Monday, February 7, 2011

Sexy ၀တ္စုံ


အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ဘီစီ ၂၃၅ ခန္႔မွာ
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာႏုိင္ငံကုိ မြန္ျပည္နယ္ သထုံတ၀ုိက္ေရာက္လာတယ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သထုံတ၀ုိက္ ဗုဒၶဘာသာ အေတာ္စည္ပင္ျပန္႔ပြါးခဲ့ပုံေပၚပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ သထုံေဒသမွာရွိတဲ့ မြန္လူမ်ဳိးေတြဟာ
ျမန္မာႏုိင္ငံအလည္ပုိင္းနဲ႔ အထက္ပုိင္းမွာရွိတဲ့လူမ်ဳိးေတြထက္ေစာၿပီး
ဗုဒၶဘာသာအရသာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာက်င့္စဥ္ေတြကုိ
သုံးေဆာင္ခံစားက်င့္သုံးခြင့္ရခဲ့တယ္လုိ႔ မွတ္ယူႏုိင္တယ္။

ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံမ်ား၊ စာေပမ်ားကုိ
သထုံတ၀ုိက္မွာရွိတဲ့ မြန္လူမ်ဳိးေတြက အရင္က်င့္သုံးခြင့္ရတဲ့အတြက္
ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္း၊ စာေပျမင့္မားမႈမွာ
သူတုိ႔က ေရွးပုိက်တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

လူနဲ႔သူနဲ႔တူေအာင္ေနႏုိင္တာ သူတုိ႔က ပုိေစာတယ္လုိ႔ဆုိရမယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အညာသားရွင္ဘုရင္ အေနာ္ရထာတုိ႔ မြန္ဘုရင္ မႏူဟာမင္းဆီသြားၿပီး
ပိဋကတ္သုံးပုံေတာင္းေတာ့
“မင္းတုိ႔လုိအရုိင္းအစုိင္းေတြနဲ႔ ပိဋကတ္နဲ႔လားလားမွ မထုိက္” လုိ႔
ေျပာလႊတ္လုိက္တာျဖစ္မယ္။
ထား။

ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက
သထုံတ၀ုိက္မွာ အေသာကမင္းလက္ထက္ကစၿပီး
ဗုဒၶဘာသာစတင္ေရာက္ရွိထြန္းကားလာတယ္လုိ႔ ေျပာလုိရင္းျဖစ္တယ္။

ေနာက္ပုိင္းႏွစ္အတန္အၾကာ ေအဒီ ၁၁ ရာစုမွာ
မြန္ျပည္နယ္မွာ မႏူဟာဆုိသူ ရွင္ဘုရင္လုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။
သူနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးဘက္က ရွင္အရဟံဆုိတဲ့ဘုန္းႀကီးရွိတယ္။

အညာ ပုဂံေဒသမွာက
သူနဲ႔ေခတ္ၿပဳိင္ အေနာ္ရထာ ရွင္ဘုရင္လုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။
အဲ့အခ်ိန္ ပုဂံေဒသမွာ အေနာ္ရထာမင္းတုိ႔တေတြက အရည္းႀကီးေတြ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ေနတဲ့မြန္ျပည္နဲ႔ အရည္းႀကီးကုိးကြယ္ေနတဲ့ ပုဂံျပည္
ဘာသာယဥ္ေက်းမႈ အေတာ္ကြာဟမႈရွိပါတယ္။

သထုံတ၀ုိက္ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈျမင့္မားေနခ်ိန္
ကေမၺာဒီးယားမွာ ခမာဘုရင္ေတြ အုပ္စုိးတယ္။

ဒီခမာဘုရင္ေတြက ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ေတြ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ ထင္ရွားတဲ့ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္
ဟိႏၵဴယဥ္ေက်းမႈ ဘယ္ေလာက္လႊမ္းမုိးသြားတယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းသိရွိႏုိင္တယ္။
အဲ့ဒီ ဟိႏၵဴခမာဘုရင္ေတြ နယ္ခ်ဲ႕လာတာ ထုိင္းကုိေရာက္လာတယ္။
ထုိင္းႏုိင္ငံမွတဆင့္ နယ္စပ္ျဖစ္တဲ့ မြန္ျပည္နယ္ဘက္ကုိ ေရာက္လာတယ္။

ဟိႏၵဴေတြ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ မြန္ျပည္နယ္ဘက္ေရာက္လာေတာ့
ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေတြ သိပ္အဆင္မေျပဘူးေပါ့။

မႏူဟာမင္းလက္ထက္ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ရွင္အရဟံလည္းပဲ
ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ေတြ၀င္ေရာက္လာတဲ့ မြန္ျပည္နယ္မွာ သိပ္ေနလုိဟန္မရွိေတာ့လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။
အထက္ဗမာျပည္ ပုဂံကုိ ၾကြပါတယ္။
ပုဂံျပည္ ေတာထဲတစ္ေနရာမွာေနေနၿပီးေတာ့ တရားက်င့္ေနပါတယ္။

မုဆုိးတစ္ေယာက္က သားေကာင္လုိက္ရင္းနဲ႔
ေတာထဲမွာေနေနတဲ့  မြန္ျပည္နယ္သားရဟန္းေတာ္ ရွင္အရဟံကုိ ေတြ႔သြားတယ္။
ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္ ပခုံးတစ္ဖက္ေဖၚထားတဲ့ ရွင္အရဟံကုိေတြ႔ေတာ့
ပုဂံသားမုဆုိးမ်က္စိထဲ အေတာ္ထူးဆန္းသြားတယ္။

ဟုတ္တယ္။ အခုေခတ္မွာလဲပဲ
ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ပခုံးတစ္ဖက္ေဖာ္ထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ အသြင္အျပင္ကုိ
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ သီဟုိဠ္၊ ထုိင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံက လူေတြက
မထူးဆန္းေပမဲ့ တျခားနဳိင္ငံက လူေတြက အထူးအဆန္းျဖစ္ၿပီး ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္။

အိႏၵိယမွာေနတုန္းကဆုိရင္ ကုလားတစ္ေယာက္က
သကၤန္းကုိ လာကိုင္ၿပီး
“ဒီ၀တ္စုံက ျမန္မာႏုိင္ငံက ရုိးရာ၀တ္စုံလား” လုိ႔ေတာင္ ေမးဘူးတယ္။

ဘုရားရွင္က ၿမိဳ႕ထဲရြာထဲ သြားရင္ သကၤန္းရုံသြားဘို႔ ပညတ္ထားတဲ့၀ိနည္းစည္းကမ္းရွိပါတယ္။
အဲ့၀ိနည္းစည္းကမ္းကုိ မလုိက္နာပဲ ပခုံးတစ္ဖက္ေဖာ္သြားရင္
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္းမွာဆုိရင္ ဘာမွ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေပမဲ့
တျခားႏုိင္ငံေတြမွာဆုိရင္ အေတာ္အဆင္မေျပတာ ေတြ႔ရတယ္။

အိႏၵိယက ကုလားတစ္ေယာက္က ဒီအ၀တ္အစားက
လူရုိင္းေတြ ၀တ္တဲ့အ၀တ္အစားနဲ႔တူတယ္တဲ့။

မေလးရွားက တရုတ္မတစ္ေယာက္က
ဒီလုိပခုံးတစ္ဖက္ေဖာ္ၿပီး ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္အစားဟာ
အေတာ့္ကုိ sexy ျဖစ္တယ္တဲ့။

ရဟန္းေတာ္မ်ား သကၤန္းမၿခဳံပဲ သကၤန္းမရုံပဲ ၿမိဳ႕တြင္းရြာတြင္းသြားရင္
ဒီလုိ အဆင္မေျပမႈေလးေတြ ရွိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ သကၤန္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ရုံၿပီးမွသာ
သြားသင့္ပါတယ္။

ေတာထဲမွ တစ္ကုိယ္တည္း ဦးေခါင္းေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ပခုံးတစ္ဖက္ေဖာ္ထုိင္ေနတဲ့
ဗုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ရွင္အရဟံကုိ ျမင္လုိက္တဲ့အခ်ိန္
မုဆုိးမ်က္စိထဲ မယုံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကုိ ျဖစ္သြားတယ္။
 လူေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား၊ တေစၦလား၊ သရဲလားစသျဖင့္ ေတြးေတာ့တာေပါ့။

မုဆုိးက ပါလာတဲ့ျမွားနဲ႔ခ်ိန္တြယ္ၿပီး
ၿငိမ္ၿငိမ္ေနဘုိ႔ အသာအယာလုိက္လာဘုိ႔ေျပာဆုိကာ
ရွင္အရဟံကုိ အေနာ္ရထာမင္းရွိရာ နန္းတြင္းကုိ ေခၚေဆာင္သြားတယ္။