Thursday, December 2, 2010

ထင္မိထင္ရာ (၅)


၂၀၀၃ - ခုနစ္နဲ႔ အဲ့၀န္းက်င္အလြန္ႏွစ္ေတြတုန္းက
အိႏၵိယႏုိင္ငံ မြန္ဘုိင္းၿမဳိ႔ (အရင္အေခၚ ဘုံေဘၿမဳိ႔) မွာ 
ပညာေရးကိစၥနဲ႔ ေနေနတဲ့ကာလ။

တစ္ခါတစ္ေလ
႐ုံးကိစၥနဲ႔ နယူးေဒလီကုိ သြားရတယ္။

နယူးေဒလီမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္တစ္ပါးေနေနတဲ့
ကုလားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိတယ္။
ေက်ာင္းေလးက ေသးတယ္ဆုိေပမဲ့ ေက်ာင္း၀ုိင္းက က်ယ္တယ္။
ေနရာေလးလဲ မဆုိးဘူး။
ကုဋီ ေရခ်ဳိးခန္းေတြလဲ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အိႏၵိယေရာက္ေနတဲ့
ျမန္မာစာသင္သားရဟန္းေတာ္မ်ား ရွိစုမဲ့စုေလးထဲက
ဖဲ့လွဴဒါန္းၾကတဲ့ေငြေလးနဲ႔ ၀ုိင္းေဆာက္လုိက္တာ
အေတာ္ေလးအဆင္ေျပေနဘီ။

စားေရးေသာက္ေရးကေတာ့
ေက်ာင္း ေဂါပကအဖြဲ႔က
ဆန္နဲ႔ ပဲကုိ အၿမဲမျပတ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္လုိ႔ သိရတယ္။
လွဴတဲ့ဆန္က ဆန္ေကာင္းေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။
ေကာင္းတာ မေကာင္းတာ အပထား၊ လွဴေဖာ္ရတဲ့ ကုလားေဂါပကအဖြဲ႔ကုိ
ေက်းဇူးတင္ရမယ္။

ဒီကုလားေက်ာင္းမွာ ေနေနတဲ့ဆရာေတာ္က ဦးပညာ၀ရတဲ့။
မစုိးရိမ္တုိက္ေဟာင္းထြက္၊
ဘုန္းႀကီးစာေမးပြဲ စာခ်တန္းလုိ႔ေခၚတဲ့ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ၿပီးလုိ႔
သာသနဓဇဓမၼာစရိယဘဲြ႔ရခဲ့တယ္။

ဘဲြဲ႔ဆုိလုိ႔
ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္၊ မဂၤလာရာမတုိက္က
ရခုိင္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးျဖစ္တဲ့
ဦးပညာသာရႀကီးကုိေတာင္ သတိရမိေသး။

ဦးပညာသာရဆုိတာက အခု ကုိးရီးယားႏုိင္ငံမွာ
သီတင္းသုံးသာသနာျပဳေနတဲ့ ေဒါက္တာနႏၵက ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း။
သူတုိ႔က မႏၱေလး၊ ၀ိသုဒၶါ႐ုံ၊ သံေတာ္ဆင့္မွာ အတူေနလာတာ။
ေဒါက္တာနႏၵကနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဦးပညာသာရႀကီးကုိ သိရတာ။

ဦးပညာသာရႀကီးက စာေတာ္ပုံေပါက္ပါတယ္။
အဂၢမဟာအေက်ာ္၊ သ၊ စ၊ အ လုိ႔ေခၚတဲ့
သက်သီဟ၊ ေစတိယဂၤဏ၊ အစုိးရဓမၼာစရိယဘြဲ႔ေတြ ရထားတာ။

တစ္ေန႔ သူေျပာတယ္။
ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ တစ္ဘြဲ႔ေလာက္မွ မရတဲ့ဦးဇင္းကုိ
ကုိယ္က စကားမေျပာခ်င္ဘူးတဲ့။
ေျပာလဲ ကုိယ္ေျပာတဲ့စကားကုိ သူနားလည္မယ္မထင္ဘူးတဲ့။
ဆရာေတာ္ဦးပညာသာရ ေျပာတဲ့စကားပါ။

သူေျပာတာ ဟုတ္သင့္သေလာက္ ဟုတ္လိမ့္မယ္။
ပညာေရးကိစၥေဆြးေႏြးရာမွာ
ဘာဘြဲ႔မွ မရထားတဲ့သူဟာ ေဆြးေႏြးလုိ႔ ရမယ္မထင္ပါဘူး။
ေဆြးေႏြးလဲ နားလည္မယ္ မထင္ပါဘူး။
ဘာအႀကံမွလဲ ေပးႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ပညာေရးနယ္ပယ္ကုိ ၀င္ေရာက္လုိတဲ့သူဟာ
ဘဲြ႔တစ္ဘြဲ႔ေတာ့ ရထားသင့္တယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ထား။
နယူးေဒလီက ကုလားေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့ဆရာေတာ္၊
အခုေတာ့ ၾသစေတးလ်ႏုိင္ငံေရာက္ေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။
အဆက္အသြယ္ေတာ့ မရဘူး။

အေတာ္ရုိးတယ္။
 သူနဲ႔ေတြ႔တုန္းက
သူ MA တန္းတက္ေနတဲ့အေၾကာင္း
MA တန္းစာေမပြဲမွာ သကၠတဘာသာ အမွတ္နည္းလုိ႔
မေက်နပ္လုိ႔ ေနာက္တစ္ခါျပန္ေျဖတာ
အမွတ္ပုိနည္းသြားေၾကာင္း ေျပာျပဘူးတာကုိ အမွတ္ရမိတယ္။

သူက လာတဲ့အာဂႏၱဳေတြကုိလဲ အစိမ္းအက်က္မေရြးပဲ
ရွိတဲ့ပဲနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဧည့္ခံေလ့ရွိတယ္။
သူ႔အလုပ္က မနက္ခင္းအိပ္ယာထရင္ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္။
ခဏေန အ႐ုဏ္ဆြမ္း (အာရုံဆြမ္း) ဘုန္းေပး။
ေန႔ဆြမ္းစား၊ တကၠသုိလ္သြားစရာရွိသြား။
ညဘုရား၀တ္တက္။
ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္လုပ္ငန္း။

သူ႔ေက်ာင္း (ကုလားေက်ာင္း) မွာေနတုန္း
တစ္ေန႔ အ႐ုဏ္ဆြမ္းစားသခုိက္
သီတဂူဆရာေတာ္ေဟာတဲ့
ေနာက္ဆုံးဆယ္လ ျမတ္ဗုဒၶ တရားေတာ္ကုိ ဖြင့္ထားတယ္။

Photo: Lotus Temple from Google Search