Tuesday, May 3, 2011

အမၺပါလီ (၁)


ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ား ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းေစ့ေစ့ငုငု မသိေပမဲ့
ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာပါတဲ့ နာမည္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတယ္။

ေက်ာင္းထဲမွာဆုိ
ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၊ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္း

ဘုန္းႀကီးထဲမွာဆုိ
ရွင္အာနႏၵာ၊ ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္

လူထဲမွာဆုိ
အနာထပိဏ္၊ ၀ိသာခါ၊

ရွင္ဘုရင္ထဲမွာဆုိ
ေကာသလ၊ ဗိမၺိသာရ
အေၾကာင္းစုံ အကုန္မသိေပမဲ့ ဒီနာမည္ေတြနဲ႔ရင္းႏွီးၿပီးသား။

ဒီ့အျပင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အေတာ္မ်ားမ်ားသိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။
သူက အမၺပါလီ

အမၺပါလီကုိ ျပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္လုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္းသိထားၾကတယ္။

ျပည့္တန္ဆာ ဆုိတဲ့ေ၀ါဟာရကုိ အဂၤလိပ္လုိေတာ့
Prostitute, Courtesan လုိ႔ဆုိတယ္။
အငယ္တုန္းက ဒီ Prostitute ကုိ
အဂၤလိပ္ဗန္းစကား (Slang) လုိ
44 လုိ႔ ေခၚေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိေခၚေၾကာင္း အေၾကာင္းတရားကုိ မသိရဘူး။

( ဒီ 44 နဲ႔ စပ္လုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အားကစားဂ်ာနယ္တစ္ေဆာင္မွာ
ဖတ္ဖူးတာေလး ေျပာရအုံးမယ္။
တစ္ေန႔ ေဘာလုံးအေက်ာ္အေမာ္ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းဆုိသူ
တစ္ေနရာသြားဘုိ႔ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတယ္တဲ့။
သူသြားရမဲ့ခရီးကုိ ဘတ္စ္ကား အမွတ္ (44)  စီးၿပီး သြားရမွာတဲ့။

နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္မွာ ေစာင့္ေနေပမဲ့
သူေစာင့္တဲ့ အမွတ္ (44) ဘတ္စ္ က ေရာက္မလာဘူးတဲ့။
ခဏေနေတာ့ အမွတ္ (22) ဘတ္စ္ကားေရာက္လာတယ္တဲ့။

ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့ ဘက္ခမ္း မထူးေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး
အမွတ္ (22) ဘတ္စ္ကားကုိ ႏွစ္ခါျပန္စီးပစ္တယ္ တဲ့။
22 ႏွစ္ခါျပန္စီးေတာ့ 44 ျဖစ္သြားတာကုိး။
44 နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဒါေလးမွတ္မိလုိ႔ ေျပာျပတာပါ။)

ျပည့္တန္ဆာဆုိတာ ခႏၶာကုိယ္ကုိအရင္းအႏွီးျပဳၿပီး
မိမိခႏၶာကုိယ္ကုိ ကာမဂုဏ္ေပ်ာ္ပါးလုိသူတုိ႔ကုိ
တစ္ခဏတာ ေရာင္းခ်တတ္သူ လုိ႔အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိရမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဒီျမန္မာစကားလုံးအတြက္ ဗန္းစကားေတြ ထြက္ေပၚလာပါတယ္။
ၾကက္
ၾကက္ဆုိတာ တိရိစၦာန္သတၱ၀ါ။
ၾကက္ဆုိတဲ့သတၱ၀ါမွာ အထီးေရာ အမေရာရွိေပမဲ့
ဗမာဘန္းစကားမွာ အမ (လူမ) ကုိသာ ရည္ညႊန္းပါတယ္။
လူမ ဆုိတာေတာင္ ရုိးရုိးလူမ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ျပည့္တန္ဆာမ ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒီအမ်ဳိးသမီးက ၾကက္ ျဖစ္တယ္ လုိ႔ေျပာလုိက္ရင္
ဒီအမ်ဳိးသမီးက ျပည့္တန္ဆာမ လုိ႔နားလည္ရပါတယ္။

ဘဲ ဆုိတဲ့ဗမာ ဘန္းစကားရွိတယ္။
ဘဲဆုိတာလဲ တိရိစၦာန္သတၱ၀ါပါဘဲ။
ဘဲဆုိတဲ့သတၱ၀ါမွာလဲ အထီးေရာ အမေရာရွိေပမဲ့
ဗမာဘန္းစကားမွာ အထီး (လူထီး) ကုိသာ ရည္ညႊန္းပါတယ္။
ဒီေနရာမွာေတာ့ လူထီး ဆုိတာ ရုိးရုိးလူထီးပါ။
ျပည့္တန္ဆာထီး မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီဘဲႀကီးနဲ႔အဆင္မေျပဘူး လုိ႔ေျပာရင္
ဒီလူႀကီးနဲ႔ အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ နားလည္ရပါတယ္။
ရွိေစေတာ့။

အမၺပါလီနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး
ဗမာစကား ျပည့္တန္ဆာ ဆုိတာကုိ
နားလည္ခံစားမိသေလာက္ ေျပာခ်င္တာပါ။

ျပည့္တန္ဆာဆုိတာ
 ျပည္ရဲ႕ တန္ဆာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ တန္ဆာ၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အသုံးအေဆာင္၊
တုိင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့ အဂၤါရပ္ေတြထဲက အဂၤါရပ္တစ္ခု၊
တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္တစ္ခု။

ဆုိေတာ့
ျပည့္တန္ဆာ လုိ႔ နာမည္လွလွေလးကုိ သုံးႏႈန္းျခင္းျဖင့္
ဒီလုပ္ငန္းလုပ္တဲ့သူကုိ ဂုဏ္တင္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။
ဒီလုပ္ငန္းလုပ္တဲ့သူကုိ
ျပည့္တန္ဆာလုိ႔ ျမန္မာစကားတီထြင္ေပးခဲ့တဲ့သူကုိ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။
အင္မတန္ အစပ္အဟတ္တည့္တဲ့ နာမည္ဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီျပည့္တန္ဆာဆုိတဲ့ေ၀ါဟာရကုိ
အျခားအက်ည္းတန္တဲ့ စကားလုံးေတြ မသုံးဘဲ
ျပည့္တန္ဆာလုိ႔ ေခၚတာ အေကာင္းဆုံးဘဲ လုိ႔ယူဆတယ္။

ျပည့္တန္ဆာဆုိတဲ့ လွပတဲ့ဗမာစကားလုိဘဲ
ပါဠိစာေပမွာလဲ လွပတဲ့ ပါဠိစကားလုံးေတြ ရွိတယ္။

ပါဠိလုိ ျပည့္တန္ဆာကုိ
နဂရေသာဘိနီ (ၿမဳိ႔ကို သာယာေစတတ္သူ)
႐ူပူပဇီ၀ိနီ (႐ုပ္အဆင္းနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းသူ) တဲ့။

အေတာ္အသက္၀င္တဲ့ စကားလုံးေတြဘဲ။
အမၺပါလီရဲ႕ ဘ၀က စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလုိ
စိတ္လႈပ္ရွားစရာလဲ ေကာင္းပါတယ္။

အမၺပါလီမွာ အေဖလဲ မရွိဘူး။ အေမလဲ မရွိဘူး။
တျခားလူသားေတြလုိ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ
ပဋိသေႏၶတည္ၿပီး ေမြးဖြားလာတဲ့သူမဟုတ္ဘူးတဲ့။
သစ္ပင္၊ ၾကာတုိက္စတဲ့ စိမ္းစုိတဲ့ အရာေတြကို အမွီျပဳၿပီး
တေျဖးေျဖးႀကီးထြားလာကာ
၁၆ ႏွစ္သားအရြယ္ လူထင္ရွားျဖစ္ ေမြးဖြားလာတာကုိ
ဥပပတ္ပဋိသေႏၶလုိ႔ ေခၚတယ္။
အမၺပါလီဟာ ဒီ ဥပပတ္ ပဋိသေႏၶနဲ႔ ေမြးဖြားလာသူျဖစ္တယ္ဆုိဘဲ။

စာေပလာအရေျပာရရင္
အမၺပါလီဟာ အရင့္အရင္ဘ၀ေတြတုန္းက
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ေျမာက္မ်ားစြာျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး
တစ္ခုေသာဘ၀မွာ ရဟန္းမ (ဘိကၡဳနီ) ေတာင္ ၀တ္ခဲ့ဘူးတယ္။
ရဟန္းမဘ၀တုန္းက ေစတီတစ္ဆူကုိ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ပါတယ္။

ေစတီယင္ျပင္ေပၚမွာ ရဟႏၱာမႀကီးတစ္ပါး ေခ်ာင္းဆုိးရင္း
အမွတ္မထင္ လြင့္စင္က်သြားခဲ့တဲ့
သလိပ္ခဲကုိ (အမၺပါလီျဖစ္မဲ့) ရဟန္းမက ေတြ႔ေတာ့
`ဒီယင္ျပင္ေပၚမွာ သလိပ္ခဲကို ဘယ္ျပည့္တန္ဆာမက ေထြးပစ္ခဲ့ရတာလဲ´လုိ႔
ဆဲဆိုမည္တမ္းခဲ့ဘူးလုိ႔
အခု အမၺပါလီဘ၀မွာ ျပည့္တန္ဆာလာျဖစ္ရတာလုိ႔ဆုိပါတယ္။

ဒါေပမဲ့
အမၺပါလီေလာင္း ရဟန္းမဟာ အဲ့ဘ၀တုန္းက ရဟန္းမက်င့္၀တ္ျဖစ္တဲ့ သီလကုိ
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေစာင့္ထိန္းက်င့္ႀကံေနထုိင္ခဲ့ၿပီး
`ေနာက္ေနာင္ေသာ ဘ၀ေတြမွာ အမိ၀မ္းထဲမွာ ပဋိသေႏၶ မေနရသည့္သူ ျဖစ္ရပါေစ´
လုိ႔ ဆုေတာင္းခဲ့တယ္လုိ႔ စာေပမွာဆုိပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္
အခုေနာက္ဆုံးဘ၀ (အမၺပါလီ ဘ၀) မွာလဲ
အမိ၀မ္းထဲမွာ ပဋိသေႏၶမေနရဘဲ သရက္ၿခံထဲက
သရက္ပင္တစ္ပင္မွာ (ဥပပတ္) ပဋိသေႏၶနဲ႔ လူလာျဖစ္ရတယ္တဲ့။
ဒါ့ေၾကာင့္သူကုိ အမၺပါလီ လုိ႔နာမည္မွည့္ေခၚထားတာတဲ့။
အမၺပါလီ = သရက္ပင္က ေစာင့္ေရွာက္ေမြးျမဴလာသူလုိ႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ထင္တယ္။

ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး။
လူနဲ႔ တိရိစၦာန္ အၾကား မတူတဲ့အခ်က္က
စဥ္းစားတတ္တဲ့ဦးေဏွာက္ အႀကီးအေသးကြာဟမႈျဖစ္ပါတယ္။

စဥ္းစားၾကည့္မိတာက
အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္နီးပါးေနဘူးလာေတာ့
စာေပဗဟုႆုတတင္မကဘဲ အိႏၵိယလူေနမႈ ပတ္၀န္းက်င္ဗဟုႆုတေတြပါ ရလာတယ္။

အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ ယေန႔ထက္တုိင္ မိန္းခေလးေမြးရင္ သိပ္မေပ်ာ္ရႊင္ၾကဘူး။
အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ သမီးမိန္းခေလးကုိ မလုိခ်င္ၾကဘူး။
သားေယာက္က်ားေလးကုိဘဲ လုိခ်င္ၾကတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အိႏၵိယေနခဲ့တဲ့ ကာလအေတာအတြင္း
သမီးမိန္းခေလး ကေလးေပါက္စေလးေတြကုိ ရထားသံလမ္းေပၚမွာ
ၿခဳံပုတ္ေတြထဲမွာ စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို
သတင္းစာေတြထဲမွာ မၾကာခဏဖတ္ရပါတယ္။

ပြင့္လင္းတဲ့ ၂၁ ရာစုမွာေတာင္
သားေမြးဖြားလာျခင္းကုိသာ မိဘေတြကေတာင့္တလုိခ်င္ႀကၿပီး
သမီးမိန္းခေလးေမြးဖြားလာတာကုိ မႏွစ္ၿမဳိ႔ၾကဘူးဆုိေတာ့
ဘုရားရွင္လက္ထက္မွာဆုိရင္ အေျခအေနက ဒီထက္ပုိဆုိးႏုိင္ပါတယ္။

ဆုိေတာ့ ဒီအမၺပါလီကုိ ဒီလုိအေၾကာင္းနဲ႔မ်ား
သရက္ၿခံထဲ စြန္႔ပစ္ေလေရာ့သလားလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။
စဥ္းစားမိတာကုိ ေျပာတာပါ။
တျခားသစ္ပင္ကေမြးဖြားလာတာေတြလဲ ဒီလုိဘဲ စဥ္းစားမိပါတယ္။

Photo: http://www.missgreenlady.com/2011/02/blog-post_14.html