Saturday, January 29, 2011

မွန္တစ္ခ်ပ္


အျမင္မွန္မွ အမွန္ျမင္မယ္ဆုိတာနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔
ဖတ္ဖူးတဲ့ ပုံျပင္ေလး ေျပာျပခ်င္တယ္။

တစ္ခါတုန္းက ရြတ္တစ္ရြာမွာ ကုိလူေအးနဲ႔ ေဒၚေမႊးလုိ႔အမည္ရတဲ့
ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးရွိဘူးတယ္။
ကုိလူေအးတုိ႔ေနထုိင္တဲ့ရြာကေလးဟာ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲလွတဲ့အတြက္
လူသူအေရာက္အေပါက္ အင္မတန္နည္းတယ္။
ကုိလူေအးတုိ႔ရြာသူရြာသားေတြကလည္း တျခားၿမိဳ႕ရြာေတြကို ေရာက္ဖူးတဲ့သူ ရွားသတဲ့။

အဲဒီေတာ့ နဂုိကရုိးသားေအးေဆးလွတဲ့ ကုိလူေအးတုိ႔ရြာသားေတြဟာ
အၾကားအျမင္ဗဟုသုတနည္းပါးၾကေတာ့ လူရုိးလူအေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။
ကုိလူေအးက ဘယ္ေလာက္အသလဲဆုိရင္
တစ္ခါက ၿမိဳ႕ကို ႏြားေရာင္းသြားတဲ့အခါ
လမ္းမွာေတြ႔ရတဲ့လူလည္တစ္ေယာက္က သူထမ္းလာတဲ့ ေက်ာက္ဖရုံသီးႀကီးကုိ
ဆင္ဥ လုိ႔လိမ္ညာၿပီး ကုိလူေအးရဲ႕ ႏြားနဲ႔ လဲယူသြားတာ ခံရဖူးသတဲ့။

ကုိလူေအးရဲ႕ဇနီးေဒၚေမႊးကလည္း ကုိလူေအးနည္းတူ ရုိးအတာပါပဲ။
ကုိလူေအးဟာ ေတာထဲကို လယ္ထြန္သြားရင္းနဲ႔
မွန္၀ုိင္းေလးတစ္ခ်ပ္ကုိ လမ္းေဘးက ေကာက္ရသတဲ့။
သူကေတာ့ မွန္ရယ္လုိ႔ မျမင္ဘူးေတာ့ မသိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ မွန္၀ုိင္းေလးကုိ ေကာက္ယူၾကည့္တဲ့အခါ
မွန္ထဲမွာ ေယာင္တစ္ေစာင္းနဲ႔ ေယာက္က်ားတစ္ဦးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းႀကီးတစ္ခု
ေပၚလာေနတာကုိ ျမင္လုိက္ရတာမုိ႔
 “ဟာ၊ ဒါ ေသသြားတဲ့ငါ့ဘႀကီးပဲ” ဆုိၿပီး
အိမ္ကုိ ယူလာခဲ့တာေပါ့။
အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႔အကၤ်ီေတြထည့္တဲ့ ထန္းေခါက္ဖာကေလးထဲမွာ
မွန္၀ုိင္းေလးကုိ သိမ္းထားလုိက္တယ္။
ကုိလူေအးက သူ႔ဘႀကီးကုိ သတိရတုိင္း ထန္းေခါက္ဖာကေလးကုိ ဖြင့္ၿပီး
မွန္၀ုိင္းေလးကုိ မၾကာခဏၾကည့္သတဲ့။

အဲဒါကုိ ေဒၚေမြးက ေတြ႔သြားေတာ့
“ကုိလူေအးဟာ ဒီထန္းေခါက္ဖာကေလးကုိ ဘာေၾကာင့္ ခဏခဏဖြင့္ၾကည့္ေနရတာလဲ” လုိ႔
သိခ်င္လာသတဲ့။
တစ္ေန႔ ကုိလူေအး ေတာကို လယ္ထြန္သြားေနတုန္း
ေဒၚေမႊးဟာ ကုိလူေအးရဲ႕ ထန္းေခါက္ဖာကေလးကုိ ဖြင့္ၾကည့္တာေပါ့။
ဒီအခါမွာ ထန္းေခါက္ဖာထဲက မွန္၀ုိင္းကေလးကုိ ေတြ႔သြားတာေပါ့
ဒီမွန္၀ုိင္းကေလးကုိ ၾကည့္မိတယ္ဆုိရင္ပဲ ေဒၚေမႊးဟာ
တစ္ခါတည္း မ်က္ႏွာႀကီးနီရဲလာၿပီးေတာ့ စိတ္ေတြဆုိး၊ ေဒါသေတြ ထြက္သတဲ့။
မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ပုံရိပ္ကုိ ၾကည့္ၿပီးေတာ့
“ဟင္၊ လက္စသတ္ေတာ့ ကုိလူေအးဟာ
သူ႔မယားငယ္ပုံကုိ ခဏခဏ ခုိးၾကည့္ေနတာကုိး၊
ဒီေလာက္ေဖာက္ျပန္ခ်င္တဲ့သူ ေတာကျပန္လာမွ ေတြ႔မယ္”
လုိ႔လည္း ႀကိမ္း၀ါးလုိက္ေသးတယ္။

ဒါနဲ႔ ညေနေရာက္တဲ့အခါ ကုိလူေအးလည္း လယ္ထြန္ရာက ျပန္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ေရာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ေဒၚေမႊးက ဆီးႀကဳိၿပီး ရန္ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။
“ဒီမယ္ ကုိလူေအး၊ ရွင္လုပ္ပုံ ေကာင္းေသးရဲ႕လား၊
မယားႀကီးတစ္ေယာက္လုံး အိမ္ေပၚမွာရွိေနပါလ်က္နဲ႔
မယားငယ္ပုံကုိ ခုိးၾကည့္တာ ရွင္မရွက္ဘူးလား”တဲ့။

ဒီအခါ ကိုလူေအးက
“ဟဲ့ မိေမႊး၊ နင္စိတ္မွ ေကာင္းေသးရဲ႕လား၊
အပေတြ စုန္းေတြ မွီလာသလား၊ ေျပာစမ္းပါဦး၊
ဘယ္က မယားငယ္လဲ” ဆုိေတာ့
ေဒၚေမႊးက ကုိလူေအးရဲ႕ ထန္းေခါက္ဖာကေလးထဲက
မွန္၀ုိင္းကေလးကို ယူလာၿပီးျပတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း
“ၾကည့္စမ္းပါဦး၊ ဒီပုံဟာ ရွင့္မယားငယ္ရဲ႕ ပုံမဟုတ္လား၊
ဘီးဆံပတ္ႀကီးနဲ႔ လွမွလွ” လုိ႔ ေျပာသတဲ့။

ဒီအခါ ကုိလူေအးက
“မိေမႊးကလည္း မဟုတ္ကဟုတ္က ေျပာေရာ့မယ္၊
အဲ့ဒါ ဘယ္ကလာ ငါ့မယားငယ္ပုံ ဟုတ္ရမွာလဲ။
အဲ့ဒါ ေသသြားတဲ့ ငါ့ဘႀကီးပုံဟဲ့၊ လာၾကည့္စမ္းပါဦး၊
ေယာင္တစ္ေစာင္းႀကီးနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ခန္႔သလဲ” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ မွန္၀ုိင္းကေလးတစ္ခ်ပ္ကုိ ေဒၚေမႊးက ယူၾကည့္ၿပီး
“ကုိလူေအးရဲ႕ မယားငယ္ပုံ” လုိ႔ ေျပာလုိက္၊
တစ္ခါ ကုိလူေအးက ယူၾကည့္ၿပီး
“ဒါငါ့ဘႀကီးရဲ႕ ပုံလုိ႔ေျပာလုိက္” နဲ႔ ျငင္းခုံလုိ႔ မၿပီးႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
အဲဒါ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္ကုိပဲ
ခံယူမယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ကိုလူေအးေရာ ေဒၚေမႊးပါ
ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ ေရာက္သြားၾကသတဲ့။

ဆရာေတာ္က
“ဟဲ့ လူေအးတုိ႔ မိေမႊးတုိ႔၊ ဘာျဖစ္လာၾကသလဲ၊ ေလွ်ာက္ၾကစမ္း”
လုိ႔လည္း ေမးလုိက္ေရာ ကုိလူေအးနဲ႔ ေဒၚေမႊးတုိ႔ဟာ
မွန္၀ုိင္းကေလးကုိ ကုိင္ျပၿပီး ေစာေစာကလုိပဲ 
သူတစ္မ်ဳိး ငါတစ္ဖုံ ျငင္းခုံေလွ်ာက္ထားၾကသတဲ့။

အဲဒါနဲ႔ဆရာေတာ္က
“ကဲ၊ ဒီေလာက္ျဖစ္လွတာ၊ ဘယ္မလဲ ဒီဥစၥာ ငါ့ကုိ ျပစမ္း” လုိ႔
မိန္႔ေတာ္မူလုိက္ပါတယ္။
အဲဒီအခါ ကုိလူေအးက မွန္၀ုိင္းကေလးကို
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႕ လက္ထဲကုိ ဆက္ကပ္ေပးလုိက္တယ္။

မွန္၀ုိင္းကေလးကို စူးစုိက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔
ဆရာေတာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ၿပဳံးရႊင္လာၿပီး
“ဟဲ့ လူေအးတုိ႔ မိေမႊးတုိ႔၊ နင္တုိ႔ တယ္မုိက္လုံးႀကီးၾကပါလား၊
ဒါဟာ လူေအးရဲ႕ ဘႀကီးပုံလည္းမဟုတ္၊ မယားငယ္ပုံလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတဲ့ ငါတုိ႔ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ပုံေတာ္ဟဲ့၊
ဒီဟာကုိ ငါ့ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့ေပေတာ့။
ကဲ.. ကဲ..၊ မင္းတုိ႔လည္း ေအးေအးေဆးေဆး အိမ္ျပန္ၾက” လုိ႔
မိန္႔ေတာ္မူလုိက္သတဲ့။

ေတာ္၀င္ႏြယ္၊ အပၸမာဒ ဓမၼရသပုံျပင္မ်ား မွ 
 ပုံ၊ google search