Wednesday, October 20, 2010

စိတ္ပ်က္မိတယ္


ဒီႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္စဥ္ ၾသဂုတ္လေရာက္ရင္ တ႐ုတ္ေတြ တေစၦႀကီးပြဲ က်င္းပၾကတယ္။
တေစၦႀကီးပြဲဆုိတာကုိ နားလည္သလုိေျပာရရင္ေတာ့
ေသဆုံးသြားၾကတဲ့ မိဘ ဘုိးဘြားေတြကို အာ႐ုံျပဳ ရည္စူးၿပီး အမွ်အတမ္းေပးေ၀တဲ့ပြဲပါဘဲ။
တုိက္ဆုိင္တာလားေတာ့မသိဘူး။
အဲ့လတုန္းက တေစၦေတြ ေျခာက္လန္႔ေၾကာင္း တ႐ုတ္ေတြ မၾကာမၾကာ လာေျပာတယ္။

ေက်ာင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကားေမာင္းၿပီးသြားရတဲ့ေနရာမွာ
တစ္ခါသုံး ေဖာ့ခြက္ေတြလုပ္တဲ့ စက္႐ုံႀကီးရွိတယ္။
အဲ့မွာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လ တေစၦႀကီးပြဲက်င္းပခ်ိန္တုန္းက
အဲ့စက္႐ုံက ျမန္မာဒကာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔
စက္ရုံမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေရာက္လာတယ္။

စက္႐ုံမွာ တေစၦေျခာက္ေၾကာင္း၊
စက္ရုံက အလုပ္သမားေတြလဲ အခုတေလာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာ အရမ်ားေနေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္ေပးေစလုိေၾကာင္း
 ျမန္မာဒကာေလးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ေနာက္ရက္ ညေနပိုင္းအားေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး သူတုိ႔ျပန္သြားၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ႐ႈေဒါင့္က တေစၦအယူအဆႏွင့္
ထုိတေစၦေျခာက္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေအာင္ ဘယ္လုိျပဳမူေနထုိင္ရမယ္စသည္ေတြကို
တရုတ္ေတြကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပအုံးမွပဲ ဆုိၿပီးေတြးထားတယ္။ ႀကံထားတယ္။

ေနာက္ေန႔ညေနေရာက္ေတာ့ စက္ရုံကုိ ၾကြပါတယ္။
ထုံစံအတုိင္း ပထမဦးဆုံး သရဏဂုံသုံးပါး၊ ငါးပါးသီလ ေဆာက္တည္ေစဘုိ႔
နေမာ တႆ တုိင္ေပးပါတယ္။
ေဟာဗ်ာ၊ တ႐ုတ္ေတြ နေမာ တႆ မရၾကဘူး၊
ဒီေတာ့ တစ္လုံးခ်င္း တုိင္ေပးရတယ္။
နေမာ ဆုိရင္ ေနာက္က နေမာ လုိ႔ လုိက္ဆုိၾကတယ္။
ဒါေတာင္ ရွည္တဲ့ သမၼာသမၺဳဒၶႆ လုိဟာမ်ဳိးၾကေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ လုိက္မဆုိႏုိင္ဘူး။
ေနာက္ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ စသည္။
ေနာက္ ပါဏာတိပါတာ ၊ ငါးပါးသီလ။
နဂုိက ဘာမွ မသိေတာ့ ဘာမွ အဆင္မေျပဘူး။
အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားတယ္။

ဒီလုိ ဘာမမသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသိဥာဏ္
သုညအဆင့္ (Zero level) သာရွိတဲ့ ဒီလူေတြကုိ ေဟာျပ ေျပာျပေနလုိ႔
အဆင္ေျပမယ္မထင္ပါဘူး။ အက်ဳိးရွိမယ္မထင္ပါဘူးလုိ႔ ေတြးမိၿပီး
တရားေဟာျပခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။
အရင္က တရားေဟာလုိက္မဟဲ့လုိ႔ အားခဲထားေပမဲ့ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္) ေဟာဘုိ႔ စိတ္ပ်က္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဟာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဗာဓိပင္နား တစ္ပါးတည္း ေနေနတုန္းကလဲ
လူသားေတြကုိ တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္ခဲ့ဘူးတယ္။

ငါသိတဲ့တရား (ငါေဟာျပမဲ့တရား) ဟာ ျမင္ႏုိင္ခဲတယ္၊
သိႏုိင္ခဲတယ္၊ ၿငိမ္သက္တယ္၊ မြန္ျမတ္တယ္၊
ေတာင္ႀကံ ေျမာက္ႀကံ ႀကံေနတဲ့ အႀကံသမားေတြရဲ႕ က်က္စားရာမဟုတ္ဘူး၊
သိမ္ေမြ႔တယ္၊ ပညာရွိတုိ႔သာ သိႏုိင္တယ္။
(ငါ့တရားကုိ နာမဲ့) လူေတြကေတာ့
ကာမဂုဏ္နဲ႔အခ်ိန္ကုန္၊ ကာမဂုဏ္မွာ ေပ်ာ္ပုိက္၊
ကာမဂုဏ္မွာပဲ ႏွစ္ၿခဳိက္ေနၾကတယ္။
ဒီလုိလူေတြကုိ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရား၊ နိဗၺာန္အေၾကာင္း ေဟာေနလုိ႔ကေတာ့ အလကားပဲ။
ပင္ပန္းရုံသာ ရွိေတာ့မေပါ့၊
မသိနားမလည္တဲ့ ရာဂထူေျပာ၊ ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့သူေတြကုိ ငါတရား မေဟာေတာ့ပါဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္ ေတြးမိၿပီး တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။

ဒီလုိ စိတ္ပ်က္သြားေတာ့
ျဗဟၼာ့ျပည္က သဟမၸတိဆုိတဲ့ျဗဟၼာက လာၿပီး တရားေဟာဘုိ႔ ေတာင္းပန္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားရွင္ တရားေဟာျဖစ္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဘုရားရွင္ တရားေဟာခ်င္စိတ္မေပါက္တာကုိ
“ဘုရားကလဲကြာ၊ တရားေဟာဘုိ႔ ပါရမီျဖည့္လာၿပီး ဘုရားျဖစ္ၿပီးခါမွဘဲ
တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားရသလား” လုိ႔ ထင္မယ္ဆုိ ထင္စရာပါ။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလုိ ကုိယ့္အေတြ႔အႀကဳံအရေတာ့
ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အင္မတန္အသိဥာဏ္နည္းတဲ့
နေမာ တႆေတာင္ လုိက္မဆုိတတ္တဲ့
သရဏဂုံသုံးပါးဆုိတာကုိေတာင္ မၾကားဘူးတဲ့
သူေတြကို တရားေဟာျပဘုိ႔ စိတ္တြန္႔ဆုတ္မိတာအမွန္ပါ။
ဒါ သဘာ၀က်က် စဥ္းစားတာပါ၊ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ ေျပာျပတာပါ။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာ စာသင္ေပးတဲ့
(ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့) ဆရာႀကီးဦးဘဆန္းရဲ႕ အယူအဆကုိ သတိရတယ္။

ဆရာႀကီးက
“ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ သတၱ၀ါေတြကုိ တရားေဟာဘုိ႔အတြက္
ေလးသေခၤ်နဲ႔ကမၻာတစ္သိန္းတုိ႔ကာလပတ္လုံး
ပါရမီျဖည့္က်င့္ၿပီး ဘုရားျဖစ္လာမွေတာ့ ျဗဟၼာႀကီးက
တရားေဟာဘုိ႔ မေတာင္းပန္လဲ ေဟာမွာပါဘဲ တဲ့။

ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္တဲ့ေခတ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြက ျဗဟၼာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ကုိးကြယ္တဲ့ျဗဟၼာႀကီးကေတာင္မွပဲ ဘုရားရွင္ကုိ တရားေဟာဘုိ႔
ခခယယေတာင္းပန္တာကုိ ျပလုိလုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ဒီအျဖစ္အပ်က္ ဒီဇာတ္ကြက္ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖင့္
(ဘုရားရွင္ဟာ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ ဆရာႀကီးျဖစ္သြားတဲ့အတြက္
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဆရာ့ဆရာႀကီးျဖစ္သြားလုိ႔)
ဘုရားရွင္အေပၚ ေလးစားယုံၾကည္မႈ ခ်က္ခ်င္း (ပိုမုိ) ရလာႏုိင္ေၾကာင္း”
စသည္ျဖင့္ သူ႔အယူအဆကုိ ရွင္းျပပါတယ္။

ဆရာႀကီးက သူထင္ျမင္ယူဆတာကုိ တင္ျပတာပါတဲ့။
အထင္အျမင္ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္လုိ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘုရားရွင္ကေတာ့ မၾကာခင္ တရားစည္ႀကီးကုိ တီးေတာ့မွာပါ။