Thursday, January 6, 2011

ရင္ေလးမိတယ္


ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ တျခားဘာသာအေပၚမွာ သေဘာထားႀကီးဘုိ႔
လက္ေတြ႔ မ်က္ေတြ႔က်င့္သုံးသြားသလုိ
အေသာကမင္းႀကီးလဲ က်င့္သုံးသြားခဲ့ပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ
မိမိတုိ႔ယုံၾကည္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ယုံၾကည္ပုိင္ခြင့္ ရွိသင့္ပါတယ္။
မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ရာကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကုိးကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္။

မိမိတုိ႔နဲ႔ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ရာ မတူသူေတြကုိ
မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြကုိ
မႏွိပ္ကြပ္သင့္ပါဘူး။ မရႈတ္ခ်သင့္ပါဘူး။
မကဲ့ရဲ႕သင့္ပါဘူး။ ပ်က္ရယ္မျပဳသင့္ပါဘူး။

အေရးႀကီးတာက (လုပ္ရမဲ့အလုပ္က) မိမိတုိ႔ဘာသာ၀င္တုိ႔အခ်င္းခ်င္း
မိမိတုိ႔ဘာသာတရားအဆုံးအမမ်ားကုိ မိမိတုိ႔တတ္ႏုိင္သေလာက္
ျဖန္႔ျဖဴးေပးဘုိ႔ပါဘဲ။ မွ်ေ၀ေပးဘုိ႔ပါဘဲ။

ဒီလုိျဖန္႔ျဖဴးမွ်ေ၀ဘုိ႔အတြက္
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္ေတာ့
ဘာသာေရးလုပ္ကြက္ (space) ေတြ၊
ဘာသာေရးလုပ္ဖုိ႔ အခြင့္အေရး (opportunity) ေတြ၊
အခြင့္အလမ္း (chance) ေတြ
တပုံတပင္ႀကီး ရယူႏုိင္ပါတယ္။

ဆုိၾကပါစုိ႔။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ သင္ၾကားမႈနဲ႔ က်င့္ႀကံမႈႏွစ္ရပ္ကုိ
တၿပဳိင္နက္ထဲ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။
သိရသေလာက္ေတာ့ အျခားအျခားေသာႏုိင္ငံေတြက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ
 ျမန္မာႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြေလာက္ သင္ၾကားမႈပုိင္းမွာေရာ
က်င့္ႀကံမႈအပုိင္းမွာပါ အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။

အားထုတ္မႈ မရွိၾကပါဘူးဆုိတာနဲ႔စပ္လုိ႔ သီဟုိဠ္လုိ႔ေခၚေနတဲ့
သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ (၂) ႏွစ္ေနခဲ့တဲ့အေတာအတြင္း
အဲ့နုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ၀ီရိယ (အားထုတ္မႈ) နည္းတာ
မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရတယ္။

အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားပါဠိေလးေတြကုိေတာင္
အာဂုံ (အလြတ္) မက်က္ၾကေတာ့ေလာက္တဲ့အထိပါဘဲ။
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားခါနီးရင္ အလြတ္မရလုိ႔
အာပတ္ေျဖ ေဒသနာၾကားစာအုပ္လုိက္ရွာရတာ အေမာဘဲ။

ေျပာခ်င္တာက
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ တကယ့္ကုိ
ႀကဳိးႀကဳိးစားစား သင္ၾကားမႈ က်င့္ႀကံမႈေတြမွာ အားထုတ္ၾကတယ္၊
သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီးသာတယ္ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ဒါေပမဲ့ ထိေရာက္မႈ (သူမ်ားႏုိင္ငံထက္ အမ်ားႀကီး) နည္းေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲကုိ ရင္ထဲကုိ ဦးေဏွာက္ထဲကုိ
ဘာသာေရးအဆုံးအမ ဘာသာေရးစိတ္ဓာတ္ တစ္သက္လုံးကိန္း၀ပ္သြားေအာင္
ဘာသာေရးကုိ တစ္သက္လုံးစြဲၿမဲသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။
မလုပ္ႏုိင္ေသးပါဘူးဆုိတာထက္ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး၊ မလုပ္ၾကေသးဘူးလုိ႔ ေျပာရင္
လြန္သြားမလား မဆုိႏုိင္ဘူး။

ဒါကလဲ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းကကတည္းက
သင္ၾကားျပသေပးမႈ နည္းခဲ့တာကုိး။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိဘေတြက သူတုိ႔ကေလးေတြကို
ဘုရား၊ ဘုန္းႀကီးျမင္ရင္ ဦးေတာ္လုပ္၊ ၾသကာသဆုိ၊
ဒါေလာက္သင္ေပးႏုိင္တာမုိ႔လား။
ဘာေၾကာင့္ ဦးေတာ္လုပ္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ၾသကာသဆုိရတာလဲဆုိတဲ့
ကေလးေတြရဲ႕ စပ္စုမႈကုိ မိဘေတြ မေျဖနုိင္ၾကဘူး။

ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ကေလးေတြဟာ
ဘာသာေရးဘယ္လုိမွ အေျခမခုိင္ႏုိင္ပါဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာလုိ႔ အျခားဘာသာ၀င္တစ္ဦးဦးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ရင္
ေပါင္းသင္းမိရင္ အဲ့ဘာသာ၀င္ေနာက္ ပါသြားေတာ့တာပဲ။

ဒီေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွာ ကေလးေတြဘာသာေရးဗဟုသုတရဘုိ႔
သူတုိ႔ႏွလုံးသားထဲ ဘာသာေရး တံဆိပ္ခပ္ႏုိင္ဘုိ႔ လုိအပ္ေနတယ္။
ကြက္လပ္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္ဆုိပါေတာ့။
 ဒီကြက္လပ္ႀကီးကုိ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ ဒုိ႔ဘုန္းႀကီးမွာပဲ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးတုိ႔လုိ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြရွိတာ သတိထားမိတယ္။
ရပ္ကြက္ဓမၼာရုံေတြကုိ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ေသာ့ဖြင့္တဲ့ရက္
ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
ေသာခတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္နဲ႔ ဖြင့္တဲ့ရက္ ဘယ္ရက္က မ်ားမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။
တံခါးပိတ္ထားတဲ့ရက္က မ်ားပါတယ္။

ဒီလုိ ဓမၼာရုံေတြကို ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြကို အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရမယ္။
ဒီအတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ဓမၼာရုံတာ၀န္ခံ ေဂါပကကုိ စည္းရုံးရမယ္၊ စည္းရုံးႏုိင္ရမယ္။
တနဂၤေႏြလုိေန႔မ်ဳိး၊ ဥပုသ္ေန႔လုိေန႔မ်ဳိးေတြမွာ
ဓမၼာရုံနဲ႔ နီးစပ္ရာေက်ာင္းေတြက ဆရာေတာ္ထံ စာခ်ဘုန္းႀကီးေလးေတြ
ဓမၼာရုံကုိ ေစလႊတ္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးဘုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကားရမယ္။

စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္ စာခ်ဘုန္းႀကီးမ်ားကလဲ
ကန္ေတာ့ပြဲပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ
ကေလးေတြကို စာသင္ေပးသင့္တယ္။ စာသင္ေပးရမယ္။
ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာမယ္ဆုိတာ အင္မတန္ ေသးသိမ္တဲ့
အေတြးအေခၚ အယူအဆသာျဖစ္တယ္။
ဒီလုိျပဳမူတာဟာ ဓမၼကို ေရာင္းစာတာနဲ႔တူတယ္။
ဓမၼကုိ trade လုပ္တာနဲ႔တူေနတယ္။ Dhamma Business ေပါ့။

ကန္ေတာ့ပြဲပါမွ တရားေဟာေပးႏုိင္မယ္၊ စာသင္ေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္
ေနာင္အႏွစ္ (၅၀) ေလာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား
ကုိယ္စားဘုိ႔ လယ္ထဲ ကုိယ့္ဟာကုိ ဆင္းထြန္ရမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘဲ။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။
ဘာသာအဆုံးအမနည္းၿပီး ဘာသာေရးေခါင္ေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕
ေက်းဇူးတရားကုိ ဘယ္လုိမွ သူတုိ႔တေတြ ခံစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့လုိ႔ပါ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ေတြ႔ႀကဳံခဲ့တာေလးကုိ သတိရမိလုိ႔ ေျပာျပပါရေစ။
တစ္ေန႔ေသာ မနက္ခင္း အရုဏ္ဆြမ္း (အာရုံဆြမ္း) ဘုဥ္းေပးၿပီး
ရန္ကုန္၊ စြယ္ေတာ္ဘုရားနား
သူငယ္ခ်င္းဦးဇင္းတစ္ပါးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျဖစ္တယ္။
အေတာ္ေလးေလွ်ာက္လာၿပီး
ေရွ႕ ဂုိက္ ၁၀၀ ခန္႔ေလာက္မွာ ဒကာမႏွစ္ေယာက္
စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနၾကတာကုိ ခပ္သဲ့သဲ့ၾကားရတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကဆုိေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္မွပဲ၊ ဒုိ႔ သူတုိ႔နားေရာက္သြားရင္ေတာ့
စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေနတာ ရပ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတာ၊
သူတုိ႔အနီးနား ေရာက္ခါမွ မၾကား၀့ံမနာသာ ဆဲဆုိတာ ပုိေတာင္ က်ယ္လာပါေသးတယ္။

ဒါေလးက အေသးအဖြဲေလးဆုိေပမဲ့ စဥ္းစားရင္ အေတာ္ရင္ေလးစရာေကာင္းတယ္။
ကုိရင္ဘ၀ေလာက္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆုိရင္
(လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ကဆုိရင္)
ဒကာေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒကာမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ျဖစ္စကားမ်ားေနတုန္း
ရဟန္းသံဃာတစ္ပါးပါး သူတုိ႔အနားေရာက္သြားရင္
ရန္ျဖစ္ေနတာ စကားမ်ားေနတာ ရပ္သြားၾကတယ္။
ၿပီးမွ ဆက္ျဖစ္ခ်င္ဆက္ျဖစ္မယ္။
ဒါက ရဟန္းသံဃာကုိ ရုိေသသမႈ ျပတာပဲ။ ရုိေသသမႈျပျခင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။

အခုေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ၿပီ။
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေပၚ ေလးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီ။
ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ဆုိ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္မလဲ၊ ရင္ေလးစရာပင္။

ဒါမ်ဳိးေတြကုိ ေသခ်ာေလ့လာၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၁၀ ႏွစ္က အေျခအေန၊ ႏွစ္ ၂၀ က အေျခအေနေတြကို
စစ္တမ္းေကာက္သင့္ပါတယ္။ စာတမ္းေရးသင့္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ မေလးရွားက တရုတ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ
အားက်ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ အတုယူသင့္ပါတယ္။
မေလးရွားမွာ ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတာရွိပါတယ္။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ တရုတ္ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ အစီရင္ခံစာေတြပုိ႔တယ္။

ဥပမာ ဆုိၾကပါစုိ႔။
၂၀၁၀ မွာ တရုတ္ထဲက ဗုဒၶဘာသာကေန ခရစ္ယန္ဘာသာကုိ ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းသြားတယ္။
ခရစ္ယန္ကေန ဗုဒၶဘာသာကို ဘယ္ႏွစ္ဦးေျပာင္းလာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ ေသဆုံးသူဦးေရ ဘယ္ေလာက္၊ ေမြးဖြားလာသူ ဘယ္ေလာက္၊
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္က ဗုဒၶဘာသာအေျခအေန ဘယ္လုိ၊ အခု ဘယ္လုိ၊
ေက်ာင္းေတြ တုိးပြါးလာမႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈစသည္ျဖင့္
အတက္အက် အတုိးအဆုတ္ကုိ စနစ္တက် ဇယားနဲ႔ေဖာ္ျပၿပီး
ဘာ့ေၾကာင့္ တုိးလာသလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္သြားသလဲလုိ႔ အေၾကာင္းရွာတယ္။
ဗုဒၶဘာသာေတြ႔ဆုံပြဲေတြ က်င္းပၿပီး မိမိတုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္
အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ တင္ျပၾကတယ္။

ဒါမ်ဳိးဒုိ႔ႏုိင္ငံ ျမန္မာျပည္မွာလဲ လုပ္သင့္တယ္။ လုပ္ရမယ္။
သံဃာ့နာယကေတြက အျခားအလုပ္ေတြထက္ ဒီအလုပ္ကုိ
အထူးအေလးေပးလုပ္ေဆာင္ေပးသင့္ပါတယ္။