ ကုိယ္မက်င့္သုံးႏုိင္လုိ႔
စားလုိက စားေပါ့။ ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ကုိေတာ့
ကုိယ္စားခ်င္တာနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ဖြင့္္ဆုိခြင့္မရွိပါဘူး။

ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့အခ်ဳိ႕ဘုန္းႀကီးေတြ အခ်ဳိ႕ဒကာ၊ ဒကာမေတြက
ေျပာေသးတယ္။
“အရွင္ဘုရား၊ အခုအခ်ိန္ျမန္မာျပည္မွာ မြန္းမတည့္ေသးဘူး၊
၁၂ နာရီမထုိးေသးဘူးေလ၊
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလုိ႔ရပါတယ္၊ ဘုဥ္းေပးပါ” တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ စံေတာ္ခ်ိန္ကုိ ယူရမွာပါ။
မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕စံေတာ္ခ်ိန္က ေန႔ ၁၂ နာရီရွိၿပီ၊
မြန္းတည့္ၿပီဆုိရင္ စားခြင့္ ဘုဥ္းေပးခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။

၂၀၀၃ - ခုနစ္ ၀န္းက်င္ကာလေတြတုန္းက
အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မြန္ဘုိင္းၿမိဳ႔ (ယခု ဘုံေဘၿမဳိ႔) မွာ
ပညာေရးကိစၥနဲ႔ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ေနဘူးတယ္။
အဲ့ဒီမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ထိဆက္ဆံခြင့္ရတယ္။
သူတုိ႔တေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္သာဆုိတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွ မသိဘူး။
အေျခအေနအရ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိသားစုအခ်ဳိ႔ တခါတရံ ဆြမ္းစားပင့္တတ္တယ္။
မနက္ဖန္ မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ လာပင့္ႏုိင္ေၾကာင္း၊
၁၁ နာရီမွာ ေန႔ဆြမ္းစားမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီကေျပာေတာ့
သူက
ေန႔ဆြမ္းမကပ္ခ်င္ေၾကာင္း၊
သူတုိ႔က ေန႔လည္စာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ မစားေၾကာင္း။
ညစာသာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားတဲ့
ညစာအခ်ိန္မွာသာ အိမ္ကုိ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပင့္ကပ္လုိေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ပညတ္ခ်မွတ္ထားခဲ့တဲ့
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပရပါတယ္။
ရွိေစေတာ့။

ဘီစီ ၃၈၇ အေရာက္မွာ (သာသနာႏွစ္ ၁၀၀) ခန္႔အခ်ိန္မွာ
၀ိနည္းေလးစားတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကုိ လုိသလုိ ျပဳျပင္က်င္႔သုံးမႈကို ပယ္႐ွားလိုလုိ႔
ဒီဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲမွာ ရဟႏၱာမေထရ္ေပါင္း (၇၀၀) ေက်ာ္ပါ၀င္ၿပီး
(၈) လၾကာ ဘုရားေဟာပိဋကတ္ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေ၀သာလီျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလာေသာကမင္းႀကီးက
သံဂါယနာတင္ပြဲၿပီးစီးေအာင္ျမင္ဘုိ႔ အစစအရာရာ
တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

Saturday, July 23, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၈၊ ၉)


ဒုိ႔ဘာသာ (၈) ၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလား

တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ခန္႔ခန္႔ျငားျငား
ေလာဘ ေဒါသ ေသာကေတြကင္းစင္တဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔
ဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ ရွင္အႆဇိသြားရာေနာက္က ဥပတိႆဆုိတဲ့သူငယ္ေလး
မသိမသာ ကပ္လုိက္သြားတယ္။

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ရွင္အႆဇိ ဆြမ္းဘုန္းေပးတယ္။
ဥပတိႆဆုိတဲ့သူငယ္ ေဘးနား အသာေလး ထုိင္ေနတယ္။

ရွင္အႆဇိလဲ ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီးေရာ သူသိခ်င္တာကုိ ေမးပါေတာ့တယ္။
‘အရွင္၊ အရွင့္ကုိ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရွိတယ္၊
ဒီေတာ့ အရွင့္ရဲ႕ သႏၱာန္မွာ တရားထူးရွိမယ္လုိ႔ ယူဆတယ္၊
အဲ့လုိ တရားထူးမ်ား ရွိလုိ႔ သိထားတယ္ဆုိရင္ ေျပာျပ ေဟာျပစမ္းပါ’ တဲ့။

ဒီေတာ့ ရွင္အႆဇိ က
ငါက ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျပာျပတတ္ဘူး။ တုိတုိပဲ ေျပာျပတတ္တယ္။
ရွည္ရည္ေ၀းေ၀းသိခ်င္ရင္ေတာ့ ငါတုိ႔ဆရာ ေဂါတမရွိတယ္။
သူ႔ဆီကုိ သြားေမးပါလုိ႔ ေျပာတယ္။

အရွင္ေျပာတတ္သေလာက္ တုိတုိသာ ေျပာပါလုိ႔ ေျပာေတာ့
ရွင္အႆဇိ က
ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘ၀ါ၊
ေတသံ ေဟတုံ တထာဂေတာ အာဟ စတဲ့ဂါထာေလးကုိ
တုိရွင္းလုိရင္း သူသိသေလာက္ ေဟာျပပါတယ္
အဓိပၸါယ္က
“အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္” ပါဘဲ။
ဒါေလးၾကားလုိက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အလင္းရသြားတယ္။
ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာလိတကို လုိက္ရွာၿပီး ျပန္ေျပာျပတယ္။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူလဲ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ရဟႏၱာေတြျဖစ္သြားတယ္။
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္လုိ႔ ထင္ရွားလာၿပီး
ဘုရားရွင္က သူ႔ရဲ႕ ညာလက္ရုံး၊ ဘယ္လက္ရုံး
အဂၢသာ၀က (အႀကီးဆုံးတပည့္ႀကီးႏွစ္ဦး) ရာထူးကုိ ခန္႔အပ္ပါတယ္။

စဥ္းစားမိတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဒီေနရာမွာ ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ ဆရာက
ရွင္အႆဇိျဖစ္တယ္။
ရွင္အႆဇိဆုိတာက ပထမဦးးဆုံးရဟန္းေဘာင္ေရာက္လာတဲ့
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး (ရဟန္းငါးပါးအုပ္စု) ထဲက တစ္ပါးအပါအ၀င္ျဖစ္တယ္။
ရွင္အႆဇိ က ရဟန္းသက္ ၀ါအေနအားျဖင့္ ႀကီးရုံမွ်မကဘဲ
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တုိ႔ရဲ႕ ဆရာလဲ ေတာ္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့
ဘုရားရွင္က ရာထူးေပးတဲ့ေနရာမွာ ၀ါႀကီးတဲ့ ဆရာျဖစ္တဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ
ႀကီးတဲ့ရာထူးမေပးပါဘူး။ တပည့္ျဖစ္တဲ့ ၀ါငယ္တဲ့
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ႀကီးတဲ့ရာထူးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒါကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က အသက္ႀကီးတာထက္
အရည္အခ်င္းရွိတာကုိ ပုိ ဦးစားေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။
ထား။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္မွာ
ရွင္မဟာကႆပ၊ ရွင္အာနႏၵာ၊ ရွင္အႏုရုဒၶါ၊ ရွင္ဥပါလိ စသျဖင့္
ရဟႏၱာတပည့္ႀကီးေတြ ထြန္းကားလာပါတယ္။

ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ (၄၅) ႏွစ္တာကာလအေတာအတြင္း
ဘုရားရွင္သာသနာ ေနလုိ လလုိမက
ေနထက္လထက္ကုိ ထြန္းကားလာပါတယ္။

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ - ခု (ဘီစီ ၅၄၄) ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔
(သက္ေတာ္ ၈၀ အ႐ြယ္)
ကုသိနာ႐ုံျပည္၊ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္မွာ ဘုရား႐ွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူတယ္။

အ႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးက ေနာက္ပါ ရဟန္း ၅၀၀ နဲ႔အတူ
ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေမွ်ာ္ဘုိ႔ ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာ႐ုံသုိ႔အသြားလမ္းခရီးမွာ
ကုသိနာ႐ုံက ပါ၀ါျပည္သုိ႔လာတဲ့ တကၠဒြန္းတစ္ေယာက္နဲ႔တုိးတယ္။
တကၠဒြန္းထံမွ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံကြယ္လြန္ေတာ္မူေၾကာင္း သိရေတာ့
သံဃာအမ်ားစု ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၿပီး ငုိေၾကြးၾကတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့သုဘဒ္လုိ႔ေခၚတဲ့ရဟန္းႀကီးကေတာ့
ငါ့ရွင္တုိ႔၊ ဘာ၀မ္းနည္းစရာ႐ွိတုန္း၊ ရွင္ႀကီးေဂါတမ ႐ွိတုန္းက
ဟုိဟာမလုပ္နဲ႔၊
ဟုိမသြားနဲ႔၊
ဒီလုိမစားနဲ႔၊
ဒီကုိ မသြားနဲ႔ နဲ႔ စည္းကမ္းေတြ မ်ားလုိက္တာ။
အခုေတာ့ ငါတုိ႔ေနခ်င္သလုိေနလုိ႔ရၿပီ။
လြတ္လပ္ေရး အျပည့္အ၀ရၿပီလုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး
၀မ္းမနည္းတဲ့အျပင္ ၀မ္းေတာင္သာေနလုိက္ေသးတယ္။

သုဘဒ္ရဟန္းႀကီးေျပာတဲ့စကားကုိ ႐ွင္မဟာကႆပႀကီးၾကားေတာ့
မသူေတာ္တရား မျပန္႔ပြါးမီ
သူေတာ္ေကာင္းတရား မေပ်ာက္ပ်က္မီ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို
စုေပါင္း႐ြတ္ဖတ္သဂၤါယနာတင္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ လုိ႔
ေတြးမိၿပီး
ဘုရား႐ွင္ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး ၃ - လအၾကာ
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခု၊ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔မွာ
ရဟႏၱာမေထရ္ ၅၀၀ နဲ႔အတူ
ပထမဆုံးအႀကိမ္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ ပထမသံဂါယနာပြဲကုိ က်င္းပျဖစ္ခဲ့တယ္။

ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဓမၼနဲ႔၀ိနယကုိ
အုပ္စုသုံးစုခြဲတယ္။
ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကုိ
တူရာတူရာ မ်ဳိးတူစု သုံးစု လုပ္ၾကတယ္။
၁။ ၀ိနယပိဋက
၂။ သုတၱႏၱပိဋက
၃။ အဘိဓမၼပိဋက
ဒီလုိ စနစ္တက် မ်ဳိးတူစုေတြေပါင္းၿပီး စီစဥ္ခဲ့လုိ႔
ေနာင္လာေနာက္သား ရဟန္းေတာ္အစဥ္အဆက္
မွတ္သားရတာ လြယ္ကူလာတာပါ။

ပထမဦးဆုံးျပဳလုပ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားတရားေတာ္ေတြကုိ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့
ဒီသံဂါယနာပြဲမွာ
အေမး (ပုစၦက) ဆရာေတာ္အျဖစ္
႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးက ေဆာင္ရြက္ၿပီး
၀ိနည္းပိဋကတ္ေတာ္ကုိ ႐ွင္ဥပါလိမေထရ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။
သုတၱႏၱပိဋကနဲ႔ အဘိဓမၼပိဋကကုိေတာ့
႐ွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။

တကယ္လုိ႔ ရွင္မဟာကႆပႀကီးတုိ႔သာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့တရားေတာ္ေတြကုိ
စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲ မက်င္းပခဲ့ရင္
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါ ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

 ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလုိအေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့
ပထမသံဂါယနာမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ရွင္မဟာကႆပ၊ ရွင္ဥပါလိ၊ ရွင္အာနႏၵာစတဲ့
သံဃာေတာ္ ရဟႏၱာအပါးငါးရာႀကီးေတြရဲ႕ ေက်းဇူးတရားဟာ
အႏႈိင္းမဲ့ပါ။


ဒုိ႔ဘာသာ (၉) ၀ါ၊ ရာထူး၊ ရုိေသမႈ

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္တစ္ခု တင္ျဖစ္တယ္။
ေရးေနတဲ့စာရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က
သံဃာကုိ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိကုိးကြယ္ရသလဲ ဆုိတာကုိ ေရးေနတာပါ။

ဒါကုိ ေျပာင္ႀကီး (Plain ႀကီး) ေရးထားတာ အမ်ားႀကီးရွိၿပီးသားမုိ႔
သိသင့္သိထုိက္တာေလးေတြနဲ႔ ေတြးမိေတြးရာေလးေတြကုိ
ၾကားညွပ္ၿပီး ေရးေနတာပါ။

သာမန္လူေတြထက္ သာသနာ့ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္မ်ား
လာၿပီး ဖတ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ အားေပးၾကတယ္။
အားတက္စရာပဲ။

အဲ့ဒီလုိ အားေပးတဲ့အထဲမွာ တစ္ေယာက္က
(၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလား) ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ဒီလုိေလး မွတ္ခ်က္ျပဳထားပါတယ္။
ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။
Anonymous said...
ဘုရားရွင္က ရာထူးေပးတဲ့ေနရာမွာ ၀ါႀကီးတဲ့ ဆရာျဖစ္တဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ
ႀကီးတဲ့ရာထူးမေပးပါဘူး။ တပည့္ျဖစ္တဲ့ ၀ါငယ္တဲ့
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ႀကီးတဲ့ရာထူးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒါကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က အသက္ႀကီးတာထက္
အရည္အခ်င္းရွိတာကုိ ပုိ ဦးစားေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါ အရင္ပို႔စ္ထဲက ဟာကုိ သူကူးလုိက္တာ။

သူေမးတာက သူသိခ်င္တာက သူဆႏၵက

ဒီေနရာမွာ အရည္အခ်င္းဆိုတာ ပါရမီကို ဆိုလိုတာလား ဘုရား..။
တပည့္ေတာ္ အျမင္ေတာ့ လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ အရွင္ျမတ္တို႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့
ေနာက္ေၾကာင္း ပါရမီဓာတ္ခံကို (တစ္အေသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလ)ၾကည့္ၿပီး..
ဘုရားရွင္က လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံအျဖစ္ ခန္႔အပ္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ ဘုရား..။

ပထမဆံုး တရားသိတဲ့ အရွင္ေကာ႑ည အရွင္ျမတ္
လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ ျဖစ္ခြင့္မရွိတာလည္း ဒီသေဘာပါပဲ..။
သို႔ေပမယ့္လည္း ႀကီးသူကိုရိုေသ၊ ရြယ္တူကို ေလးစားသမႈရွိဖို႔ကေတာ့
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလိုေတာ္က်ပါ။

ဒါေလးက စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ မွတ္ခ်က္ျပဳထားတာေလးပါ။
မွန္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ (ရဟန္းေလာကမွာေရာ၊ လူ႔ေလာကမွာပါ)
ႀကီးတဲ့သူကုိ အရုိအေသေပးရမွာပါ။

ရဟန္းေလာကမွာေတာ့
တစ္စုံတစ္ေယာက္ ရဟန္းျပဳတဲ့အခါ
ရဟန္းသစ္အတြက္ သိမ္ထဲမွာ ျပဳလုပ္သင့္ျပဳလုပ္ထုိက္တဲ့လုပ္ငန္း၊
ကမၼ၀ါဖတ္ျခင္းလုပ္ငန္းေတြ ၿပီးဆုံးတာနဲ႔ တၿပဳိက္နက္
ရဟန္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါ၊ ရဟန္းျဖစ္တဲ့ေနရာေဒသ
ေျပာၾကားရပါတယ္။

တာ၀ေဒ၀ ဆာယာ ေမတဗၺာ၊ ဥတုပၸမာဏံ အာစိကၡိတဗၺံ၊
ဒိ၀သဘာေဂါ အာစိကၡိတေဗၺာ။
(၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္ စာ၊ ၁၃၃)

ဒီအတြက္ ခုေခတ္မွာ ရဟန္းခံရက္ခ်ဳပ္ဆုိၿပီး
ရဟန္းျဖစ္မွတ္တမ္းေလးေတြကို လုပ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္က ကုိယ္ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္အခါ ဘယ္ေဒသမွာ
ရဟန္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိရွိဘုိ႔နဲ႔
ဒီလုိသိရွိၿပီး
ကုိယ့္ထက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ႀကီးတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကုိ ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသေပးဘုိ႔နဲ႔
ကုိယ့္ေအာက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ငယ္တဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကို ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသခံဘုိ႔ပါ။

ဆုိေတာ့ ႀကီးတဲ့သူကုိ ရုိေသရမယ္ဆုိတာ အထူးေျပာဘြယ္လုိမယ္မထင္ပါဘူး။

ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးအေၾကာင္းကုိပဲ
ဆက္ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။

ဘုရားရွင္က ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးကုိ လက္ယာေတာ္ရံရာထူးခန္႔အပ္လုိက္တာဟာ
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးက ရွင္အႆဇိကုိ
မင္းက ရာထူးပုိႀကီးတယ္ရုိေသစရာမလုိေတာ့ဘူး၊
ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔
ရာထူး ခန္႔အပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ေနရာ အဆင္ေျပေအာင္လုိ႔ပါ။

ရာထူးနဲ႔ ၀ါႀကီးတာနဲ႔ ကြဲကြဲျပားျပားသိဘုိ႔လုိပါတယ္။
ရာထူးရွိတဲ့သူက လုပ္ပုိင္ခြင့္ပုိရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၀ါႀကီးတဲ့သူကုိေတာ့ အရုိအေသေပးရမွာပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ရွင္သာရိပုတၱရာက သူ႔ဆရာရွင္အႆဇိကုိ
ဘယ္ေလာက္အရုိအေသေပးသလဲဆုိရင္
သူဘယ္ေရာက္ေရာက္ ရွင္အႆဇိရွိတဲ့ဘက္ကုိဘဲ
ဦးေခါင္းေတာ္အိပ္တယ္တဲ့။ ဦးေခါင္းထားအိပ္တယ္ေပါ့။

ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ႀကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ၿပီဆုိရင္
အဲ့ဒီေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ရွင္အႆဇိလဲ ရွိေနမယ္ဆုိရင္
ဘုရားရွင္ပီးရင္ ရွင္အႆဇိထံ တန္းသြားၿပီး (အရင္သြားၿပီး) အရုိအေသေပးတာတဲ့။
သူ႔ဆရာကုိ ဒီေလာက္ေတာင္ ေလးစားတာ။

It is said that every night on going to bed he would do obeisance to the quarter
in which he knew Assaji to be and would sleep with his head in that direction.
DhA.iv.150 f.; cf. SNA.i.328.
If Assaji were in the same vihára, Sáriputta would visit him immediately
after visiting the Buddha.

ရာထူးရထားလုိ႔ လုပ္ငန္းကုိင္ငန္း လုပ္ရရင္ေတာ့
ရွင္သာရိပုတၱရာက ေရွ႕ကေပါ့။ သူက ရာထူးႀကီးတာကုိး။

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတာနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔
ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး သုံးသပ္ျပတာကုိ ၾကားဘူးတယ္။

ျမန္မာျပည္သာသနာ့သမုိင္းမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးဟာ
ပါဠိစာေပတဖက္ကမ္းတတ္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးပါတဲ့။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါမွာ လယ္တီမ်ဳိးဆက္ဟာ
အေတာ္ေလးေမွးမွိန္သြားတာ ေတြ႔ရတယ္တဲ့။
ဒါဟာ အရည္အခ်င္းသမားကုိ ေရွ႕တန္းတင္မႈ နည္းခဲ့လုိ႔တဲ့။

မႏၱေလး၊ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းကို ၾကည့္တဲ့။
သက်သီဟစာေမးပြဲေအာင္မွ စာခ်၊ နာယက ခန္႔အပ္တာဆုိေတာ့
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းဟာ ‘က်’ မသြားဘူးတဲ့။
ဒါဟာ ၀ါႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ၀ါငယ္သည္ျဖစ္ေစ
အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူကုိ ရာထူးေပးအပ္လုိ႔
သက္တမ္းရွည္ ကာလၾကာရွည္ ေအာင္ျမင္ေနတာတဲ့။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြအတြက္ နမူနာယူစရာအခ်က္ပဲ။

ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြမွာလဲ ဒီအတုိင္းဘဲ။
၀ါကုိ ဦးစားေပးမွာလား။ အရည္အခ်င္းကုိ ဦးစားေပးမွာလား။
သံဃာ့နာယကဖြဲ႔စည္းပုံေတြလဲ ပါတာေပါ့။

Friday, July 22, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၆၊ ၇)



ဒုိ႔ဘာသာ (၆) ခ်မ္းသာေရး
မြဲေနတယ္ဆုိလုိ႔ ခ်မ္းသာဘုိ႔အတြက္ ဗုဒၶဘာသာစာေပကလာတဲ့
စီးပြါးေရးလမ္းညႊန္ခ်က္ေလးေတြ ေျပာျပရအုံးမယ္။

ေလာကီေရးထဲမွာပါတဲ့ ဗုဒၶစာေပကလာတဲ့ ဒီစီးပြါးေရးလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြဟာ
ဟုိး လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
ေဟာၾကားထားတာေတြျဖစ္ေတာ့ အခုေခတ္လုိ ဘဏ္စနစ္ေတြ ဘာေတြ ညာေတြ
မရွိေသးတဲ့တဲ့အတြက္ ဒီေခတ္ရဲ႕ အေခၚအေ၀ၚ အသုံးအႏႈန္းေတြေတာ့ ဘယ္ပါမလဲ။
အခ်ိန္အခါနဲ႔ ေနရာေဒသအလုိက္ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ရတာပါ။

တကယ္ေတာ့
စီးပြါးေရးသမားေတြအတြက္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့
စီးပြါးေရးလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြနဲ႔အညီ စီးပြါးေရးလုပ္ေနတယ္ဆုိရင္
အဆင္ေျပေနဆဲပါဘဲ။

ႀကီးပြါးခ်င္လုိ႔ စီးပြါးရွာေနသူအတြက္ နံပါတ္ (၁) လုိက္နာရမဲ့ အခ်က္က
ဥ႒ာနသမၸဒါ - ၀ီရိယရွိဘုိ႔၊ မပ်င္းဘုိ႔။
ဒါကုိ ဘုရားရွင္ေဟာတာ သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါ သူ႔ေဒသမွာ
အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘဲ ပ်င္းတဲ့သူေတြ မ်ားေနလုိ႔ ေနမွာ။
တခ်ဳ႔ိက အလုပ္သာ မလုပ္ခ်င္တာ၊ ခ်မ္းသာခ်င္တာက လြန္ေရာ။

ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာ
အႏု႒ဟံ အ၀ါယာမံ၊ သုခံ ယၾတာဓိ ဂစၦတိ။
သုသီမ တတၳ ဂစၦာဟိ၊ မဥၥ တေတၳ၀ ပါပယာ
ဆုိတဲ့ သိၾကားမင္းက သုသီမ ဆုိသူကုိ ေျပာတဲ့စကားေလးရွိတယ္။

၀ီရိယမရွိဘဲ ခ်မ္းသာတဲ့အရပ္မ်ားရွိတယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္
ထုိအရပ္သုိ႔ မင္းလဲ သြားပါ၊ ငါ့ကုိလဲ ထုိအရပ္သုိ႔ ပုိ႔ေပးပါ တဲ့။
လုံ႔လ၀ီရိယမရွိဘဲ ခ်မ္းသာတဲ့အရပ္ေဒသဆုိတာ
ဒီကမၻာေလာကႀကီးထဲမွာ မရွိဘူး လုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

နည္းနည္းခ်မ္းသာရင္ နည္းနည္းအားထုတ္မႈ ရွိရပါတယ္။
မ်ားမ်ားခ်မ္းသာရင္ မ်ားမ်ားအားထုတ္မႈ ရွိရပါတယ္။

နည္းနည္းခ်မ္းသာတဲ့နုိင္ငံက နည္းနည္းအားထုတ္မႈရွိရၿပီး
မ်ားမ်ားခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံက မ်ားမ်ားအားထုတ္မႈ ရွိရပါတယ္။

မြဲတဲ့နုိင္ငံေတြမွာ အလုပ္သိပ္မလုပ္ရဘဲ (လုပ္စရာမရွိဘဲ အားေနၿပီး)
ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ အလုပ္နဲ႔ လက္နဲ႔ မျပတ္လုပ္ေနရပါတယ္။

နည္းနည္းခ်မ္းသာရင္ မ်ားမ်ား အားၿပီး
မ်ားမ်ားမ်ားခ်မ္းသာရင္ နည္းနည္းဘဲ အားပါတယ္။
အခ်ိန္ခ်မ္းသာရင္ အလုပ္မြဲၿပီး အလုပ္ခ်မ္းသာရင္ အခ်ိန္မြဲတဲ့သေဘာပါ။

ေျပာခ်င္တာက
ခ်မ္းသာတဲ့နုိင္ငံေတြဟာ ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံေတြထက္ အလုပ္ပုိလုပ္ရတာပါ။
လုံ႔လ၀ီရိယ ပုိရွိရတာပါ။
လုံ႔လ၀ီရိယရွိလုိ႔လဲ ခ်မ္းသာေနတာေပါ့။
Inter-dependent, Inter-related ျဖစ္ေနတာပါ။

ႀကီးပြါးခ်င္လုိ႔ စီးပြါးရွာေနသူအတြက္ နံပါတ္ (၂) လုိက္နာရမဲ့ အခ်က္က
အာရကၡသမၸဒါ - ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္စြမ္း ရွိရပါမယ္။
ကုိယ္ရွာေဖြထားတဲ့ ေငြ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရမယ္။
ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္

ႀကီးပြါးခ်င္လုိ႔ စီးပြါးရွာေနသူအတြက္ နံပါတ္ (၃) လုိက္နာရမဲ့ အခ်က္က
ကလ်ာဏမိတၱ - သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေကာင္းရွိရပါမယ္။
ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ရွင္အာနႏၵာနဲ႔ ဘုရားရွင္တုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလးကုိ သတိရမိတယ္။

တခါတုန္းက ရွင္အာနႏၵာက ဘုရားရွင္ကုိ
‘အရွင္ဘုရား၊ ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ားရွိရင္
တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ငန္းကိစၥ ၅၀% ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္ဘုရား’ လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။

ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္က
‘ဒီလုိမေျပာပါနဲ႔ အာနႏၵာ၊
ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ားရွိရင္
ရာႏႈန္းျပည့္ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္’ လုိ႔ ဘုရားရွင္က မိန္႔ပါတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္၊ ေလာကႀကီးထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းရွိလုိ႔
ရာႏႈန္းျပည့္ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

ဒီေနရာမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္အေနနဲ႔ စဥ္းစားရမွာက
သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမရွိဘူးဆုိရင္
ရာႏႈန္းျပည့္ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးသြားႏုိင္တာပါ။

ႀကီးပြါးခ်င္လုိ႔ စီးပြါးရွာေနသူအတြက္ ေနာက္ဆုံး နံပါတ္ (၄) လုိက္နာရမဲ့ အခ်က္က
သမဇီ၀ိက - ၀င္ေငြထြက္ေငြကုိ အခ်ဳိးက်က် သုံးစြဲတတ္ဖုိ႔ပါ။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပမွာလာတာက
ဧေကန ေဘာေဂ ဘုေဥၨယ်
ကုိယ့္လခကုိ ေလးပုံ ပုံလုိက္ပါ။
တစ္ပုံကုိ ေန႔စဥ္အသုံးစရိတ္ထဲ့ ထည့္ပါတဲ့။
တစ္ေထာင္ရတဲ့သူဆုိ ၂၅၀ ကုိ ေန႔စဥ္အသုံးစရိတ္ထဲ ထည့္ခုိင္းတာပါ။

ဒီြဟိ ကမၼံ ပေယာဇေယ
ႏွစ္ပုံကုိ ရင္းႏွီးျမွဳတ္ႏွံတဲ့ထဲ ထည့္ပါတဲ့။ Investment လုပ္ခုိင္းတာ။
၁၀၀၀ ရတဲ့သူဆုိ ၂၅၀ ႏွစ္ပုံဆုိေတာ့ ၅၀၀ ေပါ့။

စတုတၳမၸိ နိဓာေပယ်
၁၀၀၀ ရတဲ့သူအတြက္ ေနာက္ဆုံးတစ္ပုံျဖစ္တဲ့ ၂၅၀ ကုိေတာ့
ေသခ်ာ သိမ္းဆည္းထားပါတဲ့။
အရင္တုန္းက ဘဏ္ေတြ ဘာေတြမရွိေတာ့ လုံၿခဳံတဲ့ေနရာကုိ သိမ္းဆည္းခုိင္းတာ။
အခုေခတ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘဏ္အပ္ထား။ ဘဏ္ထဲမွာပဲ ထားခုိင္းတာေပါ့။

ဘာအတြက္ထားခုိင္းတာလဲဆုိရင္
အာပဒါသု ဘ၀ိႆတိ
ေဘးရန္ေတြ ေပၚေပါက္လာရင္ သုံးစြဲဘုိ႔တဲ့။
က်န္းမာေရးစသည္ေတြ အတြက္ ရွိမွာေပါ့။

ဒီလုိလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြဟာ သူ႔ေခတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က
အလြန္႔ကို ေခတ္မွီတဲ့ လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြပါ။
အခုေခတ္ အေနာက္နုိင္ငံက လခစားမ်ားလဲ
လခထဲက ၄၀% ကုိ က်န္းမာေရး အာမခံေၾကး၊ ဘာေၾကး၊ ညာေၾကးဆုိၿပီး
အစိုးရေတြက စီမံေပးေနတာဟာ ဒီဗုဒၶစာေပလာ လမ္းညႊန္ခ်က္နည္းေတြအတုိင္း
အကုန္လုံးမဟုတ္ေတာင္ ထုိက္သင့္သလုိ
ေခတ္နဲ႔ေလ်ာ္စြာ လုိက္နာက်င့္သုံးေနၾကတာပါဘဲ။

ဒီလုိ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တာေတြအတုိင္း လုိက္နာက်င့္သုံးေနတာကုိ
တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတာလုိ႔ ေခၚတာပါ။
ဒါ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ လုပ္ေနတာပါ။

ဒုိ႔ဘာသာ (၇) အျပေကာင္းဘုိ႔

ရတနာသုံးပါးထဲက ဘုရားရွင္နဲ႔တရားေတာ္ကုိ
ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိကုိးကြယ္ရသလဲဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ထင္သာျမင္သာေအာင္ ေျပာျပခဲ့တယ္။

ဒီတခါ သံဃာရတနာလုိ႔ေခၚတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ
ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိ ကုိးကြယ္ရတယ္ဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
နည္းနည္း ေျပာျပရအုံးမယ္။
ဒီအေၾကာင္းကုိ ေျပာဘုိ႔အတြက္
ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းအနည္းငယ္ကုိ သိထားဘုိ႔လုိတယ္။

သဗၺညဳတဥာဏ္ရၿပီး ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္
ဘုရားရွင္ ခုနစ္ရက္ခုနစ္လီ
(၀ါ) ေလးဆယ့္ကုိးရက္ၾကာ မဟာေဗာဓိပင္အနား သီတင္းသုံးေနထုိင္ခဲ့တယ္။
ၿပီးေတာ့ တရားကုိ နားေထာင္ႏုိင္စြမ္း၊ လက္ခံႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့သူ ရွာတယ္။
ေနာက္ဆုံး ဗုဒၶစာေပမွာ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးလုိ႔ ထင္ရွားတဲ့
ေကာ႑ည၊ ၀ပၸ၊ ဘဒၵိယ၊ မဟာနာမ၊ အႆဇိ လုိ႔ အမည္ရတဲ့
ရေသ့ငါးဦးကုိ တရားဦးျဖစ္တဲ့ ဓမၼစၾကာနဲ႔ အနတၱလကၡဏသုတ္ကုိ ေဟာပါတယ္။
အကုန္လုံး ရဟႏၱာေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ရဟန္းေဘာင္တက္ေရာက္ၾကတယ္။
သူတုိ႔ငါးဦးဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္သားသာ၀က ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္လာတယ္။

တုိတုိေျပာၾကပါစုိ႔။
အခ်ိန္တုိအေတာအတြင္း ဘုရားရွင္ႀကဳိးပမ္းအားထုတ္လုိက္တာ
ဘုရားရွင္ထံမွာ တပည့္သံဃာေတာ္အေရအတြက္ (၆၀) ရလာတယ္။

ဘုရားရွင္က သံဃာေတာ္ (၆၀) ကို
စရထ ဘိကၡေ၀ စာရိကံ၊ မာ ဧေကန ေဒြ အဂမိတၳ၊ ေဒေသထ ဘိကၡေ၀ ဓမၼံ
ေဒသစာရီ လွည့္လည္ၾက၊
ခရီးတစ္ေၾကာင္းကုိ ႏွစ္ပါးအတူ မၾကြၾကနဲ႔။
တရားေဟာၾကပါ လုိ႔မိန္႔တယ္။

ဒါ ဘုရားရွင္က သံဃာေတာ္ေတြကို ခရီးထြက္ခုိင္းတာ။
ခရီးသြားတဲ့ေနရာမွာလဲ တရားေဟာဘုိ႔အတြက္၊ သာသနာျပဳဘုိ႔အတြက္
လမ္းခရီးတစ္ေၾကာင္းကို တစ္ပါးသာၾကြခုိင္းတာ၊
ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္လဲ သာသနာျပဳခရီးစတင္ထြက္ပါတယ္။

ဒါကုိ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။

ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္တယ္။
ထင္သာျမင္သာတဲ့စကားနဲ႔ေျပာရရင္
ကုိယ့္ကုိယ္ကို ေတာ္ေအာင္ ပထမလုပ္တယ္။

ေနာက္ၿပီး အရည္အခ်င္းျပည့္မွီတဲ့ တပည့္ေမြးတယ္။
ၿပီးေတာ့မွ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းစတင္တယ္။

ဆုိေတာ့ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကုိ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ
ဘုရားရွင္ေတာင္မွ တစ္ကုိယ္တည္းသာသနာျပဳရင္
ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္ႏုိင္လုိ႔
ခရီးေရာက္သင့္သေလာက္ မေရာက္ႏုိင္လုိ႔
တပည့္သံဃာေတာ္ကို ေမြးကာ
တရားေတာ္ကုိ သာသနာေတာ္ကုိ ျပန္႔ပြါးေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတယ္။

ဒါကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သံဃာေတာ္ရဲ႕အင္အား၊ သံဃာေတာ္ရဲ႕ ခြန္အား
သံဃာေတာ္ရဲ႕ စြမ္းပကားကုိ ေလ့လာ အကဲခတ္ႏုိင္တယ္။
သံဃာေတာ္ကုိ ဘုရားရွင္အားကုိးေၾကာင္း သိသာတယ္။

သာသနာျပဳခရီးစတင္ထြက္ေတာ့ သံဃာေတာ္အပါး (၆၀) ထဲမွာ
ရွင္အႆဇိဆုိတာလဲပါတယ္။ ရွင္အႆဇိဆုိတာက အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးထဲက တစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္တယ္။
သူသာသနာျပဳၾကြတဲ့ေနရာက ရာဇၿဂဳိဟ္ၿမိဳ႔ျဖစ္တယ္။
ရာဇၿဂဳိဟ္ၿမဳိ႔နားမွာ နာလႏၵာရြာဆုိတာရွိတယ္။
အဲ့ရြာမွာ ဥပတိႆနဲ႔ ေကာလိတ ဆုိတဲ့လူငယ္ႏွစ္ဦးရွိတယ္။

တေန႔ ဒီလူငယ္ႏွစ္ဦး (ဂိရိသမဇၨ လုိ႔ေခၚတဲ့) ေတာင္ထိပ္ပြဲသဘင္ သြားၾကည့္ၾကတယ္။
အဲ့ေနရာမွာ ဒီပြဲသဘင္ကုိ အခုေခတ္အထိ သုံးႏွစ္တစ္ႀကိမ္က်င္းပဆဲလုိ႔သိရတယ္။
လူငယ္လူရြယ္ကာလသားေတြ အစြမ္းကုန္ ‘ကဲ’ ၾကတဲ့ပြဲလုိ႔လဲ သိရတယ္။
ပြဲကျပရာမွာ အုိနာေသေရး ဒုကၡေဘးေတြအေၾကာင္းလဲ ပါဟန္တူပါရဲ႕။
အဲ့ဒီပြဲသဘင္ကုိ သြားၾကည့္ၾကတဲ့ နာလႏၵာရြာသားေတြျဖစ္တဲ့
ဥပတိႆနဲ႔ ေကာလိတ လူငယ္ႏွစ္ဦး သံေ၀ဂရသြားတယ္။

သံေ၀ဂရၿပီး မအုိရာ မနာရာ မေသရာေနရာအတြက္ အရွာထြက္ၾကတယ္။
ေနာက္ဆုံး ရာဇၿဂဳိဟ္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ ေတြ႔သြားတယ္။
ရွင္အႆဇိကုိ ဂ႐ုျပဳမိသြားတယ္။
 ရွင္အႆဇိ ဆြမ္းခံၾကြပုံကလဲ အေတာ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတာကုိး။
ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္ ေရွ႕ကို ေလးေတာင္ခန္႔မွ်ပဲ ၾကည့္တယ္တဲ့။
သူ႔ေခတ္သူ႔အခါကေတာ့ ေရွ႕ကို ေလးေတာင္ခန္႔မွ်ၾကည့္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး
ဆြမ္းခံၾကြလုိ႔ရတာေပါ့။ အခုေခတ္လုိ ကားေတြ ဘာေတြမွ မရွိေသးတာ။

ဒီလုိ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာ ဆြမ္းခံၾကြမ္းလွမ္းေနတဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ ၾကည့္ၿပီး
ဥပတိႆဆုိတဲ့ သူငယ္ အေတာ္သေဘာက်ေနတယ္။
ေအာ္၊ ဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ အမူအယာ အေတာ္ထူးျခားတယ္၊ အင္မတန္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတာပဲ၊
သူ႔မွာ တရားထူးတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေလာက္တယ္ လုိ႔ ဆက္စဥ္းစားတယ္။

ဒီမွာလဲ တစ္ခုသတိျပဳမိတယ္။
ဥပတိႆဆုိတဲ့သူငယ္ဟာ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကုိလဲ မေတြ႔ဘူးေသးပါဘူး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတဲ့ တည္ၿငိမ္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့
ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကုိ ျမင္ေတြ႔ၿပီး စိတ္၀င္စားသြားတယ္။

ခုေခတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ားလဲ
ရွင္အႆဇိကဲ့သုိ႔ Express (အမူအယာ အျပ) ေကာင္းဘုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
အျပင္ထြက္ရာမွာ ခရီးသြားရာမွာ ဆြမ္းခံထြက္ရာမွာ
ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ယပ္ယပ္၀တ္ရုံသင့္ပါတယ္။
ဒီလုိ Express ေကာင္းမွသာ ဥပတိႆတုိ႔လုိ ဘာသာျခားေတြကုိေရာ
ကုိယ့္ဘာသာ၀င္ေတြကုိေရာ Impress (သေဘာက်ေစ)မွာပါ။
Impress ျဖစ္မွ Interest ဆုိတဲ့ စိတ္၀င္စားမႈ ရမွာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္သံဃာေတာ္မ်ား
သပ္သပ္ယပ္ယပ္ စားတတ္ဖုိ႔၊ သြားတတ္ဖုိ႔၊ ေနတတ္ဖုိ႔၊ ထုိင္တတ္ဖုိ႔
အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီလုိမဟုတ္ဘဲ
လူေတြနဲ႔ တန္းတူထုိင္၊ တန္းတူသြား၊ တန္းတူစား၊ တန္းတူကစားေနရင္
ရွိခုိးခံမဲ့ ရဟန္းေတာ္ကုိ ရွိခုိးမဲ့ လူေတြက ဘယ္လုိလုပ္ အားပါပါ ရွိခုိးခ်င္မလဲ။
၀တ္ေက်တမ္းေက်သာ ရွိခုိးေတာ့မေပါ့။

ရွိခုိးတဲ့သူေတြ အားရပါးရ ရွိခုိးခ်င္ေအာင္
ရွိခုိးခံရဟန္းေတာ္မ်ားက သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သာလြန္ရုံတင္မကဘဲ
စားတဲ့၊ သြားတဲ့၊ ေျပာတဲ့ဆုိတဲ့ေနရာေတြမွာလဲ သာလြန္ေအာင္ ႀကဳိးစားသင့္ပါတယ္။

Thursday, July 21, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၄၊ ၅)



ဒုိ႔ဘာသာ (၄) အသဲထဲစြဲ

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ဘုရားရွင္ရဲ႕
ရုပ္ပြါးေတာ္ ရုပ္တုေတာ္ ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ
ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတယ္။ အရုိအေသေပးၾကတယ္။
ရုပ္ပြါးေတာ္ဆုိတာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပုံေတာ္ကုိ ပြါးထားတာျဖစ္တယ္။
ရုပ္တုဆုိတာကလဲ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပုံေတာ္ကုိ တုထားထာျဖစ္တယ္။
ဆင္းတုေတာ္ဆုိတာကလဲ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆင္းကုိ တုထားတာသာျဖစ္တယ္။

ဆုိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဘာလုိ႔ ဒီရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊
ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနရတာလဲ။
တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊
ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့
ဘုရားရွင္ကုိ အလြယ္တကူ အာရုံျပဳႏုိင္ေအာင္လုိ႔၊
အာရုံျပဳႏုိင္ၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ လြယ္လင့္တကူ
သတိရႏုိင္ဘုိ႔အတြက္ ဘာသာေရးေက်ာင္းေတြ၊ အိမ္ေတြမွာ
ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြထားရွိရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လုိ႔
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြ မထားဘဲ
မိမိရဲ႕စိတ္က မိမိရဲ႕ ႏွလုံးသားက
ဘုရားရွင္ကုိ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ
အာရုံျပဳႏုိင္၊ အလြယ္တကူ ျပန္လည္သတိရႏုိင္တယ္ဆုိရင္
ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြ ထားစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။
ဦးေဏွာက္ထဲ၀ယ္ ႏွလုံးသား၀ယ္ အၿမဲတမ္း ဘုရာတည္ၿပီးသားျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

တခ်ဳိ႕က ဒီလုိ နားမလည္ဘဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ရုပ္တုကုိးကြယ္သူေတြ
(Idol Worshippers) ေတြလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။
ရုပ္တုထား၊ ရုပ္တုကုိ အေလးေပးတယ္ဆုိတာ
ရုပ္တုခ်ည္းသက္သက္ကုိ အေလးေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီရုပ္တုေနာက္က ဂုဏ္ေတာ္အထိ စိတ္ေရာက္ေအာင္
အာရုံျပဳၿပီး အေလးေပးတာပါ။
ဘုရားရွင္က ရုပ္တုမေျပာနဲ႔
ရုပ္အစစ္ျဖစ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကုိ အတၱေဘာကုိေတာင္
မကုိးကြယ္ေစလုိပါဘူး။ သေဘာမက်ေစလုိပါဘူး။

ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္အခါက
၀ကၠလိဆုိတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။
ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည့္ၿပီး အေတာ္သေဘာက်ေနတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရူပကာယ ရုပ္ခႏၶာကုိယ္ကလဲ
အေတာ္ၾကည့္လုိ႔ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ ေကာင္းမွာကုိး။
ဘုရားရွင္ ဘယ္သြားသြား ဒီဘုန္းႀကီးက
ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လုိက္ၿပီး ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။

တစ္ေန႔ ဘုရားရွင္က
ဟဲ့ ၀ကၠလိ၊ ငါ့ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကုိ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ၾကည့္ေနရတာလဲဟဲ့။
ငါ့ခႏၶာကုိယ္ကလဲ အပုတ္ေကာင္၊
နင့္ခႏၶာကုိယ္ကလဲ အပုတ္ေကာင္၊
အတူတူပဲဟဲ့။
သြား၊ တရားသာအားထုတ္၊
ဒီငါ့ခႏၶာကုိယ္ကုိ ၾကည့္ေနလုိ႔ကေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားလာမွာ မဟုတ္ဘူး။
တရားအားထုတ္လုိ႔
တရားကုိ သိမွ ငါဘုရား (ဘာဆုိတာ) သိမယ္ လုိ႔ေျပာပါတယ္။။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ၾကားဘူးတာေလး ေျပာရအုံးမယ္။
တိပိဋက မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္နဲ႔ တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္တုိ႔
ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ သြားျဖစ္တယ္။
နာမည္ႀကီးစာတတ္ဆရာေတာ္ႀကီးေတြဆုိေတာ့
ဘန္ေကာက္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ ျမဘုရားကုိလဲ လုိက္ပုိ႔ၾကတာေပါ့။
တိပိဋက မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းၿပီး သြားဖူးတယ္တဲ့။

တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္က သြားမဖူးဘူးတဲ့။
တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္က
သူ႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ ဘုရားကုိ အၿမဲတမ္း သတိရေနေၾကာင္း၊
ဘုရားရွင္ အၿမဲရွိေနေၾကာင္း၊
သူဟာ ဘုရားနဲ႔အတူေနေနသူျဖစ္ေနေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာဘုရား ညာဘုရားေတြ မလုိေၾကာင္း၊
ဘုရားဟာ အတူတူဘဲျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ စသည္ေျပာျပၿပီး
လုိက္ပုိ႔တဲ့ကားေပၚမွာ ဒီလုိပဲ ထုိင္ေနခဲ့တယ္တဲ့။
ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ရုပ္တုကုိ
ကုိးကြယ္တာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာနဲပတ္သက္ၿပီး
သာဓကတစ္ခုပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီရုပ္တုကုိ အေလးေပးတာဟာ
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ နုိင္ငံကုိ ေက်းဇူးျပဳခဲ့ဘူးတဲ့ သူေတြကုိ
ရုပ္တုထုလုပ္ၿပီး အေလးေပးတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါဘဲ။

ဆုိပါစုိ႔။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရုပ္တု။
ျမန္မာျပည္ကုိ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ကုိယ့္အသက္ကုိ မငဲ့ကြက္ပဲ
ႀကဳိးပမ္းခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ
ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားအားလုံး ေက်းဇူးတင္ထုိက္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔လဲ ျမန္မာျပည္ ၿမဳိ႔အသီးသီးရဲ႕ အထင္ကရေနရာေတြမွာ
 ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရုပ္တုကုိ ထားရွိၿပီး အေလးျပဳေနၾကတာပါ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရုပ္တုဟာလဲ ရုပ္တုပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီရုပ္တုကုိ ၾကည့္ၿပီး
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ျပန္လည္အမွတ္ရကာ
ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ အေလးျပဳေနၾကတာပါ။

ကုိယ့္ရဲ႕မိခင္ ဖခင္ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပုံေတြ ပုံတူေတြ ဧည့္ခန္းေတြထဲမွာ
ထားရွိခ်ိတ္ဆြဲထားတာလဲ အတူတူပါဘဲ။
ဓာတ္ပုံဟာ တကယ္ေတာ့ သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ လူကဖန္တီးထားတဲ့ စကၠဴပါဘဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒီဓာတ္ပုံေတြကို ႀကည့္ၿပီး မိဘေတြရဲ႕
ကုိယ့္အေပၚ (သားသမီးေတြအေပၚမွာ)
ျပဳစုေစာင့္ေရွာင့္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းခဲ့တဲ့
ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ျပန္လည္အမွတ္ရလာေအာင္
အလြယ္တကူ ျပန္လည္ေက်းဇူးျပဳခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္
မိဘေတြရဲ႕ ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ ခ်ိတ္ဆြဲထားၾကတာပါ။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္တု၊ ဆင္းတုေတြကုိ
အိမ္၊ ေက်ာင္းေတြမွာ ထားၿပီး အေလးေပးၾက၊ ကုိးကြယ္ၾကတာလဲ ဒီနည္းတူပါဘဲ။

ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔လုိ ႏုိင္ငံ့ေက်းဇူးရွင္ေတြက
ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးရေအာင္ (ေလာကီလြတ္လပ္ေရးရေအာင္)
ႀကဳိးပမ္းေပးၾကလုိ႔ ေလာကီေက်းဇူးရွင္ေတြေပါ့။

ဘုရားရွင္ကေတာ့ ေလာကီခ်မ္းသာ ဆင္းရဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္
ခ်မ္းသာစစ္ျဖစ္တဲ့ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ရရွိေအာင္
ညႊန္ျပေပးလုိ႔ တကယ့္ ဧရာမေက်းဇူးရွင္ႀကီးေပါ့။

ဒီအတြက္ အျခားအျခားဘာသာ၀င္ေတြလုိ
ေသာၾကာေန႔မွ၊ တနဂၤေႏြမွ သူတုိ႔ဘုရားကုိ အမွတ္ရ ရွိခုိးၾကသလုိမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ
မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲ အသဲထဲ ႏွစ္လုံးသားထဲမွ
မိမိတုိ႔ယုံၾကည္တဲ့ဘုရားရွင္ ထာ၀ရ အၿမဲတမ္း စကၠန္႔မလတ္
တည္ရွိေအာင္ ႀကဳိးစားရပါမယ္။

ဒုိ႔ဘာသာ (၅) မြဲျခင္း တရားခံ

ဗုဒၶဘာသာမွာ ကုိးကြယ္ရာ ရတနာသုံးပါးဆုိတာရွိတယ္။
၁။ ဗုဒၶ - ဘုရား ၂။ ဓမၼ - တရား ၃။ သံဃ - သံဃာ

နံပါတ္ (၁) ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကုိ ဘယ္လုိ ဘာေၾကာင့္ကုိးကြယ္
ဆည္းကပ္ရတယ္ဆုိတာ ရွင္းျပၿပီးၿပီ။

အခု နံပါတ္ (၂) ျဖစ္တဲ့ ဓမၼ တရားေတာ္ကုိ ဘယ္လုိ ဘာေၾကာင့္
ဆည္းကပ္ရတယ္ဆုိတာရွင္းျပအုံးမယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ - တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏ လုိ႔
အၿမဲတမ္း ဆုိေနၾကတယ္။

တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္ဆုိေတာ့
ဘယ္လုိကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တာတုန္း။
တရားေတာ္ဂုဏ္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ သြာကၡာေတာ ဘဂ၀တာ ဓေမၼာ စတဲ့
တရားဂုဏ္ေတာ္ (၆) ပါးကုိ
ေန႔မအား ညမအား ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ေနရမွာလား။
ဒီလုိ မဟုတ္ပါဘူး။

တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္ဆုိတာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့တရားေတာ္အတုိင္ လုိက္နာက်င့္သုံးတာကုိ ေျပာတာပါ။

နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ခံစားလုိတဲ့ ေတြ႔ႀကဳံလုိတဲ့သူအတြက္
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ခံစား ေတြ႔ႀကဳံႏုိင္တဲ့ အက်င့္ျဖစ္တဲ့
သတိပ႒ာန္တရားအားထုတ္ေနတာဟာ
တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတာပါဘဲ။

(မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ဆုိတဲ့ တရားေတြကုိ အသာထား)
ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနသူအဖုိ႔ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့
ႏုိင္ငံေရးလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြနဲ႔အညီ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနတယ္ဆုိရင္
သူလဲ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတာပါဘဲ။

ဒီလုိနည္းနဲ႔ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ရင္
တရားက ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္မွာ အမွန္ပါဘဲ။

ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရား ဆုိတာ
အရွိတရား၊ ျဖစ္တတ္တဲ့ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ သဘာ၀ သေဘာတရားေတြျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလုိ တရားေတာ္နဲ႔အညီလုပ္ေနတဲ့
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရွိတဲ့ ႏုိင္ငံဟာ
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံ ဟုတ္ဟုတ္၊ မဟုတ္ဟုတ္၊
ဗုဒၶဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ ညီေနတယ္ဆုိရင္
အဆင္ေျပၾကတာပါဘဲ။ ခ်မ္းသာသုခရၾကတာပါဘဲ။

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံပါလုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနေပမဲ့
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့ေနရာမွာ
ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ မညီဘူးဆုိရင္
ဆင္းရဲမွာပါဘဲ။

သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တရားက
အသားမဲလုိ႔၊ ျဖဴလုိ႔ဆုိၿပီး ဘက္လုိက္ေလ့ မရွိပါဘူး။

ဒီေနရာမွာ နားလည္ရမွာက
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ေနတဲ့သေဘာတရား (ဓမၼ)ကုိ
နားလည္ၿပီး လုိက္နာက်င့္သုံးေနတယ္ဆုိရင္
လုိက္နာက်င့္သုံးသူအဖုိ႔ အဆင္ေျပေနမွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကုိ သိဘုိ႔ထက္ သဘာ၀ဓမၼကုိ သိဘုိ႔လုိပါတယ္။
သဘာ၀ဓမၼ သေဘာတရားေတြကုိ မသိႏုိင္သူတုိ႔အဖုိ႔သာ
ဘုရားရွင္ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေပးရတာပါ။

ေနာက္တစ္နည္ေျပာၾကည့္ရေအာင္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ဖုိ႔မလုိ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပါလုိ႔ ေၾကျငာဘုိ႔မလုိပါဘူး။
သဘာ၀ သေဘာတရားေတြအတုိင္း
(၀ါ) ဘုရားရွင္ကလဲ သဘာ၀သေဘာတရားတရားေတြကို ေဟာၾကားထားတာျဖစ္လုိ႔
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့အတုိင္းက်င့္ႀကံလုိက္နာေနတယ္ဆုိရင္
ကုလားေရာ၊ ဗမာေရာ၊ တရုတ္ေရာ၊ အဂၤလိပ္ေရာ ခ်မ္းသာမွာပါ။

မက်င့္ႀကံ မလုိက္နာရင္ေတာ့
ကုလားေရာ၊ ဗမာေရာ၊ တရုတ္ေရာ၊ အဂၤလိပ္ေရာ မြဲၾကမွာေပါ့။

ဘုရားဆုိတာ ဘယ္သူဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ ဘုရားကုိေတာ့ မသိဘူး။
ဒါေပမဲ့ ေလာကသဘာ၀ သေဘာတရားေတြကုိ သိၿပီး
သိတဲ့အတုိင္း က်င့္ႀကံလုိက္နာေနတဲ့သူကုိ
သူ႔ကုိယ္သူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ အမည္မခံေပမဲ့
သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အလုိလုိျဖစ္ေနတာဘဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ အရွိတရား၊ သဘာ၀သေဘာတရားေတြကုိ
လုိက္နာက်င့္သုံးေနလုိ႔ဘဲ။

ဘုရားရွင္ကုိေတာ့ သိပါရဲ႕။
သဘာ၀သေဘာတရားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး
ျပဳမူေနတဲ့သူကုိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ အမည္ခံေပမဲ့
သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ပါဘူး။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ အရွိတရား၊ သဘာ၀သေဘာတရားေတြကုိ
ဆန္႔က်င္ေနလုိ႔ဘဲ။

ဒီထက္ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္
လူတစ္ေယာက္က ငါးပါးသီလဆုိတာကုိ မသိဘူး။
ဘယ္သူေဟာခဲ့တယ္ဆုိတာလဲ မသိဘူး။

ဒါေပမဲ့ သူ႔ပင္ကုိယ္အသိစိတ္က
ဒီငါးမ်ဳိးက်ဴးလြန္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ဒီငါးမ်ဳိးေစာင့္ထိန္းမွလုိ႔ သိၿပီး
ေစာင့္ထိန္းတယ္ဆုိရင္ သူဟာ အလုိလုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္သြားတာပါဘဲ။

အဲ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ငါးပါးသီလကုိသိတယ္၊
ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တယ္ဆုိတာလဲ သိတယ္။
လူေရွ႕သူေရွ႕ဆုိရင္ ငါးပါးသီလပါဠိဆုိလုိက္တာပါဘဲ။ ေဆာက္တည္လုိက္တာပါဘဲ။
ဒါေပမဲ့ မေစာင့္ထိန္းဘူး။ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္ေနတယ္ဆုိရင္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါ့မလား။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္တဲ့တုိင္းၿပီေတြ ဘာလုိ႔ ခ်မ္းသာေနၿပီး
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြ ဘာလုိ႔မြဲေနၾကတာလဲ။
အေျဖက ဒါပါဘဲ။

ခရစ္ယာန္ႏုိင္ငံသာျဖစ္ေနတာ။
ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရးေတြမွာ သူတုိ႔တေတြက်င့္သုံးေနတာက
၇၅% ေလာက္က ဘုရားရွင္ေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ ညီေနတာ။

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံသာျဖစ္ေနတာ
ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရးေတြမွာ သူတုိ႔တေတြက်င့္သုံးေနတာက
ဗုဒၶဘာသာက်င့္၀တ္တစ္စက္မွ မေတြ႔ရဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ မြဲေနတာပါ။

ဒုိ႔ဘာသာ (၃၊ ၄)

ကဒုိ႔ဘာသာ (၄) အသဲထဲစြဲ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ဘုရားရွင္ရဲ႕
ရုပ္ပြါးေတာ္ ရုပ္တုေတာ္ ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ
ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတယ္။ အရုိအေသေပးၾကတယ္။
ရုပ္ပြါးေတာ္ဆုိတာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပုံေတာ္ကုိ ပြါးထားတာျဖစ္တယ္။
ရုပ္တုဆုိတာကလဲ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပုံေတာ္ကုိ တုထားထာျဖစ္တယ္။
ဆင္းတုေတာ္ဆုိတာကလဲ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆင္းကုိ တုထားတာသာျဖစ္တယ္။

ဆုိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဘာလုိ႔ ဒီရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊
ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနရတာလဲ။
တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊
ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ပြင့္ခဲ့တဲ့ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့
ဘုရားရွင္ကုိ အလြယ္တကူ အာရုံျပဳႏုိင္ေအာင္လုိ႔၊
အာရုံျပဳႏုိင္ၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ လြယ္လင့္တကူ
သတိရႏုိင္ဘုိ႔အတြက္ ဘာသာေရးေက်ာင္းေတြ၊ အိမ္ေတြမွာ
ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြထားရွိရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လုိ႔
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြ မထားဘဲ
မိမိရဲ႕စိတ္က မိမိရဲ႕ ႏွလုံးသားက
ဘုရားရွင္ကုိ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ
အာရုံျပဳႏုိင္၊ အလြယ္တကူ ျပန္လည္သတိရႏုိင္တယ္ဆုိရင္
ရုပ္ပြါးေတာ္၊ ရုပ္တုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြ ထားစရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။
ဦးေဏွာက္ထဲ၀ယ္ ႏွလုံးသား၀ယ္ အၿမဲတမ္း ဘုရာတည္ၿပီးသားျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

တခ်ဳိ႕က ဒီလုိ နားမလည္ဘဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ရုပ္တုကုိးကြယ္သူေတြ
(Idol Worshippers) ေတြလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။
ရုပ္တုထား၊ ရုပ္တုကုိ အေလးေပးတယ္ဆုိတာ
ရုပ္တုခ်ည္းသက္သက္ကုိ အေလးေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။
ဒီရုပ္တုေနာက္က ဂုဏ္ေတာ္အထိ စိတ္ေရာက္ေအာင္
အာရုံျပဳၿပီး အေလးေပးတာပါ။
ဘုရားရွင္က ရုပ္တုမေျပာနဲ႔
ရုပ္အစစ္ျဖစ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကုိ အတၱေဘာကုိေတာင္
မကုိးကြယ္ေစလုိပါဘူး။ သေဘာမက်ေစလုိပါဘူး။

ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္အခါက
၀ကၠလိဆုိတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။
ဘုရားရွင္ကုိ ၾကည့္ၿပီး အေတာ္သေဘာက်ေနတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရူပကာယ ရုပ္ခႏၶာကုိယ္ကလဲ
အေတာ္ၾကည့္လုိ႔ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ ေကာင္းမွာကုိး။
ဘုရားရွင္ ဘယ္သြားသြား ဒီဘုန္းႀကီးက
ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လုိက္ၿပီး ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။

တစ္ေန႔ ဘုရားရွင္က
ဟဲ့ ၀ကၠလိ၊ ငါ့ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကုိ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ၾကည့္ေနရတာလဲဟဲ့။
ငါ့ခႏၶာကုိယ္ကလဲ အပုတ္ေကာင္၊
နင့္ခႏၶာကုိယ္ကလဲ အပုတ္ေကာင္၊
အတူတူပဲဟဲ့။
သြား၊ တရားသာအားထုတ္၊
ဒီငါ့ခႏၶာကုိယ္ကုိ ၾကည့္ေနလုိ႔ကေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားလာမွာ မဟုတ္ဘူး။
တရားအားထုတ္လုိ႔
တရားကုိ သိမွ ငါဘုရား (ဘာဆုိတာ) သိမယ္ လုိ႔ေျပာပါတယ္။။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ၾကားဘူးတာေလး ေျပာရအုံးမယ္။
တိပိဋက မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္နဲ႔ တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္တုိ႔
ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ သြားျဖစ္တယ္။
နာမည္ႀကီးစာတတ္ဆရာေတာ္ႀကီးေတြဆုိေတာ့
ဘန္ေကာက္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ ျမဘုရားကုိလဲ လုိက္ပုိ႔ၾကတာေပါ့။
တိပိဋက မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းၿပီး သြားဖူးတယ္တဲ့။

တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္က သြားမဖူးဘူးတဲ့။
တိပိဋက ေယာဆရာေတာ္က
သူ႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ ဘုရားကုိ အၿမဲတမ္း သတိရေနေၾကာင္း၊
ဘုရားရွင္ အၿမဲရွိေနေၾကာင္း၊
သူဟာ ဘုရားနဲ႔အတူေနေနသူျဖစ္ေနေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာဘုရား ညာဘုရားေတြ မလုိေၾကာင္း၊
ဘုရားဟာ အတူတူဘဲျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ စသည္ေျပာျပၿပီး
လုိက္ပုိ႔တဲ့ကားေပၚမွာ ဒီလုိပဲ ထုိင္ေနခဲ့တယ္တဲ့။
ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ရုပ္တုကုိ
ကုိးကြယ္တာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာနဲပတ္သက္ၿပီး
သာဓကတစ္ခုပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီရုပ္တုကုိ အေလးေပးတာဟာ
ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ နုိင္ငံကုိ ေက်းဇူးျပဳခဲ့ဘူးတဲ့ သူေတြကုိ
ရုပ္တုထုလုပ္ၿပီး အေလးေပးတာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါဘဲ။

ဆုိပါစုိ႔။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရုပ္တု။
ျမန္မာျပည္ကုိ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ကုိယ့္အသက္ကုိ မငဲ့ကြက္ပဲ
ႀကဳိးပမ္းခဲ့တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ
ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားအားလုံး ေက်းဇူးတင္ထုိက္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔လဲ ျမန္မာျပည္ ၿမဳိ႔အသီးသီးရဲ႕ အထင္ကရေနရာေတြမွာ
 ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရုပ္တုကုိ ထားရွိၿပီး အေလးျပဳေနၾကတာပါ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရုပ္တုဟာလဲ ရုပ္တုပါဘဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီရုပ္တုကုိ ၾကည့္ၿပီး
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ျပန္လည္အမွတ္ရကာ
ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ အေလးျပဳေနၾကတာပါ။

ကုိယ့္ရဲ႕မိခင္ ဖခင္ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပုံေတြ ပုံတူေတြ ဧည့္ခန္းေတြထဲမွာ
ထားရွိခ်ိတ္ဆြဲထားတာလဲ အတူတူပါဘဲ။
ဓာတ္ပုံဟာ တကယ္ေတာ့ သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ လူကဖန္တီးထားတဲ့ စကၠဴပါဘဲ။

ဒါေပမဲ့ ဒီဓာတ္ပုံေတြကို ႀကည့္ၿပီး မိဘေတြရဲ႕
ကုိယ့္အေပၚ (သားသမီးေတြအေပၚမွာ)
ျပဳစုေစာင့္ေရွာင့္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းခဲ့တဲ့
ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ျပန္လည္အမွတ္ရလာေအာင္
အလြယ္တကူ ျပန္လည္ေက်းဇူးျပဳခ်င္စိတ္ရွိလာေအာင္
မိဘေတြရဲ႕ ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ ခ်ိတ္ဆြဲထားၾကတာပါ။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ရုပ္တု၊ ဆင္းတုေတြကုိ
အိမ္၊ ေက်ာင္းေတြမွာ ထားၿပီး အေလးေပးၾက၊ ကုိးကြယ္ၾကတာလဲ ဒီနည္းတူပါဘဲ။

ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔လုိ ႏုိင္ငံ့ေက်းဇူးရွင္ေတြက
ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးရေအာင္ (ေလာကီလြတ္လပ္ေရးရေအာင္)
ႀကဳိးပမ္းေပးၾကလုိ႔ ေလာကီေက်းဇူးရွင္ေတြေပါ့။

ဘုရားရွင္ကေတာ့ ေလာကီခ်မ္းသာ ဆင္းရဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္
ခ်မ္းသာစစ္ျဖစ္တဲ့ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ရရွိေအာင္
ညႊန္ျပေပးလုိ႔ တကယ့္ ဧရာမေက်းဇူးရွင္ႀကီးေပါ့။

ဒီအတြက္ အျခားအျခားဘာသာ၀င္ေတြလုိ
ေသာၾကာေန႔မွ၊ တနဂၤေႏြမွ သူတုိ႔ဘုရားကုိ အမွတ္ရ ရွိခုိးၾကသလုိမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ
မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲ အသဲထဲ ႏွစ္လုံးသားထဲမွ
မိမိတုိ႔ယုံၾကည္တဲ့ဘုရားရွင္ ထာ၀ရ အၿမဲတမ္း စကၠန္႔မလတ္
တည္ရွိေအာင္ ႀကဳိးစားရပါမယ္။

ဒုိ႔ဘာသာ (၅) မြဲျခင္း တရားခံ
ဗုဒၶဘာသာမွာ ကုိးကြယ္ရာ ရတနာသုံးပါးဆုိတာရွိတယ္။
၁။ ဗုဒၶ - ဘုရား ၂။ ဓမၼ - တရား ၃။ သံဃ - သံဃာ

နံပါတ္ (၁) ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကုိ ဘယ္လုိ ဘာေၾကာင့္ကုိးကြယ္
ဆည္းကပ္ရတယ္ဆုိတာ ရွင္းျပၿပီးၿပီ။

အခု နံပါတ္ (၂) ျဖစ္တဲ့ ဓမၼ တရားေတာ္ကုိ ဘယ္လုိ ဘာေၾကာင့္
ဆည္းကပ္ရတယ္ဆုိတာရွင္းျပအုံးမယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ - တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ပါ၏ လုိ႔
အၿမဲတမ္း ဆုိေနၾကတယ္။

တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္ဆုိေတာ့
ဘယ္လုိကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တာတုန္း။
တရားေတာ္ဂုဏ္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ သြာကၡာေတာ ဘဂ၀တာ ဓေမၼာ စတဲ့
တရားဂုဏ္ေတာ္ (၆) ပါးကုိ
ေန႔မအား ညမအား ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ေနရမွာလား။
ဒီလုိ မဟုတ္ပါဘူး။

တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တယ္ဆုိတာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့တရားေတာ္အတုိင္ လုိက္နာက်င့္သုံးတာကုိ ေျပာတာပါ။

နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ခံစားလုိတဲ့ ေတြ႔ႀကဳံလုိတဲ့သူအတြက္
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကုိ ခံစား ေတြ႔ႀကဳံႏုိင္တဲ့ အက်င့္ျဖစ္တဲ့
သတိပ႒ာန္တရားအားထုတ္ေနတာဟာ
တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတာပါဘဲ။

(မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ဆုိတဲ့ တရားေတြကုိ အသာထား)
ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနသူအဖုိ႔ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့
ႏုိင္ငံေရးလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြနဲ႔အညီ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနတယ္ဆုိရင္
သူလဲ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ေနတာပါဘဲ။

ဒီလုိနည္းနဲ႔ တရားေတာ္ကုိ ကုိးကြယ္ရင္
တရားက ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္မွာ အမွန္ပါဘဲ။

ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရား ဆုိတာ
အရွိတရား၊ ျဖစ္တတ္တဲ့ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ သဘာ၀ သေဘာတရားေတြျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလုိ တရားေတာ္နဲ႔အညီလုပ္ေနတဲ့
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရွိတဲ့ ႏုိင္ငံဟာ
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံ ဟုတ္ဟုတ္၊ မဟုတ္ဟုတ္၊
ဗုဒၶဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ ညီေနတယ္ဆုိရင္
အဆင္ေျပၾကတာပါဘဲ။ ခ်မ္းသာသုခရၾကတာပါဘဲ။

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံပါလုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနေပမဲ့
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တဲ့ေနရာမွာ
ဗုဒၶဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ မညီဘူးဆုိရင္
ဆင္းရဲမွာပါဘဲ။

သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တရားက
အသားမဲလုိ႔၊ ျဖဴလုိ႔ဆုိၿပီး ဘက္လုိက္ေလ့ မရွိပါဘူး။

ဒီေနရာမွာ နားလည္ရမွာက
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ေနတဲ့သေဘာတရား (ဓမၼ)ကုိ
နားလည္ၿပီး လုိက္နာက်င့္သုံးေနတယ္ဆုိရင္
လုိက္နာက်င့္သုံးသူအဖုိ႔ အဆင္ေျပေနမွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ကုိ သိဘုိ႔ထက္ သဘာ၀ဓမၼကုိ သိဘုိ႔လုိပါတယ္။
သဘာ၀ဓမၼ သေဘာတရားေတြကုိ မသိႏုိင္သူတုိ႔အဖုိ႔သာ
ဘုရားရွင္ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေပးရတာပါ။

ေနာက္တစ္နည္ေျပာၾကည့္ရေအာင္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ဖုိ႔မလုိ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပါလုိ႔ ေၾကျငာဘုိ႔မလုိပါဘူး။
သဘာ၀ သေဘာတရားေတြအတုိင္း
(၀ါ) ဘုရားရွင္ကလဲ သဘာ၀သေဘာတရားတရားေတြကို ေဟာၾကားထားတာျဖစ္လုိ႔
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့အတုိင္းက်င့္ႀကံလုိက္နာေနတယ္ဆုိရင္
ကုလားေရာ၊ ဗမာေရာ၊ တရုတ္ေရာ၊ အဂၤလိပ္ေရာ ခ်မ္းသာမွာပါ။

မက်င့္ႀကံ မလုိက္နာရင္ေတာ့
ကုလားေရာ၊ ဗမာေရာ၊ တရုတ္ေရာ၊ အဂၤလိပ္ေရာ မြဲၾကမွာေပါ့။

ဘုရားဆုိတာ ဘယ္သူဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ ဘုရားကုိေတာ့ မသိဘူး။
ဒါေပမဲ့ ေလာကသဘာ၀ သေဘာတရားေတြကုိ သိၿပီး
သိတဲ့အတုိင္း က်င့္ႀကံလုိက္နာေနတဲ့သူကုိ
သူ႔ကုိယ္သူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ အမည္မခံေပမဲ့
သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အလုိလုိျဖစ္ေနတာဘဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ အရွိတရား၊ သဘာ၀သေဘာတရားေတြကုိ
လုိက္နာက်င့္သုံးေနလုိ႔ဘဲ။

ဘုရားရွင္ကုိေတာ့ သိပါရဲ႕။
သဘာ၀သေဘာတရားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး
ျပဳမူေနတဲ့သူကုိေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ အမည္ခံေပမဲ့
သူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ပါဘူး။

ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ အရွိတရား၊ သဘာ၀သေဘာတရားေတြကုိ
ဆန္႔က်င္ေနလုိ႔ဘဲ။

ဒီထက္ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္
လူတစ္ေယာက္က ငါးပါးသီလဆုိတာကုိ မသိဘူး။
ဘယ္သူေဟာခဲ့တယ္ဆုိတာလဲ မသိဘူး။

ဒါေပမဲ့ သူ႔ပင္ကုိယ္အသိစိတ္က
ဒီငါးမ်ဳိးက်ဴးလြန္လုိ႔ မေကာင္းဘူး။ ဒီငါးမ်ဳိးေစာင့္ထိန္းမွလုိ႔ သိၿပီး
ေစာင့္ထိန္းတယ္ဆုိရင္ သူဟာ အလုိလုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္သြားတာပါဘဲ။

အဲ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ငါးပါးသီလကုိသိတယ္၊
ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တယ္ဆုိတာလဲ သိတယ္။
လူေရွ႕သူေရွ႕ဆုိရင္ ငါးပါးသီလပါဠိဆုိလုိက္တာပါဘဲ။ ေဆာက္တည္လုိက္တာပါဘဲ။
ဒါေပမဲ့ မေစာင့္ထိန္းဘူး။ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္ေနတယ္ဆုိရင္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါ့မလား။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္တဲ့တုိင္းၿပီေတြ ဘာလုိ႔ ခ်မ္းသာေနၿပီး
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြ ဘာလုိ႔မြဲေနၾကတာလဲ။
အေျဖက ဒါပါဘဲ။

ခရစ္ယာန္ႏုိင္ငံသာျဖစ္ေနတာ။
ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရးေတြမွာ သူတုိ႔တေတြက်င့္သုံးေနတာက
၇၅% ေလာက္က ဘုရားရွင္ေဟာထားတဲ့ တရားေတာ္ေတြနဲ႔ ညီေနတာ။

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံသာျဖစ္ေနတာ
ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရးေတြမွာ သူတုိ႔တေတြက်င့္သုံးေနတာက
ဗုဒၶဘာသာက်င့္၀တ္တစ္စက္မွ မေတြ႔ရဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ မြဲေနတာပါ။


Wednesday, July 20, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၂၊ ၃)


ဒုိ႔ဘာသာ (၂) ကုိးကြယ္တတ္ဖုိ႔
ကမၻာေပၚမွာရွိေနတဲ့ဘာသာႀကီးေလးမ်ဳိးကုိ အၾကမ္းအားျဖင့္
(၁) ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွီခုိအားကုိးရေသာဘာသာနဲ႔
(၂) သူမ်ားကုိ မွီခုိအားကုိးရေသာဘာသာလုိ႔
ႏွစ္မ်ဳိးခြဲႏုိင္တယ္။
ဒီႏွစ္မ်ဳိးထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာက နံပါတ္ (၁) အမ်ဳိးအစားပါ။

မိမိသည္သာလွ်င္ မိမိ၏ ကုိးကြယ္ရာျဖစ္၏၊
မိမိမွတပါး အဘယ္သူသည္ (မိမိ၏) ကုိးကြယ္ရာ ျဖစ္ႏုိင္ပါအံ့နည္း၊
(အတၱာ ဟိ အတၱေနာ နာေထာ၊ ေကာဟိ နာေထာ ပေရာ သိယာ)
{One is one’s own refuge, who else could be the refuge?}
လုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ အားကုိးဘုိ႔အတြက္ ဘုရားရွင္က တိတိပပ ျပတ္ျပတ္သားသား
ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္ ဆည္းကပ္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ကုိယ္ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့
ဘုရားရွင္အေၾကာင္းေလး နည္းနည္းေတာ့ သိထားသင့္တယ္။

မ်ဳိးႏြယ္အမည္ ေဂါတမ၊ ကုိယ္ပုိင္အမည္ သိဒၶတၳေခၚတြင္တဲ့
ဘုရားရွင္ကုိ ဘီစီ ၆ ရာစုႏွစ္အတြင္း
အိႏၵိယေျမာက္ပုိင္း၊ သက်မင္းတုိ႔၏ တုိင္းႏုိင္ငံ (ယခုနီေပါျပည္) မွာ
ခမည္းေတာ္ ဘုရင္သုေဒၶါဒန၊ မယ္ေတာ္ မာယာတုိ႔က ေမြးဖြားခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီအခါ ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း
သိဒၶတၳမင္းသားသည္ အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ၁၆ ႏွစ္သားအရြယ္မွာ
ယေသာ္ဓယာ ဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ခဲ့တယ္။

ရွင္ဘုရင့္သားဆုိေတာ့ သူ႔ ငယ္ဘ၀ကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာဘဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဘ၀၏သေဘာအစစ္အမွန္ျဖစ္တဲ့
လူေလာကရဲ႕ ဒုကၡဆင္းရဲေတြကုိ ေတြ႔ျမင္သိရွိသြားၿပီး
အဲ့ဒီ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ေရးနည္းလမ္းကုိ
ရွာေဖြဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။

တစ္ဦးတည္းေသာသား ရာဟုလာကုိ ေမြးဖြားၿပီး မၾကာမီ
အသက္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္
သိဒၶတၳသည္ ထီးနန္းကုိ စြန္႔ပစ္ခဲ့ကာ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့တယ္။

ေတာထြက္လာတဲ့ (သိဒၶတၳ) ေဂါတမဟာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဂဂၤါျမစ္၀ွမ္းတေၾကာ လွည့္လည္ၿပီး
နာမည္ႀကီး ဘာသာေရးတရားေဟာဆရာမ်ားနဲ႔ေတြ႔ဆုံကာ
သူတုိ႔ရဲ႕ နည္းနာနိႆယမ်ားကုိ ေလ့လာခဲ့ပါေသးတယ္။
ကုိယ္တုိင္လဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ၿခဳိးၿခဳိးၿခဳံၿခံ ေျခာက္ႏွစ္တုိင္တုိင္ က်င့္ခဲ့ပါတယ္။

ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္တဲ့ သမရုိးက်လမ္းစဥ္က အဆင္မေျပလုိ႔
ကုိယ္ပုိင္နည္းလမ္း တစ္မ်ဳိး ေျပာင္းက်င့္ၾကည့္ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ညေနခ်မ္းတခ်ိန္၀ယ္ ေနရဥၨရာျမစ္ကမ္းပါး ဗုဒၶဂယာ
(ယခုဘီဟာနယ္ - ဂယာၿမိဳ႔အနီး) သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ တရားထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။
သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္မွာ ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္
သဗၺညဳတဥာဏ္ရၿပီး ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ပါတယ္။ ဘုရားျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္
ဗာရာဏသီအနီး ဣသိပတန (ယခု ဆာရ္နသ္) ရွိ
ဥယ်ာဥ္တစ္ခုမွာ တရားအတူက်င့္ဖက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦိကုိ တရားဦး ေဟာပါတယ္။

သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္မွာ ဘုရားျဖစ္ၿပီး (၄၅) ႏွစ္ၾကာ တရားေဟာကာ
သက္ေတာ္ (၈၀) မွာ
ကုသိနာ႐ုံျပည္၊ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္မွာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူတယ္။
ဒါဘုရားရွင္ရဲ႕ ဘ၀ အက်ဥ္းေလးပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဒီ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတာ္ကုိ
ဒုိ႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ဘယ္လုိ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ယုံၾကည္ၾကတာလဲ။
ဘယ္လုိ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ကုိးကြယ္ၾကတာလဲ။
ဘယ္လုိစိတ္ကူးေတြနဲ႔ ရွိခုိးၾကာတာလဲ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ေတြ႔ဘူးတဲ့ တရုတ္ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ သတိရမိတယ္။
စာေရးသူ အခုေနေနတဲ့ ေက်ာင္းကုိ တ႐ုတ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္
သူအလုပ္မသြားခင္ မနက္တုိင္း လာေလ့ရွိတယ္။
ဘုရားကုိ ဆီမီးပူေဇာ္တယ္၊ အေမႊးတုိင္ ထြန္းတယ္၊ ဘုရားရွိခုိးတယ္။
ဒါသူေန႔စဥ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္။

တစ္ေန႔ စာေရးသူထံလာ သူလာတယ္။ ေလွ်ာက္တယ္။
သူတဲ့၊
ေန႔စဥ္ ဘုရားကုိ ဆီမီးပူေဇာ္ပါတယ္တဲ့၊
အေမႊးတုိင္ ထြန္းပါတယ္တဲ့၊ ဘုရားရွိခုိးပါတယ္တဲ့။

သူ႔ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအလုပ္က အေလးအပင္ေတြ မ-ရတာတဲ့၊
ၿပီးခဲ့တဲ့လက အခန္႔မသင့္ျဖစ္ၿပီး ခါးနာေနတာတဲ့။
ဒါေပမဲ့ ဘုရားထံမွာ သူေန႔စဥ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါဘူးတဲ့။

သူက ေန႔စဥ္ပူေဇာ္ပသေနေပမဲ့ သူက ဘုရားကုိ ဂရုစုိက္ေပမဲ့
သူ႔ကုိ ဘုရားက ဂရုမစုိက္ဘူးတဲ့။

စာေရးသူက
‘ဟ၊ ဘုရားက ဒကာ့ကုိ ဂရုမစုိက္ရေအာင္ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနလုိ႔တုန္း၊ ရွင္းစမ္းပါအုံးဒကာရဲ႕’
ဆုိေတာ့
တပည့္ေတာ္ခါးနာေနတာ အခုထိမေပ်ာက္ေသးဘူး တဲ့။

ေအာ္၊ ဒကာ့ႏွယ္၊
ဒကာခါးနာေနတာကုိ ဘုရားက ပလႅင္ေပၚက ဆင္းလာၿပီး ႏွိပ္ေပးရအုံးမွာလားဟဲ့
လုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းရွင္းျပကာ
ကထိန္ပေဒသာပင္ကရထားတဲ့ ရွမ္းဆရာႀကီးဦးစုိင္း လိမ္းေဆး လူးခုိင္းလုိက္တာ
ခါးနာ တေျဖးေျဖးသက္သာၿပီး ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဒီတရုတ္ဒကာႀကီးလုိ ခါးနာေပ်ာက္ခ်င္လုိ႔
ဘုရားရွင္ကုိ ရွိခုိးကုိးကြယ္ၾကတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားႀကီးေနမွာ။

ဒုိ႔ဘာသာ (၃) ေရာ့အင့္လုိ႔မရ

အသက္ (၃၅) ႏွစ္အရြယ္မွာ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္
ဘုရားရွင္ (၄၅) ႏွစ္ၾကာ တရားေတာ္မ်ား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ငါးပါးသီလ၊ ရွစ္ပါးသီလ၊ သစၥာေလးပါး၊ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္၊
သတိပ႒ာန္ စသျဖင့္ အေၾကာင္းအရာ မ်ဳိးစုံဘဲ။
ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘုရားေဟာတရားေတာ္ေတြဟာ
ပိဋကတ္သုံးပုံအျဖစ္ထင္ရွားလာတယ္။

ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တဲ့တရားေတာ္ေတြဟာ ဘာမွ တီထြင္ၾကဆၿပီး
ေဟာခဲ့တာမပါဘူး။ အရွိတရားေတြကုိ ေဟာတာ။
ဘုရားရွင္က အရွိတရားကုိ ျပန္လည္ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိျပတာ။

ဆုိၾကပါဆုိစုိ႔။
ဘုရားရွင္က ပါဏာတိပါတ၊ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါလုိ႔ ေျပာတယ္။
သူ႔တပါးအသက္သတ္တတ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ဟာ အသက္တုိတတ္တယ္၊
အနာေရာဂါထူေျပာတတ္တယ္။
သူ႔တပါးအသက္သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္သာ
အသက္ရွည္တတ္ၿပီး အနာေရာဂါကင္းရွင္းတတ္တယ္ လုိ႔ ဘုရားရွင္ေျပာပါတယ္။

ဒီမွာနားလည္ရမွာက
သူတပါးအသက္သတ္တတ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ဟာ ဘုရားရွင္ေဟာလုိ႔ အသက္တုိတတ္ၿပီး
အနာေရာဂါထူေျပာတာမဟုတ္ဘူး။
ဘုရားရွင္ ေဟာေဟာ မေဟာေဟာ၊ သူတပါးအသက္သတ္တဲ့သူ
ဒီအက်ဳိးတရားေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရမွာပဲ။

ကုန္ကုန္ေျပာရရင္
ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊ မပြင့္ထြန္းခဲ့သည္ျဖစ္ေစ၊
သူတပါးအသက္သတ္ရင္ သတ္ျခင္းေၾကာင့္ သဘာ၀တရားျဖစ္တဲ့
အသက္တုိျခင္း အနာေရာဂါထူေျပာျခင္း အက်ဳိးကေတာ့ ေပးေနမွာ။
ဒါက သဘာ၀ သေဘာတရားေတြ၊ ဘုရားရွင္နဲ႔ မဆုိင္ဘူး။

ဒီပါဏာတိပါတလုိ႔ေခၚတဲ့ သူတပါးအသက္သတ္လုိ႔ ရလာမဲ့အက်ဳိးတရားေတြကလဲ
ဗုဒၶဘာသာအတြက္တင္ မဟုတ္ဘူး။
ျမန္မာလူမ်ဳိးအတြက္တင္ မဟုတ္ဘူး။
ပါဏာတိပါတ (သူတပါးအသက္သတ္ျခင္း) ကုိ
ကုလားကဘဲ က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္
တရုတ္ကဘဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ အဂၤလိပ္ကဘဲ က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္။
က်ဴးလြန္တဲ့သူ အက်ဳိးအျပစ္ရေနမွာဘဲ။

ဒီလုိဘဲ။
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ကဘဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊
ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ကဘဲ က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္၊
အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ကဘဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္
က်ဴးလြန္သူ အက်ဳိးအျပစ္ရေနမွာ။

ဒါ့ေၾကာင့္
ပါဏာတိပါတ (သူတပါးအသက္သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း သီလ) အပါအ၀င္
ငါးပါးသီလဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔တင္ ဆုိင္တာ မဟုတ္ဘူး။
ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔တင္ ဆုိင္တာမဟုတ္ဘူး။
လူသားအားလုံးနဲ႔ဆုိင္တာ။
ေလာကထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အရွိတရား၊ သဘာ၀နိယာမတရားႀကီးျဖစ္ေနတာကုိး။

ဒါေပမဲ့ ဒီအရွိတရား၊ သဘာ၀နိယာမ တရားႀကီးကုိ
ဘုရားရွင္က မေျပာျပရင္ ဒုိ႔တေတြ သိမွာ မဟုတ္ဘူး။ သိခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။
သူတပါးအသက္ကုိ သတ္ရင္ ဒီလုိျဖစ္တတ္တယ္လုိ႔
အရွိသေဘာတရားကုိ ဘုရားရွင္ကသာ မေျပာျပခဲ့ရင္
ဒုိ႔တေတြ သူတပါးအသက္ သတ္ဖုိ႔ ၀န္ေလးမွာ မဟုတ္ဘူး။

အခုေတာ့
သူ႔သက္သတ္ျဖတ္၊ သက္တုိတတ္၊ မသတ္အသက္ရွည္ လုိ႔
ဘုရားရွင္ေျပာျပခဲ့လုိ႔ ဒုိ႔တေတြ နားလည္ၿပီး က်င့္သုံးခြင့္ လုိက္နာခြင့္ရတာ။

အျခားတရားေတာ္ေတြျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးတုိ႔၊ မဂၢင္ရွစ္ပါးတုိ႔ကုိလဲ
ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေျပာၾကားခဲ့လုိ႔ သိရတာ။

ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ ေကာင္းတာ မေကာင္းတာေတြကုိ
ဘုရားရွင္ ခြဲျခားျပခဲ့ေတာ့ သိလာရၿပီး ေဆာင္တတ္ ေရွာင္တတ္လာတာ။

ဒီေတာ့ ဒီလုိ ေဆာင္တတ္ ေရွာင္တတ္က်င့္ႀကံတတ္ေအာင္
ေျပာျပေဟာျပညႊန္ျပခဲ့တဲ့ ဘုရားရွင္ကုိ ဒုိ႔တေတြ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက
ဆရာတစ္ဆူအျဖစ္မွတ္ယူၿပီး ေက်းဇူးတင္လြန္းလုိ႔
ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ အေလးေပးရတာ။
ကုိးကြယ္ရတာ၊ ဆည္းကပ္ရတာ၊ ပူေဇာ္ရတာ။

ဘုရားရွင္ကုိ ဆြမ္း၊ ပန္း၊ ေရခ်မ္းစသည္ကပ္လွဴတာကလဲ
ဘုရားရွင္က တစုံတခု ေပးႏုိင္လုိ႔
ဘုရားရွင္ထံမွ တစုံတခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ကပ္လွဴရတာမဟုတ္ဘူး။

ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က
ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံ (ကြယ္လြန္) သြားၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္
ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္က လာၿပီး
‘ေရာ့၊ အင့္’ လုိ႔
ဘာမွ ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အထက္က ေျပာခဲ့သလုိ ဘုရားရွင္ကုိ
ေလာကီအေရး၊ သံသရာအေရး ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြကုိ
လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ဆရာအျဖစ္မွတ္ယူၿပီး ေက်းဇူးတင္လြန္းလုိ႔
ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ၾကတာပါ။
ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရမွာပါ။

Tuesday, July 19, 2011

ဒုိ႔ဘာသာ (၁) ဗုဒၶဘာသာ


ကမၻာေပၚမွာ ကုိးကြယ္ရာဘာသာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာရွိေပမဲ့
ႀကီးက်ယ္တဲ့ဘာသာႀကီး လူသိမ်ားတဲ့ဘာသာႀကီးအေနအားျဖင့္
ေလးမ်ဳိးသာရွိေၾကာင္း တညီတညြတ္တည္း လက္ခံထားၾကပါတယ္။

ဒီဘာသာႀကီးေလးမ်ဳိးမွာလဲ
ဘာသာကိုတည္ေထာင္သူနဲ႔ ဘာသာေရးအဆုံးအမ (တရား) ကုိ
(၁) စူးစမ္းေ၀ဘန္သုံးသပ္ၿပီးမွ လက္ခံယုံၾကည္ရေသာဘာသာနဲ႔
(၂) စူးစမ္းေ၀ဘန္ပုိင္ခြင့္မရွိဘဲ လက္ခံယုံၾကည္ရေသာဘာသာလုိ႔
ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာက နံပါတ္ (၁) အမ်ဳိးအစားပါ။

ဒီဘာသာႀကီးေတြကုိ ေနာက္တစ္မ်ဳိးေျပာၾကည့္ရေအာင္။

ဒီဘာသာႀကီးေလးမ်ဳိးမွာ
(၁) ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွီခုိအားကုိးရေသာဘာသာနဲ႔
(၂) သူမ်ားကုိ မွီခုိအားကုိးရေသာဘာသာလုိ႔
ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာက နံပါတ္ (၁) အမ်ဳိးအစားပါ။

ဗုဒၶဘာသာမွာ
ဗုဒၶဘာသာကုိ တည္ေထာင္တဲ့ ဘုရားရွင္ကုိေရာ၊
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကိုေရာ
စူးစမ္းေလ့လာခြင့္ (Right to study, Right to survey)နဲ႔
သံသယရွိခြင့္ (Right to Doubt) အျပည့္ရွိပါတယ္။

ဗုဒၶစာေပတရားေတာ္ရဲ႕ထူးျခားခ်က္ေတြထဲမွာ
ဧဟိပႆိက (လာၾကည့္ပါ) ဆုိတဲ့စကားလုံးပါပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာအေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လာၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္၊
ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ဖိတ္ေခၚတဲ့သေဘာပါ။

လာပါ၊ ယုံၾကည္လက္ခံပါ လုိ႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပက မဆုိပါဘူး။
ဘာမသိ ညာမသိတဲ့ အကန္းယုံ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိးကုိ ဗုဒၶဘာသာက လက္မခံပါဘူး။
အေၾကာင္းအက်ဳိးမရွိတဲ့ အရမ္းယုံ ယုံၾကည္မႈမ်ဳိးကုိ ဗုဒၶဘာသာက လက္မခံပါဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဆုိသူေတြေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြပါ
ဗုဒၶဘာသာကုိ စူးစမ္းပါ၊ ေလ့လာပါ၊ က်င့္ပါ၊ ႀကံပါ၊
သေဘာက်မွ လက္ခံပါ။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ညႊန္းေနက်သုတ္တစ္သုတ္ျဖစ္တဲ့
ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေကသမုတၱသုတ္ကုိ ဖတ္ခုိင္းပါရေစ။

ေကသမုတၱိသုတ္ဆုိတာက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကုိ
အေရာင္ေတာက္ေစတဲ့ သုတ္တစ္သုတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာသာေရးဆုိင္ရာ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ထူးထူး႐ွား႐ွား ၿပဳိင္ဘက္ကင္းသည့္
ျမတ္စြာဘုရား၏ ၾသ၀ါဒစကား ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အျခားအျခားေသာ ဘာသာတုိ႔ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ေလ့လာရာတြင္
ဒီေကသမုတၱိသုတ္ေၾကာင့္
ဗုဒၶဘာသာအတြက္
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ ေခါင္းေမာ့ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ေကသမုတၱိသုတ္လာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕
ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မႈအေပၚ
သေဘာထားအျမင္မ်ားဟာ
ဘာသာေရးသုေတသီတုိ႔ လက္ဖ်ားခါရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

Freedom of Religion လုိ႔ ခုေခတ္ေအာ္ေအာ္ေန႔တဲ့
ဘာသာေရးယုံၾကည္ခ်က္ လြတ္လပ္မႈကုိ
လြန္ခဲ့ေသာ ဟုိး ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက
ျမတ္စြာဘုရားက အျပည့္အ၀ ေပးထားခဲ့ၿပီးၿပီ။

ပိဋက စာလုံးနဲ႔စပ္တဲ့ မာ ပိဋကသမၸဒါေနန
(ဘာသာေရးက်မ္းႀကီးမ်ားကုိ ကုိးကားေျပာ၍လည္း မွန္လွၿပီ မထင္ေလႏွင့္။)
လုိ႔ ပါတဲ့ ေကသမုတၱိသုတ္ကုိ
ျမန္မာလုိေရာ အဂၤလိပ္လုိပါ အက်ဥ္းေဖာ္ျပေပးလုိက္သည္။

ေကသမုတၱိသုတ္
အခါတစ္ပါး၌ ေကာသလျပည္ ေကသပုတၱိၿမဳိ႕ငယ္ တစ္ခုသုိ႔ ေရာက္႐ွိလာခဲ့သည္။
ဤၿမဳိ႔ေနလူအေပါင္းကုိ ကာလာမအမ်ဳိးအႏြယ္မ်ားဟု ေခၚတြင္ၾကေလသည္။
၄င္းတုိ႔ၿမိဳ႔သုိ႔ ဗုဒၶေရာက္႐ွိလာေၾကာင္း ၾကားေသာအခါ
ကာလာမအမ်ဳိးသားတုိ႔သည္
ဗုဒၶထံသုိ႔ ဆည္းကပ္၍ ဤသုိ႔ေလွ်ာက္ထားၾကကုန္၏။

အ႐ွင္ဘုရား၊ ေကသမုတၱိသုိ႔ ရဟန္းပုဏၰားအခ်ဳိ႔တုိ႔ ေရာက္႐ွိလာၾကပါသည္။
သူတုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ အယူ၀ါဒမ်ားကိုသာ ႐ွင္းလင္းျပၾက၍ ထင္႐ွားေစကုန္ၾကပါသည္။
သူတပါး၏ အယူ၀ါဒမ်ားကုိ မထီေလးစား ျပဳၾကပါသည္။
႐ႈတ္ခ်ၾကပါသည္။ ပစ္ပယ္ၾကပါသည္။

ထုိ႔ေနာက္ အျခားက ရေသ့ပုဏၰားတုိ႔ ေရာက္လာၾကျပန္ပါသည္။
သူတုိ႔ကလည္း သူတုိ႔၏အယူ၀ါဒမ်ားကုိသာ ႐ွင္းလင္းျပၾက၍ ထင္႐ွားေစကုန္ၾကပါသည္။
အျခားသူမ်ား၏ အယူ၀ါဒမ်ားကုိ မထီေလးစားျပဳၾကပါသည္။
႐ႈတ္ခ်ၾကပါသည္။ ပစ္ပယ္ၾကပါသည္။

ဘုရားတပည့္ေတာ္တုိ႔မွာ ၾကည္ညိဳေလးျမတ္ဖြယ္ေသာ ဤရေသ့ပုဏၰားမ်ားတြင္
မည္သူက အမွန္စကားေျပာ၍
မည္သူက မမွန္တရားေဟာသြားၾကသည္ကုိ
မေ၀ခြဲႏုိင္ေအာင္ အစဥ္စိတ္႐ႈတ္ေပြကာ
သံသယျဖင့္ ေတြေ၀လ်က္ ႐ွိၾကရပါသည္ဘုရား။

ဟုတ္ေပသည္ ကာလာမအမ်ဳိးသားတုိ႔၊
ယုံမွားဖြယ္ရာကိစၥတြင္ သံသယျဖစ္ေပၚလာေသာေၾကာင့္
သင္တုိ႔သည္ ယုံမွားသံသယ႐ွိသင့္ၾကေပသည္။
စိတ္႐ႈတ္ေပြျခင္း ျဖစ္သင့္ၾကေပသသည္။
ယခု ႐ႈၾကေပေလာ့ ကာလာမအမ်ဳိးသားတုိ႔။
သတင္းစကားကုိ ၾကား႐ုံမွ်ျဖင့္ နားမေယာင္ႏွင့္။
အစဥ္အလာျဖစ္ေပသည္ဟူ၍လည္း လက္မခံႏွင့္။
လူေျပာ သူေျပာ တစ္ဆင့္စကားကုိလည္း မယုံေလႏွင့္။
ဘာသာေရးက်မ္းႀကီးမ်ားကုိ ကုိးကားေျပာ၍လည္း မွန္လွၿပီ မထင္ေလႏွင့္။
တကၠနည္းႏွင့္ ဆင္ျခင္ႀကံဆ ယူ႐ုံမွ်ကုိလည္း နားမေယာင္ေလႏွင့္။
ပုံပန္းအျမင္ သဏၭာန္ၾကည့္၍လည္း မဆုံးျဖတ္ႏွင့္။
ေရာ္ရမ္းမွန္းဆ ယူရေသာသေဘာ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိလည္း အမွန္ဟု မမွတ္ယူႏွင့္။
ျဖစ္ႏုိင္ေကာင္း၏ဟု ထင္ျမင္ရ႐ုံျဖင့္လည္း မယုံၾကည္ပါေလႏွင့္။
အသင္တုိ႔ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရာ ဆရာသမားျဖစ္ေပသည္ဟူေသာ သေဘာေၾကာင့္လည္း
မွန္လွၿပီဟု တထစ္ခ် မမွတ္ၾကကုန္ရာ။

အုိ ကာလာမႏြယ္ဖြား အမ်ဳိးသားတုိ႔။
အခ်ဳိ႔ေသာအေၾကာင္းတရားသည္
အကုသုိလ္ျဖစ္သည္၊
မမွန္ကန္၊
မေကာင္းက်ဳိးကုိ ျဖစ္ေစသည္ဟု
သင္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် သိ႐ွိ၏။
ထုိအေၾကာင္းတရားမ်ားကုိ စြန္႔ပယ္ၾကကုန္ေလာ့။

အခ်ဳိ႔အေၾကာင္းတရားမ်ားမွာမူ
ကုသိုလ္ျဖစ္သည္၊
မွန္ကန္သည္၊
ေကာင္းက်ဳိးကုိ ျဖစ္ေစသည္ဟု
အသင္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ ကုိယ္က်သိ၏။
ထုိအေၾကာင္းတရားမ်ားကုိ ႏွစ္သက္စြာလက္ခံ၍
လုိက္နာ က်င့္ႀကံၾကေပေတာ့။

Kesamutti Sutta
Do not believe what you hear just
because you have heard it for a long time.

Do not follow tradition blindly merely
because it has been practiced in that way for many generations.

Do not be quick to listen to rumours.

Do not confirm anything just
Because it agrees with your scriptures.

Do not foolishly make assumptions.

Do not abruptly draw conclusions
by what you see and hear.

Do not be fooled by outward appearances.

Do not hold on tightly to any view or idea just
because you are comfortable with it.

Do not accept as fact anything that
you yourself find to be logical.

Do not be convinced of anything out of respect and deference
to your spiritual teachers.

You should go beyond opinion and belief.
You can rightly reject anything which when accepted, practiced and perfected leads to more aversion, more craving and more delusion. They are not beneficial and are to be avoided.

Conversely, you can rightly accept anything which when accepted and practiced leads to unconditional love, contentment and wisdom. These things allow you time and space to develop a happy and peaceful mind.

This should be your criteria on what is and what is not the truth; on what should be and what should not be the spiritual practice.

ရည္ညႊန္း။
အံ ၁၊ ၁၈၉
ဦးဟုတ္စိန္ ပါဠိ ျမန္မာအဘိဓာန္
ဦးကုိေလး၊ ျမတ္ဗုဒၶေဒသနာ

Monday, July 18, 2011

၀ါဆုိအပုိင္းအစမ်ား (၃)


တကယ္ေတာ့ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာဆုိတာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့တရားေတာ္ (၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာ) ေတြကုိ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့အတုိင္း
လုိက္နာက်င့္သုံးတဲ့ဘာသာကုိ ေျပာတာပါ။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့တရားေတာ္ေတြကုိ
ပယ္ႏႈတ္ျခင္းလည္း မျပဳပါဘူး။ ျဖည့္စြက္ျခင္းလည္း မျပဳပါဘူး။
ပိဋကတ္သုံးပုံ အရွိကုိ အရွိအတုိင္း လက္ခံက်င့္သုံးထားတာပါ။

ဆုိေတာ့ကား ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ခ်မွတ္ထားတဲ့
၀ိနည္းဥပေဒေတြကုိလည္း အရွိကုိ အရွိအတုိင္းလက္ခံက်င့္သုံးရမွာပါ။

အေၾကာင္းကေတာ့
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ၀ိနည္းဥပေဒေတြဟာ
ဒီကာလနဲ႔ မေလွ်ာ္ညီဘူး၊ ဒီေဒသနဲ႔မေလွ်ာ္ညီဘူးဆုိတာ မရွိလုိ႔ပါ။
အေပၚယံအျမင္အားျဖင့္ ဒီ၀ိနည္းဥပေဒဟာ
ဒီေခတ္ဒီအခါနဲ႔ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏုိင္ပါတယ္။
ဒီအရပ္ေဒသနဲ႔ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏုိင္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ နက္ရႈိင္းတဲ့ဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ဒီ၀ိနည္းဥပေဒေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ
ေလးနက္တဲ့အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနမွာပါ။

ဘုရားရွင္က ဒီလုိမ်ဳိး၀ိနည္းဥပေဒေတြခ်မွတ္ထားတာကလဲ
သူ႔အတြက္ခ်မွတ္ထားတာမဟုတ္ပဲ
သူ႔သာသနာ သူ႔သံဃာအတြက္ခ်မွတ္ထားတယ္ဆုိတာ အတိအလင္းေၾကျငာထားပါတယ္။
ဘုရားရွင္ ၀ိနည္းဥပေဒေတြ ခ်မွတ္ျပဌာန္းထားရျခင္းအေၾကာင္း (၁၀) ခ်က္ရွိပါတယ္။
(၁) ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ေကာင္းဘုိ႔
(၂) ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ခ်မ္းသာဘုိ႔
(၃) အက်င့္သီလေဖာက္ဖ်က္သူတုိ႔ကုိ ႏွိမ္နင္းဘုိ႔
(၄) အက်င့္သီလေစာင့္ထိန္းေသာရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ခ်မ္းသာစြာ ေနႏုိင္ဘုိ႔
(၅) ဆင္းရဲဒုကၡမေရာက္ဘုိ႔
(၆) ဆင္းရဲဒုကၡပယ္ရွားဘုိ႔
(၇) မၾကည္ညဳိေသးသူတုိ႔ ၾကည္ညိဳဘုိ႔
(၈) ၾကည္ညိဳၿပီးသူတုိ႔ ပုိၿပီး ၾကည္ညိဳဘုိ႔
(၉) စည္းမ်ဥ္းဥပေဒကုိ ျမွင့္တင္ဘုိ႔ ဆုိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔
ဘုရားရွင္က ၀ိနည္းဥပေဒေတြကုိ ခ်မွ ျပဌာန္းခဲ့တာပါ။

ၿခဳံၿပီးၾကည့္လုိက္ရင္
(ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ညွင္းဆဲ့ဘုိ႔မဟုတ္ပဲ၊
စည္းကမ္းေတြနဲ႔ တင္းၾကပ္ထားဘုိ႔ မဟုတ္ဘဲ)
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ခ်မ္းသာအက်ဳိးသက္သက္ေမွ်ာ္ကုိးၿပီး
၀ိနည္းဥပေဒေတြကို ဘုရားရွင္က သတ္မွတ္ျပဌာန္းေပးထားတာပါ။

ဒီေနရာမွာ ၀ါဆုိျခင္းအဓိပၸါယ္ဇာတ္လမ္းေလးကုိ ရုိးရုိးေလးဖတ္ၾကည့္ၿပီး
ခုေခတ္မလုိေတာ့ပါဘူးကြာ၊ ဒုိ႔အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာ ၀ါဆုိဘုိ႔မလုိေတာ့ပါဘူးကြာ လုိ႔
၀ါဆုိျခင္းတည္းဟူေသာ၀ိနည္းစည္းကမ္းကို မလုိက္နာလုိ႔ မရပါဘူး။

၀ါဆုိဦးမွာ ဘုရားရွင္ထံက ကမၼ႒ာန္းတရားေတာင္းၿပီး
၀ါကၽြတ္ေတာ့ ဘုရားရွင္ထံျပန္လာကာ
မိမိရဲ႕အခက္အခဲ သုိ႔မဟုတ္ မိမိရရွိလာေသာတရားထူးကုိ
ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားတဲ့အေလ့အက်င့္
ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္အခါက ထြန္းကားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေခတ္မွာလည္း ဒီ၀ါဆုိျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀ါဆုိလမွ စတင္ကာ
စာေပပုိ႔ခ်ျခင္း၊ တရားအားထုတ္ျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ၀ါဆုိျခင္းတည္းဟူေသာ
 ျပယုဂ္သေကၤတေတြရဲ႕ အက်ဳိးရလာဒ္ေတြ မဟုတ္ပါလား။

ဒါ့ေၾကာင့္
(၁)
ခုေခတ္ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ရဟန္းေတာ္မ်ားလုိ
ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္စရာမလုိေတာ့ဘူး၊ လမ္းမေလွ်ာက္ရေတာ့ဘူး။
ဆုိလုိတာက လယ္ခင္း ယာခင္းေတြကုိ ျဖတ္သန္းသြားလာစရာမလုိေတာ့ဘူး။
ဆုိေတာ့ ခုေခတ္ရဟန္းေတာ္မ်ား မုိးရာသီမွာ ခရီးသြားလာေနရင္
ေတာင္သူလယ္သမားေတြအတြက္ ထိခုိက္နစ္နာစရာ မရွိေတာ့ဘူး။
ေတာင္သူလယ္သမားေတြနဲ႔ ျပႆနာမျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား မုိးရာသီ၀ါဆုိလမွာ ၀ါမဆုိပဲ ခရီးသြားလာေနရင္
အဆင္ေျပႏုိင္သလား။

(၂)
ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ကမၻာတ၀ွမ္းႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ ရွိေနပါၿပီ။
ျမန္မာျပည္ အိႏၵိယျပည္တုိ႔မွာ အခုအခ်ိန္အခါ မုိးရာသီလုိ႔ဆုိႏုိင္ေပမဲ့
အခုေလာေလာဆယ္မုိးရာသီ မဟုတ္တဲ့ ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းႏုိင္ငံေတြမွာ
ေရာက္ေနတဲ့ သီတင္းသုံေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြေရာ ၀ါဆုိဘုိ႔လုိသလား
ဆုိတဲ့ေမးခြန္းေတြကုိ ေျဖရရင္ျဖင့္

၀ိနည္းေတာ္ဥပေဒအတုိင္း ရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ါဆုိ ၀ါကပ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္
ခရီးမသြားမူ၍
မိမိတုိ႔သီတင္သုံးရာေက်ာင္းတုိက္မွာ
၀ါဆုိ၀ါကပ္ၿပီး ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္လုပ္ငန္းမ်ားကုိ
ႀကိဳးစားျပဳလုပ္သင့္ပါေၾကာင္း။

Saturday, July 16, 2011

၀ါဆုိအပုိင္းအစမ်ား (၂)



၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ
(မုိးဥတု) သုံးလအေတာအတြင္း (၀ါဆုိလျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေန႔မွ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔အထိ) မိမိတုိ႔ေနထုိင္ရာ မိမိတုိ႔သီတင္းသုံးရာေက်ာင္းတုိက္တစ္တုိက္တည္းမွာ ေနပါမည္ လုိ႔
အဓိ႒ာန္ျပဳ ရြတ္ဆုိတာကုိ ၀ါဆုိတယ္လုိ႔ေျပာၾကတာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိ မုိးဥတုသုံးလမွာ တစ္ေနရာတည္း
တစ္ေက်ာင္းတည္းေနမယ္ဆုိတဲ့ ၀ါဆုိတဲ့အေလ့အက်င့္ဟာ
ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္အေလ့အက်င့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
မူရင္းက တျခားဘာသာ (ဂ်ိန္းဘာသာလုိ႔ထင္ပါတယ္) တုိ႔ရဲ႕ အေလ့အက်င့္ပါ။
ဗုဒၶဘာသာက ေကာ္ပီကူးထားတာပါ။

၀ါဆုိဇာတ္လမ္းျဖစ္ေပၚလာပုံက ဒီလုိပါ။
ဘုရား႐ွင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္၊ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္သား  ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားက
 ေနပူမေရွာင္ မုိးရြာမေရွာင္ ဟုိသြား ဒီသြား သြားလာေနၾကတယ္။
ေနပူတဲ့ ေႏြရာသီမွာ ဟုိသြားဒီသြားလွည့္လည္သြားေနတာ ျပႆနာမဟုတ္ေပမဲ့
မုိးရာသီ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား စုိက္ပ်ဳိးခ်ိန္ ခရီးသြားတာေနတာကေတာ့
ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔အတြက္ ျပႆနာျဖစ္လာတယ္။

ခရီးသြားရဟန္းေတာ္မ်ားက ေတာင္သူလယ္သမားေတြရဲ႕
လယ္ခင္း ယာခင္းေတြေပၚျဖတ္သန္းသြားလာေနေတာ့
ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြ ပ်က္စီးေတာ့တာေပါ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားက
“အျခားဘာသာက ရဟန္းေတာ္မ်ားေတာင္ ဒီလုိမ်ဳိးမုိးရာသီမွာ
ခရီးမထြက္ၾကဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ တိရစ ၦာန္ျဖစ္တဲ့ငွက္သတၱ၀ါေလးေတြေတာင္
ဒီလုိမုိးရာသီမွာ ဘယ္မွမပ်ံသန္းပဲ
သူတုိ႔အသုိက္အၿမဳံထဲမွာ ေအးေအးလူလူေနထုိင္ၾကတယ္၊
ဘယ့္ႏွယ္၊ ငါတုိ႔ရဟန္းေဂါတမရဲ႕ တပည့္ရဟန္းေတြက ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာင္ လမ္းသလားေနရသလဲ” လုိ႔ ကဲ့ရဲ႕ၾကပါတယ္။

ဒီကဲ့ရဲ႕စကားကုိ ဘုရားရွင္သိေတာ့ မုိးဥတုသုံးလမွာ ခရီးမထြက္ရ၊
တစ္ေနရာတည္း တစ္ေက်ာင္းတည္းမွာေနထုိင္ရမည္၊
မေနထုိင္က အျပစ္ (အာပတ္) သင့္ေစလုိ႔
၀ိနည္းစည္းကမ္းသတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။

ဒါကရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ၀ါဆုိပြဲ ျဖစ္ေပၚလာပုံအက်ဥ္းခ်ဳပ္ပါ။

ဒီေတာ့ ေမးစရာက
(၁)
ခုေခတ္ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ရဟန္းေတာ္မ်ားလုိ
ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္စရာမလုိေတာ့ဘူး၊ လမ္းမေလွ်ာက္ရေတာ့ဘူး။
ဆုိလုိတာက လယ္ခင္း ယာခင္းေတြကုိ ျဖတ္သန္းသြားလာစရာမလုိေတာ့ဘူး။
ဆုိေတာ့ ခုေခတ္ရဟန္းေတာ္မ်ား မုိးရာသီမွာ ခရီးသြားလာေနရင္
ေတာင္သူလယ္သမားေတြအတြက္ ထိခုိက္နစ္နာစရာ မရွိေတာ့ဘူး။
ေတာင္သူလယ္သမားေတြနဲ႔ ျပႆနာမျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား မုိးရာသီ၀ါဆုိလမွာ ၀ါမဆုိပဲ ခရီးသြားလာေနရင္
အဆင္ေျပႏုိင္သလား။

(၂)
ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ ကမၻာတ၀ွမ္းႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ ရွိေနပါၿပီ။
ျမန္မာျပည္ အိႏၵိယျပည္တုိ႔မွာ အခုအခ်ိန္အခါ မုိးရာသီလုိ႔ဆုိႏုိင္ေပမဲ့
အခုေလာေလာဆယ္မုိးရာသီ မဟုတ္တဲ့ ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းႏုိင္ငံေတြမွာ
ေရာက္ေနတဲ့ သီတင္းသုံေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြေရာ ၀ါဆုိဘုိ႔လုိသလား။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္