Friday, January 21, 2011

အင္ဒုိခရီးစဥ္ (၃)


ဂ်ာကာတာအျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္ကုိ
၁၀နာရီ မိနစ္ ၅၀ မွာဆုိက္ေရာက္ၿပီး ၁၁ နာရီ ၁၅ မိနစ္ခန္႔မွာ
လာႀကိဳေနတဲ့ ေဒၚဇင္မာ၀င္းနဲ႔ ကားဆရာကိုေတြ႔ပါတယ္။

ေန႔ဆြမ္းစားခ်ိန္ျဖစ္ေနလုိ႔ ေလဆိပ္ထဲက ထြက္ထြက္ခ်င္း
ကားပတ္ကင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာရွိတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္မွာ
ေန႔ဆြမ္းစားျဖစ္ပါတယ္။

ေဒၚဇင္မာ၀င္းက စားဖြယ္ ေသာက္ဖြယ္ေတြကို မွာပါတယ္။
ဆြမ္းထမင္း၊ ဘဲကင္၊ အင္ဒုိနီးရွားဟင္းသုံးေလးမ်ဳိး၊
ၿပီးေတာ့ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။

ဒီကပ္လွဴဒါန္းျခင္းကိစၥကလဲ ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြမွာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဒကာ ဒကာမေတြအတြက္ မထူးဆန္းေပမဲ့
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ သိပ္ၿပီးမရင္းႏွီးေသးတဲ့သူေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္သူေတြအတြက္
အေတာ္ထူးဆန္းတဲ့လုပ္ရပ္ပဲ။

ေသာၾကာေန႔ညတုိင္း စာလာသင္ေနတဲ့တရုတ္မႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
နဂုိက သူ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွ မသိဘူး။
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာဆုိတာကုိေတာင္ မၾကားဘူးဘူး။
မိမိ မေလးရွားေရာက္ၿပီး သုံးလေလာက္အၾကာမွာ
ေက်ာင္းေရာက္လာၿပီး စပ္စုတယ္။
ဘာလုိ႔ သကၤန္း၀တ္ထားတာလဲ၊ ဘာလုပ္လဲ၊
ဗုဒၶဘာသာဆုိတာဘာလဲ စသျဖင့္။

ဒီလုိ လဲ ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေျဖၾကားေပးရင္း 
တေျဖးေျဖးဗုဒၶဘာသာသေဘာတရားကို သိလာကာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔လုပ္တဲ့အလုပ္ကို လုပ္လာတယ္။

တစ္ေန႔ ဆြမ္းပင့္ကပ္တယ္။
စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္ေတြကို စားပြဲေပၚမွာ ျပင္ဆင္ေပးၿပီး
စားဖုိ႔ (ဘုဥ္းေပးဘုိ႔) ေျပာပါတယ္။
ဒုိ႔က ဒီလုိစားပြဲေပၚတင္ေပးထားရုံေလးနဲ႔ စားလုိ႔ မရေသးေၾကာင္း၊
စားပြဲ သုိ႔မဟုတ္ စားဖြယ္ဟင္းလွ်ာေတြကို ေျမွာက္ၿပီးကပ္ရအုံးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေျပာျပပါတယ္။

အုိး၊ အဆင္သင့္ခူးခပ္ထည့္ေပးထားၿပီဘဲ၊ မလုိပါဘူး၊ ႏႈိက္သာ စားလုိက္ပါေတာ့လုိ႔
ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားဘူးပါတယ္။

ဂ်ာကာတာေလဆိပ္ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ထုံးစံအတုိင္း ေဒၚဇင္မာ၀င္းက
စားပြဲေပၚက ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းတုိ႔ကုိ ကပ္ပါတယ္။

ဆြမ္းကပ္တာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား
ဆြမ္းဘုန္းေပးေနစဥ္ အၿမဲလုိလုိ ၾကားေနရတဲ့စကားကေတာ့
“ဟဲ့၊ ဟင္းခြက္ေတြ သြားမကိုင္နဲ႔၊ စားပြဲ သြားမထိနဲ႔၊
ကပ္ၿပီးသြားၿပီ၊ အကပ္ပ်က္လိမ့္မယ္” ဆုိတာေတြပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ပါဘူး။ ကပ္ၿပီးလဲ ကိုင္ေကာင္းပါတယ္။
ဘုန္းႀကီးက ကပ္ၿပီးသား ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းေတြကို ျပန္မစြန္႔မခ်င္း
(ျပန္မေပးမခ်င္း) ကုိင္ေကာင္းပါတယ္။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ႀကီး ေရးထားတဲ့
အေျခခံဗုဒၶဘာသာသင္တန္းထဲက သိဖြယ္ မွတ္သားဖြယ္ကုိ
ကူးၿပီး ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။

အကပ္ေျမာက္ေၾကာင္း အဂၤါငါးပါး
အစားအေသာက္ တစ္စုံတစ္ရာကုိ အကပ္ခံလွ်င္
၁။ ကပ္သူက ကပ္မည့္စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္ကုိ အကပ္ခံေသာရဟန္းဆီသုိ႔ ညြတ္ျခင္း၊ ေရွး႐ႈ ေဆာင္ျခင္း။
၂။ ကပ္သူသည္ အကပ္ခံသူ၏ ႏွစ္ေတာင့္ထြာအတြင္း၌ ရွိေနျခင္း။
၃။ အစားအေသာက္ထည့္ေသာဗန္း၊ ဗန္းတင္ထားေသာခုံစသည္ႏွင့္တကြ စားေသာက္ဖြယ္သည္ အလည္အလတ္စားရွိေသာ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ ေျမွာက္ခ်ီးႏုိင္ေလာက္သည္ထက္ ပုိမေလးျခင္း။
၄။ ကပ္သူက ကုိယ္အဂၤါတစ္ခုခုျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ကုိယ္အဂၤါႏွင့္ထိစပ္ေနေသာ ဇြန္း၊ ပန္းကန္စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေစ ႏွစ္ေတာင့္ထြာအတြင္း၌ေနလ်က္ ပစ္လႊတ္၍ျဖစ္ေစ ေပးျခင္း။
၅။ အကပ္ခံေသာရဟန္းက ကုိယ္အဂၤါတစ္ခုခုျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ ကုိယ္အဂၤါႏွင့္ထိစပ္ေနေသာ သပိတ္၊ ပန္းကန္၊ ခုံစသည္ တစ္ခုခုျဖင့္ျဖစ္ေစ ခံယူျခင္း။
ဤအဂၤါငါးပါးႏွင့္ျပည့္စုံမွ အစားအေသာက္အကပ္ေျမာက္သည္။

ယခုကာလ သတိျပဳဖုိ႔လုိသည္မွာ ကပ္သူက အကပ္ခံသူ၏ ႏွစ္ေတာင့္ထြာအတြင္းသုိ႔ ေရာက္ေလာက္ ေအာင္ အနီးသုိ႔လာ၍ ကပ္ရမည္။

မေျမွာက္ႏုိင္လွ်င္ (ေျမွာက္ႏုိင္ မေျမွာက္ႏုိင္ သံသယျဖစ္ဖြယ္ရွိလွ်င္) စားပြဲလုိက္ ေျမွာက္မကပ္ဘဲ တစ္ခြက္စီ ကပ္ရမည္။

သုိ႔မဟုတ္ ဆြမ္းပန္းကန္၊ ဟင္းပန္းကန္တခ်ဳိ႕ကုိ ခဏခ်ထား၍ စားပြဲလုိက္ကပ္ၿပီးမွ ခ်ထားေသာပန္းကန္တုိ႔ကုိ  စားပြဲေပၚတင္၍ ကပ္ရမည္။

သုိ႔မဟုတ္ ဆြမ္းပန္းကန္ ဟင္းပန္းကန္မ်ားကို မတင္ေသးဘဲ စားပြဲခုံခ်ည္းသက္သက္ ကပ္ၿပီးမွ ဆြမ္း ဆြမ္းပန္းကန္မ်ားကုိ  စားပြဲေပၚတင္၍ ကပ္ရမည္။

ယာဂုအုိးႀကီးကို မခ်ီမ ႏုိင္ေသာကုိရင္က အုိးႀကီးကုိ ေျမႀကီးႏွင့္ ပြတ္လွိမ့္ယူလာၿပီးလွ်င္ ရဟန္း၏လက္ႏွင့္ ထိေစျခင္းျဖင့္ အကပ္ေျမာက္ေၾကာင္းကုိ အ႒ကထာဆရာဖြင့္ျပထားသည္။ (၀ိ၊႒၊ ၃၊ ၁၁၅)

ထုိ႔ေၾကာင့္ အကပ္ခံသည့္ ၀တၳဳတည္ရာမွ မၾကြေသာ္လည္း ေရွးရႈညြတ္လ်က္ အကပ္ခံေသာရဟန္း၏ လက္သို႔ေရာက္လွ်င္ အကပ္ေျမာက္သည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ စားပြဲခင္း၊ ၾကမ္းမွလြတ္ေအာင္ မ ဖုိ႔ မလုိေၾကာင္း သတိျပဳသင့္သည္။
အထူးသတိထားရန္

အကပ္ခံထားေသာ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တုိ႔ကုိ မစားလုိေတာ့၍ လူသာမေဏတစ္ဦးဦးအား စြန္႔လုိက္မွ ေပးလုိက္မွ အကပ္ပ်က္သည္။ မစြန္႔ေသး မေပးေသးလွ်င္ လူ သာမေဏမ်ား ထုိစားဖြယ္ကုိ ထိေသာ္ကုိင္ေသာ္လည္း အကပ္မပ်က္။ ထိေကာင္း ကုိင္ေကာင္း၏။

ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး လက္၊ ပါးစပ္စသည္ေဆးဘုိ႔ ေဘစင္ (Basin) ကုိ ျပပါတယ္။
ေက်ာင္းေရာက္မွ အကုန္သန္႔စင္မယ္ေျပာေတာ့
ေက်ာင္းကုိ ညေနမွ ေရာက္မွာျဖစ္ေၾကာင္း၊
အခု ဂ်ာကာတာၿမဳိ႔ထဲက လည္စရာ ပတ္စရာေနရာေတြကို
လုိက္ျပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။