Saturday, February 5, 2011

ခုတုံး


တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲက်င္းပၿပီးေတာ့
အေသာကမင္းႀကီး ႏုိင္ငံရပ္ျခားသုိ႔ သာသနာေရာက္ရွိျပန္႔ပြါးေအာင္
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသာသနာျပဳစီမံကိန္းႀကီးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့တယ္။
ကုိးတုိင္းကုိးဌာနထဲမွာ ရွင္ေသာဏနဲ႔ ရွင္ဥတၱရမေထရ္တုိ႔က
သု၀ဏၰဘူမိအရပ္ကုိ သာသနာျပဳၾကြရေၾကာင္း အရင္ေျပာျပခဲ့တယ္။

သမုိင္းသုေတသီတုိ႔က ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ မြန္ျပည္နယ္၊ သထုံေဒသဟာလဲ
သု၀ဏၰဘူမိထဲမွာ အက်ဳံး၀င္တယ္လုိ႔ ယူဆေျပာဆုိၾကတယ္။

ဒီယူဆခ်က္မွန္တယ္ဆုိရင္
အေသာကမင္းလက္ထက္ (ဘီစီ ၂၃၅) ခန္႔က  ျမန္မာျပည္ကုိ ဗုဒၶဘာသာ
သာသနာေရာက္ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕က ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ကတည္းက
ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ ေရာက္ဖူးေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္အဆုံးအမျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶသာသနာဟာ
ဘုရားရွင္လက္ထက္ကတည္းက ေရာက္ရွိေၾကာင္း
ေရးသားေဖာ္ျပၾကတယ္။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ သာသနာ့တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက
ညေနတုိင္း အေညာင္းေျပ တက္ခဲ့တဲ့ မႏၱေလးေတာင္ကုိ သတိရမိတယ္။

မႏၱေလးမွာေနတုန္း မႏၱေလးေတာင္ေပၚတက္ရင္
လက္ညွဳိးထုိး ရပ္ေတာ္မူဘုရား (ဗ်ာဒိတ္ေပးဘုရား) ႀကီး ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။
ရပ္ေတာ္မူဘုရားေဘးက က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထုိင္ၿပီး ရပ္ေတာ္မူဘုရားႀကီးကုိ
လက္အုပ္ခ်ီေနတာက ႐ွင္အာနႏၵာ။
ဒီရပ္ေတာ္မူဘုရားႀကီးနဲ႔႐ွင္အာနႏၵာတုိ႔ ႐ုပ္တုေတြ
မႏၱေလးေတာင္ေပၚ ဘယ္လုိ ေရာက္လာၾကတာတုန္း။

ဇာတ္လမ္းက
ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္အခါတုန္းက
ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔အတူ ရွင္အာနႏၵာတုိ႔
မႏၱေလးေတာင္ကုိ ၾကြလာၾကတယ္တဲ့။

ၾကြလာၿပီး ရွင္အာနႏၵာကုိ ေတာင္ေျခ လြင္ျပင္က်ယ္ႀကီးကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပကာ
အာနႏၵာ၊ ငါဘုရားပရိနိဗၺာန္စံၿပီး ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ၾကာရင္
ဟုိးေနရာမွာ မင္းတုန္းမင္းဆုိတဲ့ရွင္ဘုရင္ ေပၚေပါက္လာၿပီး
ငါဘုရားသာသနာကုိ အႀကီးအက်ယ္ေထာက္ပံ့ၿပီး
သာသနာတုိးတက္ စည္ပင္ျပန္႔ပြါးအုံးမယ္ လုိ႔
ႀကဳိတင္ေဟာကိန္းထုတ္သတဲ့။
စာစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဗ်ာဒိတ္ေပးတယ္ေပါ့။

တကယ္ေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ ရွင္အာနႏၵာ မႏၱးေလးကုိ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးပါဘူး။
ဒီရပ္ေတာ္မူနဲ႔ ရွင္အာနႏၵာတုိ႔႐ုပ္တုကုိ ျမတ္စြာဘုရားပရိနိဗၺာန္စံၿပီးတဲ့ေနာက္
ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ခန္႔မွာ ေပၚလာတဲ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီး
လူလည္က်ၿပီး ဖန္တီးထားတာလုိ႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ ခမည္းေတာ္တုိ႔ ရွင္ဘုရင္လုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့
ထီးေဟာင္း နန္းေဟာင္း ေနျပည္ေတာ္ေဟာင္းမွာ
ေနခ်င္စိတ္ကုန္လုိ႔
ေနရာေကာင္းလုိက္႐ွာရင္း
မႏၱေလးေတာင္ေျခက ပ်ံ႕ပ်ဴးသာယာတဲ့ေျမျပင္ႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး
သေရ (သြားေရ) က်မိတာက စတာပါ။

႐ွင္ဘုရင့္တုိ႔ရဲ႕ ႐ူးသြပ္မႈသဘာ၀အရ
ဘုရင္မင္းတုန္းလဲ ဘုရင္ထဲက ဘုရင္တစ္ပါးဆုိေတာ့
ထီးေဟာင္း နန္းေဟာင္း ေနျပည္ေတာေေဟာင္းမွာ ေနလုိတဲ့ဆႏၵမ႐ွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္။
ငါဘုရင္ျဖစ္သခုိက္ ငါလဲ ထီးသစ္ နန္းသစ္ ေနျပည္ေတာ္သစ္တည္ေထာင္ၿပီးေနရရင္
ပုိေကာင္းမယ္လုိ႔ မင္းတုန္းမင္း ယူဆမိဟန္တူပါရဲ႕။

ထီးသစ္ နန္းသစ္ ေနျပည္ေတာ္သစ္တည္ေထာင္ဘုိ႔ဆုိတာလဲ
အေတြးလြယ္သေလာက္ အေရးက် အေတာ္ခက္သား။

တုိင္းသားျပည္သူ လူအမ်ားတုိ႔ သေဘာထား။
ဘုရင္ေျပာင္းရင္ ေနာက္က ၀န္းႀကီး ၀န္ေလးေတြ၊ တုိင္းသားျပည္သူေတြ
အကုန္လုိက္ေျပာင္းရတာ။ သူတစ္ေယာက္တည္း ေျပာင္းသြားလုိ႔ ျဖစ္တာမွ မဟုတ္တာ။
ထုိအတြက္ ကုန္က်စရိတ္၊
တုိင္းသားျပည္သူ လူအမ်ားစီးပြါးေရး စသည္
အကုန္ၾကည့္ရတယ္။

တုိင္းသူျပည္သားက ငတ္ျပတ္ေနၿပီး
ရွင္ဘုရင္လုပ္တဲ့သူက တစ္ထီးတစ္နန္းေနခ်င္တဲ့ စိတ္႐ုိင္းေၾကာင့္
ျပည္သူ႔ေငြေျမာက္မ်ားစြာ သုံးၿပီး ထီးသစ္ နန္းသစ္ ေနျပည္ေတာ္သစ္ တည္မယ္ဆုိရင္
ျပည္သူ႔အမ်က္ေတာ္ ႐ွ လာႏုိင္တယ္။
ဒါကို မင္းတုန္းမင္း စဥ္းစားခဲ့တယ္။
(ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလုိေလး စဥ္းစားေဖာ္ရတာကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

စဥ္းစားတယ္၊ ငါဘယ္လုိ ထီးနန္းသစ္ တည္ေထာင္ ေျပာင္းေရႊ႔ ေနထုိင္ရရင္ေကာင္းမလဲ။
မင္းတုန္းမင္း စဥ္းစားတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အႀကံတစ္ခုရလုိက္တယ္။
ငါ့တုိင္းျပည္လူမ်ဳိးေတြ ဗုဒၶဘာသာကုိ အလြန္႐ုိေသေလးစားၾကတာပဲ။
အကယ္၍ ဘုရားကို ခုတုံးလုပ္ ထီးသစ္ နန္းသစ္ ေနျပည္ေတာ္သစ္ တည္ေထာင္လုိက္ရရင္
ေကာင္းမွာပဲ ဆုိၿပီး လုပ္လုိက္တာ
ရွင္အာနႏၵာနဲ႔ လက္ညွဳိးထုိးရပ္ေတာ္မူဘုရားႀကီး မႏၱေလးေတာင္ေပၚေရာက္လာေတာ့တာပဲ။

သမုိင္းထဲက ႐ွင္ဘုရင္ေတြ
ျမတ္စြာဘုရားကို
တရားကုိ
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကုိ
ဘယ္ေလာက္မ်ား
ခုတုံးလုပ္
ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ အျမတ္ထုတ္သြားၾကၿပီလဲ။

ျမန္မာႏုိင္ငံ ဘုရားရွင္ သာသနာစတင္ေရာက္ရွိတာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးမိတာပါ။

(အရင္တင္ၿပီးသား၊ ဒီေနရာမွာ ခ်ိတ္ဆက္မိလုိ႔ နည္းနည္းျပင္ေရး တင္လုိက္တယ္)