Saturday, January 16, 2010

အေမအုိ


ေျခတစ္လံုးအိမ္တိုင္ဘ၀နွင့္ ကမၻာအေရွ႕မွအေနာက္ ေတာင္မွေျမာက္သို႔ ကြ်န္္ေတာ္ေလလြင့္ေနခဲ့ သည္မွာ နွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါ။ တစ္နွစ္ျပီးတစ္နွစ္ အသက္ၾကီးလာသလို အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ လည္း တိုးခဲ့သည္။ ကမၻာ႔ရြာ တစ္ျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းလာသည္။ ေမြးရပ္ေျမကအေမ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အိုစာသြားခဲ့ သည္။
လြန္ခဲ့ေသာနွစ္(၂၀)က ေမြးရပ္ေျမ ရထားဘူတာမွအစျပဳလို႔ ကမၻာၾကီးကိုစူးစမ္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ေျခ လွမ္း စခဲ့သည္။ နွစ္ေပါင္း(၂၀)အတြင္း ပီကင္းမွရွန္ဟိုင္း၊ ကြမ္တုန္မွေဟာင္ေကာင္၊ နယူးေယာက္ခ္မွ ၀ါရွင္တန္၊ ေတာင္အေမရိကားမွ ေတာင္အာဖရိကထိ၊ ထိုမွတဆင့္ လန္ဒန္မွဆစ္ဒ္နီသို႔ အလုပ္လုပ္ရင္း လွည့္လည္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ နိုင္ငံမ်ား (၂၀) ေက်ာ္ခဲ့သည္။ ေနရာသစ္ တစ္ခုေရာက္တိုင္း စိတ္သစ္လူသစ္ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ဖူး သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲတြင္ အေမ့ကိုလြမ္းဆြတ္မႈက ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့။
ဖုန္းကတ္ေလးေတြေပၚလာမွ အေမ့ကို မၾကာခဏ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္နိုင္ခဲ့သည္။ ဖုန္းထဲတြင္ အေမ၏ေအးခ်မ္းေသာအသံသည္ ဘ၀၏စိန္ေခၚမႈမ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အင္အား ပိုျဖစ္ေစခဲ့သည္။ အေမ့၏အသံမွာ တစ္နွစ္ထက္တစ္နွစ္ ပိုအိုစာသြားခဲ့သည္။ အေမ့နွင့္ ဖုန္းေျပာတိုင္း က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔၊ အေမ့ကိုစိတ္မပူဖို႔၊ ေနရာတကာ သတိနွင့္သြားလာဖို႔၊ ခြင့္ယူျပီး ျပန္မလာဖို႔၊ ျပန္လာရင္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားျပီး အလုပ္အကိုင္ ပ်က္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထပ္တလဲလဲေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ အေမကြ်န္ေတာ့္ကို လြမ္းေနျပီ ေတြ႔ခ်င္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ပါသည္။
အေမ (၇၅) နွစ္ရွိပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ လက္ေဘးက အလုပ္ေတြကိုခ်၊ စိတ္ထဲက အစီအစဥ္ေတြ ကိုဖ်က္ျပီး အေမ့ဆီ တစ္လျပန္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ထိုတစ္လအတြင္း ဘာမွမလုပ္ ဘာမွ မေတြးဘဲ အေမ႔အနားတြင္ေနမည္။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း အေမကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္း ၾကားျပီးေနာက္ အေမစတင္ အစီအစဥ္ဆဲြေတာ့သည္။ မွတ္စုစာအုပ္ တစ္အုပ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ၾကဳိက္ေသာ အစားအစာမ်ားမွတ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကၾကိဳက္ေသာ အိပ္ရာခင္းကို ျပန္ျပင္ခ်ဳပ္၊ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ တုန္း အဆင္သင့္၀တ္ဖို႔ အ၀တ္အစားေတြ ျပင္ဆင္ရင္း အေမအလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနခဲ့သည္ ဆိုသည္ ကို ေနာက္မွ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရသည္။
အသက္ (၇၅) နွစ္ ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ အေမ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ရင္ေမာတတ္တဲ့အေမ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လာဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ေမာဖို႔ ေမ့ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိသည္။
အေမနွင့္ေတြ႔သည့္အခါ အေမ့ကို ေျပးျပီးဖက္လိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးနွင့္ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ၾကည္ႏႈးေနမိသည္။ တကယ္တမ္း အေမနွင့္ေတြ႔ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ေျပးမဖက္မိ၊ အိမ္ေပါက္၀တြင္ ၾကိဳေနေသာ အေမသည္ သစ္ေျခာက္ပင္အိုနွင့္ တူေနသည္။ မ်က္နွာေပၚက အရစ္အစင္းမ်ားေၾကာင့္ အေမသည္ အရင္ပံုရိပ္နွင့္ မတူေတာ့။ အေမေတာ္ေတာ္ အိုစာသြားခဲ့ပါလား ။
အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ေရာက္ျခင္း အရင္က ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ခဲ့ေသာ ဟင္းမ်ားကို အေမစတင္ ခ်က္ျပဳတ္ေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုဟင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္မၾကိဳက္ေတာ့ေၾကာင္း အေမကို မေျပာျဖစ္ခဲ့။ မ်က္စိမႈန္လာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းမ်ားက ငန္တစ္ခြက္၊ ေပါ့တစ္ခြက္ အရသာမ်ားအရင္နွင့္ မတူေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားေသာအိပ္ရာခင္းမွာလည္း ဂြမ္းစစ္စစ္ေစာင္ထူၾကီးေတြျဖစ္သည္။ ထိုေစာင္ထူၾကီးမ်ားကို ျခံဳအိပ္ရေသာအက်င့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ မရွိေတာ့။
ဂြမ္းေစာင္အစား သိုးေမြးေစာင္ ႏုနုေလးပဲ သံုးေတာ့ေၾကာင္း အေမ့ကိုကြ်န္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ျပန္လာတာ အေမကိုလြမ္းလို႔ ေတြ႕ခ်င္လို႔ပဲေလ။
အိမ္ျပန္ေရာက္စ နွစ္ရက္တြင္ အလုပ္မ်ား႐ႈပ္ေနေသာေၾကာင့္ အေမနွင့္ စကားေကာင္းေကာင္း မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္း လူျဖစ္အင္မ်ား၊ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းမ်ားကို ထပ္သလဲလဲ ေျပာေန ေတာ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ(၁၀)နွစ္ခန္႔က အေမအပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာ ခဲ့ေသာစကားမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာနွင့္ ကြ်န္ေတာ႔္၏ဘ၀နွင့္ အလုပ္အေၾကာင္းကို ခိုင္း ႏႈိင္းျပီး ေျပာေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္လာလွ်င္ ထိုအေၾကာင္း အရာမ်ား သည္ ေခတ္ေနာက္က်ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာမိလွ်င္ အေမသည္ ေတြေတြေလးနွင့္ တစ္ေနရာရာ ကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။
မ်က္စိမ်ားမႈန္၀ါးလာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေမဟင္းခ်က္ရာတြင္ သန္႔ရွင္းမႈကိုဦးစား မ ေပးေတာ့ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သတိျပဳလာမိသည္။ အေမခ်က္ေသာဟင္းထဲတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ ပိုးေကာင္ မ်ား၊ ယင္ေကာင္မ်ား ပါလာတတ္သလို၊ ထမင္းဟင္းမ်ား ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔က်လွ်င္လည္း ျပန္ေကာက္ ထည့္လာတတ္သည္။ အေျခအေနမ်ားသည္ ယခင္ကနွင့္ မတူေတာ့။
အိမ္တြင္မခ်က္စားဘဲ ဆိုင္တြင္ မွာစားရန္ေျပာေသာအခါ အျပင္စာမ်ားသည္ ညစ္ပတ္ေၾကာင္း၊ က်န္းမာေရးနွင့္ မညီညြတ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထမင္းခ်က္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရွာထားခဲ့မည္ဟု ေျပာျပန္ လွ်င္ အေမသည္ “ငါလွုပ္ရွားနိုင္ေသးတယ္။ ငါမအိုေသး” ဟု က်ြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေလသည္။
ကြ်န္ေတာ္ျမိဳ႕ထဲသို႔သြားလွ်င္ အေမလည္းလိုက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အေမေျခလွမ္းေၾကာင့္ လိုရာသုိ႔ မေရာက္နိုင္ခဲ့။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခု ေဆြးေႏြးမိျပန္လွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္အယူအဆ မ်ားသည္ မွားေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လမ္းမွားလိုက္ေနျပီ ဟုအေမထင္ေနသည္။ အရာရာတိုင္းသည္ ေခတ္နွင့္ အညီ တိုးတက္ေန ျပီျဖစ္ေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္အားမနာစြာ အေမ့ကိုေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
ေနာက္ပိုင္း အေမနွင့္ေျပာျဖစ္ေသာ စကားတိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ျပီး စကား လမ္းေၾကာင္းလဲြျခင္းမ်ားကို လုပ္လာမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မရွည္ေသာအခ်ိန္တြင္ စကားသံကို အက်ယ္ၾကီး ေျပာမိျခင္း၊ စကားျဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာအခါ အေမသည္ ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ျပီး
ေတြေတြေလးနွင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတတ္သည္။ ခြင့္တစ္လျပည့္၍ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေမသည္ ကုတင္ေအာက္က ေသတၲာေဟာင္းတစ္ခုျဖင့္ နွစ္ရွည္လမ်ား သိမ္းထားေသာ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အား ေပးေလသည္။ ထိုသတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္ ျပည္ပေရာက္စဥ္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ်နိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ သတင္းမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကို ျပရန္
ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကို ဂရုတစိုက္ညႇပ္ျပီး အေမသိမ္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လက္ထဲသုိ႔အပ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္နွင့္အတူ ယူေဆာင္သြားေစလိုသည္။ မ်က္မွန္ထူကိုတပ္ စာဖတ္တိုင္း အားစိုက္္ရတဲ့အေမ၊ သတင္းစာတစ္မ်က္နွာခ်င္းကို ကုန္ေအာင္ဖတ္ျပီး ထိုျဖတ္ပိုင္းကို မည္မွ်ခက္ခက္ခဲခဲ ညႇပ္ခဲ့သည္ ဆိုသည္ကို ကြ်န္ေတာ္အသိ။ သို႔ေသာ္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ေသာ ထိုသတင္းစာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ ယူမသြားခ်င္ေပ။
ကြ်န္ေတာ္ေတြေ၀ေနသည့္အခိုက္တြင္ အေမ့လက္ထဲမွ ျဖတ္ပိုင္းေလး တစ္ခု လႊင့္က်သြားသည္။
ကြ်န္ေတာ္ထက္ဦးေအာင္ အေမက ေကာက္ယူလိုက္ျပီး အကၤ်ီအိတ္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ “ဘာျဖတ္ပိုင္းေလးလဲ ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုျပပါလား” အေမ ေတြေတြေလးနွင့္ကမ္းေပးျပီး ထမင္းစားခန္း သို႔ ထြက္သြားလိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ “ငါအိုသြားတဲ့အခါ”ဟုေခါင္းစဥ္တပ္ထား ေသာ ၂၀၀၄ နွစ္ ၁၂ လပိုင္း ၆ရက္ေန႔က ေဆာင္းပါးေလး ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းပါးေလးမွာ
“ငါအိုသြားတဲ့အခါ”
ငါအိုသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္က ငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊
ငါ႔ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။
ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အကၤ်ီေပၚ ေလာင္းမိတဲ့အခါ၊
ဖိနပ္ၾကိဳးေတြ ခ်ည္ဖို႔ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႔၊
ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။
အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ
ေက်းဇူးျပဳျပီး နားေထာင္ေပးပါ၊
ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တည
ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို သတိရေပးပါ။
မလႈပ္မရွားနိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အကူအညီ လိုတဲ့အခါ ငါ့ကိုမျငိဳျငင္ပါနဲ႔၊
ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ဳိးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။
ေခတ္သစ္၊ နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔၊
ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ
ငါျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။
စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ျပီး လမ္းမေလ်ာက္နိုင္တဲ့အခါ
ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါကုိကူတဲြေပးပါ၊
လမ္းေလ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက
တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေလ်ာက္က်င္႔ေပးခဲ့ ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။
အသက္ၾကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာေတြကို
ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ၊ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက
ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။
တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊
နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ၊
အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလို
အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။
အခ်စ္နဲ႔ေအးမွ်မႈေတြကို ငါျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။
အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၲာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။
ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္မက်ေအာင္ ထိန္းထားရင္း မနားတမ္းဆံုးေအာင္ ဖတ္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေသတၲာထဲက အေကာင္းဆံုး အ၀တ္တစ္စံုကို ထားခဲ့ျပီး ထိုျဖတ္ပိုင္းမ်ားကုိ ထည့္လိုက္သည္။ က်န္ေသာ ျဖတ္ပိုင္းမ်ားက ကြ်န္ေတာ္အတြက္ အသံုးမ၀င္ေသာ္လည္း ထိုေဆာင္းပါးပါ ေသာ ျဖတ္ပိုင္းေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္ ကြ်န္ေတာ္ အပါးအျမဲမခြာေတာ့။ ယခုထက္ထိ ထိုမွန္ေဘာင္ သြင္းထားေသာ ျဖတ္ပုိင္းေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္စာၾကည့္ စားပဲြေပၚတြင္ ရွိေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္လို႔ဘ၀တူ အမိေျမကိုခဲြျပီး အေမနွင့္ ေ၀းေနသူမ်ား အတြက္ ထိုေဆာင္းပါးကို တင္ျပလိုက္ပါသည္။
အျမဲဖုန္းမဆက္နိုင္ေသာ္လည္း အခါၾကီး ရက္ၾကီးမ်ားတြင္ အေမ့ကိုဖုန္းဆက္ျပီး သတိရေၾကာင္း၊ က်န္းမာေၾကာင္း၊ အေမခ်က္ေသာ ဟင္းမ်ားကို စားခ်င္ေၾကာင္း...............
 ၀န္ခံခ်က္၊ Gmail ထဲကရတာပါ။