Monday, March 7, 2011

သူ႔ေခတ္ကုိယ့္ေခတ္


ငါးႀကိမ္ေျမာက္ ပိဋကတ္စာေပေတြကို ရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲ လုိ႔ဆုိတဲ့ ပဥၥမသံဂါယနာတင္ပြဲကို
မင္းတုန္းမင္းႀကီးရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ က်င္းပၿပီးတဲ့ေနာက္ သာသနာအေတာ္သန္႔စင္လာၿပီး
စည္ပင္ျပန္႔ပြါးလာတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
မင္းတုန္းမင္းရဲ႕ေနာက္ သီေပါမင္းလက္ထက္မွာလဲ ထုိ႔အတူပါဘဲ။

အဲ့ေနာက္ အဂၤလိပ္ေခတ္ေရာက္လာပါတယ္။
အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာၿပီး
အုပ္စုိးေနတဲ့အခ်ိန္မွာလဲ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ေမွးမွိန္မသြားတဲ့အျပင္
ပုိလုိ႔ေတာင္ ေရွ႕တုိးကာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။

ေရႊတိဂုံလုိဗုဒၶဘာသာတုိ႔အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ေစတီေတာ္ေတြေပၚမွာ
အဂၤလိပ္တုိ႔ ဖိနပ္မခၽြတ္ဘဲ တက္ေရာက္တာကုိ ကန္႔ကြက္တဲ့ကိစၥေလးေတြကမွအစ
ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ေတြဟာ ေရွ႕တန္းက မားမားမတ္မတ္ပါ၀င္ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။
တကယ္လုိ႔သာ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားက ေမ့ေမ့ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေနခဲ့ၾကမယ္ဆုိရင္
ဒီေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံလူဦးေရမွာ ဗုဒၶဘာသာဦးေရ ဒီေလာက္မ်ားႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
အစၥလာမ္ျဖစ္တဲ့သူကျဖစ္၊ ခရစ္ယာန္ျဖစ္တဲ့သူကျဖစ္ ျဖစ္ကုန္မွာပါ။
ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူမ်ဳိးမေပ်ာက္ေအာင္ ဘာသာသာသနာမေပ်ာက္ေအာင္
ဘုန္းႀကီးေတြ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ေတြက
အခန္းက႑တစ္ခုကေနပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေခတ္ကုန္ဆုံးခါနီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္လုပ္ႀကံခံရၿပီး လြတ္လပ္ေရးရလာကာ
ဦးႏုေခတ္ေရာက္လာတယ္ဆုိပါစုိ႔။
၁၉၅၄ - ခုႏွစ္၊ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ နီးပါးအခ်ိန္။
ဦးႏုအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခ်ိန္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေတာ္စည္ပင္ျပန္႔ပြါးတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။

သူ႔ေခတ္သူ႔အခါတုန္းက ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ထိပ္တန္းႏုိင္ငံတဲ့။
ရန္ကုန္က မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ကိုေတာင္ ခန္းနားႀကီးက်ယ္လြန္းလုိ႔
တျခားႏုိင္ငံကလူေတြ အစုိးရအရာရွိေတြ တကူးတက လာၾကည့္ၾကရတယ္ဆုိပဲ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကုိလဲ ခန္းနားႀကီးက်ယ္လြန္းလုိ႔
စကၤာပူက အင္ဂ်င္နီယာႀကီးေတြ တကူးတက တအံ့တၾသလာၾကည့္ၾကတယ္တဲ့။
ျမန္မာျပည္က ဦးႏုေခတ္တုန္းက အေတာ္ခ်မ္းသာတယ္ဆုိပဲ။
သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဘူးတာ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ သိပါဘူး။

အိႏၵိယကုိ အတူတူစာသင္သြားတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက အသက္အေတာ္ရေနၿပီ။
အိႏၵိယ ကုလားျပည္က ရထားႀကီးေပၚမွာ စီးနင္းလုိက္ပါရင္း
“ေမာင္ဣႏၵကေရ၊ ဒုိ႔ငယ္ငယ္ ဦးႏုလက္ထက္တုန္းက
ျမန္မာျပည္က ရထားေတြကလဲ ဒီလုိပဲကြ၊ အရမ္းေကာင္းတာ၊
ရထားေပၚမွာ စားေသာက္တြဲ၊ စားေသာက္ခန္းေတြနဲ႔၊
ကုိယ္စားခ်င္တာမွာလုိ႔ရတယ္၊ ထုိင္ခုံေတြကလဲ သားနားတယ္၊ သန္႔ရွင္းတယ္၊
အေတာ္အဆင္ေျပတယ္”တဲ့။
သူေျပာျပဘူးတာပါ။

အိႏၵိယကုလားျပည္ကလဲ ေျပာမဲ့သာေျပာရတယ္။
ရထားနဲ႔ ခရီးသြားရတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။
ပုိက္ဆံအဆင္ေျပရင္ ရထားတြဲအဆင့္အတန္း ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။
အခုေခတ္ ျမန္မာျပည္ကအဆင့္အျမင့္ဆုံး ရထားတြဲအေနအထားက
အိႏၵိယကုလားျပည္ ရထားတြဲ အညံ့စားထဲမွာပါတယ္။

အဲ့ဆရာေတာ္နဲ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္း ခရီးထြက္တုန္းတုန္း AC တြဲနဲ႔ခရီးသြားတာဆုိေတာ့
အေတာ္အဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ ဒါကုိ သူကၾကည့္ၿပီး ခံစားၿပီး
ဦးႏုေခတ္ကုိ ျပန္လည္အမွတ္ရ ေတာင့္တမိဟန္တူပါရဲ႕။

ျမန္မာျပည္မွာ အခုေခတ္ရထားတြဲေတြကေတာ့ အေတာ္ေလးယုိင္နဲ႔ေနတာေတြ႔ရမွာပါ။
ရထားတြဲေတြမွာ AC မေျပာနဲ႔။ ပန္ကာေတာင္ မပါဘူး၊
ပန္ကာပါလဲ မလည္ေတာ့ပါဘူး။

သူမ်ားႏုိင္ငံေတြက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တုိးတက္ေနတာ။
ကားဆုိလဲ ကားမုိ႔။ ရထားဆုိလဲ ရထားမုိ႔။
ဒုိ႔ႏုိင္ငံက တျခားႏုိင္ငံေတြလုိ ေရွ႕ကုိမသြားဘဲ
တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားသြားေနသလားမသိပါဘူး။

ဦးႏုေခတ္ ႏုိင္ငံစည္ပင္၀ေျပာေနေတာ့ သမုိင္းမွတ္တုိင္စုိက္ထူႏုိင္ေလာက္တဲ့
ဘာသာေရးေတြကုိ ပုိလုပ္ႏုိင္တယ္။
ဦးႏုေခတ္မွာ ဦးႏုအေထာက္အပံ့နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕
ပိဋကတ္ေတာ္ေတြကို ေျခာက္ႀကိမ္ေျမာက္ရြတ္ဆုိတဲ့ပြဲ
ဆ႒သံဂါယနာတင္ပြဲကုိ က်င္းပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေနရာက ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၊ ကမၻာေအး မဟာပါသဏလႈိင္ဂူမွာ။
မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အေမး ပုစၦကဆရာေတာ္အျဖစ္တာ၀န္ယူၿပီး
တိပိဋကမင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အေျဖ ၀ိသဇၨကဆရာေတာ္အျဖစ္တာ၀န္ယူခဲ့တယ္။
ဒီပြဲမွာ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာက ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၾကတယ္။

ဒီလုိ ေျခာက္ႀကိမ္ေျမာက္စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ ဆ႒သံဂါယနာေခတ္ကေနၿပီး
ယေန႔ေခတ္တုိင္ေအာင္လဲ ျမန္မာနုိင္ငံရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ
မက်ရႈံးေသးပါဘူး။ အေရးပါတဲ့အခန္းက႑က ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနဆဲဘဲ။
အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာေရရွည္တည္တန္႔ခုိင္ၿမဲဘုိ႔အတြက္
သံဃာေတာ္ေတြဟာ ဆက္လက္ႀကဳိးစားဆဲပဲ။

ျမန္မာ့သမုိင္းထဲမွာ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကုိ ပယ္ႏႈတ္လုိက္မယ္ဆုိရင္
ျမန္မာ့ေျမေပၚမွာ မွီတင္းေနထုိင္ၾကသူေတြရဲ႕ ဘ၀မွာ အႏွစ္သာရဆုိတာ
ဘာမွရွာလုိ႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ခြဲျခားေကာင္းတဲ့အရာလဲ မဟုတ္ဘူး။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါကာလမွာ ငါးပါးသီလမွသည္ သစၥာေလးပါးအသိတရားအထိ
က်င့္ခြင့္သိခြင့္ရေနတာဟာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ဳိးဆက္ တစ္ဆက္မွတစ္္ဆက္၊
ေခတ္တစ္ေခတ္မွ တစ္ေခတ္ အဆင့္ဆင့္ သင္ယူပုိ႔ခ်လာခဲ့လုိ႔သာ
ျမန္မာႏုိင္ငံကလူေတြ က်င့္ခြင့္ သိခြင့္ရေနၾကတာ။
အရပ္သားလူေတြက ဒီလုိ ဘုရားရွင္အဆုံးအမသာသနာေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့
ပိဋကတ္ေတာ္ႀကီးေတြကို ေရရွည္ခုိင္ၿမဲတည့္တန္႔ေအာင္ ျပန္႔ပြါးေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။
မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြပဲ လုပ္ခဲ့ရတာ။

ဒီလုိဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈ၊ က်င့္စဥ္ေတြကုိ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္
ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့သံဃာေတာ္ေတြကို
ေက်းဇူးတင္လြန္းလုိ႔ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔
သံဃာေတာ္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရတယ္။

ဘုရားရွင္ကေတာ့ ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီ။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကုိ ဘုရားရွင္းရဲ႕ကုိယ္စား
သံဃာေတာ္ေတြက ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အတြက္
သံဃာေတာ္ေတြကုိ ေက်းဇူးတင္ရတင္လြန္းလို႔
ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေနရတာပါ။