Wednesday, April 14, 2010

ၾကာပင္ေအာက္က ဖား

ေဇာင္းေတာကန္ရြာကေန ျမိဳ ႔တက္ေစ်း၀ယ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္လင္းနဲ႔ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာေတြ႔ေတာ့  စကားေတြ ေရပက္ မ၀င္ေအာင္ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။
ႏုိင္လင္းက ေဇာင္းတာကန္ရြာ တြဲဘက္ေက်ာင္းဆရာ လူပ်ိဳၾကီးပါ။
မိန္းမ မယူဘဲ မိခင္အုိၾကီးကုိ လုပ္ေကၽြးျပဳစုနတဲ့ သားလိမၼာ တစ္ဦးဆုိရင္ မမွားဘူး။
သူနဲ႔က တစ္လမွာ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ျမိဳ႔တက္ေစ်း၀ယ္လာခုိက္
ေတြ႔ဆုံရတာမုိ႔ စကားေတြက ေျပာလုိ႔ မ၀ၾကဘူး။
ဒီတေခါက္မွာေတာ့ ႏုိင္လင္းက အကူအညီတစ္ခုေတာင္းပါတယ္။
ေဟ့ေကာင္၊  မင္းအားရင္ ငါနဲ႔ စာအုပ္ဆုိင္လုိက္ခဲ့ပါကြာ။
`“ ဘာလဲ၊ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ ၀ယ္မလုိ႔လား”
`“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ အေမမွာလုိက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ရွာခ်င္လုိ႔ပါ။”
`ေျပာေျပာဆုိဆိုပဲ သူ႔ အင္းခ်ီအိတ္ကပ္ထဲက စာရြက္ကေလး တစ္ရြက္ထုတ္ျပလုိ႔ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ---
---
`“ ငါ့ကုိမခ်စ္ပါနဲ႔”
`“အခ်စ္ကံေခေပမယ့္ ၊အႏွစ္က်န္ေစရမယ္”
`“လမ္းခြဲတာ ၀မ္းနည္းစရာလား”
`“မခ်စ္တတ္၊ မမုန္းတတ္တဲ့လူ   ့ ့ ့ ”
`“ ေဆးေပါင္းခတဲ့ မ်က္ရည္”
`“အေနေ၀းေပမယ့္ အေ၀းေန မဟုတ္ပါ”
`“အေကာင္းကံခ်စ္မွ အခ်စ္ကံေကာင္းမယ္”
“ေဟ့ေကာင္ ႏုိင္လင္း၊ မင္းအေမ ဒီအရြယ္အထိ အခ်စ္၀တၱဳေတြ ဖတ္ေနတုန္းပဲလား”
“အင္း၊ မင္းေတာ့ ၾကာပင္ေအာက္က ဖားနဲ႔ တူေနျပီေနာ္၊
အဲဒါ တရားစာအုပ္မွ တရားစာအုပ္ နာမည္ေတြကြ။”
`“ေဟ”
ေမာင္ခင္မွိဳင္း။ေခ်ာက္
မေဟသီ၂၇၁။ ဇြန္ ၂၀၀၇