Tuesday, September 21, 2010

ပိဋကတ္ဆုိတာကုိ နားလည္ၾကည့္ျခင္း (၉)


ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ မယ္ေတာ္က မဟာမာယာ။
မယ္ေတာ္မဟာမာယာမွာ ညီမတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
သူ႔နာမည္က မဟာပဇာပတိေဂါတမီ။
မဟာမာယာ ေရာ၊ မဟာပဇာပတိေဂါတမီ ပါ။
ရွင္ဘုရင္ သုေဒၶါဒန ရဲ႕ မိဖုရားေတြ။
(အခုေခတ္လူေတြ ညီအမ အရင္း ၂ ေယာက္ကုိ ယူထားတာ  အထူးအဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူူး။)
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ မယ္ေတာ္ မဟာမာယာက ျမတ္စြာဘုရားကုိ ေမြးဖြားၿပီး မၾကာဘူး။
ကြယ္လြန္သြားတာ။
ျမတ္စြာဘုရားငယ္စဥ္ဘ၀ကုိ မဟာပဇာပတိေဂါတမီ က
ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာရတာ။

မဟာပဇာပတိေဂါတမီမွာလည္း သားသမီးမရွိ မဟုတ္ဘူး။ ရွိပါတယ္။
သားက နႏၵ၊ သမီးက သုႏၵရီနႏၵီ၊

နႏၵ ဆုိတာ ဗုဒၶစာေပမွာ နာမည္ႀကီး။
(စာေရးဆရာႀကီး ပါရဂူက ဒီနႏၵကုိ 
ညီေတာ္မင္းနန္ ဆုိၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးထုတ္ဘူးတယ္)

နႏၵနဲ႔ ဇနပဒကလ်ာဏီ လက္ထပ္မဲ့ေန႔၊
ျမတ္စြာဘုရားက နႏၵကုိ ေက်ာင္းေခၚသြားၿပီး ရဟန္းေဘာင္တက္ေပးလုိက္တယ္။
တစ္ေန႔
ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းတျဖစ္လဲ ရွင္နႏၵကုိ
ေမ်ာက္မကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပၿပီး
မင့္ ဇနပဒကလ်ာဏီနဲ႔ ဒီေမ်ာက္မ ဘယ္သူက လွသလဲ လုိ႔
ရက္ရက္စက္စက္ေမးတယ္။
ေျပာခ်င္တာက
မဟာပဇာပတိေဂါတမီဆုိတာ ဒီဇာတ္လမ္းထဲက နႏၵ ရဲ႕ မိခင္ႀကီးပါပဲ။

မဟာပဇာပတိေဂါတမီ ဆုိတာ ႏွယ္ႏွယ္ရရ ပုဂၢဳိလ္ မဟုတ္ဘူး။
ျမတ္စြာဘုရား ဇာတိေျမ ကပိလ၀တၳဳကို ေရာက္ခုိက္
ဖခင္ ရွင္ဘုရင္သုေဒၶါဒနကုိ တရားေဟာတာကုိ
မဟာပဇာပတိေဂါတမီ ပါ နာၾကားရင္း ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတယ္။

ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ ရွင္ဘုရင္ သုေဒၶါဒနလည္း ကြယ္လြန္၊
သားေတာ္နႏၵ ကလည္း သာသနာေတာ္တြင္းေရာက္ေနေတာ့
မဟာပဇာပတိေဂါတမီလည္း
သာသနာေတာ္တြင္း ၀င္ေရာက္လုိတဲ့ ဆႏၵျပင္းျပလာတယ္။
ဆႏၵျပင္းျပေပမဲ့
ဘိကၡဳနီ (အမ်ဳိးသမီးမ်ား ရဟန္းမ ျပဳလုပ္ျခင္း) အေလ့အက်င့္က အဲ့အခ်ိန္မွာ လုံး၀မရွိေသးေတာ့ လြယ္ကူတဲ့အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
 ဒါေပမဲ့ ဒီလုိ စဥ္းစားတတ္တာကိုက သူ႔အားသာခ်က္။

အလုပ္တစ္ခုၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ဖုိ႔
လုပ္ရဲဖုိ႔ထက္ လုပ္တတ္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးတယ္။
စဥ္းစားရဲဖုိ႔ထက္ စဥ္းစားတတ္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးတယ္။
ထုိတုိ႔ထက္
လုပ္တတ္ဖုိ႔ထက္ စဥ္းစားတတ္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးပါတယ္။

မဟာပဇာပတိေဂါတမီ စဥ္းစားတတ္ၿပီ၊
စဥ္းစားၿပီး သူ႔ကုိ ရဟန္းမဘ၀နဲ႔ခြင့္ျပဳၿပီး သာသနာတြင္းမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရဘုိ႔
ျမတ္စြာဘုရာကို ခြင့္ေတာင္းတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက ခြင့္မျပဳပါဘူး။
သုံးႀကိမ္တုိင္ေအာင္ ေတာင္းဆုိတာကုိေတာင္ ျမတ္စြာဘုရားက ခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူး။
ျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။

မယ္ေတာ္ရင္း မဟာမာယာ ကြယ္လြန္ၿပီးတဲ့ေနာက္
သူ႔ကုိ မယ္ေတာ္အရင္းနဲ႔မရွား  ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့
မိေထြးေတာ္ မဟာပဇာပတိ္ေဂါတမီ က
သာသနာ့ေဘာင္၀င္လုိေၾကာင္း၊ ရဟန္းမ ျပဳလုိေၾကာင္း
ခခယယ ေတာင္းပန္တာေတာင္ မရပါလား။

မိေထြးေတာ္ မဟာပဇာပတိေဂါတမီဘက္က ၾကည့္မယ္ဆုိရင္
စိတ္ပ်က္စရာ၊ စိတ္နာစရာ။

႐ုိးရုိးေလးၾကည့္လုိက္ရင္
သနားတတ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကပဲ မသနားတတ္သလုိလုိ၊
က႐ုဏာရွိပါတယ္ဆုိတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကပဲ ကရုဏာ မရွိသလုိလုိ။

ဒီ့အျပင္
ေယာက္က်ားသားေတြကိုေတာ့ ရဟန္း၀တ္ခြင့္ျပဳထားၿပီး
မိန္းမသားေတြကုိေတာ့ ရဟန္းမ ၀တ္ခြင့္ မျပဳထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရား
လိင္ခြဲျခား ခြဲျခား လုပ္သလုိလုိ ထင္ရတယ္။
ေယာက္က်ားမိန္းမ တန္းတူအခြင့္အေရး မေပးသလုိလုိ ထင္ရတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေယာက္က်ား မိန္းမခြဲျခားဆက္ဆံတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အခ်ိန္အခါနဲ႔ ေနရာေဒသေၾကာင့္ပါ။
က႐ုဏာမရွိလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ကရုဏာ ရွိလြန္းလုိ႔ပါ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းဆုိတာ အတည္တက်ရွိေသးတာမဟုတ္ဘူး။
ရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြကလည္း ရဟန္းေတြ ေနေနၾကတာ။
ရဟန္းေတြနဲ႔ ရဟန္းမေတြ အတူေနလုိ႔ကလည္း မျဖစ္ဘူးမဟုတ္လား။

ေက်ာင္းမရွိတဲ့ရဟန္းေတာ္ေတြ တခ်ဳိ႕က သစ္ပင္ေအာက္၊
တခ်ဳိ႔က ၀ါးပင္ေအာက္မွာ ေနထုိင္ရင္း တရားအားထုတ္ၾကတာ။
ေယာက္က်ားသား ရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့ ရဟန္းဘ၀ စေရာက္တာနဲ႔
တရားအားထုတ္ဘုိ႔ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္မွာ
အဆင္ေျပသလုိ ေနလုိ႔ရပါတယ္။

မိန္းမသား ရဟန္းမမ်ားကေတာ့ ရဟန္းမ ဘ၀ စေရာက္ေရာက္ခ်င္း
တရားအားထုတ္ဘုိ႔ သစ္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ၀ါးတစ္ပင္ေအာက္မွာ
တစ္ကုိယ္တည္းသြားၿပီး ေနလုိ႔ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက အဲ့ေနရာျဖစ္တဲ့အိႏၵိယရဲ႕
အဲ့ဒီလူမ်ဳိးေတြၾကားမွာ ျဖစ္ကုိ မျဖစ္ပါဘူး။
( ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အခါမွာလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး)
သိေနတယ္၊ ျမတ္စြားဘုရားက ဒါကုိ သိေနတယ္။