Saturday, October 30, 2010

မင္းၿပီးမွ (After you)

ဦးဘုန္း (ဓာတု - မႏၲေလး)


ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံပါရေစ။
ရန္ကုန္ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။
ေလဆိပ္ရဲ႔ ဧည့္ခန္းမထဲမွာ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။
ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။

ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကို ဆက္တဲ့ အမ်ားသုံးတယ္လီဖုန္း တစ္ခု ရွိတယ္။
အဲဒီ့တယ္လီဖုန္းက တယ္လီဖုန္းဆက္ခ မေပးရပါဘူး။
အဲ့ဒီ တယ္လီဖုန္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆက္ေနတယ္။
သူ႔ေနာက္မွာလည္း တယ္လီဖုန္း ဆက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူ ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ေနတာ ၿပီးကိုမၿပီးႏိုင္ဘူး။
မိနစ္ ၂၀ေလာက္ၾကာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္ ေရာက္ေတာ့တယ္။
အဲ့ဒီ တစ္ေယာက္ကလည္း ဖုန္းေျပာလိုက္တာ အၾကာၿကီးပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က
အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေျပာ ေနတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး
“အားနာမႈမရွိလိုက္ၾကတာ”လို႔ ခံစားရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ ေရာက္လာပါတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္ဖို႔ “စပီကာ”က ေၾကညာပါတယ္။
မႏၲေလးကို သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြ အားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္သြားၾကတယ္။
ေလယာဥ္ေပၚကို သြားဖို႔ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။
အဲ့ဒီကားနဲ႔ ေလယာဥ္ဆီကို ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္ ေတြ သယ္ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္။
လူေတြဟာ ဘတ္(စ္)ကားေပၚကို အလုအယက္ပဲ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကတယ္။
ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။
တိုးေ၀ွ႔တက္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ေလယာဥ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတယ္။
ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ ေနာက္အနားအေပါက္က ကၽြန္ေတာ္ တို႔တက္ရတယ္။

ဒီလိုပါပဲ... ေလယာဥ္ေပၚကို တိုးေ၀ွ႕ၿပီးတက္လိိုက္တယ္။
ကိုယ့္ထိုင္ခုံနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုးေ၀ွ႕တက္ခဲ့မွန္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။
တိုးတာ၊ ေ၀ွ႔တာ၊ တြန္းတာ၊ တိုက္တာ အက်င့္ပါေနလို႔႔ပဲျဖစ္မယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကထိုင္ခုံမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ လာထိုင္တယ္။
ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့သူပါ။
သူဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာပဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနတယ္။

ေလယာဥ္တက္ၿပီးလို႔ (၁၀)မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက လက္တြန္းလွည္းေလးေတြကိုတြန္းၿပီး အစား အေသာက္ လာေကၽြးပါတယ္။
အပူလား။ အေအးလား။ ႀကိဳက္ရာသုံးေဆာင္လို႔ရတယ္။
ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ အသားညႇပ္ ေပါင္မုန္႔တစ္လုံးစီ လိုက္ၿပီးေ၀တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ထိုင္ခုံက အတြင္းဘက္မွာပါ။
အစားအေသာက္လာၿပီးေပးတဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္း၊
တစ္ခုံၿပီးတစ္ခုံ စနစ္တက် ေပးေ၀ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုံအနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ အသားညႇပ္ေဖာ့ဘူးတစ္ဘူးကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီႏိုင္ငံျခားသားက လူသြားလမ္းရဲ႕ေဘးမွာ ေနရာယူထားသူ။
သူက အရင္ယူရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းဖက္ကခုံမွာ ထိုင္တဲ့သူ။
ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွယူရမွာ။ ဒါေပမယ္ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ လက္ကိုလွမ္းလိုက္တယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားက စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။
“After you”
အဲ့ဒီစကားကိုၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါဘူး။
အစာစားရင္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။
“After you” တဲ့။
After ဆိုတာ... ၿပီးေနာက္။
you ဆိုတာ... သင္၊ မင္း၊ နင္၊ ရွင္။
ဒီေတာ့... “After you” ဆိုတာ “မင္းၿပီးမွ”လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။
“မင္းကို ဦးစားေပး” ပါတယ္။ “မင္းအရင္လုပ္”ပါ။
ဒီလို သေဘာေဆာင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ေပၚ စကားတစ္ခုပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္းနဲ႔ ရွက္လာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ “After me” သမားပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးရထားလက္မွတ္တန္းစီရင္လည္း ငါရဖို႔...။
ဘတ္(စ္)ကားစီးရင္လည္း ငါအရင္တက္ဖို႔။ ငါ အရင္ေနရာရဖို႔။
ကားေမာင္းရင္လည္း လမ္းဆုံမွာ ငါ အရင္ကူးဖုိ႔။ ငါ အရင္ျဖတ္ဖို႔။
လမ္းကူးရင္လည္း ငါ အရင္ ဟိုဘက္ေရာက္ဖို႔...။
အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ငါ အလုပ္အရင္ရဖို႔...။

ငါအဆင္ေျပဖို႔...။
“After me”....
ငါၿပီးမွ မင္း...။ ငါအရင္...။ ငါ့ကို ဦးစားေပး။
ေတြးရင္း ေတြးရင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္လာမိတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကို အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာျပမိတယ္။
အေမေျပာတဲ့စကားဟာ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။

“After you” ဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ပဲ။
အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းကို အေမကခ်က္တယ္။
အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို အေမ အရင္မစား ဘူး။
သားသမီးေတြကို အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။

ဒီလုိပဲ... မင္းအေဖဟာလည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ေငြေၾကးကို သူအရင္မသုံးဘူး။
သားသမီးေတြ ကို အရင္ေပးတယ္။ အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။
မင္းဟာလည္း မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ “After you” လုပ္ရမွာပဲ။
ဒီလိုပဲ မင္းဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္
တပည့္ေတြကို “After you” လုပ္ရမယ္။

“After you” ဆိုတာ ဦးစားေပးျခင္းသေဘာအျပင္
စာနာျခင္း၊ နားလည္ေပးျခင္းေတြ ပါေနတယ္။ ေမတၱာတရားေတြ ပါေနတယ္။
အတၱနည္းျခင္းသေဘာေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။
အေဖက ၀င္ေျပာတယ္။
“After me” ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။
ကေလးေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။
“After me” ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိေနတဲ့သူဟာ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။
စိတ္အရြယ္မေရာက္ျခင္းရဲ႕ အမွတ္သေကၤတဟာ “After me” ပဲ။

“ အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြ နည္းေလေလ” ျဖစ္ရမွာ။
“အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြမ်ားေလေလ” ဆိုရင္
ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ “After me” ပဲ။
“After me” ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱေတြ
ရင္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိေနျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပဲ။
“After me” သမားဟာာ မိဘဆိုရင္လည္း မိဘ မပီသတဲ့သူေပါ့။
ဆရာဆိုရင္လည္း ဆရာမပီသတဲ့သူေပါ့။
သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း မပီသတဲ့သူေပါ့။
မိတ္ေဆြဆိုရင္လည္း မိတ္ေဆြ မပီသတဲ့သူေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ “After me” ကိုေလွ်ာ့။
“After you” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပါ့ သားရယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ “After me” သမားေတြနည္းလာၿပီး
“After you” သမားေတြမ်ားလာရင္ေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။

အျပန္အလွန္ “After you” ဆိုတဲ့....
၀န္းက်င္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။

ေရႊမႏၲေလးဂ်ာနယ္
အမွတ္စဥ္ (၂၇၁)၊ ၂၁.၇.၂၀၀၈
လင္းလြန္းခင္ စာေပမွ စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၄၀၈၀၉ ျဖင့္
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ဦးဘုန္း (ဓာတု - မႏၲေလး)ရဲ႕ တြင္း
(အေတြးစာ စကား) (စာ ၇၉ - ၈၂) မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
@Myanmarcupid

Friday, October 29, 2010

ကၽြန္ (slave)


ဘုရားရွင္က
ဒုကၡသစၥာ (ဆင္းရဲျခင္းအမွန္တရား - The Truth of Suffering) ကုိ
အေသးစိတ္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေျပာျပပါတယ္။
နားေထာင္သူ (Listener) အေနနဲ႔
“ဒီဆင္းရဲေတြက ဘယ္ကျဖစ္ေပၚလာတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတာလဲ”
ဆုိတဲ့အေတြး ဦးေဏွာက္ထဲေရာက္လာမွာ အမွန္ပဲ။
ဒါကုိ သိတဲ့ဘုရားရွင္က
“ဒီလုိဆင္းရဲရတာဟာ တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး၊ တဏွာေၾကာင့္ေဟ့”
လုိ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။

အုိျခင္းဆင္းရဲ၊ နာျခင္းဆင္းရဲ၊ ေသျခင္းဆင္းရဲ၊
ေမြးဖြားျခင္းဆင္းရဲ စတဲ့ ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြရဲ႕ လက္သည္တရားခံက တဏွာ ပါတဲ့။
တဏွာဟာ ဆင္းရဲဒုကၡအားလုံးရဲ႔ မူလဘူတအေၾကာင္းတရားပါ။

အရွိတရား သဘ၀တရား အမွန္တရားျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာကုိ
သစၥာေလးပါးမွာ သမုဒယသစၥာ (The Truth of the cause of suffering) လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

တဏွာကုိ အဂၤလိပ္လုိ Craving, Attachment , Greed, Desire စသျဖင့္ ျပန္ဆုိေလ့ရွိတယ္။
လုိခ်င္မႈ၊ တတ္မက္မႈ၊ ဆာေလာင္မႈ၊ မြတ္သိပ္မႈ၊ ေတာင့္တမႈ စတဲ့ ျမန္မာစကားလုံးေတြဟာ
ဒီတဏွာရဲ႔ ေ၀၀ုစ္ ပရိယာယ္ စကားလွယ္ေတြပဲ။

ဘုရားရွင္က ဒီတဏွာကုိ
ေပါေနာဗၻ၀ိကာ၊ တစ္ဘ၀ၿပီး တစ္ဘ၀ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသူ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
(Carving, the Buddha says, leads to repeated births.)

ဓမၼပဒစာအုပ္ထဲမွာ
တဏွာယ ဇာယတီ ေသာေကာ၊ တဏွာယ ဇာယတီ ဘယံ၊
တဏွာယ ၀ိပၸမုတၱႆ၊ နတၱိ ေသာေကာ ကုေတာ ဘယံ။
From craving springs grief, from craving springs fear;
For him who is wholly free from craving, there is no grief, much less fear.
(ဓမၼပဒ၊ ၂၁၆)
စုိးရိမ္မႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႔မႈေတြဟာ လုိခ်င္မႈ (တဏွာ) ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ။
လုိခ်င္မႈ (တဏွာ) မရွိရင္ စုိရိမ္မႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႔မႈဆုိတာ မရွိႏုိင္ဘူး လုိ႔ ေတြ႔ရတယ္။

အေျဖာင့္အဓိပၸါယ္က
ေလာဘႀကီးရင္ ေသာကႀကီးတယ္၊ ေၾကာက္တယ္။
ေလာဘနည္းရင္ ေသာကနည္းမယ္၊ အေၾကာက္နည္းမယ္။
ေလာဘမရွိရင္ ေသာကမရွိဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။
ဒီအဆုိ ဟုတ္ မဟုတ္ စဥ္းစားၾကည့္။

လူေတြ သ႔ူေနရာႏွင့္သူ ေၾကာက္ေနၾကရတယ္။
ရာထူးႀကီးတဲ့သူကုိ ေၾကာက္ရတယ္။ ေငြရွိတဲ့သူကုိ ေၾကာက္ရတယ္။
မိန္းမကုိ ေၾကာက္ရတယ္၊ ေယာက္က်ားကုိ ေၾကာက္ရတယ္။
အလုပ္ရွင္က အလုပ္သမားကုိ ေၾကာက္ရတယ္။
အလုပ္သမားက အလုပ္ရွင္ကုိ ေၾကာက္ရတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲ။
အရင္းအထိ လုိက္ၾကည့္။
ေလာဘေၾကာင့္၊ တဏွာေၾကာင့္ပါ။

လုိခ်င္တတ္မက္မႈ တဏွာ ဆုိတာနဲ႔စပ္လုိ႔
ပါဠိစာေပမွာ တဏွာဒါေသာ ဆုိတဲ့စကားလုံးေလးကုိ သတိရမိတယ္။
အဓိပၸါယ္က တဏွာ့ကၽြန္တဲ့။

ေလာကလူသားေတြဟာ တဏွာရဲ႔ ေက်းကၽြန္ေတြ။
စဥ္းစားေလ၊ ဒီစကားရဲ႔ အဓိပၸါယ္ တာသြားေလပဲ။
မနက္အိပ္ယာထ၊ အလုပ္သြား၊ ဘာေၾကာင့္သြား၊
တဏွာက ခုိင္းလုိ႔သြား၊
အိမ္ေထာင္ ဘာလုိ႔ျ႔ပဳ၊ တဏွာက ခုိင္းလုိ႔ျပဳ၊
ဘာလုပ္လုပ္၊ ဘာစားစား၊ ဘယ္သြားသြား။
တဏွာက ခုိင္းလုိ႔ပါ။ တဏွာက ခုိင္းေနတာ။
လူ႔ယႏၱယားႀကီးလည္ပတ္ေနတာ တဏွာေၾကာင့္၊
လူ႔ေလာကႀကီးလည္ပတ္ေနတာ တဏွာေၾကာင့္။

ဘုရားရွင္ အတိအလင္း တုိက္႐ုိက္ေျပာၾကားထားတဲ့စကားရွိတယ္။
တဏွာယ နီယတိ ေလာေကာ၊ တဏွာယ ပရိကႆတိ
တဏွာယ ဧကဓမၼႆ၊ သေဗၺ၀ ၀သမႏြဂူ
တဏွာက ေလာကကုိ ေဆာင္ယူ ဆြဲငင္ၿပီး တဏွာအလုိသုိ႔ လုိက္ေနၾကရတယ္တဲ့။
The world is led around by craving;
By craving it’s dragged here and there.
Craving is the one thing that has all under its control.
သံယုတ္၊ ၁၊ ၃၈
တဏွာက ခုိင္းလုိ႔ လူေတြ လုပ္ေနၾကတာ။

ဒါ့ေၾကာင့္ တဏွာဒါေသာ - ကုိယ္တုိ႔တေတြဟာ တဏွာကၽြန္ေတြ။
We are the slaves of craving!!
ဟုတ္ပါဘူး လုိ႔ ဘယ္သူျငင္းႏုိင္သလဲ၊ ျငင္း၀ံ့သလဲ၊
မျငင္းႏုိင္၊ မျငင္း၀ံ့၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရား၊

ဘုရားေဟာလုိ႔ရွိတာမဟုတ္၊ ရွိတာကုိ ဘုရားက ေဟာတာ။

သူသူကုိယ္ကုိယ္မွာ ရွိေနတဲ့တဏွာ။
ဒီတဏွာႀကီးရွိေနသ၍ လုပ္ေနရအုံးမွာ။
လုပ္ေနသ၍ ဒုကၡေတြ႔ေနရအုံးမွာ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္က
ဒီတဏွာဟာ ဒုကၡရဲ႔တရားခံ (The Cause of Suffering) လုိ႔ ေျပာတာ။
သမုဒယသစၥာ (The Truth of The Cause of Suffering) လုိ႔ မိန္႔တာ။

Thursday, October 28, 2010

Kathina (ကထိန္)


The rains retreat of the monks (vassa kala) ends on the full-moon day of October. 
During the Vassa retreat that lasted for three months, 
the monks have served the community of followers 
in various ways such as giving sermons, teaching Dhamma and meditation, 
counseling and serving in many other ways. 


The monks end the retreat, 
by performing a Monastic Disciplinary Act (vinaya kamma) called the Pavarana. 
After this the monks are free to leave the place where the retreat was held.


Before they leave, it is the custom of the devotees 
to hold a farewell ceremony for the monks. 
This is called the Kathina Ceremony. 


During this ceremony many gifts are offered to the monks 
as well as gifts for the upkeep of the monastery (Vihara).


A very important part of this ceremony is 
the offering of a special robe called the Kathina Civara, 
which is made in a special way, 
through the contributions of and collective effort of many devotees. 

This is also offered in a special way 
by carrying the “Kathina Robe,” in a parade.
We Buddhist devotees recognize that the very presence of the Maha Sangha 
at the monastery is great blessing. 

They provide an opportunity to make merit by giving gifts to them. 
The Maha Sangha, after all, depends on the devotees for subsistence.


Maha Sangha is the vehicle that carries the Dhamma to the world 
and into the future from generation to generation, and from century to century. 

This Dhamma is carried not only by precept but also by example.
There are three conditions when fulfilled that makes a gift 
to the Maha Sangha be of infinite merit to the giver. 
These conditions are especially fulfilled on this occasion, 
for, this is a time when the minds of the givers are extremely pure, 
and the minds of the recipient monks are also very pure, 
while the gifts given on this occasion are also of special value.


Therefore to participate in this ceremony is considered 
to be of great spiritual benefit to everyone. 

This is one of the highest meritorious deeds 
among the ‘eight great kusala kamma’.

The Management Committees of the Kepong monastery
have great pleasure in inviting you to participate
in this year’s Kathina Ceremony
 on Sunday 21 November 2010.

The program for this auspicious and meritorious occasion is as follows:-

Program Time-table
07:00 AM           Breakfast Dana
08:00 AM           Procession
09:00 AM           Dhamma Talk (Mandarin)
10:30 AM           Lunch for Devotees
11:30 AM             Lunch Dana
01:00 PM             Dhamma Talk (Burmese)

Venue:
Samnak Sambodhi Temple
19, Jalan 38, Desa Jaya,
Kepong 52100

For Enquiries, Please contact to:
HP: 017 2743665
HP: 017 2422336

Wednesday, October 27, 2010

ထန္းလ်က္ မေကၽြးနဲ႔


ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ကုိ
ဇာတိဒုကၡ - ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္းဆင္းရဲ
(Birth is suffering) ကုိ ေျပာျပၿပီး
ဇရာပိ ဒုကၡာ - အုိျခင္းကလဲ ဆင္းရဲတယ္
(Decay is suffering) လုိ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။

ဒီအုိျခင္းဆင္းရဲကလဲ အေတာ္ေလး ထင္သာျမင္သာရွိပါတယ္။
လူတုိင္းနီးပါး အုိတဲ့အေၾကာင္း၊ အသက္ႀကီးတဲ့အေၾကာင္းကုိ မေျပာလုိၾကပါဘူး။
ေမးခြန္းေတြထဲမွာ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ဆုိတဲ့ေမးခြန္းကုိ
မေျဖခ်င္ဆုံးပဲလုိ႔ ဒကာမႀကီးတစ္ေယာက္ေျပာဘူးတာ ၾကားဘူးပါတယ္။

ဒီေမးခြန္းကုိ ဒကာႀကီးေတြ ဒကာမႀကီးေတြတင္ မေျဖခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
အခ်ဳိ႔ဘုန္းႀကီးမ်ားလဲ မေျဖခ်င္ၾကပါဘူး။
ဒကာမႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ သက္ေတာ္ဘယ္ေလာက္လဲလုိ႔ ေမးေတာ့
ဒကာမႀကီး၊
ဘုန္းႀကီးကုိ ထညက္ (ထန္းလ်က္) လဲ မေကၽြးနဲ႔၊
အသက္ေလးမေမးနဲ႔ လုိ႔ ေျပာတာကုိ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ၾကားဘူးပါတယ္။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အသက္ကေတာ့ ႀကီးလာတာအမွန္ပါ။
အုိလာတာကုိ လက္ခံရမွာပါ။

အခ်ိဳ႔ ဒီလုိ အုိျခင္း ဇရာသေဘာကုိ လက္မခံခ်င္လုိ႔
ဇရာကို ကာကြယ္ဘုိ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကဳိးစားၾကတယ္။
မ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္းေတြကို ဖုံးကြယ္ဘုိ႔ မိတ္ကပ္ေတြလိမ္းၾကတယ္။
ဆံျဖဴတာကုိ သူတပါးမသိေအာင္ အနက္ေရာင္ဆုိးၾကတယ္။
(ဘုန္းႀကီးေတြက်ေတာ့ သုံးရက္တစ္ခါ ေခါင္းရိပ္တယ္။ ျဖဴတာသိမွာစုိးလုိ႔)
ဇရာကုိ ေခတ္ေပၚပစၥည္းေတြနဲ႔ ငယ္ဟန္ျပဳလုိၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဇရာကပဲ အႏုိင္ယူသြားတာပါ။

အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် မ်က္စိအျမင္ေတြက နဂုိကေလာက္ မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး။
နားအၾကားေတြကလဲ နဂုိကေလာက္ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။
အနံ႔ေတြကုိလဲ နဂုိကေလာက္ မခံစားနုိင္ေတာ့ဘူး။
အရင္တုန္းက ဘာနဲ႔စားစား ေကာင္းေနတဲ့ လွ်ာကလဲ အခုဆုိ စားပြဲအျပည့္ ဟင္းမ်ဳိးစုံနဲ႔စားေနရေပမဲ့ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။
အရင္ေလာက္အရသာမရွိေတာ့ဘူး။
ကုိယ္ခႏၶာကလဲ ေညာင္းတတ္လာၿပီ၊ ကိုက္တတ္လာၿပီ၊
ဒါေတြက ဇရာရဲ႔သေဘာေတြပါ၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ဇရာ - အုိျခင္းကလဲ ဒုကၡလုိ႔ ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာေပါ့။

ဘုရားရွင္က
ဗ်ာဓိပိ ဒုေကၡာ၊ နာျခင္းသေဘာကလဲ ဒုကၡ (ဆင္းရဲတယ္)
(Disease is suffering) လုိ႔ ဆက္ေဟာပါတယ္။
နာျခင္းက ဒုကၡဆုိတာကေတာ့ အေတာ္ထင္ရွားပါတယ္။

အေတြ႔အႀကဳံအရေျပာရရင္
လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ နာမက်န္းျဖစ္ၿပီဆုိရင္
ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ဘာကုိမွ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။
ဘယ္ကုိမွ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။
ရွိတဲ့အစားအစာေတြ၊ အသုံးအေဆာင္ေတြက ကုိယ့္နဲ႔ မဆုိင္ေတာ့သလုိ ခံစားရတယ္။
ျဖစ္ေနတဲ့ေရာဂါကုိ ရွိတဲ့စည္းစိမ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ လဲပလုိက္ခ်င္တယ္။


ေနာက္ ဘုရားရွင္က
မရဏမၸိ ဒုကၡံ - ေသျခင္းသေဘာကလဲ ဆင္းရဲတယ္တဲ့၊
(Death is suffering)
အငယ္တုန္းက စာခ်ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက စာခ်ရင္း
“ကုိယ့္လူတုိ႔၊ ေသခါနီး အသက္ထြက္ခါနီးရင္ အေတာ္အခံရခက္တယ္ဗ်” လုိ႔
ေျပာဘူးတယ္။
စာခ်ဘုန္းႀကီးကုိ “ဘုန္းႀကီးက ဘယ္လုိလုပ္သိတုန္း” လုိ႔ မေမးရဲလုိ႔ မေမးခဲ့ရပါဘူး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသခါနီးကာလမွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။
ကုိယ္ေတာ့ တခါတေလ “မေသရင္ ေကာင္းမွာ” လုိ႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။
လူတုိင္း တစ္ေန႔ ေသရမွာဆုိတာ သိေပမဲ့
ဘယ္သူမွ မေသခ်င္ၾကပါဘူး။
ေသျခင္းစကားနဲ႔စပ္ၿပီး လူေတြ ေျပာလဲ မေျပာခ်င္ၾကဘူး။
ၾကားလဲ မၾကားခ်င္ၾကပါဘူး။
ေသရမွာ အေတာ္ေၾကာက္ၾကပါတယ္။
ေသရင္ ကုိယ္ရွာထားခဲ့သမွ် ထားခဲ့ရမွာကိုး။
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔လဲ ခြဲခြါရမွာကုိး။

ေသျခင္းဒုကၡနဲ႔စပ္လုိ႔ ဟုိတေလာက ဒကာေလးတစ္ေယာက္ေျပာသြားတဲ့စကားကုိ
သတိရမိတယ္။
ဒီႏုိင္ငံမွာ အမ်ားစုရဲ႔  မိဘနဲ႔သားသမီးဆက္ဆံေရးက သိပ္မေႏြးေထြးလွေၾကာင္း၊
သားသမီးက စက္ရုံပုိင္ရွင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီး သူ႔စက္ရုံမွာဘဲ
သူ႔အေဖအရင္းေခါက္ေခါက္ကို မျဖစ္စေလာက္လခေပးကာ
တံျမက္စည္းလွည္းခုိင္းတာေတြ ေတြ႔ရေၾကာင္း၊
အဲ့ဒီသားသမီးအရင္းေတြက ဖေအကြယ္လြန္ခါနီးငါးရက္ေလာက္အလုိ
ေဆးရုံက ျပန္ေခၚလာၿပီး ကူးတုိ႔ခကို
အိပ္ကပ္ထဲႀကဳိထည့္ေပးထားကာ ကုတင္ေပၚမွာ ပစ္ထားၾကေၾကာင္း၊
ဖေအလုပ္သူက ကုတင္ေပၚမွာ မ်က္စိေလး ကလည္ကလည္နဲ႔
ေသမဲ့ရက္ကုိ ေစာင့္ေနရေၾကာင္း၊ သားသမီးအရင္းေခါက္ေခါက္ေတြက
အားေပးမႈ ႏွစ္သိမ့္မႈ ဘာမွ မလုပ္ေၾကာင္း
ဗမာဒကာေလးတစ္ေယာက္က လာေျပာျပဘူးပါတယ္။

ေသျခင္းတရားနဲ႔ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခ်ိန္
မျပဳစုမေစာင့္ေရွာက္တဲ့သားသမီးေတြနဲ႔မ်ားဆုိ ပုိၿပီး ဆင္းရဲမွာပါ။
ေသျခင္းဆင္းရဲ အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။

အပၸေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ -
ကုိယ္မခ်စ္ မႏွစ္သက္သူတုိ႔နဲ႔ အတုူေနရတာလဲ ဒုကၡပါဘဲ တဲ့။
(To be united with the unpleasant is suffering)
ကုိယ္မခ်စ္တဲ့ ကုိယ္နဲ႔သေဘာထားမတုိက္ဆုိင္လုိ႔
ကုိယ္သေဘာမက်တဲ့ မႏွစ္သက္တဲ့သူနဲ႔အတူေနရတာလဲ
အေတာ္ဆင္းရဲပါတယ္။
အေတာ္မွန္တဲ့စကားပါ။ ဒီဒုကၡ လူတုိင္းေတြ႔ႀကဳံဘူးပါတယ္။

ႏုိင္ငံရပ္ျခားလာၿပီး ေက်ာင္းတက္၊ စီးပြါးရွာေနသူေတြအဖုိ႔
ကုိယ့္အခန္းေဖာ္ (Roommate),
Flat တစ္ခုတည္းမွာ အတူေနေဖာ္ (Flatmate) ဆုိတာေတြကုိ
ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ အဆင္ေျပသလုိ ၾကည့္ေနၾကရတာပါ။
၀ါသနာမတူတဲ့စရုိက္မတူတဲ့သူ တစ္ခန္းထဲမွာ အတူေနရရင္
အေတာ္စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲျဖစ္ရပါတယ္။

ဘုရားရွင္က ဆက္ၿပီး
ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ - ခ်စ္ရသူတုိ႔ႏွင့္ ေကြကြင္းေနရျခင္းကလဲ
ဆင္းရဲဒုကၡတစ္မ်ဳိးပဲလုိ႔ ေဟာပါတယ္။
(To be separated from the pleasant is suffering)
ကုိယ္ခ်စ္တဲ့ ကုိယ္သေဘာက်တဲ့သူေတြနဲ႔ အတူမေနရတာလဲ တကယ့္ဒုကၡပါ။

ယမၸိစၦံ နလဘတိ၊ တမၸိ ဒုကၡံ - လုိခ်င္တာကုိ မရတာလဲ ဒုကၡပါဘဲ တဲ့။
(Not to get what one desires is suffering)

တခ်ဳိ႔စကားကပ္တဲ့သူေတြက
ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ေကြကြင္းရျခင္းကုိ ဆင္းရဲဒုကၡလုိ႔ ေျပာရင္
ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရတာ (သုခ) ခ်မ္းသာတယ္ေပါ့ဘုရား လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။
ဆင္းရဲတာပါဘဲ။ ဒီခႏၶာကုိ ရုပ္အတၱေဘာႀကီးရွိေနတာကုိက
ဒုကၡပါဘဲလုိ႔ ဘုရားရွင္က ဆက္မိန္႔ပါတယ္။
ပါဠိလုိေတာ့ သံခိေတၱန ပဥၥဳပါဒါနကၡႏၶာ ဒုကၡာ တဲ့။
(In brief the five aggregates of attachment are suffering)
ဟုတ္ပါတယ္။ ေန႔တဓူ၀ ဒီခႏၶာကိုႀကီးကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးေနရတဲ့ 

ဆင္းရဲဒုကၡ က စဥ္းစားေလ ႀကီးမွန္းသိေလပါဘဲ။

Tuesday, October 26, 2010

ဇာတိ


ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကုိ သူ႔ေခတ္က ေခတ္စားေနတဲ့
အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္ႏွစ္မ်ဳိးကုိ သုံးစားမရေအာင္ေျပာဆုိၿပီး
အလယ္အလတ္က်င့္စဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ၿပီးမွ သစၥာတရားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။

သစၥာဆုိတာ ပါဠိစကားပါ။
 အမွန္၊ အရွိ၊ သဘာ၀ လုိ႔ ျမန္မာလုိျပန္ဆုိရင္ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။
ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သစၥာ ဆုိတဲ့စကားလုံးေအာက္မွာ
အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားေတြခ်ည္း ဘုရားရွင္က ေဟာထားလုိ႔ပါ။
သစၥာဆုိတဲ့ အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားက ေလးမ်ဳိးရွိတယ္။

(၁) ဒုကၡ
(၂) ဒုကၡ၏အစ၊ ဒုကၡျဖစ္ေပၚရျခင္းအေၾကာင္း - သမုဒယ
(၃) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရျခင္း - နိေရာဓ
(၄) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာသုိ႔သြားရာလမ္း - မဂၢ တဲ့။

(၁) ဒုကၡ
ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါဦးကုိ သစၥာတရားေဟာတဲ့အခါ
ေလာေလာဆယ္ ထင္သာျမင္သာျဖစ္တဲ့
လူတုိင္းေတြ႔ႀကဳံခဲ့၊ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ၊ ေတြ႔ႀကဳံေနရဦးမည္ျဖစ္တဲ့
ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡသေဘာသဘာ၀ေတြကို သရုပ္ခြဲျပပါတယ္။

ပါရမီအေတာ္အသင့္ရွိသူေတြအဖုိ႔
ဘုရားရွင္ထုတ္ျပတဲ့ ဒုကၡသရုပ္ကုိ ၾကားရၿပီး ဖတ္ရၿပီး
အိမ္ေထာင္သားေမြးမျပဳရေသးသူေတြဆုိရင္
အိမ္ေထာင္သားေမြးျပဳခ်င္စိတ္ ကုန္သြားႏုိင္ပါတယ္။
အိမ္ေထာင္သားေမြး ၿပဳၿပီးသူေတြဆုိရင္
သားမယားပစ္ထားခဲ့ၿပီး ေတာထြက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္ ပထမဦးဆုံးမိန္႔တာက
 “ဇာတိပိ ဒုကၡာ - ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္းက ဆင္းရဲတယ္” တဲ့။
အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ပထမဦးဆုံး ႐ုပ္သစ္၊ စိတ္သစ္ျဖစ္ေပၚတာကုိ
ပဋိသေႏၶတည္ေနတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

ပဋိသေႏၶတည္ေနမႈေန႔ပတ္သက္လုိ႔
ဘုရားရွင္က
“ေရွးဦးစြာ ကလလေရၾကည္၊
ကလလေရၾကည္မွ အျမႇဳပ္၊
အျမႇဳပ္မွ သားတစ္၊
သားတစ္မွ အခဲ၊
အခဲမွ ခက္မငါးျဖာ (ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္) တို႔ ျဖစ္ကုန္၏။
ဆံ, အေမြး, ေျခသည္းလက္သည္းတို႔လည္း ျဖစ္ကုန္၏” လုိ႔ ေဟာခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္ကုိ ထပ္ၿပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္တဲ့
အ႒ကထာဆရာေတာ္က
ပဋိသေႏၶ စ ေနတဲ့ပထမ (၇) ရက္မွာ ကလလေရၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အျမႇဳပ္ျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ သားတစ္ေလးျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အခဲတုံး (ခပ္ႀကီးႀကီးေလး) ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္တုိ႔ ထင္ရွားလာပါတယ္။
ေနာက္ (၇၇) ရက္၀န္းက်င္မွာေတာ့ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၂၉၄) ရက္၀န္းက်င္မွာ ဆံပင္၊ ေမႊးညွင္း၊ ေျခသဲ၊ လက္သဲေတြ ေပါက္လာတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ကုိယ္၀န္ရင့္က်က္ၿပီး ကုိးလႏွင့္ ဆယ္လၾကား ေမြးဖြားတယ္တဲ့။
အခ်ဳိ႔ ခုနစ္လ၊ ရွစ္လေလာက္နဲ႔လဲ ဖြားၾကပါေသးတယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ ဗုဒၶစာေပမွာလာတဲ့ ပဋိသေႏၶနဲ႔စပ္တဲ့မွတ္သားစရာေလးေတြပါ။
သိပၸံေခတ္ ေဆးသုေတသနေလ့လာခ်က္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶစာေပလာ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ
အေတာ္ကုိက္ညီေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးတယ္။
ထား။

ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက ဒီလုိအမိ၀မ္းတြင္းမွာ
ကုိးလေက်ာ္ ဆယ္လေနခဲ့ရတဲ့ ဇာတိဒုကၡအေၾကာင္း။
ဇာတိဒုကၡ - ပဋိသေႏၶေနတုန္းဆင္းရဲတာကုိ ပီျပင္ေအာင္
အ႒ကထာဆရာေတာ္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ က
သူ႔ရဲ႔ ၀ိသုဒၶိမဂ္က်မ္း (The Path of Purification) မွာ
ပီပီျပင္ျပင္ ေရးျပထားတယ္။
ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက လကၤာသီကုံးထားတယ္။ ေကာင္းမွေကာင္း။

စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊
ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊
ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊
မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊
အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍၊
ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။

ရွင္းလင္းခ်က္
 စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊

ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ရဲ႕အစာေဟာင္းအိမ္ (ေခ်းထုပ္) ကုိ ဖင္ခုထုိင္ထားရၿပီး
အစာသစ္အိမ္ကုိ ေခါင္းနဲ႔ ရြက္ထားရတယ္တဲ့။

ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊

ပုပ္န႔ံထြက္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ သားအိမ္ထဲမွာ
မိခင္ရဲ႔ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ေသြးနဲ႔ မိဘ ႏွစ္ဦးတို႔၏ အညစ္အေၾကး သုက္ေသြးတုိ႔ကုိ မွီခုိေနရတာျဖစ္လုိ႔
မိခင္၀မ္းတြင္းက ခေလးအေနအထားဟာ
မစင္တြင္းထဲက ပုိးေလာက္နဲ႔ ထူးမျခားနားပါ တဲ့။

ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊

ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
အမိေက်ာဘက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ဒူးႏွစ္လံုးတို႔၏အၾကား၌ ေခါင္းကိုထားလ်က္
 ေမးေအာက္မွာ လက္ႏွစ္ဘက္ဆုပ္ကာ ေနေနရတယ္ တဲ့။
ဒီအေနအထားက ဘာနဲ႔ တူသလဲ ဆုိရင္
သစ္ငုတ္တိုေပၚ၌ ေမ်ာက္အိုတစ္ေကာင္ ကုပ္ကုပ္ေလး ေနေနသလိုဘဲ တဲ့။

မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊

ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သြားတဲ့အခါ၊ ကုန္ခ်ီကြခ်ီျပဳတဲ့အခါေတြမွာ
အရက္သမားလက္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ဆိတ္ေပါက္စလုိ၊
ေျမြ-အလမၸာယ္ဆရာက ေျမြကိုဖမ္းၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းသလုိ
 မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရတယ္ တဲ့။

အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍

ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ အစပ္စားရင္ လွံနဲ႔ထိုးၿပီး ဆားနဲ႔ပက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
 အပူစားရင္ မီးနဲ႔ၿမွဳိက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
အေအးစာေတြကို စားရင္ ေရခဲတုံးႀကီးနဲ႔ ဖိထားသလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
ဒီလုိဒုကၡခံရတာက ေသလုမတတ္ အသားတဆတ္ဆတ္နဲ႔ကုိ ခံစားရတာပါတဲ့။
(ဒါ့ေၾကာင့္ မိခင္ေတြ အစားအေသာက္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္)

ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။

အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဗုိက္နာလာရင္ ေျခေထာက္ကုိ အထက္၊
ဦးေခါင္းကုိ ေအာက္ဘက္သို႔ ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ လွည့္ရပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ မဂ္၀သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေသးငယ္တဲ့ သံေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကေန
ဆင္ေျပာင္ႀကီးကို ဆြဲထုတ္ရသလုိ ခေလးခမ်ာ ခံစားရသတဲ့။
ကတၱရာလမ္းႀကိတ္တဲ့ ကားႀကီးနဲ႔ အႀကိတ္ခံရသလုိ
ခေလးခမ်ာ ခံစားရွာသတဲ့။

ဒါ့အျပင္ ေကာင္းစြာမီးမဖြားႏုိင္ရင္ မိခင္ခ်မ္းသာ ျပီးေရာ,
ကေလး ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ဟု ဆုိသူက ဆုိၾကေသး၏။

မိခင္၀မ္းတြင္းမွာ ေလေတာင္ အတုိးမခံရလုိ႔ အလြန္ႏုရြေနတဲ့ ခေလးသူငယ္ကို
တခါတေလ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲထုတ္ရတယ္တဲ့။
အျပင္သို႔ ေရာက္လာရင္လဲ အ၀တ္ ၾကမ္းတမ္းေတြနဲ႔ ကုိင္တြယ္လုိ႔
ခေလးခမ်ာ အပ္နဲ႔ ထုိးဆြသလုိ ခံစားရရွာတယ္။

ေအာ္၊ ဇာတိဒုကၡ ၊ ဇာတိဒုကၡ၊ ဇာတိဒုကၡ။

ရည္ညႊန္း၊ မဂၤလာသတင္းစဥ္၊ ေမာ္လူး

Monday, October 25, 2010

လမ္း


ဘုရားရွင္က်င့္ခဲ့တဲ့ (အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္) မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္မွာ
အခ်က္ (၈) ခ်က္ရွိတယ္။
ဒါကို အဂၤလိပ္လုိ Noble Eightfold Path, Middle Way စသျဖင့္
အဆင္ေျပသလုိ ျပန္ဆုိၾကတယ္။

(၁) သမၼာဒိ႒ိ
ဒီသမၼဒိ႒ိကုိ အဂၤလိပ္လုိ
Right View, Right Understanding စသျဖင့္ ျပန္ဆုိၾကတယ္။
ျမန္မာလုိေတာ့ မွန္ကန္တဲ့အျမင္၊ မွန္ကန္တဲ့ နားလည္မႈေပါ့။

နိဗၺာန္သုိ႔ ခ်ီတက္သူ နိဗၺာန္သုိ႔ေလွ်ာက္လွမ္းသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
ပထမဦးဆုံးမွန္ကန္တဲ့အျမင္ (သမၼာဒိ႒ိ) (ေျခလွမ္း) ရွိကုိ ရွိရပါမယ္။

မွန္ကန္တဲ့အျမင္ရွိဘုိ႔အတြက္
အျမင္မွန္ဘုိ႔လုိအပ္တယ္။
အျမင္မွန္ဘုိ႔အတြက္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈ ရွိဘုိ႔လုိပါတယ္။
မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္ဘုိ႔ဆုိတာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာကုိ ေျပာတာပါဘဲ။

Right Understanding is the understanding of oneself as one really is.

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာဆုိတာ
ကုိယ့္မွာရွိေနတဲ့ သိအပ္တဲ့႐ုပ္နဲ႔ သိတတ္တဲ့စိတ္ကုိ
ပုိင္းပုိင္းျခားျခား တိတိပပ သိတာကုိ ေျပာတာပါ။

ဒါကုိ စာေပစကားမွာေတာ့
နာမ္ရုပ္တုိ႔ကုိ ပုိင္းျခား၍ သိတတ္ေသာ(နာမ႐ူပပရိေစၦဒ) ဥာဏ္တဲ့။
ဒီမွန္ကန္တဲ့အျမင္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈဟာ
မဇၥ်ိပဋိပဒါလမ္းစဥ္မွာ အဓိကေသာ့ခ်က္ပဲ။
The key-note of Buddhism is this right understanding.

(၂) သမၼာသကၤပၸ
မွန္မွန္ကန္ကန္ျမင္တတ္တဲ့ မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္မႈရွိတဲ့သူသာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးရွိမွာပါ။
မွန္ကန္တဲ့အေတြးကုိ ပါဠိလုိ သမၼာသကၤပၸတဲ့။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့
Right Resolutions, Right Aspirations, Right Ideas စသျဖင့္
အမ်ဳိးမ်ဳိးျပန္ဆုိၾကတယ္။

ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
မွန္ကန္တဲ့အေတြးဆုိေတာ့ Right Thoughts လို႔ဘာသာျပန္သင့္တယ္တဲ့။

(၃) သမၼာ၀ါစာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးအေခၚရွိတဲ့သူသာ မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ေျပာမွာ။
မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ပါဠိလုိ သမၼာ၀ါစာတဲ့။

နိဗၺာန္ကုိ တက္လွမ္းလုိသူအဖုိ႔
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားကုိသာ ေျပာဆုိသင့္ပါတယ္။
မုသာ၀ါဒ - လိမ္လည္လွည့္ျဖား မေျပာၾကားသင့္ပါဘူး။
ဒါ့အျပင္ ဂုံးေခ်ာ ဂုံးတုိက္တဲ့စကား၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကား၊
အရည္မရ အဖတ္မရတဲ့စကားေတြကိုလဲ ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာပါ။
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားဆုိလုိ႔
ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား မွန္ကန္ေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
နား၀င္ခ်ဳိေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
ကုိယ္ေျပာလုိက္တဲ့စကားဟာ သူတစ္ပါးအတြက္
အသုံးတည့္ရပါမယ္၊ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစရပါမယ္။ အက်ဳိးရွိရပါမယ္။

What one utters is not only true, sweet and pleasant
but also useful, fruitful and beneficial.

(၄) သမၼာကမၼႏ ၱ
အေျပာမွန္တာနဲ႔ အလုပ္မွန္တာ ခြဲျခားလုိ႔ မရပါဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အေျပာမွန္တဲ့သူသာ အလုပ္မွန္တတ္လုိ႔ပါဘဲ။
အလုပ္မွန္တာကုိ ပါဠိလုိ သမၼာကမၼႏ ၱလုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Action ေပါ့။
အလုပ္မွန္တဲ့ အမွန္လုပ္တဲ့ ဒီ Right Action ဆုိတာ
တျခားေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပါဘူး။

မုိက္မဲမႈ(ေမာဟ) ေၾကာင့္ ေလာဘစိတ္၊ ေဒါသစိတ္ေတြအေျခခံၿပီး
သူ႔တပါးအသက္ သတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာ ခုိးျခင္း၊
သူတပါးသားမယား ျပစ္မွားေစာ္ကားျခင္းတုိ႔ကုိ မလြန္က်ဴးဘူးဆုိရင္
Right Action ျဖစ္ေတာ့တာပါဘဲ။
It deals with abstinence from killing, stealing and sexual misconduct.

(၅) သမၼာအာဇီ၀
အေတြးအေခၚ မွန္၊ အေျပာမွန္ၿပီး အလုပ္မွန္တဲ့သူအတြက္
အႀကံအဖန္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကို လုံး၀ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ပဲ သူ႔ဘ၀ရပ္တည္ေတာ့မွာ အမွန္ပါ။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကုိ သမၼာအာဇီ၀လုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Livelihood ေပါ့။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာ
မလုပ္ရမဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္း ငါးမ်ဳိးကုိ ျပဆုိထားပါတယ္။
(က) လက္နက္ေရာင္း၀ယ္မႈ (Traiding in arms)
(ခ) လူကုန္ကူးမႈ (Traiding in human beings)
(ဂ) သားငါးေမြးျမဴေရး (Traiding in flesh)
(ဃ) အရက္၊ မူးယဇ္ေဆး၀ါး (Traiding in intoxicating drinks)
(င)  အဆိပ္ (Trading in poison)

(၆) သမၼာ၀ါယာမ
သမၼာ၀ါယာမဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့ Right Effort တဲ့။

နိဗၺာန္သို႔တက္လွမ္းလုိသူအတြက္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
ဒီေခတ္မွာ ဟုိနည္း ဒီနည္းနဲ႔ နည္းေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။
နည္းမွန္ဘုိ႔ အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္။
နည္းမွန္မွ လမ္းမွန္မွာပါ။
နည္းမွားေနရင္ လမ္းမွားေနမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္
လုိခ်င္တဲ့ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဗုဒၶစာေပမွာ မွန္ကန္တဲ့ႀကဳိးစားအားထုတ္မႈေလးမ်ဳိးရွိတယ္။
(၁) ျဖစ္ေပၚၿပီးတဲ့မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကို ပယ္စြန္႔ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၂) မျဖစ္ေသးတဲ့ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကုိ မျဖစ္မိေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း
(၃) မျဖစ္ၿပီးေသးကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၄) ၿဖစ္ၿပီးတဲ့ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ တုိးပြါးလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္းဆုိၿပီး
ေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
ဒီသမၼာ၀ါယာမ (မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ) ဟာ အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။
သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ဘုိ႔ နိဗၺာန္ကုိ ရဘုိ႔ ေရာက္ဘုိ႔အတြက္
ကုိယ့္အားကုိ အားကုိးၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ႀကဳိးစားရမွာပါ။

ေပးကမ္းလွဴဒါန္း၊ ဆုေတာင္းေနရုံမွ်နဲ႔
နိဗၺာန္ကုိ လုံး၀ မေရာက္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဒီအခ်က္က ရည္ညႊန္းပါတယ္။

(၇) သမၼာသတိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
သမၼာ၀ါယာမနဲ႔ ကပ္လုိက္လာတာက သမၼာသတိ (မွန္ကန္တဲ့သတိ) ပါ။
Right Mindfulness လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိ ဘာသာျပန္ၾကတယ္။

ကုိယ္ (body), ေ၀ဒနာ (feeling), စိတ္ (thoughts), နဲ႔ ဓမၼ (mind-objects) လုိ႔ေခၚတဲ့ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ မိမိရဲ႕ သတိကုိ အၿမဲမျပတ္တင္ထားတာကုိ (အၿမဲသတိ ရွိေနျခင္းကုိ)
သမၼာသတိ - မွန္ကန္ေသာ သတိလုိ႔ေခၚပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ
လွတယ္ တင့္တယ္တယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ၿမဲတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အတၱရွိတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အဆုိပါ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ သတိအၿမဲရွိေနရတာ။

Mindfulness on these four objects tend to eradicate the misconceptions
with regard to desirablity (subha), so-called happiness (sukha),
permanence (nicca) and an immortal soul (atta) respectively.

(၈) သမၼာသမာဓိ
မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကဳိးစားၿပီး သတိရွိလာတဲ့သူအဖုိ႔
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိတရားရရွိလာမွာ မလြဲပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိကုိ သမၼာသမာဓိလုိ႔ေခၚတယ္။ Right Concentration တဲ့။

သမာဓိရလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အမွန္အတုိင္းသိျမင္လာမွာပါ။
ကုိယ္ကုိ္ယ့္ကုိ အသုဘေကာင္ႀကီးဆုိတာ သေဘာေပါက္လာမွာပါ။
သစၥာေလးပါးကုိ တကယ္သိလုိသူ၊ နိဗၺာန္ကုိ ရလုိသူ၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳလုိသူ
မည္သူမဆုိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့  ဒီအခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ က်င့္ရမွာပါ။

Ref: The Buddha and His Teaching
  ပုံ၊ Google

Friday, October 22, 2010

ကထိန္ပြဲ

 မႏွစ္က မနက္ပုိင္းတရားပြဲ (တရုတ္)
ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္အေပါင္းတုိ႔ခင္ဗ်ား...
ကၽြန္ေတာ္မ်ားကပုန္းဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္
ႏွစ္စဥ္က်င္းပၿမဲျဖစ္ေသာ
စုေပါင္းမဟာဘုံကထိန္ပြဲေတာ္ႀကီး ကုိ
ေအာက္ေဖာ္ျပပါအစီအစဥ္အတုိင္း စည္ကားသုိက္ၿမဳိက္စြာ
က်င္းပမည္ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္
ေစတနာၾကည္လင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္မ်ားအေနျဖင့္
လာေရာက္ၾကည္ညဳိသဒၶါပြါးမ်ားႏုိင္ရန္အတြက္
ေလးစားစြာဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။
********************

 မႏွစ္က ပေဒသာပင္မ်ား
အစီအစဥ္
ေန႔ရက္
၁၃၇၂ - ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္၊ တနဂၤေႏြေန႔
21 / 11/ 2010 Sunday
ကထိန္ပြဲမွာ ဆင္ႏႊဲသူမ်ား
အခ်ိန္
နံနက္ (၇း၀၀) နာရီ အ႐ုဏ္ဆြမ္းဆက္ကပ္
(၈း၀၀) နာရီ ပေဒသာပင္လွည့္
(၉း၀၀) နာရီ တရားေဟာ (Mandarin)
(၁၀း၃၀) နာရီ ပရိသတ္ဧည့္ခံ
(၁၁း၃၀) နာရီ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္
မြန္းလြဲ(၁း၀၀) တရားေဟာ (ျမန္မာ)

 ေက်ာင္းေရွ႕ပေဒသာပင္လွည့္
ေနရာ
ကပုန္းေက်ာင္း
19, Jalan 38, Desa Jaya,
Kepong 52100

ခမ္းျမင့္စားေသာက္ဆုိင္မိသားစုက 
ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ဧည့္ပရိသတ္တုိ႔အား
ဆြမ္းထမင္းတုိ႔ျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံလွဴဒါန္းပါမည္။

ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပး

Kathina Robe Offering Ceremony
Dear Devotees
The Temple is going to celebrate
the Kathina Robes Offering Ceremony
which is one of the most important and significant ones
for both the monks and the lay-devotees.
You and your family members are cordially invited
to participate in this auspicious occasion.
Your attendance will make this occasion truly meaningful and
benefit both yourselves and all sentient beings.

မႏွစ္က ကထိန္ပြဲလာတဲ့ ကုိယ့္ Sunday Dhamma School ခေလးေတြမိသားစု
Date:
21/11/2010 Sunday

Program Time-table
07:00 AM - Breakfast Dana
08:00 AM - Procession
09:00 AM - Dhamma Talk (Mandarin)
10:30 AM - Lunch for Devotees
11:30 AM - Lunch Dana
01:00 PM - Dhamma Talk (Burmese)

Venue:
Samnak Sambodhi Temple
19, Jalan 38, Desa Jaya,
Kepong 52100

For Enquiries, Please contact to:
HP: 017 2743665
HP: 017 2422336

တရားဦး


ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး (ရဟန္းငါးပါးအစု) နဲ႔
ဘုရားအေလာင္း တရားအတူက်င့္ခဲ့ဘူးပါတယ္။
ဘုရားအေလာင္းနဲ႔ ဒီပဥၥ၀ဂၢီငါးဦး ေတာထဲမွာ
တရားအတူက်င့္စဥ္ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့တယ္။

ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးက
ခႏၶာကုိယ္ကုိ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ၿပီး
က်င့္ႀကံမွသာ ဘုရားျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ တရားေသစြဲကုိင္ ယုံၾကည္တယ္။
ဘုရားအေလာင္းကေတာ့
ခႏၶာကုိယ္ကုိ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္တဲ့အက်င့္မ်ဳိးစုံကုိ
က်င့္ႀကံသင့္သေလာက္ က်င့္ႀကံၿပီးၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ လမ္းစ မျမင္ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ အေလွ်ာ့အတင္းလုပ္ႀကည့္ဘုိ႔စိတ္ကူးတယ္။

ဒီအတြက္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) ကုိ
က်င့္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်တယ္။
ဒီလုိလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းတဲ့ဘုရားအေလာင္းကုိ
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးက အထင္ေသးသြားတယ္။
ဘုရားအေလာင္းနဲ႔သူတုိ႔ သေဘာထားအယူအဆေတြ ကြဲလြဲကုန္တယ္။

သေဘာထားကြဲလြဲတဲ့သူနဲ႔အတူေနေနရရင္လဲ ေရရွည္အဆင္ေျပမယ္ မထင္ဘူး။
သေဘာထားအယူအဆေတြ ကြဲလြဲကုန္မွေတာ့
အတူမေနတာ အေကာင္းဆုံးပဲ လုိ႔
ဘုရားအေလာင္းစဥ္းစားမိဟန္တူပါရဲ႕။
ခြဲထြက္ပီး တရားအားထုတ္တယ္။
ေနာက္ဆုံး ဘုရားျဖစ္သြားတာပဲ။

ဘုရားျဖစ္ၿပီး ဘုရားရွင္ ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းတုိ႔ဆီ သြားေတာ့
သူတုိ႔ရင္ထဲမွာ နဂုိရွိရင္းစြဲ အထင္ေသးအျမင္ေသးဓာတ္ခံက
ဘုရားအေပၚမွာ ရွိေနပါေသးတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ အေ၀းက ၾကြလာတာကုိ ျမင္ေတာ့
သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း တုိးတုိး တုိးတုိးနဲ႔ အထင္ေသး အျမင္ေသးစကားေတြ
ေျပာေနခဲ့ၾကေသးတာပဲမဟုတ္လား။
သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေျပာတဲ့စကားကုိ ၾကည့္၊

ကုိယ့္လူတုိ႔။
ရဟန္းေဂါတမကုိ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ တကယ္က်င့္မယ္ ထင္ခဲ့တာ။
အထင္နဲ႔အျမင္တျခားစီပဲ၊
သူတရားအားထုတ္တာ ဘာအတြက္လဲ။
လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားဘုိ႔အတြက္ပဲ။
အခု ျပန္လာၿပီ ဒုိ႔ဆီကုိ။
ခရီးဦးႀကဳိမေနနဲ႔ကြာ၊ သူ႔ဟာသူ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာမွာ ၾကည့္ထုိင္လိမ့္မယ္တဲ့။

တကယ္တမ္း ဘုရားရွင္သူတုိ႔အနားေရာက္လာေတာ့
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ႀကဳိဆုိၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က ဘုရားရွင္ကုိ
ငါ့ရွင္ေဂါတမ၊ ငါ့ရွင္ေဂါတမ နဲ႔ ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိၾကတယ္။
သာသနာေတာ္မွာ ငါ့ရွင္ ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ
ကုိယ္နဲ႔ရြယ္တူနဲ႔ ကုိယ့္ထက္ငယ္သူတုိ႔အတြက္ သုံးတာ။

ဘုရားရွင္က
ေဟး၊ ငါ့ကုိ ငါ့ရွင္လုိ႔မေခၚနဲ႔။ ငါက ဘုရားျဖစ္ေနၿပီ လုိ႔ေျပာရတယ္။
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ မယုံပါဘူး။
အလြယ္လမ္းလုိက္သြားတဲ့သူ ဘုရားမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေပါ့။

ဘုရားရွင္ကလဲ ငါဘုရားျဖစ္ေနၿပီကြဲ႔။
မယုံဘူး။
ဘုရားရွင္ သုံးႀကိမ္သုံးခါေျပာတာေတာင္ သူတုိ႔မယုံပါဘူး။
မယုံေတာ့ ဘုရားရွင္က သူတုိ႔ကုိ ဒီလုိ ေျပာလုိက္တယ္။

ကဲ၊ ေမးစမ္းပါရေစ၊
ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ဘုရားမျဖစ္ပါဘဲ ငါဘုရားျဖစ္ၿပီလုိ႔
အရင္တုန္းက ဘယ္ႏွခါမ်ား ေျပာခဲ့ဘူးလုိ႔လဲ၊
အခုဟာက ငါတကယ္ဘုရားျဖစ္လုိ႔ ၿဖစ္ၿပီ ေျပာေနတာပါ

ဒီလုိေျပာလုိက္ေတာ့မွ လက္ခံသြားတာ။
ဘုရားျဖစ္တာကုိ လက္ခံေတာ့
ကဲ၊ ငါတရားေဟာမယ္ဆုိၿပီး
ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္ေတာ္ကုိ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

ဒီသုတ္ကုိ ျမန္မာတုိ႔က ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ လုိ႔ သိၾကတယ္။
 ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ပထမဦးဆုံးေဟာတဲ့တရားျဖစ္ပါတယ္။
တရားဦးေပါ့။ တရားဦးျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ
ပိဋကတ္စာေပမွာ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ သုတ္တစ္သုတ္လဲျဖစ္ပါတယ္။
ပိဋကတ္သုံးပုံရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္လုိ႔လဲ ဆုိႏုိင္တယ္။
အဆီအႏွစ္ေတြခ်ည္းပဲ။

ပိဋကတ္သုံးပုံစလုံးမဖတ္ဖူးခ်င္ေန၊
ဒီသုတ္ကုိေတာ့ ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ဖတ္၊ မွတ္သင့္တယ္။

ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘာလဲ၊ ဗုဒၶဘာသာက်င့္စဥ္က ဘာလဲဆုိတာကုိ
ဒီသုတ္ေတာ္မွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တိတိက်က် ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ျပဆုိထားတာ ေတြ႔ရတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက (လူေသလူျဖစ္နဲ႔) နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးဥကၠ႒ကေတာ့
ဒီဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္နဲ႔ (ဒုတိယေျမာက္သုတ္ျဖစ္တဲ့)
အနတၱလကၡဏသုတ္ ႏွစ္သုတ္သာ
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ စစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္း
သူ႔ယုံၾကည့္ခ်က္ကုိ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ေရးခဲ့ဘူးတယ္။

ဘုရားရွင္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔မွာ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ၿပီး
ဒီဓမၼစၾကာတရားကုိ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔မွာေဟာပါတယ္။
ဒီသုတ္ေတာ္မွာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာေခတ္စားေနတဲ့
ေရပန္းစားေနတဲ့ အစြန္းေရာက္၀ါဒက်င့္စဥ္ႏွစ္မ်ဳိးကို
မက်င့္နဲ႔လုိ႔ အရင္ဆုံး ဒဲ့ေျပာထည့္လုိက္တယ္။

အစြန္းေရာက္၀ါဒ ႏွစ္မ်ဳိးက
(၁) ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ နဲ႔
(၂) အတၱကိလမထာႏုေယာဂတုိ႔ျဖစ္တယ္။

ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂဆုိတာ
အၿမဲတမ္း ကာမခ်မ္းသာကုိ လုိလားေတာင့္တေနတဲ့အက်င့္ကုိ ေျပာတာ။
ဒီအက်င့္ကုိ ဘုရားရွင္က ယုတ္ညံ့တဲ့အက်င့္၊ ရြာသူရြာသားတုိ႔အက်င့္၊
ပုထုဇဥ္တုိ႔အက်င့္၊ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာအက်င့္၊
အက်ဳိးအျမတ္မရေသာအက်င့္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။

The Buddha described this extreme as
base, vulgar, worldly, ignoble and profitless.

အတၱကိလမထာႏုေယာကဆုိတာ
(ကိေလသာနည္းလုိ႔နည္းျငားက်င့္ေနတဲ့၊ စိတ္ပူပန္မႈ ေလ်ာ့လုိ႔ေလ်ာ့ျငားက်င့္ေနတဲ့)
အၿမဲတမ္း ကုိယ့္ကုိယ္ကို ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ေနတဲ့အက်င့္ကုိ ေျပာတာ။
ဒီအက်င့္ကုိ ဘုရားရွင္က ဆင္းရဲျခင္းကုိျဖစ္ေစတတ္တဲ့အက်င့္၊
ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ ေရွာင္ၾကဥ္ေသာအက်င့္၊
အက်ဳိးအျမတ္မထြက္ေသာအက်င့္လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။

The Buddha remarks that it is painful, ignoble and profitless.

နံပါတ္ (၁) အက်င့္က ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာတုိးတက္မႈကုိ ေႏွာင့္ေႏွးေစၿပီး
နံပါတ္ (၂) အက်င့္က အသိဥာဏ္စြမ္းရည္ကုိ
အားနည္းေစပါတယ္။ ယုတ္ေလ်ာ့ေစပါတယ္။

The formar retards one’s spiritual prograss,
the latter weakens one’s intellect.

ဒီအက်င့္ႏွစ္မ်ဳိးကုိ အေၾကာင္းအက်ဳိး နား၀င္ေအာင္ ေျပာျပၿပီး
က်င့္ရမဲ့ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) တရားေတာ္ကုိ ဆက္ေဟာျပပါတယ္။
မဇၥ်ိမပဋိပဒါ ဆုိတာ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္ က်င့္ခဲ့တဲ့အက်င့္၊ ပညာမ်က္စိ၊
ဥာဏ္မ်က္စိတုိ႔ကုိ ရေအာင္ ေဆာင္ႏွင္းေပးတတ္တဲ့အက်င့္ျဖစ္တယ္။

ဒါ့အျပင္ မဇၥ်ိမပဋိပဒါလမ္းစဥ္ကုိ က်င့္ရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္က
သစၥာေလးပါးကုိ သိဘုိ႔နဲ႔ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳဘုိ႔ျဖစ္တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သစၥာေလးပါးကုိ တကယ္သိလုိသူ၊ နိဗၺာန္ကုိ ရလုိသူ၊
မ်က္ေမွာက္ျပဳလုိသူ မည္သူမဆုိ မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္ကုိ က်င့္ရမွာ ျဖစ္တယ္။

မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္မွာ အခ်က္ (၈) ခ်က္ရွိတယ္။

Thursday, October 21, 2010

တရားဆုိ တုိမွ


စာေပလာအရ ေျပာရရင္
သဟမၸတိျဗဟၼာႀကီးက ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္လုိ႔
ဘုရားရွင္ တရားေဟာမယ္ လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

ဘယ္သူ႔ကုိ အရင္ဆုံးတရားေဟာရမလဲ၊ ဘယ္သူက ငါ့တရားကုိ သိႏုိင္မလဲ လုိ႔
ဘုရားရွင္ ေတြးပါတယ္။
အာဠာရရေသ့နဲ႔ ဥဒကရေသ့ကုိ ေတြးမိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ဟာ ကြယ္လြန္သြားၿပီး ၃၁ ဘုံထဲက တရားေဟာလုိ႔
အဆင္မေျပေတာ့တဲ့့ ဘုံဘ၀ကုိ ေရာက္ႏွင့္သြားၾကပါၿပီ။

ဒီ့ေနာက္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကုိ ေတြးမိပါတယ္။
 “ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းငါးဦးဟာ ငါ့အေပၚမွာ ေက်းဇူးမ်ားတယ္၊
ငါတရားအားထုတ္တုန္းက သူတုိ႔တေတြ ငါ့ကုိ ေကာင္းေကာင္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးဘူးတယ္၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ငါသူတုိ႔ကုိ တရားေဟာရရင္ ေကာင္းမွာပဲ” လုိ႔ ဘုရားရွင္ ဆက္ေတြးမိတယ္။

အထက္တစ္ေနရာမွာတုန္းက
ဘုရားရွင္ဟာ သက္ရွိမဆုိထားဘိ၊ သူအမွီျပဳ တရားထုိင္ခဲ့လုိ႔ ဘုရားအျဖစ္ကုိေရာက္ခဲ့တဲ့
သက္မဲ့ျဖစ္တဲ့ ေညာင္ပင္ကုိေတာင္ ေက်းဇူးသိၿပီး
ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔  ၾကည့္ခဲ့တယ္ဆုိတာ တင္ျပခဲ့ဘူးၿပီ။

ေက်းဇူးတင္တတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အတူမရွိလုိ႔ အတုမရွိဘုရားရွင္ပါလားလုိ႔
အလြန္အင္မတန္ ႏွစ္ေထာင္းအားရျဖစ္မိေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ဘူးၿပီ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔
အေနာက္ႏုိင္ငံက ပါဠိပညာရွင္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေလးကုိ အမွတ္ရမိတယ္။
The more I know him (the Buddha), The more I love him. တဲ့။
ဘုရားရွင္(အေၾကာင္း) ကုိ ပုိသိလာရေလေလ၊ ဘုရားရွင္ကုိ ပုိၾကည္ညဳိလာေလေလ တဲ့။

အခုဘုရားရွင္ကုိၾကည့္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကုိ အေလးထားပုံ ဘယ္ေလာက္အတုယူစရာေကာင္းသလဲ။
သူ႔ကုိ (အလုပ္အေကၽြးျပဳခဲ့ဘူးတဲ့) ေက်းဇူးရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းေတြကုိ သတိရတယ္။

(ေအာင္ျမင္လာရင္ ဘ၀ေမ့တတ္တဲ့ ေလာကီလူသားေတြနဲ႔
လုံး၀ကြဲျပားျခားနားတာကုိ ဒီေနရာမွာလဲ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။)

ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ေနရာမွာလဲ အတူမရွိတဲ့ ဒုိ႔ရဲ႕ အတုမရွိဘုရားရွင္ပါလားလုိ႔
ေတြးေတြးၿပီး ၾကည္ႏူးမိတယ္၊ ပီတိျဖစ္မိတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လဲ
The More I know him, The More I love him ေျပာတာပဲမဟုတ္လား။

ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးေနေနတဲ့ ဗာရာဏသီျပည္၊ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကုိ ၾကြပါတယ္။
ဘုရားျဖစ္တဲ့ေနရာ ဗုဒၶဂယာနဲ႔ ပဥၥ၀ဂၢီရဟန္းတုိ႔ေနရာ ဗာရာဏသီက အေတာ္ေ၀းတယ္။
အခုေခတ္ (ျမန္မာျပည္က အျမန္ရထားထက္ ျမန္တဲ့) အျမန္ရထားနဲ႔ ေလးနာရီေလာက္စီးရတယ္။
လမ္းခရီးမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔တယ္။
သူ႔နာမည္က ဥပက တဲ့။

ဒီဥပကဆုိတဲ့လူကလဲ သူ႔နည္းသူ႔ဟာနဲ႔ တရားရွာေဖြေနသူျဖစ္တယ္။
အရပ္ထဲ ေနသူမဟုတ္ဘူး၊ ေခသူေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
ဥပက က ျမတ္စြာဘုရားကုိ ၾကည့္တယ္။ ေမးတယ္။
“ငါ့ရွင္၊ သင့္အသားအေရဟာ အေတာ္ၾကည္လင္တယ္၊ စင္ၾကယ္တယ္၊ ျဖဴစင္တယ္၊
ရဟန္းဘ၀ကုိ ဘယ္ပုံဘယ္နည္းနဲ႔ ေရာက္လာတာလဲ၊
ဘယ္သူ႔တရားကုိ သေဘာက်ပါသလဲ” လုိ႔ ဘုရားရွင္ကုိ ေမးတယ္။

ဒီအေမးကုိ ေျဖတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အေျဖဟာ
တုိရွင္းလုိရင္းနဲ႔ အေတာ္ေလး ထိမိတယ္၊
ခရီးသြားရင္း (မတ္တတ္ရပ္ရင္း) အလႅာပ သလႅာပေျပာဆုိရင္း
တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေမးၾက ျမန္းၾကတာဆုိေတာ့
သိပ္ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေျပာမေနဘူး။

 ၂၁ ရာစုမွာ လူေတြ အေတာ္အလုပ္မ်ားၾကတယ္။
သိပ္အားတယ္လုိ႔မရွိဘူး။
တုိးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် အလုပ္ေတြက ပုိမ်ားလာေတာ့
ဘာသာေရးဘက္ သိပ္မလွည့္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး။
တရားဘက္ကုိ မလွည့္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး။

ကိစၥရွိလုိ႔ ဆြမ္းစား ကြမ္းစားၾကြလဲ
ဒကာ ဒကာမေတြအိမ္မွာ တရားေဟာရၿပီဆုိရင္ အရင္တုန္းကလုိ
ဟုိး…….ေရွးေရွးတုန္းက….. ဗာရာဏသီျပည္မွာ….ျဗဟၼဒတ္မင္းအုပ္စုိးစဥ္…
စသည္ျဖင့္ ေလရွည္ေနလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။
တုိရွင္းလုိရင္းပဲ ေဟာၾကရတာ။

တရားေဟာခါနီးရင္ တရားေဟာမဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ မၾကားတၾကား
“ဟင္းဆုိ ခ်ဳိမွ၊ တရားဆုိ တုိမွ” နဲ႔ေတာင္
တခ်ဳိ႕က ေျပာၾကေသးတယ္။

တစ္ခါက ဒကာတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး တရားေဟာအၿပီး
“ဒီဘုန္းႀကီး တရားေဟာေကာင္းတယ္” လုိ႔ ခ်ီးက်ဴးသတဲ့။
ဒါကို ေဘးက ၾကားတဲ့ဒကာတစ္ေယာက္က
“ေမာင္ရင္၊ တရားက ဘာေကာင္းတာတုန္း၊ လုပ္စမ္းပါအုံး” လုိ႔ ေမးတယ္။
“ဒီဘုန္းႀကီးေဟာတဲ့တရားက တုိလုိ႔ေကာင္းတာေပါ့ဗ်” လုိ႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။

တရားေဟာရင္ တုိတုိႀကဳိက္တဲ့ေခတ္မွာ
ဒုိ႔ဘက္ကလဲ တုိတုိနဲ႔ ထိမိတဲ့စကားလုံးေတြ ေရြးတတ္ဘုိ႔ အေရးႀကီးလာဘီ။
ဒီအတြက္ လူတစ္ေယာက္က
What is Buddha? လုိ႔မ်ားေမးခဲ့ရင္
ဒီဥပကႀကီးေမးတဲ့အေမးကုိ ဘုရားရွင္ မတ္တတ္ရပ္ရင္း
ေျဖလုိက္တဲ့အေျဖေလးက ကြက္တိပဲ။

ဥပက၊
ငါသည္ အလုံးစုံကုိ လႊမ္းမုိးႏုိင္၏၊ မေကာင္းတဲ့ ညစ္ပတ္တဲ့စိတ္မရွိ၊
အကုန္လုံး စြန္႔ခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ကိေလသာဟူ ျမဴမွ်မရွိ၊
သိစရာမွန္သမွ် ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ၿပီး သိခဲ့လုိ႔
ငါ့ရဲ႕ဆရာ ဘယ္သူပါလုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ေျပာလုိ႔ရမလဲ၊

ဥပက
ငါ့မွာ ဆရာမရွိဘူး၊ ငါနဲ႔တူတဲ့သူလဲ မရွိဘူး၊
ငါ့မွာ ၿပဳိင္ဘက္လဲ မရွိဘူး၊ ၿပိဳင္ႏုိင္တဲ့သူလဲ မရွိဘူး။
ငါဟာ ရဟႏၱာျဖစ္တယ္၊ အတုမရွိေသာသူျဖစ္တယ္၊
ဆရာတစ္ေယာက္လဲျဖစ္တယ္၊
ငါဟာ တစ္ဆူတည္းေသာဘုရားပါ၊

ငါအခု တရားေဟာဘုိ႔ ထြက္လာခဲ့တာ၊
မေကာင္းတဲ့စိတ္ဓာတ္ ငါ့မွာ လုံး၀မရွိေတာ့လုိ႔
မေကာင္းတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ အႏုိင္ယူခဲ့လုိ႔
ငါ့ကုိ ဇိန လုိ႔ ေခၚတယ္၊ ဥပက။    ။

All have I overcome, all do I know.
From all am I detached, all have I renounced.
Wholly absorbed am I in the destruction of craving.
Havining comprehended all by myself whom shall I call my teacher?

No teacher have I.
An equal to me there is not.
In the world including gods there is no rival to me.

Indeed an Arahant am I in this world.
An unsurpassed teacher am I;
Alone am I the All-Enlightened.
Cool and appeased am I.

To establish the wheel of Dhamma to the city of Kasi I go.
In the blind world I shall beat the drum of Deathlessness.
Like me are conquerors who have attained to the destruction of defilements.

All the evil conditions have I conquered.
Hence, Upaka, I am called a conqueror.


What is the Buddha? ဆုိတာနဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး ဘုရားရွင္ကုိယ္တုိင္ေျဖဆုိထားတဲ့ အေျဖေလးပါ။

Who is the Buddha? ဆုိတာကုိ
အထက္တစ္ေနရာမွာ ေရးခဲ့ၿပီးၿပီ။

ဥပကနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ဘုရားရွင္ ခရီးဆက္ပါတယ္။
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးတုိ႔ေနရာ ဗာရာဏသီ၊ မိဂဒါ၀ုန္သုိ႔ ေရာက္ပါဘီ။

Wednesday, October 20, 2010

စိတ္ပ်က္မိတယ္


ဒီႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္စဥ္ ၾသဂုတ္လေရာက္ရင္ တ႐ုတ္ေတြ တေစၦႀကီးပြဲ က်င္းပၾကတယ္။
တေစၦႀကီးပြဲဆုိတာကုိ နားလည္သလုိေျပာရရင္ေတာ့
ေသဆုံးသြားၾကတဲ့ မိဘ ဘုိးဘြားေတြကို အာ႐ုံျပဳ ရည္စူးၿပီး အမွ်အတမ္းေပးေ၀တဲ့ပြဲပါဘဲ။
တုိက္ဆုိင္တာလားေတာ့မသိဘူး။
အဲ့လတုန္းက တေစၦေတြ ေျခာက္လန္႔ေၾကာင္း တ႐ုတ္ေတြ မၾကာမၾကာ လာေျပာတယ္။

ေက်ာင္းနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ကားေမာင္းၿပီးသြားရတဲ့ေနရာမွာ
တစ္ခါသုံး ေဖာ့ခြက္ေတြလုပ္တဲ့ စက္႐ုံႀကီးရွိတယ္။
အဲ့မွာ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လ တေစၦႀကီးပြဲက်င္းပခ်ိန္တုန္းက
အဲ့စက္႐ုံက ျမန္မာဒကာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔
စက္ရုံမန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေရာက္လာတယ္။

စက္႐ုံမွာ တေစၦေျခာက္ေၾကာင္း၊
စက္ရုံက အလုပ္သမားေတြလဲ အခုတေလာ ထိခုိက္ဒဏ္ရာ အရမ်ားေနေၾကာင္း၊
ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္ေပးေစလုိေၾကာင္း
 ျမန္မာဒကာေလးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ေနာက္ရက္ ညေနပိုင္းအားေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီး သူတုိ႔ျပန္သြားၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ႐ႈေဒါင့္က တေစၦအယူအဆႏွင့္
ထုိတေစၦေျခာက္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေအာင္ ဘယ္လုိျပဳမူေနထုိင္ရမယ္စသည္ေတြကို
တရုတ္ေတြကုိ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပအုံးမွပဲ ဆုိၿပီးေတြးထားတယ္။ ႀကံထားတယ္။

ေနာက္ေန႔ညေနေရာက္ေတာ့ စက္ရုံကုိ ၾကြပါတယ္။
ထုံစံအတုိင္း ပထမဦးဆုံး သရဏဂုံသုံးပါး၊ ငါးပါးသီလ ေဆာက္တည္ေစဘုိ႔
နေမာ တႆ တုိင္ေပးပါတယ္။
ေဟာဗ်ာ၊ တ႐ုတ္ေတြ နေမာ တႆ မရၾကဘူး၊
ဒီေတာ့ တစ္လုံးခ်င္း တုိင္ေပးရတယ္။
နေမာ ဆုိရင္ ေနာက္က နေမာ လုိ႔ လုိက္ဆုိၾကတယ္။
ဒါေတာင္ ရွည္တဲ့ သမၼာသမၺဳဒၶႆ လုိဟာမ်ဳိးၾကေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ လုိက္မဆုိႏုိင္ဘူး။
ေနာက္ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ စသည္။
ေနာက္ ပါဏာတိပါတာ ၊ ငါးပါးသီလ။
နဂုိက ဘာမွ မသိေတာ့ ဘာမွ အဆင္မေျပဘူး။
အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားတယ္။

ဒီလုိ ဘာမမသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသိဥာဏ္
သုညအဆင့္ (Zero level) သာရွိတဲ့ ဒီလူေတြကုိ ေဟာျပ ေျပာျပေနလုိ႔
အဆင္ေျပမယ္မထင္ပါဘူး။ အက်ဳိးရွိမယ္မထင္ပါဘူးလုိ႔ ေတြးမိၿပီး
တရားေဟာျပခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။
အရင္က တရားေဟာလုိက္မဟဲ့လုိ႔ အားခဲထားေပမဲ့ (ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္) ေဟာဘုိ႔ စိတ္ပ်က္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဟာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေဗာဓိပင္နား တစ္ပါးတည္း ေနေနတုန္းကလဲ
လူသားေတြကုိ တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္ခဲ့ဘူးတယ္။

ငါသိတဲ့တရား (ငါေဟာျပမဲ့တရား) ဟာ ျမင္ႏုိင္ခဲတယ္၊
သိႏုိင္ခဲတယ္၊ ၿငိမ္သက္တယ္၊ မြန္ျမတ္တယ္၊
ေတာင္ႀကံ ေျမာက္ႀကံ ႀကံေနတဲ့ အႀကံသမားေတြရဲ႕ က်က္စားရာမဟုတ္ဘူး၊
သိမ္ေမြ႔တယ္၊ ပညာရွိတုိ႔သာ သိႏုိင္တယ္။
(ငါ့တရားကုိ နာမဲ့) လူေတြကေတာ့
ကာမဂုဏ္နဲ႔အခ်ိန္ကုန္၊ ကာမဂုဏ္မွာ ေပ်ာ္ပုိက္၊
ကာမဂုဏ္မွာပဲ ႏွစ္ၿခဳိက္ေနၾကတယ္။
ဒီလုိလူေတြကုိ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရား၊ နိဗၺာန္အေၾကာင္း ေဟာေနလုိ႔ကေတာ့ အလကားပဲ။
ပင္ပန္းရုံသာ ရွိေတာ့မေပါ့၊
မသိနားမလည္တဲ့ ရာဂထူေျပာ၊ ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့သူေတြကုိ ငါတရား မေဟာေတာ့ပါဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္ ေတြးမိၿပီး တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားဘူးတယ္။

ဒီလုိ စိတ္ပ်က္သြားေတာ့
ျဗဟၼာ့ျပည္က သဟမၸတိဆုိတဲ့ျဗဟၼာက လာၿပီး တရားေဟာဘုိ႔ ေတာင္းပန္တယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားရွင္ တရားေဟာျဖစ္သြားတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဘုရားရွင္ တရားေဟာခ်င္စိတ္မေပါက္တာကုိ
“ဘုရားကလဲကြာ၊ တရားေဟာဘုိ႔ ပါရမီျဖည့္လာၿပီး ဘုရားျဖစ္ၿပီးခါမွဘဲ
တရားေဟာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားရသလား” လုိ႔ ထင္မယ္ဆုိ ထင္စရာပါ။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလုိ ကုိယ့္အေတြ႔အႀကဳံအရေတာ့
ဘာသာေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အင္မတန္အသိဥာဏ္နည္းတဲ့
နေမာ တႆေတာင္ လုိက္မဆုိတတ္တဲ့
သရဏဂုံသုံးပါးဆုိတာကုိေတာင္ မၾကားဘူးတဲ့
သူေတြကို တရားေဟာျပဘုိ႔ စိတ္တြန္႔ဆုတ္မိတာအမွန္ပါ။
ဒါ သဘာ၀က်က် စဥ္းစားတာပါ၊ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ ေျပာျပတာပါ။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာ စာသင္ေပးတဲ့
(ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့) ဆရာႀကီးဦးဘဆန္းရဲ႕ အယူအဆကုိ သတိရတယ္။

ဆရာႀကီးက
“ဘုရားရွင္အေနနဲ႔ သတၱ၀ါေတြကုိ တရားေဟာဘုိ႔အတြက္
ေလးသေခၤ်နဲ႔ကမၻာတစ္သိန္းတုိ႔ကာလပတ္လုံး
ပါရမီျဖည့္က်င့္ၿပီး ဘုရားျဖစ္လာမွေတာ့ ျဗဟၼာႀကီးက
တရားေဟာဘုိ႔ မေတာင္းပန္လဲ ေဟာမွာပါဘဲ တဲ့။

ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္တဲ့ေခတ္ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြက ျဗဟၼာကုိ ကုိးကြယ္ၾကေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ကုိးကြယ္တဲ့ျဗဟၼာႀကီးကေတာင္မွပဲ ဘုရားရွင္ကုိ တရားေဟာဘုိ႔
ခခယယေတာင္းပန္တာကုိ ျပလုိလုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊
ဒီအျဖစ္အပ်က္ ဒီဇာတ္ကြက္ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖင့္
(ဘုရားရွင္ဟာ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ ဆရာႀကီးျဖစ္သြားတဲ့အတြက္
အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဆရာ့ဆရာႀကီးျဖစ္သြားလုိ႔)
ဘုရားရွင္အေပၚ ေလးစားယုံၾကည္မႈ ခ်က္ခ်င္း (ပိုမုိ) ရလာႏုိင္ေၾကာင္း”
စသည္ျဖင့္ သူ႔အယူအဆကုိ ရွင္းျပပါတယ္။

ဆရာႀကီးက သူထင္ျမင္ယူဆတာကုိ တင္ျပတာပါတဲ့။
အထင္အျမင္ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္လုိ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘုရားရွင္ကေတာ့ မၾကာခင္ တရားစည္ႀကီးကုိ တီးေတာ့မွာပါ။

Tuesday, October 19, 2010

လဖက္သုတ္နဲ႔လား


ဘုရား႐ွင္ ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ၿပီးေနာက္
ဘုရားအျဖစ္သုိ႔ေရာက္ခဲ့တဲ့ မဟာေဗာဓိပင္ေအာက္မွာပဲ
(၇) ရက္ပတ္လုံး တင္ပလႅင္ေခြမျဖဳတ္ပဲ
လြတ္လပ္မႈအရသာ (၀ိမုတၱိသုခ - The Bliss of Emancipation) ကုိ
ခံစားလ်က္ ထုိင္ေနပါတယ္။

ပထမ (၇) ရက္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးတစ္ညမွာေတာ့
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားေတာ္ကုိ အႏုလုံ (အစုန္)၊ ပဋိလုံ (အဆန္) ႏွလုံးသြင္းတယ္။

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ အဂၤလိပ္လုိေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျပန္ဆုိေနၾကတယ္။
တခ်ဳိ႔က Dependent Origination,
တခ်ဳိ႔က Dependent Arising,
တခ်ဳိ႔က Conditioned Arising,
တခ်ဳိ႔က Conditioned Genesis.

ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးမုိးကုတ္ရိပ္သာဆရာေတာ္မ်ားကေတာ့
မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးတီထြင္ခဲ့တဲ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္စက္၀ုိင္းႀကီးထဲက
အကြက္ေလးေတြကုိ
ဒုတ္ခေလးနဲ႔ ေထာက္ကာ ေထာက္ကာ
 အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္၊ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္ ဆုိၿပီး
ေယာဂီမ်ားကုိ သင္ၾကားျပသေနတာ မၾကာမၾကာေတြ႔ဘူးတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဆုိတာကုိ
အေၾကာင္းေၾကာင့္အက်ဳိးျဖစ္တဲ့တရားေဒသနာေတာ္ႀကီးလုိ႔
ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ရလိမ့္မယ္။

လူသားအပါအ၀င္ သက္ရွိသတၱ၀ါေတြရဲ႕
ေမြးဖြားမႈ၊ ေသဆုံးမႈ၊ တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားမႈ စတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြကုိ ေဟာၾကားထားတဲ့ေဒသနာေတာ္ႀကီးပါ။
ဒီတရားေဒသနာေတာ္ႀကီးထဲမွာ
ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ေမြး၊ အုိ၊ ေသ (ဇာတိ၊ ဇရာ၊ မရဏ) သဘာ၀တရားေတြကုိ ေဟာထား ေျပာထားတာပါ။ ဘာမွ လုပ္ႀကံၿပီး ေျပာထားတာ မပါပါဘူး။
အပုိမဆလာ မပါပါဘူး။

ဒါကုိ ဘုရားရွင္ကုိယ္တုိင္ကလဲ ေျပာခဲ့ဘူးပါတယ္။
ဒီကမၻာေလာကႀကီးမွာ ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္သည္ျဖစ္ေစ၊
မေပၚေပါက္သည္ျဖစ္ေစ၊ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးျဖစ္တဲ့သေဘာတရား
(ပဋိစၥသမုပၸါဒ္) ကေတာ့ ရွိေနမွာပါတဲ့။

တစ္ခါတုန္းက ရွင္အာနႏၵာႀကီးက
“ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားေတာ္ႀကီးက ခက္ခဲနက္နဲတယ္လုိ႔ ေျပာေနၾကေပမဲ့
တပည့္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ရွင္းလင္းေနတာပဲဘုရား” လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေလွ်ာက္တယ္၊

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက
“ဒီလုိေတာ့ မေျပာလုိက္ပါနဲ႔ အာနႏၵာရယ္၊
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားေတာ္ႀကီးက အင္မတန္နက္နဲတာပါ။
ဒီလုိနက္နဲတဲ့အတြက္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားကုိ ေျခေျချမစ္ျမစ္ မသိၾကဘူး။
မသိၾကလုိ႔လဲ သတၱ၀ါတစ္ေတြ သံသရာရွည္ေနၾကရတာေပါ့” လုိ႔ မိန္႔ဘူးပါတယ္။

ဘုရားရွင္မိန္႔တဲ့ဟာကုိ ဒီလုိ နားလည္မိတယ္။
ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားက နက္နဲတယ္၊ နားလည္ဘုိ႔မလြယ္ဘူး။
နားမလည္လုိ႔လဲ သံသရာရွည္ေနၾကတာ၊ နားလည္ရင္ သံသရာတုိမယ္၊
သံသရာက လြတ္ေျမာက္မယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားကုိ သိေအာင္လုပ္ရပါမယ္။

စာေပမွာကလဲ
“ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ သိမွ တရားကုိ သိတာ၊
တရားကုိ သိမွ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ကုိ သိတာ”
လုိ႔ တုိက္႐ုိက္ပါပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ (အားလုံးက ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့နည္းေတြအတုိင္း က်င့္ႀကံေနၾကေပမဲ့) မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ နည္း (မဟာစည္နည္း) နဲ႔ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕နည္း (မုိးကုတ္နည္း) ဆုိတာေတြ ရွိပါတယ္။

အဲ့ဒီနည္းေတြရဲ႕ တရားရိပ္သာခြဲေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ေပါမ်ားပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးလုံးက စာတတ္ႀကီးေတြ၊
တကယ္က်င့္ႀကံထားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြဆုိေတာ့ ေဟာေျပာခ်က္ေတြက
ရွင္းေနတာပဲ။ လင္းေနတာပဲ၊ နား၀င္လြယ္တယ္။

သိရသေလာက္ေတာ့ မဟာစည္ဆရာေတာ္ႀကီးေရာ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးပါ
 ဒီ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားေတာ္ကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တခန္းတနား ေဟာၾကားခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္ပုိင္းမွာေတာ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တာနဲ႔
မုိးကုတ္နည္း ပဋိစၥသမုပၸါဒ္စက္၀ုိင္းႀကီးကုိ မ်က္စိထဲ တန္းျမင္ေယာင္ေတာ့တာပဲ။
မဟာစည္ဆရာေတာ္နည္း (သုိ႔မဟုတ္) မဟာစည္နည္းလုိ႔
ဘယ္သူမွ မမွတ္ယူၾကေတာ့ဘူး။
 တခ်ဳိ႕ မဟာစည္ဆုိ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ေဟာတယ္လုိ႔ေတာင္ မထင္ၾကေတာ့ဘူး။

မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ နည္းကုိ အားသန္တဲ့ လုိက္ေဟာတဲ့
ေနာက္မ်ဳိးဆက္ ဆရာေတာ္ေတြက
သူတုိ႔တရားစခန္းပြဲဖြင့္တဲ့အခါတုိင္း ပဋိစၥသမုပၸါဒ္စက္၀ုိင္းႀကီးကုိ ေထာင္ကာ  သင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ စက္၀ုိင္းႀကီးကုိ လက္မလႊတ္ေတာ့ဘူး။
လက္လႊတ္လုိ႔လဲ မရေတာ့ဘူး။
စက္၀ုိင္းနဲ႔ မုိးကုတ္ တစ္သားတည္း ျဖစ္ေနၿပီ။

ဆရာေတာ္အမ်ားစုကေတာ့ က်က်နန ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း
ရွင္းျပ ေဟာျပနုိင္ၾကပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ အခ်ဳိ႔ဆရာေတာ္ေတြက ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္တုိင္
နက္နဲပါတယ္လုိ႔ေျပာခဲ့တဲ့ ဒီပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားေတာ္ႀကီးကုိ
စာေပလဲ က်က်နနမသင္ဘူး၊ တရားလဲ က်က်နနအားမထုတ္ဘူးပဲနဲ႔
အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္ ပလႅင္ေပၚကေနၿပီး
အ၀ိဇၨာလား၊ တျခားလားလုိ႔ ေမးေနတာကုိ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။

ႏုိင္ငံျခားသားေယာဂီတစ္ေယာက္ မဟာစည္ကုိ တရားလာထုိင္တယ္တဲ့။
တရားျပတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြ အနည္းဆုံးေသာတာပန္အဆင့္ေလာက္ေတာ့ ရွိသင့္တယ္လုိ႔
သူ ျပန္ခါနီး ေျပာသြားဘူးတယ္လို႔ ၾကားဘူးတယ္။
တရားျပတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ
ေသာတာပန္ေလာက္ျဖစ္ေအာင္
ႀကဳိးစားႏုိင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

သုိ႔ေသာ္လဲပဲ တရားျပမဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ေသာတာပန္အဆင့္မေရာက္ေတာင္
စာေပကုိ ဓမၼာစရိယေလာက္ထိ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန သင္ယူၿပီး
ဆရာနည္းမိမိေတာ့ တရားအားထုတ္ဘူးသင့္တယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။

မုိးကုတ္ကမၼ႒ာနာစရိယဆရာေတာ္ေတြ
အေမး၊ အေျဖေလး လုပ္လုပ္ၿပီး တရားေဟာတတ္တာနဲ႔စပ္လုိ႔
ဟုိတေလာက ဟာသလုပ္ခဲ့တာေလးကုိ သြားသတိရမိတယ္။

မုိးကုတ္ကမၼ႒ာနာစရိယဆရာေတာ္ေတြက တရားေဟာရင္း
အေမး အေျဖလုပ္တဲ့အခါ အေျဖကုိ အက္ေၾကာင္းေလး ေပးေပးၿပီး ေမးတတ္ပါတယ္။
ဆုိပါစုိ႔။
ေယာဂီကုိ “အ၀ိဇၨာပါဘုရား” လုိ႔ ေျဖေစခ်င္ရင္
ကဲ၊ ေယာဂီတုိ႔၊ ဒါ အ၀ိဇၨာလား၊ တျခားလား လုိ႔ ေမးပါတယ္။
ဘယ္ေယာဂီကမွ တျခားပါဘုရားလုိ႔ မေျဖပါဘူး။
အ၀ိဇၨာပါဘုရား ေပါ့

တဏွာလား၊ တျခားလား (တဏွာပါဘုရား၊)
ဇာတိေၾကာင့္လား၊ တျခားေၾကာင့္လား (ဇာတိေၾကာင့္ပါဘုရား) စသျဖင့္။

တစ္ေန႔ မုိးကုတ္ကမၼ႒ာနာစရိယဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ ေက်ာင္းကုိ အလည္သြားေတာ့
ဆရာေတာ္က
ေရးေႏြးဘုန္းေပးဘုိ႔ ေခၚပါတယ္။
ဒါနဲ႔
မုိးကုတ္ဓမၼကထိကေလသံနဲ႔ ျပန္ေမးမိတယ္။

လဖက္သုတ္နဲ႔လား၊ တျခားနဲ႔လား လုိ႔။

Monday, October 18, 2010

ဒါေလးေတာ့ သိထားမွ


စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းေတြကုိ ပါဠိလုိ ၀ိနယ လုိ႔ေခၚပါတယ္။
၀ိနယ ကုိ ျမန္မာမႈျပဳထားတာက ၀ိနည္းတဲ့။
စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြကုိ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း
ေပါင္းစုထားတာကုိေတာ့ ၀ိနယပိဋက လုိ႔ေခၚပါတယ္။
ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ ဥပေဒေပါင္းခ်ဳပ္ ေပါ့။

(၀ိနယပိဋက) ဥပေဒေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ငါးအုပ္ရွိတယ္။
ငါးအုပ္ထဲက မဟာ၀ါစာအုပ္ကို ပထမဆုံးေလ့လာဘူးတယ္ဆုိတာ ေျပာခဲ့ၿပီးၿပီ။
မဟာ၀ါစာအုပ္မွာ အခန္း (Section) ၁၀ ခု႐ွိတယ္။

၀ိနည္းဥပေဒစာအုပ္ဆုိေပမဲ့ ဥပေဒခ်ည္းသက္သက္ ေဖာ္ျပထားတာမဟုတ္ဘူး။
သမုိင္း႐ႈေဒါင့္က အင္မတန္အေရးပါတဲ့ တန္ဘုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ဘုရားရွင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ အေစာဆုံးစာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေတြ႔ရတယ္။

အမည္ -  သိဒၶတၳ
မ်ဳိးႏြယ္အမည္ -  ေဂါတမ
ေမြးႏွစ္ - ဘီစီ ၆၂၃၊ ေမလ လျပည့္ေန႔
ေမြးဖြားရာေနရာ - လုမၺိနီဥယ်ာဥ္၊ ကပိလ၀တၳဳ
ဇာတိ - ကပိလ၀တၳဳ

မိဘ - သုေဒၶါဒန၊ မဟာမာယာ
ဇနီး - ယေသာဓရာ
သား - ရာဟုလာ
ေယာက္ဖ - ေဒ၀ဒတ္
နန္းစံႏွစ္ - ၁၃ ႏွစ္ (၁၆-၂၉)

နိမိတ္ႀကီးမ်ား - သူအုိ၊ သူနာ၊ သူေသ၊ ရဟန္း
ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာဘ၀ - သုေမေဓာရေသ့ဘ၀
ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာေန႔ - ကဆုန္လျပည့္
ဗ်ာဒိတ္ေပးေသာဘုရား - ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား

ပါရမီျဖည့္ဘက္ - သုမိတၱာအမ်ဳိးသမီး
ပါရမီျဖည့္ရာကာလ - ေလးသေခၤ်ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း
ပါရမီျဖည့္ရျခည္င္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ - သတၱ၀ါအက်ဳိးသယ္ပုိးရန္

ဒုကၠရစရိယာက်င့္ရေသာကာလ - ၆ ႏွစ္ၾကာ (၉၇-၁၀၃)
ဒုကၠရစရိယာက်င့္သည့္ေနရာ - ဥ႐ုေ၀ဠေတာ
ဘုရားျဖစ္ခ်ိန္သက္ေတာ္ - ၃၅ ႏွစ္အရြယ္
ဘုရားပြင့္ရာသက္တမ္း - ၁၀၀ တမ္း

တရားဦးေဟာသည့္ေနရာ - ဗာရာဏသီ၊ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ
ပထမဆုံးသာ၀က - ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး
ေနာက္ဆုံးကၽြတ္ေသာသာ၀က - သုဘဒၵပရိဗုိဇ္
လက္ယာရံအဂၢသာ၀က - ရွင္သာရိပုတၱရာ
လက္၀ဲရံအဂၢသာ၀က - ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္

အဆုံးအမသာသနာ - ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိ၊ ပဋိေ၀ဓ
က်င့္စဥ္သိကၡာ - သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ
ခ်မွတ္ေသာလမ္းစဥ္ - မဇၥ်ိမပဋိပဒါ

ပဋိသေႏၶယူေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ ၾကာသပေတးေန႔
ဖြားျမင္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔
ေတာထြက္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ တနလၤာေန႔

ဘုရားျဖစ္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ကဆုန္လျပည့္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔
ဓမၼစၾကာေဟာေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃၊ ၀ါဆုိလျပည့္၊ စေနေန႔
ပရိနိဗၺာန္စံေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လျပည့္၊ အဂၤါေန႔
ေတေဇာဓာတ္ေလာင္ေသာေန႔ - မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၁၂၊ တနဂၤေႏြေန႔

ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အဖုိ႔ ဒါေလးေတြ သိသင့္လုိ႔ ရွာေဖြတင္ေပးလုိက္တယ္။

(ရည္ညႊန္း၊ မာဂဓီသာစည္၊ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း)

Saturday, October 16, 2010

အဂၤလိပ္စကားမတတ္လုိ႔


၀ိနည္းပိဋကမွာ အုပ္ေရ ငါးအုပ္ရွိတယ္။
ကုိယ္ပထမဆုံးေလ့လာျဖစ္တာက မဟာ၀ါ(ပါဠိေတာ္) စာအုပ္။
ပထမႀကီးတန္းကုိ ကုိရင္ဘ၀ အသက္ (၁၇) ႏွစ္သားတုန္းက ေအာင္တာဆုိေတာ့
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းကုိရင္တစ္ပါးက
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲ ၀င္ေျဖပါလား ဆုိတာနဲ႔ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာထဲက
တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့ မဟာ၀ါ စာအုပ္ဆုိတာကုိ စေလ့လာျဖစ္တာ။

ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးစနစ္မွာ
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲဆုိတာရွိတယ္။ ကုိရင္ေတြအတြက္။
ဒီစာေမးပြဲကုိ ပထမဦးဆုံး မႏၱေလးမွာရွိတဲ့ သက်သီဟအသင္းက စတင္က်င္းပတာ။
ျပ႒ာန္းစာကုိ ေတာင္ၿမဳိ႔၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ႀကီး ေရးဆြဲေပးတာလုိ႔ သိရတယ္။
အေတာ္ေကာင္းတာပဲ။

ပထမဆင့္၊ ဒုတိယဆင့္၊ တတိယဆင့္ဆုိၿပီး သုံးဆင့္ခြဲထားတယ္။
သုံးဆင့္လုံးေအာင္ရင္ ၀ိနည္းငါးက်မ္းလုံးသင္ၿပီးသားျဖစ္သြားၿပီ၊
ဓမၼပဒ႒ကထာႏွစ္အုပ္လုံးေပါက္။ အဂၤုတၳဳိရ္သုံးအုပ္လုံးကုန္သြားၿပီ။
သၿဂဳိဟ္နဲ႔ သဒၵါလဲ အေတာ္သိသြာၿပီ။

သာသနာေရးဌာနက ႀကီးမွဴးက်င္းပေနတဲ့ ပဌမျပန္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာေတြကုိ
ဒီသာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲက ျပဌာန္းစာေတြနဲ႔ အစားထုိးၿပီး
ျပင္သင့္တာျပင္၊ ထည့္သင့္တာထည့္ကာ သင္တန္းႏွစ္ကုိ
(၃ ႏွစ္မဟုတ္ပဲ ၇ ႏွစ္ေလာက္အထိ) တုိးခ်ဲ႔သတ္မွတ္လုိက္ရင္
ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသာမေဏတုိ႔ ပညာေရးစနစ္
ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းလာႏုိင္တယ္ လုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။

ပဌမျပန္စာေမးပြဲနဲ႔ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲသင္ရုိးညႊန္းတမ္းေတြဟာ
ဒီေခတ္ကာလနဲ႔ လုိက္ေလွ်ာညီေထြ ရွိမရွိ စီစစ္သင့္ၿပီ။
ေခတ္ႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေအာင္ ျပင္သင့္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြကုိ ျပင္ၿပီး
ထည့္သင့္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလုိ ပထ၀ီလုိ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းလုိ
ဘာသာရပ္မ်ဳိးမ်ား သင္ၾကားေစသင့္ၿပီ။

ၾကားဘူးတာေလး ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာ ကာယကံရွင္တုိ႔ အသိဆုံး။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က ျမန္မာျပည္မွာ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြ
ဖြင့္ဘုိ႔အေရး သက္ဆုိင္ရာဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔
သာသနာေရးအရာရွိမ်ား ငါးႏုိင္ငံခရီးထြက္ၾကတယ္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံေရာက္ေတာ့ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးမဲ့ကုိရင္ေလးမ်ားက
ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးေတြနားသြားၿပီး
ဘာအကူအညီေပးရမလဲ လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိ ေျပာပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက (ပါးစပ္ကုိတိပ္ျဖင့္ ပိတ္ထားသည့္ပမာ) ဘာမွ်ျပန္မေျပာ။
ျပန္လဲ မေျပာတတ္။ ျပန္ေျပာရေအာင္ နားလဲ မလည္။

သုိ႔ႏွင့္ ကုိရင္ေလးေတြက ပါဠိဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာင္းၿပီး ေျပာျပန္တယ္တဲ့။
ဒုိ႔ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကေတာ့ ပါဠိလုိလဲ တစ္ခြန္းမွ် ျပန္မေျပာတတ္ေခ်။
အေလ့အက်င့္လဲ မရွိ၊ အသံထြက္ကလဲ မတူေတာ့
ပါဠိလုိ ေျပာေနတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီလုိျဖစ္တာ ဘာသာစကား အခက္အခဲေၾကာင့္ဆုိတာ သူလဲ သိ၊ ကုိယ္လဲ သိ။
ႏုိ႔၊ ဘာလုိ႔ ဒီဘာသာစကားကုိ မ်ဳိးဆက္သစ္ရဟန္းသာမေဏမ်ား
မေျပာတတ္ မျဖစ္ရေအာင္ ယေန႔အထိ ပထမျပန္ ျပဌာန္းစာထဲမွာ
မထည့္ျဖစ္ေသးပါသလဲ။
စဥ္းစားသင့္ၿပီ၊ ၿပဳျပင္သင့္ၿပီ၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္ၿပီ။

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္ထြက္ဆုိေတာ့
တကၠသုိလ္ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းအတြက္
စာမူေတာင္းလုိ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ဒီလုိေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးပုိ႔လုိက္တယ္။

သာသနာေတာ္ (တကယ္) ထြန္းကားျပန္႔ပြါးလုိလွ်င္
ေဒါက္တာအ႐ွင္ဣႏၵက

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ ပညာေရးမူအတုိင္း
ပထမႀကီးတန္းေအာင္လုိ႔ သာသနာ့တကၠသုိလ္ ၀င္ခြင့္ေျဖဆုိကာ
သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ရၿပီး
သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။
အဲ့တကၠသုိလ္မွာပဲ မဟာတန္းတက္ခြင့္ရလုိ႔ ဆက္တက္ျဖစ္တယ္။
(၂) ႏွစ္ဆက္တက္ၿပီး က်မ္းျပဳတယ္။
တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစုိရကက်င္းပတဲ့ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲ၀င္ေျဖတာ
သာသနဓဇဓမၼာစရိယဘြဲ႔ ရတယ္။
ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးကုိ
လုံးစိပါဌ္စိမသိေတာင္ အေတာ္အသင့္ နားလည္ခဲ့တယ္ လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႔ ပညာေရးစနစ္မွာ
(အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္) ပထမငယ္တန္း၊ ပထမလတ္တန္း၊ ပထမႀကီးတန္း၊
ဓမၼာစရိယတန္း ဆုိၿပီး အတန္း (၄) တန္းပဲ ႐ွိတယ္။
အတန္းက သာ (၄) တန္းပဲ ႐ွိတာ။
စာသင္သားရဟန္းသံဃာေတာ္အမ်ားစုဟာ
(၁၀) ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရတယ္။
ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ (၄) ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ဘုိ႔ မလြယ္ပါဘူး။
၄ ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္သြားတဲ့ရဟန္းေတာ္ မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါတယ္။
ရဟန္းသံဃာေတာ္အမ်ားစု ၁၀ - ႏွစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သင္ယူရေနတဲ့
ဒီအတန္း (၄) တန္းကုိ ဘာလုိ႔မ်ား အတန္းတုိးၿပီး မထားႏုိင္ရတာလဲ။
ဘာလုိ႔မ်ား အတန္း (၄) တန္းထဲ သတ္မွတ္ထားရတာလဲ။
ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။ ဒီကိစၥ ၀ုိင္း၀န္းစဥ္းစားေပးရမွာပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ
ပါဠိဘာသာ (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ (Subject) ေရာေထြးေနတယ္။
ေရာေရာေထြးေထြး သင္ေပး သင္ယူေနရတာ ျပႆနာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ သင္ေပးေနတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္အမ်ားစုက
ပါဠိဘာသာပုိင္း (Language) နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းအရာပုိင္း (Subject) ကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေရာက္တဲ့အထိ ခြဲခြဲျခားျခား ေျပာမျပဘူး။
သင္မေပးဘူး။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းအရာပုိင္းသင္ၾကားေပးမႈ
အားနည္းတယ္လုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ပုိမွန္ႏုိင္တယ္။

ဗုဒၶအေၾကာင္း၊ ကံ ကံ၏အက်ဳိး၊ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊
စီးပြါးေရးအျမင္ စသည္၊ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္းက်င့္စဥ္ လမ္းစဥ္စတဲ့
အေၾကာင္းအရာေတြကုိ နည္းနည္းေလးမွ ျပဌာန္း စာထဲမွာ မေတြ႔ရဘူး။

အက်ဳိးဆက္က ဘာျဖစ္လာသလဲဆုိေတာ့
စာတတ္လူမုိက္ (ပညာတတ္လူမုိက္) ေတြျဖစ္လာတယ္။
ဒီထက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ၿပီးသားဦးဇင္းေတြ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သင္ရတဲ့
သာမညဖလသုတ္၊ အမၺ႒သုတ္အေၾကာင္းေတြကုိ မေျပာျပတတ္တာပဲ။

ေနာက္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရး ျပဌာန္းစာမွာ
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သမုိင္း၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၊
ဗုဒၶစာေပသမုိင္းပညာရပ္ေတြ ထည့္မထားဘူး။

 ဒီဘာသာရပ္ဟာ ရဟန္းေတာ္တုိင္း သိသင့္တဲ့ ဘာသာရပ္ျဖစ္တယ္။
ကုိယ္ဖတ္ေနတဲ့ သင္ၾကားေနတဲ့ အ႒ကထာစာအုပ္ (သုိ႔) ဋ့ီကာစာအုပ္ကို
ဘယ္ေခတ္က၊ ဘယ္ရာစုက၊ ဘယ္ခုနစ္ခန္႔က ဘယ္ပုဂၢဳိလ္က
ဘယ္ဆရာေတာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ ဆရာေတာ္က ေရးခဲ့တယ္ဆုိတာ သိသင့္တာေပါ့။

ဥပမာ၊ ပုဂံေခတ္က သာသနာေရးအေျခအေန၊
အင္း၀ေခတ္သာသနာေရး အတက္အက်၊
ဘာ့ေၾကာင့္ သာသနာအားနည္းသြားရတယ္
စတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္ေတြ သိကုိ သိရပါမယ္။
ဒါမွသာ သာသနာျပဳရာမွာ ခရီးေရာက္ပါမယ္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ ပညာသင္တုန္းက
ကုလားကုိရင္ေလးတစ္ပါးနဲ႔ စကားေျပာဘူးတယ္။
သူတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းသင္ရေၾကာင္း၊
သမုိင္းထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းလည္းပါေၾကာင္း၊ ေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းထဲမွာ
တပုႆနဲ႔ ဘလႅိကကုန္သည္ညီေနာင္ တုိ႔ပါေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊
ကုန္ေရာင္း၀ယ္ရင္း ဘုရား႐ွင္နဲ႔ေတြ႔ရာ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးဟာ
အဦးဆုံး သရဏဂုံႏွစ္ပါးေဆာက္တည္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊
သူက ေျပာျပတယ္။

သူ ဆက္ေမးတယ္။
ဒီလုိ အဦးဆုံး သရဏဂုံေဆာက္တည္ရမွာ
ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔ ေဆာက္တည္တာလဲ၊
ပါဠိဘာသာစကားနဲ႔လား၊ ျမန္မာဘာသာစကားနဲ႔လားတဲ့။
သမုိင္းကုိ သင္ေတာ့ သမုိင္းထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကုိ
စူးစမ္းတတ္တဲ့ ဒီသီဟုိဠ္ကုိရင္ေလးကို ခ်ီးက်ဴးရမွာပါ။
သမုိင္းစာအုပ္ေတြကေျပာျပတာေတြ သင္ယူရတာေတြကုိ
သီရိလကၤာကုိရင္ေလး က စူးစမ္းတဲ့သေဘာေလးပါ။
ျမန္မာကုိရင္၊ ဦးဇင္းမ်ားလည္း ဒီလုိ စူးစမ္းမႈေလးေတြနဲ႔
အမွန္တရားကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္ႏုိင္ေအာင္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းကုိ
အတန္းတုိင္းမွာ ထည့္သြင္း သင္ၾကားေပးဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားပညာေရးအားနည္းခ်က္တစ္ခုက
စာသင္သား တပည့္ေတြ မ႐ွင္းလင္းတာကုိ ေမးခြင့္ ေပးမထားဘူး။
စာခ်ခ်ိန္ျပည့္ရင္ စာခ်ဘုန္းႀကီးက
“ကဲ၊ ေတာ္ၿပီ” ေလာက္ေျပာၿပီး စာအုပ္ပိတ္၊ သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ့တာပဲ။
စာသင္သား နားလည္လည္ မလည္လည္ သူနဲ႔ မဆုိင္သလုိဘဲ။
တကယ္ေတာ့ စာခ်ခ်ိန္ တစ္နာရီဆုိရင္ တစ္နာရီအျပည့္မခ်ဘဲ
မိနစ္ (၅၀) ေလာက္သာ ပုိ႔ခ်သင့္ပါတယ္။
က်န္တဲ့ (၁၀) မိနစ္ကို စာသင္သားေတြ မ႐ွင္းတာေမးဘုိ႔ ခ်န္ထားသင့္တယ္။
ဒီလုိအေလ့အထမ႐ွိေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စာသင္ၿပီး ဓမၼာစရိယဘြဲ႔ေတြသာ ရတယ္။
စာေပနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တုိးတက္မႈ နည္းပါးတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။

ျမန္မာျပည္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားစာသင္နည္းစနစ္က
ဗုဒၶစာေပဆုိင္ရာမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚခြင့္ ေပးမထားဘူး။
 ျမန္မာျပည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးစနစ္က
ေ႐ွ႔ကဆုိ ေနာက္ကလုိက္ေရးရတဲ့
(ၾကက္တူေ႐ြး) ပညာေရးစနစ္ျဖစ္ေန္တယ္။
ဒါကုိ ဒီလုိမွတ္၊ ဒီလုိေျဖနဲ႔ ပီးေတာ့တာပဲ။
စာသင္သားေတြရဲ႕ သံသယဆူးေညာင့္ေတြကုိ ႏႈတ္မေပးၾကဘူး။
ဆရာကဆုိ တပည့္က ေနာက္က လုိက္ေရးရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ၾကားမွာ
ကုိယ္သံသယ႐ွိတာ မ႐ွင္းတာကို ထမေမးရဲဘူး။
မ႐ွင္းတာေမးရင္  ဆရာသမားေတြကုိ မ႐ုိေသရာေရာက္တယ္၊
ဘုကန္႔လန္႔လုပ္ တယ္လုိ႔ အယူ႐ွိတဲ့ စာခ်ဆရာေတာ္ေတြထံေမွာက္မွာ
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့သံသယေတြကုိ (ေအာင့္အီး) ၿမဳိခ်ရင္း
ဘြဲ႔လက္မွတ္ႀကီးေတြကုိ ရခဲ့တယ္။

ေနာက္ဆုံး အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္က
 ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အဂၤလိပ္ဘာသာ အေရး အဖတ္ အေျပာ တတ္ေျမာက္ထားဘုိ႔ပါပဲ။ သိၾကၿပီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း အဂၤလိပ္စာ မတတ္ရင္
အေသးအဖြဲ ကိစၥေလးေတြမွာကို အဆင္ေျပဘုိ႔ မလြယ္ဘူး။
တခ်ဳိ႔ ႏုိင္ငံျခားကုိ အလည္လာတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလည္း
ဒီအဂၤလိပ္စာမတတ္လုိ႔ ဒုကၡေရာက္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားေနရတယ္။

ဟုိတေလာဆီက အေတာ္အသင့္နာမည္ရတဲ့
အဂၤလိပ္စာမတတ္တဲ့ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါး
အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းေလး အကူအညီနဲ႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကုိ အလည္သြားတယ္တဲ့။
ဂ်ပန္ေရာက္လုိ႔ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့
ဆရာေတာ္နဲ႔ ဦးဇင္းေလး ဘာအစာမေၾကျဖစ္တယ္ မသိဘူး။
ဦးဇင္းေလးက ဆရာေတာ့္ကုိ ၿမဳိ႔လည္ေခါင္ ရထားဘူတာ႐ုံနားမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္။
ဆရာေတာ္က ျမန္မာစကားက လြဲလုိ႔ ဘာစကားမွ မေျပာတတ္ေတာ့
သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ အခက္ေတြ႔ ေတာ့တာေပါ့။
ေနာက္ဆုံး ဘာမွ ႀကံရာမရေတာ့ ရထားဘူတာက ထြက္လာတဲ့
လူအုပ္ႀကီးဘက္ကုိ လွည့္ၿပီး
“ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔
တစ္ေနကုန္ ေအာ္ေနရသတဲ့။

ျမန္မာစာသင္သားရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ အျမင္ကုိ
၂၀၁၀၊ ဧၿပီလထုတ္ အပၸမာဒမဂၢဇင္းမွာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။
သာမန္စာသင္တုိက္ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ဒီထင္ရွားတဲ့ဆရာေတာ္ထံသြားၿပီး
အဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံတန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းသင္ၾကားေပးလုိေၾကာင္း၊
သင့္မသင့္ အႀကံေတာင္းတယ္။

ထင္႐ွားတဲ့ဆရာေတာ္ေျပာတာ က
“အေျခခံစာေမးပြဲေတြမွာ အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပဌာန္းတာဟာ
ေခတ္အေျခအေနအရ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။
အ႐ွင္ဘုရားအေနနဲ႔ ဘယ္လုိရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔
ထည့္သြင္းခ်င္တာလဲဆုိတာကုိေတာ့ ေမးစရာ႐ွိတာေပါ့။
လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိက်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား။
ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္တာေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္လုိ႔ယူဆရင္၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံေျပာတတ္တာကုိပဲ
အျမင္က်ယ္တယ္လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ
အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ် မေျပာလုိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိသိေအာင္၊
က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့
ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္။
ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ
ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။
ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္။
တကယ္စိတ္၀င္ စားတယ္၊ ဥာဏ္အသင့္ အတင့္႐ွိတယ္ဆုိရင္
အသက္ (၃၀) ေက်ာ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ
အဂၤလိပ္စာတတ္ကၽြမ္းတဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။” တဲ့။

သူေျပာခဲ့တဲ့ အထက္ပါစကားေတြ ထဲမွာ မ႐ွင္းမလင္းတာေတြပါေနတယ္။
ဥပမာ၊ လမ္းေဘးခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္႐ုံ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္႐ုံေလာက္ ရည္႐ြယ္တာလား၊
ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိက်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာလား ဆုိတဲ့ သူ႔စကား။

ဆရာေတာ္အေနနဲ႔ ဒီလုိ ေမးစရာမလုိဘူးလုိ႔ယူဆတယ္။
ကုိရင္ (သုိ႔) ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ အဂၤလိပ္စာသင္းေပး၊ သင္ယူကတည္းက
ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာအထိ က်ယ္ျပန္႔ သြားေအာင္
သိသြားေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခ်င္တာပါပဲ။

ဒီလုိ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ သင္ေပးသင္ယူသြားရင္းနဲ႔ပဲ
လမ္းေဘးက ဆုိင္းဘုတ္ေတကုိ ဖတ္တတ္မွာျဖစ္ၿပီး
ႏုိင္ငံျခားသား ေတြနဲ႔ စကားေျပာတတ္လာမွာပါ။

ေနာက္ၿပီး ဆရာေတာ္က
“ဆုိင္းဘုတ္ဖတ္တတ္တာေလာက္ကုိပဲ ေခတ္အျမင္႐ွိတယ္လုိ႔ယူဆရင္၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားလက္ဆုံေျပာတတ္တာကုိပဲ
အျမင္က်ယ္တယ္လုိ႔ယူဆရင္ေတာ့ အေျခခံတန္းေတြမွာ
အဂၤလိပ္စာထည့္သြင္းျပ႒ာန္းတာကုိ ဘာမွ် မေျပာလုိပါဘူး” လုိ႔ ဆုိတယ္။

ဒါက ဘာကုိ ဆုိလုိတာပါလဲ။

စာေရးသူအျမင္ကေတာ့
အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာဟာ အဂၤလိပ္စကားကုိ ေျပာတတ္ဖုိ႔၊ ေရးတတ္ဖုိ႔၊ ဖတ္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။
ဆုိင္းဘုတ္ကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ သတင္းစာကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊
ပိဋကတ္စာေပကုိပဲ ဖတ္ရ ဖတ္ရ၊ ဖတ္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။

အဂၤလိပ္စကားေျပာရာမွာလဲ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစုံကုိ
တ႐ုတ္လူမ်ဳိးနဲ႔ေျပာရ ေျပာရ၊ ကုလားလူမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာရ ေျပာရ၊ ေျပာတတ္ဖုိ႔ပါပဲ။

ဆရာေတာ္ဆက္ေျပာတာက
“ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဓမၼေတြကုိ ကမၻာအထိ သိေအာင္၊ က်ယ္ျပန္႔သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔
ရည္႐ြယ္ပါတယ္ ဆုိရင္ေတာ့
 ဒီနည္းစနစ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးထင္တယ္။
ပါဠိ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာအသြားအလာကုိ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ျမင္တဲ့အထိ
ျမန္မာႏုိင္ငံက သင္ၾကားနည္းစနစ္နဲ႔ က်က်နနသင္ေစခ်င္တယ္။
 ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စာသင္ယူတာက ပုိေကာင္းမယ္” တဲ့။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီစကားအရ
ဆရာေတာ္က အေျခခံတန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စာကုိ မျပ႒ာန္းေစလုိဘူး။
၀ါ - အေျခခံတန္း စာသင္သားေတြကို
အဂၤလိပ္စာ မသင္ၾကနဲ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္တာပါ။

စာေရးသူအျမင္ကေတာ့
အေျခခံတန္းမွာကတည္းက သူ႔အရြယ္ သူ႔အဆင့္နဲ႔အညီ သိသင့္တဲ့
စာသင္သားလဲ က်က္မွတ္ဖတ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့
အေျခခံအဂၤလိပ္စာကုိ ျပ႒ာန္းေပးၿပီး သင္ၾကားေပး ထားသင့္တယ္။
 ဒီလုိလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ပါဠိစာေပဖက္မွာ အားနည္းသြားမယ္လုိ႔ေတာ့
(လုံး၀) မယုံၾကည္ဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ။

အဂၤလိပ္စာ မသင္ရလဲ ပါဠိစာေပ အားနည္းခ်င္ နည္းေနတာပဲ မဟုတ္လား။
ေတာ္တဲ့လူက ေတာ္တာပါပဲ။ ညံ့တဲ့လူက ညံ့ေနတာပါပဲ။
ဆရာေတာ္က စာသင္သားသံဃာေတာ္ေတြကို
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္မွ
အဂၤလိပ္စာ သင္ယူေစခ်င္တယ္ ဆုိေတာ့
အတန္းျပ႒ာန္းစာထဲမွာ မထည့္သြင္းပဲနဲ႔ အလြတ္သင္ယူေစခ်င္တဲ့
သေဘာလုိ႔ ယူဆမိတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဒီအျမင္ဟာ ေယဘုယ်မဆန္ဘူးလုိ႔ယူဆပါတယ္။
ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ေအာင္ျမင္ခဲ့ေတာ့ အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖုိ႔ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီးရတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုက အသက္ ၃၀ ေလာက္မွ ဓမၼာစရိယတန္းကုိ ေအာင္ၾကတာ။ ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ၿပီးရင္လဲ စာသင္တုိက္အမ်ားစုက လက္ခံခ်င္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။
ဆုိေတာ့ အသက္လဲႀကီး ေနစရာလဲ အခက္အခဲေတြ႔ေနတဲ့
ဓမၼာစရိယေအာင္ျမင္ၿပီးတဲ့ရဟန္းေတာ္ဟာ
အဂၤလိပ္စာသင္ယူဖုိ႔ အခြင့္အေရး အေတာ့္ကုိ နည္းသြားပါၿပီ။

စာေရးသူအျမင္က
ဒီအဂၤလိပ္စာကုိ အေျခခံအတန္းေတြမွာကတည္းက
ျပ႒ာန္းစာတစ္ခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးၿပီး သင္ယူေစခ်င္တာ။

ထူးခၽြန္တဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားက
ပိဋကတ္စာေပေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိႏုိင္ၾကမွာျဖစ္ၿပီး
ဘက္စုံေတာ္တဲ့ နုိင္ငံျခားသာသနာျပဳ
ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

အလည္အလတ္တန္းစားရွိတဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့
ဓမၼာစရိယတန္းေအာင္ပီးတာနဲ႔ မိမိတုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္မဲ့ ေနရာအသီးသီးမွာ
(၁၀) တန္းေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေလးေတြကို
အဂၤလိပ္စာ ျပနုိင္တဲ့အဆင့္ေရာက္လာမွာပါ။

 အဲ၊ အနိမ့္္ဆုံးအဆင့္ကေတာ့
လမ္းေဘးကဆုိင္းဘုတ္ေတြ လမ္းညႊန္ေတြကုိ ဖတ္တတ္လာၿပီး
အထက္တစ္ေနရာမွာ တင္ျပခဲ့တဲ့
ဂ်ပန္အလည္သြားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးလုိ
“ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား၊ ျမန္မာမ်ား ပါၾကပါသလားခင္ဗ်ား” လုိ႔
ေအာ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။

ေျပာခ်င္တာက
ကုိယ့္ႏုိင္ငံက ရဟန္းေတာ္မ်ား ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္သာသနာျပဳႏုိင္ေအာင္
ပါဠိစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာစာေပေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္းေရာ၊ အဂၤလိပ္စာေရာ
ျပ႒ာန္းစာထဲမွာ ထည့္ၿပီး သင္ၾကားေပးေစခ်င္တာပါ။
(မန္း သာသနာ့တကၠသုိလ္ ႏွစ္ပတ္လည္စာေစာင္အတြက္ ေရးထားတာပါ)

Friday, October 15, 2010

အိမ္ေထာင္မျပဳလုိသူ


ဘုရားရွင္ရဲ႕  ပထမသာ၀က က ရွင္သာရိပုတၱရာျဖစ္ၿပီး
ဒုတိယသာ၀က က ရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ျဖစ္ပါတယ္။
တတိယသာ၀က ကေတာ့ ရွင္မဟာကႆပ ပါ။
ပထမသာ၀ကေရာ ဒုတိယသာ၀ကပါ
ဘုရားရွင္ အရင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသြားၾကပါတယ္။

တတိယသာ၀ကျဖစ္တဲ့ ရွင္မဟာကႆပႀကီးကေတာ့
ဘုရားရွင္ေနာက္မွ ပရိနိဗၺာန္စံတဲ့ အရွင္သူျမတ္ႀကီးျဖစ္လုိ႔
ဘုရားရွင္မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္း သာသနာေရးအေျခအေနကုိ
မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္သြားခဲ့ပါတယ္။
ရွင္မဟာကႆပႀကီးကုိ  ဓုတင္ေဆာင္တဲ့ရဟန္းေတာ္ေတြထဲမွာ အသာဆုံးလုိ႔
ဘုရားရွင္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။
Mahakassapa is  chief among those
who upheld minute observances of form (dhutavādānam) (A.i.23).

သူ႔ကုိ မဂဓတုိင္း၊ မဟာတိတၳ (ဆိပ္ႀကီး) ရြာမွာ ေမြးဖြားတယ္။
ခ်မ္းသာတဲ့မ်ဳိးရုိးကပါပဲ။ ငယ္နာမည္က ပိပၸလိ တဲ့။
ထုံးစံအတုိင္း အရြယ္ေရာက္ေတာ့ မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဘုိ႔ စီစဥ္ၾကတယ္။
သူ အိမ္ေထာင္သားေမြး မလုပ္ခ်င္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳဘုိ႔  ျငင္းဆန္တယ္။

ျဗဟၼာ့ျပည္က လာတဲ့သူ၊  ျဗဟၼာ့ျပည္ကေန လူ႔ဘ၀ေရာက္လာတဲ့သူေတြဟာ
အိမ္ေထာင္သားေမြးမျပဳလုိၾကဘူး၊ ကာမဂုဏ္အာ႐ုံ ခံစားလုိစိတ္ မရွိၾကဘူး တဲ့။
တကယ့္ကုိ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္စိတ္မရွိလုိ႔ အပ်ဳိႀကီး၊ လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္ေနၾကသူေတြကုိ ျဗဟၼာ့ျပည္က ဆင္းသက္လာတဲ့သူေတြလုိ႔ မွတ္ယူႏုိင္တယ္။
 ကုိယ္လုိခ်င္တာမရလုိ႔ အပ်ဳိႀကီး လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္လာတာကုိ
ငါတုိ႔က ျဗဟၼာ့ျပည္က ဆင္းလာတာလုိ႔ အသားယူၿပီး တခ်ဳိ႕က ေျပာတတ္ၾကတယ္။
အဲ့လုိ အပ်ဳိႀကီး လူပ်ဳိႀကီးေတြက တူေတြ တူမေတြမ်ားရလာၿပီဆုိရင္
တုန္ေနေအာင္ခ်စ္ၾကတာ။ သံေယာဇဥ္က ႀကီးမွ ႀကီး၊ သူမ်ားထက္ေတာင္ ပုိပါတယ္။
ဒီလုိမ်ဳိး အပ်ဳိႀကီး လူပ်ဳိႀကီးေတြ ဘယ္ကလာ ျဗဟၼာ့ျပည္က လာတာ ဟုတ္လိမ့္မတုန္း။
ထား။

မိဘေတြက အတင္းအၾကပ္လက္ထပ္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းေတာ့
ပိပၸလိသူငယ္က
အင္မတန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့ မိန္းမရုပ္ကုိ ထုေစၿပီး
‘’ဒီအရုပ္နဲ႔တူတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကုိ ရေအာင္ ရွာေပးႏုိင္ရင္ ယူမယ္၊ လက္ထပ္မယ္’’ လုိ႔
မိဘေတြကုိ ေျပာပါတယ္။

မိဘေတြကလည္း
“ငါ့သားဘုန္းကံရွိရင္ ေတြ႔ရမေပါ့” လုိ႔ ယူဆၿပီး အလုပ္သမားေတြကုိ
တစ္ရြာ၀င္ တစ္ရြာထြက္ အရွာခုိင္းပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘဒၵါ ကာပိလာနီ ဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးကုိ သြားေတြ႔ပါတယ္။
ဒီအမ်ဳိးသမီးကလဲ အိမ္ေထာင္မျပဳလုိပါဘူး။ ကာမဂုဏ္အာရုံ မခံစားလုိပါဘူး။
ျဗဟၼာ့ျပည္က ဆင္းသက္လာတာပါပဲ တဲ့။
သုိ႔ေသာ္လဲ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ပေယာဂေၾကာင့္
သူတုိ႔ႏွစ္ဦး လက္ထပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

ႏွစ္ဦးလုံးက ကာမဂုဏ္ မခံစားလုိၾကဘူးဆုိေတာ့
ညအိပ္ယာ၀င္တဲ့အခါ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးၾကားမွာ ပန္းကုံးထား အိပ္ၾကပါတယ္။
ကာမဂုဏ္ခံစားလုိတဲ့စိတ္ေပါက္တဲ့ဘက္က ပန္းပြင့္မ်ား ညွဳိးပါေစသတည္းလုိ႔လဲ အဓိ႒ာန္ျပဳၾကသတဲ့။
မနက္မုိးလင္းလုိ႔ ပန္းကုံးကုိ ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ လန္ဆန္းၿမဲ လန္းဆန္းလ်က္ပါပဲတဲ့။

တစ္ေန႔ လင္ေတာ္ေမာင္ လယ္ခင္း (ယာခင္း) ထဲသြားေတာ့
ထြန္ေရးမွာ ေပၚလာတဲ့ပုိးေကာင္ေတြကုိ ငွက္ေတြ ထုိးသုတ္ စားေနတာကုိ ေတြ႔သတဲ့။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဇနီးသည္ကလဲ ေနပူလွန္းထားတဲ့ မ်ဳိးေစ့ေတြၾကား ေျပးလႊားေနတဲ့ ပုိးေကာင္ေတြကုိ ထုိးစားေနတဲ့ က်ီးကန္းေတြကုိ ျမင္သတဲ့။

ဒီလုိပုိးမႊားသတၱ၀ါေတြ ေသေၾကပ်က္စီးရျခင္းရဲ႔ အဓိကတရားခံဟာ
လယ္ပုိင္ရွင္ ယာပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ သူတုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံတုိ႔သာျဖစ္ေၾကာင္းသိလုိက္တာနဲ႔ တၿပဳိင္နက္ သံေ၀ဂတရားရ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး
ေတာထြက္တရားက်င့္ဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ပါတယ္။

သူ႔ေခါင္း ကုိယ့္ေခါင္းက ဆံေတြကုိ တစ္လွည့္စီ ရိပ္ပါတယ္။
အ၀ါေရာင္ ၀တ္ရုံေတြကို ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။
ေတာ အတူတူ ထြက္ပါတယ္။
တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ လမ္းဂြဆုံကုိ ေတြ႔ပါတယ္။
ညာဘက္တစ္လမ္း၊ ဘယ္ဘက္တစ္လမ္း။
ေတာထြက္တာေတာင္ ဇနီးေမာင္ႏွံအတူတူထြက္ အတူတူေနၾကတယ္ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔
ႏွစ္ဦးသေဘာတူ လမ္းခြဲၾကပါတယ္။
ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ညာဘက္လမ္း၊
ဇနီးျဖစ္သူက ဘယ္ဘက္လမ္း၊

သူေဌးသားနဲ႔၊ သူေဌးသမီး၊
ေျခေမြးမီးမေလာင္၊ လက္ေမြးမီးမေလာင္ေနလာတဲ့သူေတြ။
အခုေတာ့ တစ္ေယာက္စီေနဘုိ႔ လမ္းခြဲလုိက္ပါၿပီ။
မနက္ဖန္အတြက္ ဘာမွ ထည့္မတြက္၊ ဘာမွလဲ မရွိ၊
ရွိခ်မ္းသာရဲ႕ အရသာထက္ မရွိခ်မ္းသာအရသာက
ပုိပီး ခ်ဳိၿမိန္တယ္ ဆုိတဲ့စကား သူတုိ႔ လုံး၀ ယုံၾကည့္ထားပုံေပါက္တယ္။
ယံုၾကည္လုိ႔လဲ လမ္းခြဲရဲတာ။

တစ္ခါတစ္ေလ သူတုိ႔ဘ၀နဲ႔ ကုိယ့္ဘ၀နဲ႔ ယွဥ္ထုိးၾကည့္မိတယ္။
သူတုိ႔က ေတာထြက္တယ္၊ ကုိယ္က ၿမဳိ႔တက္တယ္။
ျပဒါးတစ္လမ္း၊ သံတစ္လမ္း၊
ရွိေစေတာ့။

လမ္းခုလတ္တစ္ေနရာမွာ ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔တယ္၊
ရဟန္းျပဳတယ္။ ကႆပအမည္ရတယ္။
(ေနာက္ပုိင္း ကုမာရကႆပ စတဲ့ကႆပေတြနဲ႔ မေရာလုိလုိ႔
သူ႔ကုိ မဟာ တတ္ၿပီး မဟာကႆပလုိ႔ ေခၚတယ္)
ဘုရားရွင္နဲ႔ ရွင္မဟာကႆပတုိ႔ ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔အသြား လမ္းေဘးတစ္ေနရာ အရိပ္ေကာင္းတဲ့သစ္ပင္ေအာက္မွာ ခဏထုိင္ဘုိ႔လုပ္ေတာ့ ရွင္မဟာကႆပက
သူ႔ပါလာတဲ့၀တ္ရုံကုိ ဘုရားရွင္အတြက္ ခင္းေပးတယ္။
ခင္းေပးတဲ့သကၤန္းကုိ ဘုရားရွင္ကုိ လွဴျဖစ္သြားတယ္။
ဘုရားရွင္ကလဲ သူ႔ရဲ႕ ပံသုကူသကၤန္းကုိ ရွင္မဟာကႆပကုိ ေပးတယ္။

ဘုရားရွင္က ဒီလုိ ပံသုကူသကၤန္းေပးတာကုိ
ရွင္မဟာကႆပ အလြန္သေဘာက်တယ္။ ၀မ္းေျမာက္တယ္။
ဘုရားရွင္က ငါ့ကုိ ပံသုကူသကၤန္းေပးတာ
အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာဘူး လုိ႔ ရွင္မဟာကႆပ စဥ္းစားတယ္။

ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးရင္ ရွင္မဟာကႆပ ဦးေဆာင္ၿပီး
ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲ က်င္းပလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္က သိလုိ႔ သကၤန္းကုိ ေပးတာ။ ခ်ီးေျမွာက္တာ။
ရွင္မဟာကႆပ ရဟန္းျဖစ္ၿပီး ရွစ္ရက္ၾကာေတာ့ ရဟႏၱာျဖစ္သြားပါတယ္။

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ - ခု (ဘီစီ ၅၄၄) ကဆုန္လျပည့္ အဂၤါေန႔
(သက္ေတာ္ ၈၀ အ႐ြယ္) မွာ
ကုသိနာ႐ုံျပည္၊ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္မွာ ဘုရား႐ွင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူတယ္။

အ႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္ပါ ရဟန္း ၅၀၀ တုိ႔
ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဖူးေမွ်ာ္ဘုိ႔ ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာ႐ုံသုိ႔ အသြားလမ္းခရီးမွာ
ကုသိနာ႐ုံက ပါ၀ါျပည္ကိုလာတဲ့ တကၠဒြန္းတစ္ေယာက္နဲ႔တုိးတယ္။
တကၠဒြန္းထံမွ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံကြယ္လြန္ေတာ္မူေၾကာင္း သိရေတာ့
သံဃာအမ်ားစု ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၿပီး ငုိေၾကြးၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့သုဘဒ္လုိ႔ေခၚတဲ့ရဟန္းႀကီးကေတာ့
“ငါ့ရွင္တုိ႔၊ ဘာ၀မ္းနည္းစရာ႐ွိတုန္း၊ ရွင္ႀကီးေဂါတမ ႐ွိတုန္းက
ဟုိဟာမလုပ္နဲ႔၊ ဟုိမသြားနဲ႔၊ ဒီလုိမစားနဲ႔၊
ဒီကုိ မသြားနဲ႔ စသျဖင့္ စည္းကမ္းေတြ မ်ားလုိက္တာ။
အခုေတာ့ ငါတုိ႔ေနခ်င္သလုိေနလုိ႔ရၿပီ၊ လြတ္လပ္ေရး အျပည့္အ၀ရၿပီ” လုိ႔ ေျပာဆုိၿပီး
၀မ္းမနည္းတဲ့အျပင္ ၀မ္းေတာင္ သာေနလုိက္ေသးတယ္။

ဒီစကားကုိ ႐ွင္မဟာကႆပႀကီးၾကားေတာ့
မသူေတာ္တရား မျပန္႔ပြါးမီ
သူေတာ္ေကာင္းတရား မေပ်ာက္ပ်က္မီ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို
စုေပါင္း႐ြတ္ဖတ္သဂၤါယနာတင္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ လုိ႔ ေတြးမိၿပီး
ဘုရား႐ွင္ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး ၃ - လအၾကာ
မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈-ခု၊ ၀ါေခါင္လျပည့္ေန႔မွာ
ရဟႏၱာမေထရ္ ၅၀၀ နဲ႔အတူ
ပထမဆုံးအႀကိမ္ဘုရားရွင္တရားေတာ္ေတြကုိ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့
ပထမသံဂါယနာပြဲကုိ က်င္းပျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဘုရားရွင္က သူရဲ႕ ပံသုကူသကၤန္းကုိ တျခားကုိယ္ေတာ္ေတြကို မစြန္႔ပဲ
ငါ့ကုိစြန္႔တာဟာ သူမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္း ဒီတာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေစခ်င္လုိ႔ဆုိတာကုိ ရွင္မဟာကႆပႀကီး သေဘာေပါက္လုိက္ပါတယ္။

ပထမသဂၤါယနာတင္ပြဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ဓမၼနဲ႔၀ိနယကုိ
၁။ ၀ိနယပိဋက ၂။ သုတၱႏၱပိဋက ၃။ အဘိဓမၼပိဋက ဆုိၿပီး အုပ္စုသုံးစုခြဲတယ္။

ဒီသံဂါယနာပြဲမွာ
အေမး (ပုစၦက) ဆရာေတာ္အျဖစ္
႐ွင္မဟာကႆပမေထရ္ႀကီးက ေဆာင္ရြက္ၿပီး
၀ိနည္းပိဋကတ္ေတာ္ကုိ ႐ွင္ဥပါလိမေထရ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။
သုတၱႏၱပိဋကနဲ႔ အဘိဓမၼပိဋကကုိေတာ့ ႐ွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္က ေျဖဆုိရပါတယ္။

၀ိနည္းပိဋကမွာ အုပ္ေရ ငါးအုပ္ရွိတယ္။
ပထမဆုံးေလ့လာျဖစ္တာက မဟာ၀ါ (ပါဠိေတာ္) စာအုပ္။
ပထမႀကီးတန္းကုိ ကုိရင္ဘ၀ အသက္ (၁၇) ႏွစ္သားတုန္းက ေအာင္တာဆုိေတာ့
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းကုိရင္တစ္ပါးက
သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲ ၀င္ေျဖပါလား ဆုိတာနဲ႔ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲျပဌာန္းစာထဲက
တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့ မဟာ၀ါ စာအုပ္ဆုိတာကုိ စ ေလ့လာျဖစ္တာ။

Thursday, October 14, 2010

Kamma Store


Where is Kamma Stored?
‘Kamma is not said to be stored somewhere in this fleeting consciousness or in any other part of the body. But dependent on mind and matter it rests manifesting itself at the opportune moment, just as mangoes are not said to be stored somewhere in the mango tree, but dependent on the mango treee they lie, springing up in due  season.’

Mln: 46.

Wednesday, October 13, 2010

ဆတၱာသည္ႏွင့္ ဦးျမင့္ေဆြ


႐ွင္အာနႏၵာႀကီးအေၾကာင္း ဆက္ေျပာရရင္
သူဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အလုပ္အေကၽြးျဖစ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔
အနီးကပ္ဆုံးေနရသူျဖစ္တယ္။
ဒါေပမဲ့ ျမတ္စြာဘုရားသက္႐ွိထင္ရွားရွိစဥ္
အရိယာနယ္ပယ္ထဲမွာ ေအာက္ဆုံးအဆင့္ျဖစ္တဲ့ ေသာတာပန္အဆင့္ပဲ သူေရာက္တယ္။

တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလဲျဖစ္ ညီကုိ၀မ္းကြဲေတြလဲျဖစ္တဲ့
နႏၵတုိ႔၊ အႏု႐ုဒၶတုိ႔နဲ႔ယွဥ္လုိက္ရင္ ရွင္အာနႏၵာႀကီးအေနနဲ႔
စိတ္ဓာတ္က်မယ္ဆုိ က်ခ်င္စရာ။
သူတုိ႔တေတြအားလုံ ရဟႏၱာျဖစ္ကုန္ၾကၿပီကုိး။

ဒါကုိ ျမတ္စြာဘုရားလဲ သတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။
ပရိနိဗၺာန္စံခါနီးမွာေတာင္
“အာနႏၵာ၊ မင္းလဲ အရင္ဘ၀ေတြတုန္းက ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး ျပဳလုပ္ခဲ့ဘူးတာပဲ။ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔။ မၾကာခင္ ကိေလသာကုန္ခန္းတဲ့ ရဟႏၱာျဖစ္မွာပါ”
လုိ႔  ရွင္အာနႏၵာ့ကုိ အားေပးစကား ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီး မၾကာခင္ ပထမသဂၤါယနာတင္ခါနီးကာလမွာမွ
ရွင္အာနႏၵာႀကီးရဟႏၱာျဖစ္သြားတယ္။

သူရဟႏၱာျဖစ္ပုံက ထူးဆန္းတယ္။
တရားအားထုတ္ၿပီး အိပ္မလုိ႔ သူ႔ခုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းမယ္လုိ႔ လုပ္တဲ့အခ်ိန္
ေျခေထာက္က ေအာက္ၾကမ္းျပင္လြတ္၊
ဦးေခါင္းက ေခါင္းအုံးေပၚကုိ မေရာက္ေသးတဲ့အခါကာလေလးမွာ
ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိတယ္လုိ႔ စာေပမွာ လာပါတယ္။

(Ananda was the only disciple who attained Arahantship
free from the postures of sitting, standing, walking or sleeping)
ပထမသဂၤါယနာလုိ သမုိင္း၀င္းလုပ္ငန္းႀကီးေတြလုပ္ခဲ့ၿပီး
အသက္ ၁၂၀ အရြယ္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံပါတယ္။

ပထမသဂၤါယနာပြဲမွာ အေရးအႀကီးဆုံးပုဂၢဳိလ္ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့
ရွင္ဥပါလိျဖစ္ပါတယ္။
သူက ဘုရားရွင္တုိ႔ ဇာတိ ကပိလ၀တ္ျပည္ သား။
ဆတၱာသည္ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာသူ၊
ဆတၱာသည္ ဆုိတာ
ဆံပင္ညွပ္ေပးတဲ့သူ၊ ဆံပင္ညွပ္ၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳတဲ့သူကုိ ေျပာတာ။

(တခ်ိန္တုန္းက ဆရာႀကီးဦးျမင့္ေဆြနဲ႔အတူ)

ဒီလုိ ထူးဆန္းတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ ေတြ႔ရင္
ဆရာႀကီးဦးျမင့္ေဆြ ကုိ သတိရတယ္။
ဒီဆရာႀကီးက အေတာ္စိတ္ရွည္တယ္။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ႀကီး။
ဓမၼာစရိယ (၉) က်မ္းေအာင္ၿပီးမွ လူထြက္တာ၊
နာမည္ႀကီးခဲ့တဲ့ အနီးစခန္းဆရာေတာ္တုိ႔လုိ ဆရာေတာ္ေတြဆီမွာ ပညာဆည္းပူးၿပီး
၁၀ တန္းေတြ ဘာေတြေအာင္ၿပီး ဘီေအဘြဲ႔ရတယ္။

ဦးႏုလက္ထက္က လန္ဒန္ကုိ အစုိးရပညာသင္စု (Scholarship) နဲ႔
ပညာသင္ခြင့္ရၿပီး မဟာ၀ိဇၨာဘြဲ႔ရခဲ့တယ္။

သာသနာ့တကၠသုိလ္ စာသင္သားဘ၀တုန္းက
ဒီဆရာႀကီးဦးျမင့္ေဆြ (မဟာ၀ိဇၨာ၊ လန္ဒန္) က
ဘာသာေဘဒ (Philology) သင္ေပးတယ္။
သကၠဋဘာသနဲ႔ ပါဠိဘာသာႏွီးႏြယ္မႈ၊ ဒီပါဠိပုဒ္က ဘယ္သကၠဋပုဒ္က ဆင္းသက္လာတာ၊
ျပာကတမွာက ဘယ္လုိ စသျဖင့္ သူသင္ေပးတယ္။

ေတြ႔ဘူးတဲ့ အပင္ပန္းခံသင္ေပးတဲ့ဆရာေတြထဲမွာ
ဆရာႀကီးဦးျမင့္ေဆြ တစ္ဦးအပါအ၀င္ပါ။
ဂၽြတ္ဂၽြတ္ႀကဳိးနဲ႔ မုိက္ကုိခ်ည္၊ အကြင္းေလးလုပ္၊
လည္ပင္းမွာတတ္ၿပီး ေဘာမွာ ေရးလုိက္၊ ေျပာလုိက္၊ ဖ်က္လုိက္နဲ႔၊
သူ႔ၾကည့္ရတာကိုက အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

ဆရာႀကီးက ဖက္ၾကမ္းေဆးလိပ္လဲ ေသာက္ေလ့ရွိတယ္။
ဖက္ၾကမ္းေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့အခါ တစ္ခါးတည္း ဘယ္ေတာ့မွ အကုန္မေသာက္ျပစ္ဘူး။
သူ႔မွာ ၀ါးက်ည္ေတာက္ဗူးေလးပါတယ္။ ႏွစ္ခါေလာက္ ႐ႈိက္ဖြာ ဖြာၿပီး
ပါလာတဲ့ ၀ါးက်ည္ေတာက္ဗူးထဲ ျပန္ထည့္ထည့္ထားတယ္။
ဆာတဲ့အခါ မီးညွိ၊ ႏွစ္ခါေလာက္ ဖြာ၊ ျပန္ထည့္။
ေနာက္ဆုံး ေဆးလိပ္ တုိစိသြားတဲ့အထိ ေသာက္တာ။
ေဆးလိပ္ ဖင္ဆီခံေရာက္တဲ့အထိ ေသာက္တာ။
ေဆးလိပ္မီးခုိးမထြက္ေတာ့မွ ႏႊံ႔ (စြန္႔) ပစ္ေလ့ရွိတယ္။

အေတာ္ေတာ့ စီစစ္တယ္ေျပာရမလားပဲ။
ဖိနပ္ဆုိလဲ အေပါစား ေဖာ့ဖိနပ္နဲ႔။ သူစီးတဲ့ေဖာ့ဖိနပ္ ဖေနာင့္ေနရာ
ဗထက္ခ်ဳိက္ ျဖစ္တဲ့အထိ စီးတုန္း။

အလားအလာေကာင္းေလာက္မဲ့ သာသနာအတြက္ အားကုိးရေလာက္မယ္ထင္တဲ့
ဦးဇင္းေလးေတြဆုိ သူက အလြန္ခ်စ္တာ။ အေလအလြင့္ ျဖစ္မသြားေစခ်င္ဘူး။
ခရီးတစ္ခုသြားတုန္းက သူနဲ႔ ရထားေပၚအတူ တစ္တြဲထဲ က်ဘူးတယ္။ ဆုံဘူးတယ္။
သူက သူ႔ဇနီးနဲ႔အတူထုိင္လုိက္လာတာ။
လမ္းခရီးက တက္စီးလာတဲ့ ကုိယ့္လဲ ျမင္ေရာ သူ႔ဇနီးေဘးက ထလာၿပီး
ကိုယ့္ေဘးလာထုိင္ကာ စကားေတြ ေျပာလာလုိက္တာ မႏၱေလး အထိပဲ။
သူ႔ဇနီးနား သြားမထုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေလာက္အထိ ဆရာႀကီးက ဦးဇင္းေတြကို ခင္တာ။

ဆရာႀကီးေျပာတဲ့စကားေတြက အင္မတန္ မွတ္သားစရာေကာင္းတယ္။
အလုပ္တစ္ခုလုပ္တဲ့အခါမွာ
ဟုန္းခနဲ ထေတာက္ၿပီး ေသသြားတဲ့ ေကာက္႐ုိးမီးလုိ မလုပ္သင့္ေၾကာင္း၊
အခု မႏၱေလးသာသနာ့တကၠသုိလ္ထြက္ ဦးဇင္းတစ္ပါး
တရားေဟာ နာမည္ႀကီးေနေၾကာင္း၊ ေကာက္ရုိးမီးသာျဖစ္ေၾကာင္း၊
မၾကာခင္ ၿငိမ္းသြားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း
(မၿငိမ္းခင္ သုံးႏွစ္ေလာက္ တင္ႀကဳိၿပီး) ေျပာျပဘူးပါတယ္။

ဆရာႀကီး ဆက္ေျပာတာက
အလုပ္လုပ္ရင္ မီးေတာင္ေတြလုိ ျပဳက်င့္သင့္ေၾကာင္း
မီးေတာင္ေတြ ေပါက္ကြဲတာဟာ ေကာက္ရုိးမီးလုိ ခ်က္ခ်င္း ၀ုန္းကနဲ ေပါက္ကြဲတာ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေျမႀကီးထဲမွာ ေပါက္ကြဲဘုိ႔ လႈပ္ရွားေနရေၾကာင္း၊
ေပါက္ကြဲဘုိ႔အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုိေၾကာင္း
ေပါက္ကြဲလုိက္ၿပီဆုိရင္လဲ အထြဋ္အထိပ္သုိ႔ေရာက္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ဆရာႀကီးေျပာတဲ့ “ေပါက္ကြဲ” ဆုိတာ ေအာင္ျမင္မႈကို ေျပာတာလုိ႔
ေျပာစဥ္ကတည္းက နားလည္ခံစားမိပါတယ္။

ဆရာႀကီးက ဘာသာ၊ သာသနာနဲ႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ အလြန္ရွိတယ္။
ေတာင္တန္းေဒသေတြမွာ သာသနာေရာက္ဖုိ႔ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ား လုိေၾကာင္း
ေတြ႔တုိင္းေျပာတယ္။ ဒီအတြက္ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳတကၠသုိလ္ ရွိသင့္ၿပီး
လုပ္ႏုိင္တဲ့အင္အားရွိက လုပ္ဖုိ႔ တည္ေထာင္ႏုိင္တဲ့အင္အားရွိက
တည္ေထာင္ဖုိ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။

ေနာက္ၿပီး ဘြဲ႔ရၿပီးသား ဦးဇင္းငယ္ေတြ သူတစ္လူ ငါတစ္မင္းမေနပဲ
အတူတကြ စုစည္းေနထုိင္ၿပီး
ပါဠိသုေတသနဌာန (Pali Research Centre) ကို တည္ေထာင္ဘုိ႔လဲ တုိက္တြန္းတယ္။
ဦးဇင္းငယ္ေတြ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္းေနၿပီး
(အ႒ကထာသူစိ) အ႒ကထာေပါင္းခ်ဳပ္ကုိ ေရးေပးပါရန္လဲ ေတာင္းဆုိဘူးတယ္။
အ႒ကထာေပါင္းခ်ဳပ္ ေရးထုတ္လုိက္ရင္
စာသင္သား ဦးဇင္းငယ္ေတြ အခ်ိန္တုိအတြင္း ပါဠိအ႒ကထာစာေပေတြကို
ေလ့လာသင္ယူႏုိင္မွာျဖစ္ၿပီး ပါဠိပညာသင္ခရီး အခ်ိန္တုိတုိနဲ႔ ေပါက္ႏုိင္ေၾကာင္းကုိလဲ
ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားလုိက္ပါေသးတယ္။

ဆရာႀကီးဟာ သူကေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ
သူမ်ားကုိခ်ည္း တုိက္တြန္းေနတဲ့ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။
သူကုိယ္တုိင္လဲ
ဗုဒၶတကၠသုိလ္ (ရန္ကုန္)၊ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ (မႏၱေလး) ဆုိၿပီး
ၿမဳိ႔ႀကီး ႏွစ္ၿမဳိ႔မွာ တကၠသုိလ္ႏွစ္ခုဖြင့္လစ္ၿပီး သင္ၾကားပုိ႔ခ်ေနပါတယ္။
ျမန္မာျပည္က ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့တကၠသုိလ္ေတြထဲမွာ
ဆရာႀကီးတကၠသုိလ္က သင္တန္းသားအမ်ားဆုံးတကၠသုိလ္ျဖစ္ေၾကာင္း
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပလုိ႔ သိရပါတယ္။

ဆရာႀကီးဟာ စာသင္သားသံဃာေတြအေပၚမွာ
ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အလြန္ေစတနာ ထားရွာတယ္။
သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာ ဦးဇင္းေပါက္စ စာသင္သားဘ၀ကတည္းက
ဆရာႀကီးရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္
လန္ဒန္က ထုတ္တဲ့ ပါဠိအဘိဓာန္လုိ ရွားပါး စာအုပ္မ်ဳိးႀကီးေတြကုိ
ကုိင္ဘူး ေလ့လာဘူးေနၿပီ။ ဆရာႀကီးက သူငယ္ငယ္တုန္းက စုေဆာင္းထားတဲ့စာအုပ္ေတြကုိ
လုိခ်င္တဲ့သူရွိက ငွားရမ္းၿပီး မိတၱဴကူးေစပါတယ္။
သူကုိယ္တုိင္ကလဲ စာသင္သားဦးဇင္းငယ္ေတြကို
တကယ္လုိအပ္တဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ညႊန္ျပေျပာဆုိၿပီး မိတၱဴကူးခုိင္းပါတယ္။
သူ႔မွာရွိတဲ့စာအုပ္ဆုိ အလြယ္တကူ မိတၱဴကူးေပးပါတယ္။

ဆရာႀကီးက သူ႔မွာ ရွိတဲ့စာအုပ္ေတြကုိ မိတၱဴကူးခ်င္တဲ့သူလာရင္ လြယ္ကူဘုိ႔
စာအုပ္ခ်ဳပ္ရုိးမ်ားေျဖ (ျဖည္) ထားေၾကာင္းလဲ ထပ္ေလာင္းေျပာလုိက္ပါေသးတယ္။

တစ္ေန႔ စာသင္ခန္းထဲမွာ ျမန္မာစကားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ သူေျပာျပတာက
ျမန္မာစကားလုံးစစ္စစ္ေတြရဲ႕ တစ္လုံးစီ တစ္လုံးစီမွာ အဓိပၸါယ္ရွိပါေၾကာင္း၊
တစ္လုံးစီ တစ္လုံးစီမွာ အဓိပၸါယ္ေဖာ္မရတဲ့ ျမန္မာစကားလုံးမ်ားဟာ
ျမန္မာစကား စစ္စစ္မဟုတ္ေၾကာင္း၊
ပါဠိဘာသာ သုိ႔မဟုတ္ အျခားဘာသာစကားတစ္ခုခုက
ဆင္းသက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး
ဥပမာအေနနဲ႔ (သူေသတုိ႔ ျမွဳပ္ႏွံရာ) သခၤ်ဳိင္း ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိ ထုတ္ျပပါတယ္။
သင္း ဆုိတဲ့အလုံးမွာ အဓိပၸါယ္ေဖာ္မရသလုိ ခ်ဳိင္း ဆုိတဲ့အလုံးမွာလဲ
အဓိပၸါယ္ေဖာ္မရေၾကာင္း၊ ဒီလုိ အလုံးတုိင္း အလုံးတုိင္း အဓိပၸါယ္ေဖာ္မရတဲ့ ျမန္မာစကားမ်ားဟာ ျမန္မာစကားစစ္စစ္မဟုတ္ေၾကာင္း စာသင္ခန္းထဲမွာ
သူ ေျပာဘူးတာ မွတ္သားဘူးပါတယ္။

အခု ဥပါလိရဲ႕ လုပ္ငန္းကလဲ ဆတၱာသည္ တဲ့။
ဆရာႀကီး ဦးျမင့္ေဆြ ေျပာသလုိဆုိ ဆတၱာသည္ဆုိတာ
 ျမန္မာစကားေတာ့ ဟုတ္ပုံမေပၚဘူး။

ဆတၱာသည္ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ဥပါလိ
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ဆတၱာသည္ ပဲ လုပ္ရပါတယ္။
သူ႔အလုပ္က နန္းတြင္းထဲမွာ။ မင္းညီ မင္းသားေတြကို ဆံညွပ္ေပးရတာ။
သူ ဆံညွပ္ေပးရတာက ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ညီကုိ၀မ္းကြဲေတာ္တဲ့ အႏု႐ုဒၶ တုိ႔တေတြ။
ျမတ္စြာဘုရား ဇာတိေျမ ကပိလ၀တ္ျပန္ၾကြေတာ့
ခမည္းေတာ္ရွင္ဘုရင္ သုေဒၶါဒန မင္းႀကီးက သူ႔သားဘုရား
အၿခံအရံ နည္းမွာစုိးလုိ႔ဆုိၿပီး
ေယာက္က်ားသားမွန္သမွ် ဘုန္းႀကီး၀တ္ခုိင္းတယ္။
ဥပါလိ ဆံညွပ္ေပးေနရတဲ့ အႏု႐ုဒၶတုိ႔ မင္းညီမင္းသားေတြလဲ ရဟန္း၀တ္ရေတာ့တာေပါ့။

တုိတုိေျပာၾကပါစုိ႔။
သူ႔အလုပ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ မင္းညီမင္းသားေတြ ဘုန္းႀကီး၀တ္ေတာ့
 ဥပါလိလဲ ဘုန္းႀကီး၀တ္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္။
ဥပါလိလဲ မင္းညီမင္းသားေတြနဲ႔အတူ ေခါင္းတခါထဲ တုံးတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေဘာင္ တက္ေပးလုိက္တယ္။

ဒီေနရာမွာ တစ္ခုသတိျပဳမိတာက
ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေဘာင္တက္ေပးတဲ့ေနရာမွာ
အလုပ္သမားျဖစ္တဲ့ ဥပါလိကုိ အရင္ ရဟန္းေဘာင္တက္ေပးတယ္။
အလုပ္ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ မင္းညီမင္းသားေတြကို ေနာက္မွ ရဟန္းေဘာင္ တက္ေပးတယ္။

သာသနာေတာ္မွာက တစ္စကၠန္႔ေလးေနာက္က်ၿပီးမွ
ရဟန္းေဘာင္ေရာက္လာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္က တစ္စကၠန္႔ေလးေစာၿပီး ရဟန္းေဘာင္ေရာက္လာတဲ့ပုဂၢဳိလ္ကုိ
အရုိအေသေပးရမယ္၊ ရွိခုိးရမယ္၊ ဦးခ်ရမယ္ဆုိတဲ့ ဥပေဒသရွိတယ္။

အခု အလုပ္သမားဥပါလိက အရင္ရဟန္းျဖစ္၊ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ညီကုိ၀မ္းကြဲျဖစ္တဲ့
မင္းညီမင္းသားေတြက ေနာက္မွ ရဟန္းျဖစ္ေတာ့
မင္းညီမင္းသားရဟန္းေတြက ဆတၱာသည္တျဖစ္လဲ ရွင္ဥပါလိကုိ ရွိခုိးရေတာ့မယ္။
ျမတ္စြာဘုရားကလဲ ဒီရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ပဲ လုပ္တာျဖစ္တယ္။
မင္းညီမင္းသားေတြရဲ႕ မာန က်သြားေအာင္လုိ႔တဲ့။
 ဒီမာနခံေနရင္ ဘယ္လုိမွ တရားထူးရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ရဟႏၱာမျဖစ္နုိင္ဘူး မုိ႔လား။
ဒါ့ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက မင္းညီမင္းသား ရဟန္းေတြကုိ
စစခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ ထြင္းပစ္လုိက္တာ။

ရွင္ဥပါလိ ရဟန္းျဖစ္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားထံ ကမၼ႒ာန္းတရားေတာင္းတယ္။
ေတာထဲသြား တရားအားထုတ္ဖုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေလွ်ာက္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက ဒါကို သေဘာမတူပါဘူး။
ေတာထဲသြားတရားအားထုတ္ရင္ ကမၼ႒ာန္းတရားသာ သိမွာျဖစ္ၿပီး
အျခားအျခားေသာ တရားေတာ္ေတြကို သိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ကမၼ႒ာန္းတရားသာမက အျခားေသာ သိသင့္သိထုိက္ေသာတရားေတြကိုပါ
သိရေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားက သူ႔အနားမွာပဲေနေစၿပီး တရားအားထုတ္ခုိင္းတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားကုိယ္ေတာ္တုိင္ပဲ ၀ိနည္းတရားကုိ ရွင္ဥပါလိကုိ သင္ေပးတယ္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ရွင္ဥပါလိမေထရ္ႀကီးဟာ
၀ိနည္းစာေပမွာ ၀ိနည္းအရာမွာ ၀ိနည္းတရားမွာ အကၽြမ္းက်င္ဆုံးပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရားေျပာခဲ့တယ္။
သူလဲ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ရဟႏၱာျဖစ္သြားပါတယ္။

ပထမသဂၤါယနာတင္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ဒီရွင္ဥပါလိမေထရ္က ၀ိနည္းပိဋကကုိ ေျဖရၿပီး
သုတၱပိဋကနဲ႔ အဘိဓမၼပိဋကတုိ႔ကုိ ရွင္အာနႏၵာေျဖရပါတယ္။
အေမးဆရာေတာ္ကေတာ့ ရွင္မဟာကႆပႀကီးတစ္ပါးတည္းပါ။
အေမးဆရာေတာ္လုပ္တဲ့
ရွင္မဟာကႆပႀကီးအေၾကာင္းကလဲ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္။