Wednesday, February 24, 2010

တာ၀န္ယူခ်င္စိတ္

ကြၽန္ေတာ္ဟာႏြမ္းပါးတဲ႕ မိသားစုကေမြးဖြားလာသူပါ။
ၿမိဳ႔မက် ေတာမက်ေနရာေလးမွာေနပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ့ အေဖဟာေန႔စဥ္မနက္အာရုဏ္မိုးလင္းခင္အေစာႀကီးထၿပီး ကုန္စိမ္းကားေတြနဲ႔အေဖာ္လိုက္ရသူပါ။
ေျပာရရင္ ကုန္စိမ္းကားေနာက္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ။
ေစ်းမွာလိုရင္လိုသလို ကုန္စိမ္းေတာင္းေတြထမ္းေပးရတယ္။
ဒီလိုပင္ပင္ပန္းပန္းရွာရတဲ့ေငြနဲ႕ေန႕စဥ္စားစရာ၀ယ္၊ ပိုတဲ့ေငြေလးကို ျခစ္ျခဳတ္စုၿပီး ကြၽန္ေတာ့အတြက္ပညာသင္စရိတ္ရွာၿပီး ၿမိဳ႔မွာေက်ာင္းထားေပးရွာတယ္..။
ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္လာတဲ့တစ္ရက္မွာေတာ့
အေဖက ကြၽန္ေတာ့ကို သူ နဲ႔အတူ ကုန္စိမ္းကားနဲ႔လိုုက္ခဲ့ခိုင္းတယ္္။
" သား..အေဖနဲ႕လိုက္ခဲ့။ သားဘာမွမလုပ္ရပါဘူး၊ အေဖနားမွာအေဖာ္လိုက္ယံုေလးပါ" လို႔ အေဖကေျပာတယ္။
ကြၽန္ေတာ္လည္းေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလး အိမ္မွာနားရမလားမွတ္တယ္၊
အခုလုိ သူနဲ႔လိုက္ခိုင္းေတာ့စိတ္ထဲ သိပ္မၾကည္လင္ခ်င္ဘူး။
အေဖဆိုေတာ့ လြန္ဆန္လို႔ကလည္း မရေတာ့ မလိုက္ခ်င္လိုက္ခ်င္နဲ႔ မနက္ေစာေစာ
အာရုဏ္မလင္းခင္ထ၊ အေဖနဲ႕အတူေစ်းကားနဲ႔လိုက္ရေတာ့တာေပါ့။
အေဖကကြၽန္ေတာ့ကို ဘာမွမထမ္းမပိုးခိုင္းေပမယ့္ အေဖ့ေနာက္ကေနကြၽန္ေတာ့မွာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ၿပီး ပင္ပမ္းလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ရက္အနည္းငယ္လည္းေစ်းကားနဲ႔လိုက္လည္းၿပီးေရာ ပင္ပမ္းတဲ႔ဒါဏ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အပ်င္းဖ်ားယူေရာ။ အဲ့ေတာ့မွ အေဖလည္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ရွာဘဲ သက္ျပင္းတြင္တြင္ခ်ႇ ကြၽန္ေတာ့ကို အနားေပး၊ ေနာက္ေန႔ေတြသူဘဲေစ်းကားနဲ႔ လိုက္ရေတာ့တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္လူ႔ေလာကမွာ မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္တာေတြကျဖစ္လာတတ္တယ္ေလ။
တေန႔ေတာ့ အေဖ ရုတ္တရက္နာမက်န္းျဖစ္ၿပီး အိပ္ရာထဲလဲပါေလေရာ..။ သံုးေလးပါတ္ေလာက္အိပ္ရာကမထႏိုင္ရွာဘူး။
အိမ္ရဲ႔၀င္ေငြကလည္း အေဖ့ေပၚတည္ေနေတာ့ ပိုက္ဆံျပတ္ၿပီးထမင္းငတ္မယ့္ကိန္းဆိုက္ေနေတာ့တာေပါ့။
ဘယ္လိုမွမျဖစ္တဲ့အဆံုး ဘာမွမလုပ္တတ္ရွာတဲ့အေမနဲ႔ လူမမယ္ညီမေလးကိုငဲ့ကြက္ၿပီး
ကြၽန္ေတာ္အေဖ့ေနရာ၀င္ယူရေတာ့တယ္။
အေဖ လုပ္တဲ့အတိုင္း မနက္မိုးမလင္းခင္ေစာေစာထ၊ ေစ်းကားနဲ႔လိုက္
ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတာင္းႀကီးေတြကိုထမ္း၊ ေစ်းထဲကဆိုင္ေတြစီတစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ထမ္းပိုးပို႔ေပါ့့ ။
ေၾသာ္..အေဖနဲ႕ငါအရင္ကလိုက္သြားခဲ့မိလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
မိဘဆိုေတာ့ အေဖကကြၽန္ေတာ္ ေခြၽးသံတစ္ရႊဲရႊဲနဲ႔အိမ္ကိုျပန္လာတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ရွာလို႔ရလာတဲ႕ပိုက္ဆံေတြ အေဖ့ကိုအပ္တိုင္း
ဂရုဏာစိတ္နဲ႔ " ငါ့သားပင္ပမ္းရွာတယ္၊ က်န္းမာေရး ထိခိုက္မယ္ အေဖေနျပန္ေကာင္းရင္ငါ့သားမလုပ္ရေတာ့ပါဘူးကြာ" လို႔ ေျပာရွာတယ္။
ဒါေပမယ့္ အ့ံၾသစရာေကာင္းတာက တစ္စက္ေလးမွ ကြၽန္ေတာ္ေမာပမ္းျခင္းမရွိေတာ့တာကိုပါဘဲ။
ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အေဖ့ကိုေျပာမိတယ္..။
" အေဖ..သိပ္အ့့ံၾသစရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ..အေဖသားကို ဟိုးတစ္ခါေစ်းကားလိုက္ခိုင္းတုန္းက သားမွာအေဖ့ေနာက္လိုက္ၿပီး ဘာမွမယ္မယ္ရရမလုပ္ရတာေတာင္ ပင္ပန္းခဲ႕လိုက္တာမေျပာပါနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ အခု မနက္တိုင္းေစာေစာထရလည္း..ကုန္စိမ္းေတာင္းေတြကိုထမ္းေနရလည္း နည္းနည္းမွကိုပင္ပမ္းတယ္မထင္မိဘူးဗ်" လို႔ ေျပာမိတယ္..။

အဲ႕ဒီေတာ့ အေဖကျပန္ေျပာတယ္။ သူျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားကရိုးရိုးေလးပါ..။ ဒါေပမယ့္ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္တကယ့္ကိုလက္ေဆာင္မြန္ပါဘဲ။
" သား၊ တစ္ဖက္ကသားရဲ႕ခႏၶာကိုယ္က က်င့္သားရလာလို႕ စြမ္းအင္တိုးလာတာရယ္..
ပိုျဖစ္ႏိုင္တာက သားရဲ႔စိ ိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္လာမွဳေၾကာင့္ျဖစ္မွာပါ..။
ရင့္က်က္မွဳက သားကို ႀကီးေလးတဲ႕တာ၀န္ကိုယူလိုစိတ္ သထၳိမ်ဳိးကိုျဖစ္ေပၚေစလိုက္တာပါ။
ဒီေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပင္ပမ္းပင္ပမ္း၊ ငါ့သားကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေနေစတာေပါ့.. "
ခုေတာ့..ကြၽန္ေတာ္ အေဖ့စကားတစ္ခြန္းထဲနဲ႔ တာ၀န္ယူလုပ္ကိုင္လို႔ ရလာတဲ့ ရလာဒ္ရဲ႔ ခ်ဳိၿမိန္တဲ့
အရသာကိုေကာင္းေကာင္းခံစားသိခြင့္ရေနၿပီေလ။
သားငယ္

(from foreverfriends)