Saturday, April 30, 2011

လုိအပ္ခ်က္မ်ား


ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာတုိ႔အလုပ္ဟာ
အၾကမ္းအားျဖင့္
(၁) ပရိယတ္လုပ္ငန္းနဲ႔
(၂) ပဋိပတ္လုပ္ငန္းလုိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။

နားလည္သလုိေျပာရရင္
(၁) သင္ျခင္းအလုပ္နဲ႔ က်င့္ျခင္းအလုပ္ေပါ့။

စာသံေပသံ၊ စာလာေပလာစကားနဲ႔ေျပာရရင္
(၁) ဂႏၳဓူရနဲ႔ (၂) ၀ိပႆနာဓူရတဲ့။

နံပါတ္ (၁) လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ဂႏၳဓူရလုိ႔ေခၚတဲ့
ပရိယတၱိလုပ္ငန္း၊ စာသင္စာခ်ျခင္းလုပ္ငန္းကုိ
ျမန္မာျပည္အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ ၿမိဳ႔ႀကီးၿမဳိ႔ေလးေတြမွာရွိတဲ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြက ထမ္းေဆာင္ၾကပါတယ္။

သာသနာကုိ ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနတာ
ဒီပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြပါ။
ပရိယတ္သမားမရွိဘဲ နည္းမွန္လမ္းမွန္ညႊန္ျပေပးႏုိင္တဲ့
ပဋိပတ္သမား ေပၚထြက္လာႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးဆုိတာ
အားလုံးတညီတညြတ္တည္း လက္ခံထားပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔
ပရိယတ္မကင္းတဲ့ ပဋိပတ္ျဖစ္ေရး၊
ပဋိပတ္မကင္းတဲ့ ပရိယတ္ျဖစ္ေရးမူေတြကို
တတ္သိနားလည္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စတင္ခ်မွတ္လာခဲ့ပါတယ္။
ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္လာတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမဲ့
လုိအပ္တာေတြ ရွိေနဆဲပါ။

ႏုိင္ငံတကာမွာ စာသင္ဌာန (Institute) တစ္ခုတည္ေထာင္ေတာ့မယ္ဆုိရင္
အေရးအႀကီးဆုံးက စာၾကည့္တုိက္ ပါ။
စာသင္ဌာနတစ္ခုရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ
အဲ့ဒီစာသင္ဌာနမွာရွိတဲ့ စာၾကည့္တုိက္မွာ စာအုပ္ဘယ္ေလာက္စုံစုံလင္လင္ရွိသလဲ၊
စာၾကည့္တုိက္စနစ္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ ဆုိတာေပၚမွာ မူတည္တယ္လုိ႔
ႏုိင္ငံတကာပညာသင္ဌာနေတြက လက္ခံယုံၾကည္ထားပါတယ္။

ဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာသင္ဌာနေတြျဖစ္တဲ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ
စာသင္ဌာနတစ္ခုရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ ရွိပါရဲ႕လား။
ရွိခဲ့ရင္ စနစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါသလဲ။
စာၾကည့္တုိက္မွာ စာသင္သားတစ္ဦးလုိအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြ မိတၱဴကူးဘုိ႔
မိတၱဴကူးစက္လုိ အေထာက္အကူျပဳပစၥည္းမ်ဳိးေတြ အလြယ္တကူ ထားေပးႏုိင္ပါသလား။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္မရွိရင္ ရွိေအာင္လုပ္ရပါမယ္။
စာၾကည့္တုိက္နဲ႔ဆက္စပ္တဲ့အေထာက္အကူျပဳပစၥည္းေတြ
စာသင္သားေတြအတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးရပါမယ္။
စာၾကည့္တုိက္ဟာ စာသင္သားရဲ႕အသက္ဆုိတာကုိ
ႏုိင္ငံတကာမွာ နားလည္သေဘာေပါက္ေနတဲ့အခ်ိန္
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ ထားေပးရေကာင္းမွန္းမသိရင္
ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့အသိဥာဏ္ ဘယ္လုိလုပ္ ရႏုိင္မလဲ။

စာေမးပြဲျပဌာန္းစာထဲမွာ မပါတဲ့ ဘာသာႀကီးေလးခုအေၾကာင္း၊
ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းစာအုပ္၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔လက္ခံယုံၾကည္တဲ့ဗုဒၶဘာသာနဲ႔
တျခားႏုိင္ငံက လက္ခံယုံၾကည့္တဲ့ဗုဒၶဘာသာတူမတူ စတာေတြကိုဖတ္ဖုိ႔
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ ရွိကုိ ရွိရပါမယ္။
ဒါမွသာ ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္လာမွာျဖစ္ၿပီး သာသနာကုိ
အကြက္က်က် စြမ္းစြမ္းတမံ ျပဳႏုိင္မွာပါ။

ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တဲ့အသိဥာဏ္မရရင္
(၀ါ) သဒၵါ႐ုပ္တြက္နဲ႔သၿဂဳိဟ္သ႐ုပ္ခြဲေလာက္ကုိသာ ေလ့လာခြင့္ရမယ္ဆုိရင္
ဗုဒၶသာသနာတုိးတက္ ျပန္႔ပြါးဘုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မလဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ စာသင္ခန္းမရွိတာ။
စာသင္တုိက္လုပ္ၿပီး စာသင္ခန္းမရွိတာ အေတာ္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။
တခ်ဳိ႕စာသင္တုိက္ေတြမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ မႈိလုိေပါက္ေအာင္ ေဆာက္ထားေပမဲ့ စာသင္ခန္းေက်ာင္းေဆာင္ မေဆာက္တာဟာ အေတာ္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။

တခ်ဳိ႕စာသင္တုိက္ေတြမွာဆုိရင္
စားလဲဒီေနရာဘဲ၊ အိပ္လဲ ဒီေနရာဘဲ၊ စာသင္လဲ ဒီေနရာဘဲ။
ဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

စာသင္တုိက္မွာ စာသင္ခန္းရွိသင့္ပါတယ္။ ရွိရပါတယ္။
ဒီေနရာအိပ္၊ ဒီေနရာစား၊ ဒီေနရာမွာပဲ ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး
စာသင္ရတာဟာ စာသင္သားရဲ႕ ဦးေဏွာက္ကုိ မရႊင္လန္းေစပါဘူး။
အျမင္မေတာ္ပါဘူး။ အျမင္ မတင့္တယ္ပါဘူး။
ေလးဘက္ေထာက္ၿပီး စာသင္ရတဲ့ေခတ္ စနစ္ႀကီး ကုန္ဆုံးသင့္ပါၿပီ။

အဆင့္ျမင့္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ႕ စာေပေတြကို သင္ၾကား သင္ယူေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္
အဆင့္ျမင့္ျမင့္ဘဲ သင္ၾကား သင္ယူသင့္ပါတယ္။
ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းသားေတြလုိ
ကိုရင္စာသင္သား ဦးဇင္းစာသင္သားေတြလဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ခုံနဲ႔၊ စားပြဲနဲ႔၊
စာခ်ဘုန္းႀကီးကလဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ခုံနဲ႔၊ စားပြဲနဲ႔၊ မုိက္နဲ႔၊ ေဘာနဲ႔ စသျဖင့္
လုိအပ္တဲ့အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းအျပည့္အစုံနဲ႔ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲ။
သင္ေပးသူေရာ သင္ယူသူေရာ စိတ္တက္ၾကြ ရႊင္လန္းၿပီး
ဥာဏ္ေတြ နဂုိကထက္ ပြင့္လင္းလာမွာ အမွန္ပါ။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြမွာ ကိုရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေတြကို စာသင္ေပးရင္
စာခ်ဘုန္းႀကီးလုပ္တဲ့သူက စာခ်ည္းသက္သက္ ပုိ႔ခ်ေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
ဒီကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေတြကုိ
သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အၿမဲတမ္း ေျပာဆုိေပးသင့္ပါတယ္။
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သာသနာကုိ ေစာင့္ေရွာက္လုိတဲ့စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္၊
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေျပာျပသသင့္ပါတယ္။

ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေတာရြာေတြမွာ ေ၀းလံတဲ့အရပ္ေတြမွာ
သာသနာျပဳခ်င္စိတ္ေပၚေပါက္လာမွာျဖစ္ၿပီး
အခုေလာေလာဆယ္ေတြ႔ႀကဳံေနရတဲ့ ေတာရြာေတြမွာ
စာမတတ္ ေပမတတ္တဲ့ ေတာထြက္ရဟန္းေတာ္ႀကီးေတြ
ႀကီးစုိးေနတဲ့ေဘးက ကင္းလြတ္သြားမွာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဒါတင္မကပါဘူး။
ကုိရင္ေလးေတြ ဦးဇင္းေပါက္စေလးေတြကို
(ျမင္လုိက္တာနဲ႔ ရွိခုိးခ်င္စိတ္၊ ၾကည္ညိဳစိတ္ေပါက္လာေအာင္)
၀တ္နည္း ရုံနည္း၊ ေနနည္း ထုိင္နည္း၊
စားနည္း ေသာက္နည္း၊ ေျပာနည္း ေဟာနည္းေတြကို သင္ေပးသင့္ပါတယ္။

သုိ႔မွသာ အခ်ဳိးက်တဲ့ ဦးေဆာင္ႏုိင္တဲ့သူျဖစ္လာမွာပါ။
လူေရွ႕သူေရွ႕ထြက္ရင္ တင့္တယ္သပ္ရပ္တဲ့သူျဖစ္လာမွာပါ။
ရွိခုိးခံရမဲ့သူဟာ ရွိခုိးမဲ့သူထက္ အစစအရာရာ သာလြန္ေနရပါမယ္။

စားတဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စားတတ္မယ္၊
၀တ္တဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ၀တ္တတ္မယ္၊
ေျပာတဲ့ ေဟာတဲ့ေနရာမွာလဲ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္မယ္ဆုိရင္
သူတုိ႔ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး အထင္ေသးမႈ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ
ေလးစားအတုယူအားက်သူတုိ႔အျဖစ္ မွတ္ယူလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းဟာ သာသနာေတာ္ကုိ ျမွင့္တင္ေပးရာေရာက္တဲ့အျပင္
လူမ်ဳိးကုိ ျမွင့္တင္ေပးရာလဲ ေရာက္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံဆုိေတာ့
ၿမိဳ႔ႀကီး ၿမဳိ႔ေလးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးသီးမွာ
ဗုဒၶဘာသာ ဓမၼာရုံေတြရွိပါတယ္။
အၿမဲတမ္း တံခါးပိတ္ထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒီ ဓမၼာရုံတံခါးေတြကို ဖြင့္ဘုိ႔ ဖြင့္ႏုိင္ဘုိ႔က
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲကဓမၼာရုံလူႀကီး ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြနဲ႔တုိင္ပင္ညွိႏႈိင္းၿပီး
ဥပုသ္ေန႔လုိ ဒါမွမဟုတ္ တနဂၤေႏြေန႔လုိေန႔ေတြမွာ
စာသင္တုိက္က အဆင္ေျပေလာက္မဲ့ စာခ်ဘုန္းႀကီး ဦးဇင္းေတြကုိ ေစလႊတ္ၿပီး
(ငွက္ေပ်ာပြဲ၊ အုန္းပြဲကုိ မၾကည့္ဘဲ)
ၾသကာသမွသည္ ငါးပါးသီလ၊ ဗုဒၶ၀င္စသည္ေတြကို သင္ၾကားေပးသင့္ပါတယ္။

ဒီလုိ သင္ၾကားေပးျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းနားလည္လာၿပီး
ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ႀကဳံႀကဳံ
အျခားဘာသာကုိ ကူးေျပာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလာကီဆန္ဆန္အေတြးနဲ႔ေျပာရရင္လဲ စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ား
(ရိပ္သာက ဘုန္းႀကီးေတြလုိ) ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ တုိက္ရုိက္ေတြ႔ထိလာႏုိင္ၿပီး
စာသင္တုိက္ စုိေျပေရးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အေထာက္အကူျပဳလာမွာ
ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။

သိသေလာက္နဲ႔တတ္ႏုိင္သမွ် အက်ဥ္းခ်ဳပ္အႀကံျပဳခ်င္တာကေတာ့
ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ား
မိမိတုိ႔အုတ္တံတုိင္းအတြင္းမွာလဲ တတ္ႏုိင္သမွ် ေခတ္မီတဲ့ပညာေရးစနစ္ကို ခ်မွတ္ၿပီး
တစ္ပုိင္တစ္ႏုိင္ထမ္းေဆာင္ရပါမယ္။

အုတ္တံတုိင္းအျပင္ထြက္ၿပီးေတာ့လဲ
မိမိတုိ႔နဲ႔နီးစပ္ရာ ဒကာ၊ ဒကာမေတြနဲ႔ တတ္ႏုိင္သမွ် နီးစပ္ေအာင္အားထုတ္ၿပီး
ဘာသာအသိ သာသနာအသိေတြကုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲ ထည့္သြင္းေပးသင့္ပါတယ္။
(ျမန္မာျပည္၊ မႏၱေလး၊ မဟာကုသုိလ္ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ 
ေငြရတုစာေစာင္အတြက္ ေရးလုိက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးျဖစ္ပါတယ္)