သူတုိ႔က ဒီလုိ

ဘီစီ ၂၃၅ (၂၃၆) ခန္႔မွာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့

ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ က်င္းပရျပန္တယ္။

တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔

တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

အိႏၵိယႏုိင္ငံ ပါဋလိပုတ္ျပည္ကုိ

နာမည္ႀကီးရွင္ဘုရင္ အေသာကမင္းႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။

အေသာကမင္းႀကီးအကူအညီနဲ႔ တတိယသံဂါယနာတင္ပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အေသာကမင္းႀကီးအမ်ဳိးအႏြယ္ေတြက

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။

အေသာကမင္းႀကီးလဲ အေစာပုိင္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ျဖစ္တယ္။

ဂ်ိန္းဆုိတာ Jina ဆုိတဲ့ပုဒ္ကလာတာ။

Jina ဆုိတဲ့ ရုိမင္အကၡရာကုိ ျမန္မာအကၡရာနဲ႔ ဖလွယ္ေတာ့

ဇိန ျဖစ္လာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ေအာင္ႏုိင္သူ တဲ့။

ဂ်ိန္းဘုရား အခုအခ်ိန္အထိ စုစုေပါင္း ၂၄ ဆူရွိတယ္တဲ့။

ေနာက္ဆုံးဘုရားရဲ႕ နာမည္က မဟာ၀ီရ (သူရဲေကာင္းႀကီး) ျဖစ္တယ္။

မဟာ၀ီရ က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ ဗုဒၶဘုရားရွင္နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္ျဖစ္တယ္။

ဇီ၀ေခၚ၀ိညာဏ္တုိင္း ဇိနဘုရားရွင္တုိ႔၏ နည္းအတုိင္း လုိက္နာက်င့္ႀကံျခင္းအားျဖင့္

လြတ္ေျမာက္မႈ ရရွိႏုိင္ၿပီး တန္ခုိးအာဏာမ်ားရရွိႏုိင္သည္ဟု

ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မ်ားက ယုံၾကည္ၾကတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြက အ၀တ္မ၀တ္ဘဲ ကုိယ္တုံးလုံးေနၾကတယ္။

အ၀တ္၀တ္ေနရင္ အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတဲ့ တဏွာ ေလာဘရွိေနေသးတယ္။

အ၀တ္ကုိ ကပ္ၿငိတြယ္တာတတ္တဲ့တဏွာေလာဘကုိ သူတုိ႔က ပယ္သတ္ၿပီးၿပီ။

ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔က အ၀တ္ကုိ မ၀တ္ေတာ့ဘူးတဲ့။

အ၀တ္၀တ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးတဲ့။

အ၀တ္၀တ္ခ်င္တဲ့စိတ္မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။

အ၀တ္မ၀တ္တဲ့ အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ

ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္မိသားတစ္စု ဆြမ္းလွဴဒါန္းေနတဲ့ ဗီဒီယုိေခြၾကည့္ဘူးတယ္။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးက ကုိယ္တုံးလုံးႀကီးနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္၊

လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြမ္းထမင္းေတြကုိ အလွဴခံ၊

အဲဒီမိသားစုက ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးလက္ထဲကို ဆြမ္းထည့္ေပး၊ စား။

ကုန္သြားေတာ့ ဆြမ္းဆက္အလွဴခံ၊ စား။

လက္ထဲထည့္ေပးရတာဆုိေတာ့ ေအာက္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္းေတြ ဖိတ္တာေပါ့။

ေအာက္မွာ ေပပြလုိ႔။

မတ္တတ္ရပ္စား၊ မတ္တတ္ရပ္လွဴ၊

အမ်ဳိးသမီးဒကာမႀကီးေတြေရွ႕မွာ၊ တန္းလမ္း တန္းလမ္းနဲ႔။

သူတုိ႔အစား မ်က္ႏွာေတာင္ ပူမိတယ္။

သူတုိ႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာမပူၾကဘူးဗ်ာ။ ခပ္တည္တည္ပဲ။

ဒါမ်ဳိး အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာ အခုထိရွိေနပါေသးတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဂ်ိန္းဘာသာမွာ

(၁) ေသတမၺရဂိုဏ္း (၂) ဒီဃမၺရဂုိဏ္းဆုိၿပီး ႏွစ္ဂုိဏ္းကြဲသြားတယ္။

ေသတမၺရဂုိဏ္းက ေခတ္နဲ႔အညီ ျပဳမူေနထုိင္ၾကတယ္။

အ၀တ္ျဖဴ၀တ္တယ္။

ဘုံေဘမွာ ေနတုန္းက ေသတမၺရဂုိဏ္း၀င္ ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ

မနက္ေစာေစာ ဆြမ္းခံထြက္တဲ့သေဘာမ်ဳိး

တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ လွည့္လည္သြားလာေနတာ မၾကာမၾကာေတြ႔ဘူးတယ္။

ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကေတာ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ

အ၀တ္မ၀တ္ပဲ က်င့္ႀကံေနတုန္းပဲ။

အခုေခတ္ လူေတြေနတဲ့ၿမဳိ႔ရြာေတြနဲ႔ နည္းနည္းလွမ္းတဲ့

ေတာင္ကုန္းေတြမွာ ေနတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ဗုဒၶဂယာဘုရားဖူးသြားသူမ်ား ဒီဂမၺရဂုိဏ္း၀င္ဘုန္းႀကီးေတြကုိ

ေတြ႔လုိရင္ ရာဇၿဂဳိဟ္တုိ႔ ဗာရဏသီၿမဳိ႔တုိ႔ေရာက္တဲ့အခါ

စုံစမ္းေမးျမန္းၿပီး သြားေရာက္ဖူးေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။

အေသာကမင္းႀကီးမ်ဳိးႏြယ္ေတြလဲ ဒီဂ်ိန္းဘာသာ၀င္ေတြပဲတဲ့။

အေသာကမင္းႀကီးလဲ ဗုဒၶဘာသာမျဖစ္ခင္

ဒီလုိဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေန႔စဥ္ နန္းေတာ္ထဲကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး

ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းေလ့ရွိတယ္တဲ့။

ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ နန္းတြင္းထဲ အျပည့္ဘဲတဲ့။

အ၀တ္မပါတဲ့ ကုိယ္တုံးလုံးတီး ကုိယ္ေတာ္ႀကီးေတြ ေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး

အေသာကမင္းႀကီးရဲ႕ နန္းေတာ္ထဲ

ေန႔ဆြမ္းစားၾကြတဲ့ျမင္ကြင္းကို စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္မိတယ္။

ခုေခတ္ အခ်ဳိ႔ အခ်ဳိ႔ ခပ္ကဲကဲဒကာမေတြလုိဘဲ

‘ဒါတပည့္ေတာ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းေလးပါဘုရာ’ ဆုိၿပီး

ကုိယ္တုံးလုံးတီး ဂ်ိန္းဘုန္းႀကီးေတြ လက္ထဲ

ဆြမ္းဟင္းေတြ ေကာ္ထည့္ေပးေနေသးလားမသိဘူး။ 

ညစာစားမႈ

သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၊ ခရစ္မေပၚမီ ( ဘီ၊စီ ) ၃၈၇ အေရာက္မွာ
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္တရားေတာ္ေတြကို စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲကုိ
က်င္းပရျပန္တယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ စုေပါင္းရြတ္ဖတ္တဲ့ပြဲျဖစ္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲလုိ႔ေခၚတယ္။

(ဒုတိယ - ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္၊ သံ - စုေပါင္း၍၊ ဂါယနာ - ရြတ္ဖတ္ျခင္း။)

ဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲက်င္းပရျခင္းအေၾကာင္းက
အဲ့ဒီေခတ္ အဲ့ဒီအခါက အိႏၵိယႏုိင္ငံ ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇၨီတုိင္းမွာ
မီွတင္းေနထုိင္ၾကတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့၀ိနည္းစည္းကမ္းေတြကို
ကုိယ္လုိသလုိ ကုိယ္ထင္သလုိ ကေမာက္ကမအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိၿပီး
လုိက္နာက်င့္သုံးေနၾကလုိ႔ဘဲ။

ဥပမာ
ေနမြန္းတဲ့ၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ မစားရဘူးလုိ႔
ဘုရားရွင္က သိကၡာပုဒ္စည္းကမ္းသတ္မွတ္ထားပါတယ္။
ေနမြန္းတည့္ဆုိတာက ေနထြက္တဲ့အခါ အျပင္ထြက္ရပ္လုိက္ရင္
ေန ကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ကို ေျပာတာ။

ေနကုိယ့္ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ရွိေနတယ္။

အဲ့လုိ ကုိယ့္အရိပ္က ကုိယ့္ေအာက္တည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ေဘာဇဥ္အာဟာရကုိ ဘုန္းႀကီးေတြ စားခြင့္ရွိပါတယ္။

အရိပ္နည္းနည္းေလး ေက်ာ္လြန္သြားတာနဲ႔
(၀ါ) ေနမြန္းလြဲသြားတာနဲ႔ ေနေစာင္းသြားတာနဲ႔ ဘာမွ စားခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။
(အခုေခတ္ စက္နာရီေတြသုံးတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီတိတိေပါ့။)

ဒါကုိ အဲ့ဒီေခတ္က ၀ဇၨီတုိင္းသားဘုန္းႀကီးေတြက
“မြန္းတည္႔ၿပီးေနာက္ ေနရိပ္ လက္ႏွစ္သစ္လြန္သည္အထိ
ဆြမ္းစတဲ့ ေဘာဇဥ္ အဟာရကို
ရဟန္းေတာ္မ်ား စားလုိ႔ရတယ္၊ အျပစ္မရွိဘူး” လုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။
ဒီလုိ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ပညတ္ခ်က္ေတြကို လုိသလုိ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္လုိ႔
ဒုတိယသံဂါယနာတင္ရတာ။

ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးေျပာျပတာေလးကုိ သတိရမိတယ္။
သူ ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ သြားတယ္တဲ့။
ထုိင္းႏုိင္ငံက ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆက
ဆြမ္းစားေနခ်ိန္ ၁၂ နာရီေက်ာ္လြန္သြားလဲ အျပစ္မျဖစ္ဘူးတဲ့။
ဆုိလုိတာက ၁၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္ကစၿပီး ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး ဆြမ္းစ စားတယ္။
ဆြမ္းစားတာၾကာလုိ႔ မြန္းလြဲ ၁ နာရီအထိ တစ္ထုိင္တည္း ထုိင္စားေနလဲ
(ထုိင္းဘုန္းႀကီးေတြ အယူအဆက) အျပစ္မရွိဘူးတဲ့။

ဒါ သူငယ္ခ်င္းဘုန္းႀကီး ထုိင္းႏုိင္ငံသြားတုန္းက
သူေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕ အယူအဆကုိ ေျပာတာပါ။
ဘုန္းႀကီးအကုန္လုံးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊
၀ိနည္းစာေပလာအရေျပာရရင္ ေန႔ ၁၂ နာရီေက်ာ္ရင္  စားခြင့္မရွိပါဘူး။
ဒါကုိ ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ ကုိယ္မလုိက္နာႏုိင္လုိ႔ ကုိယ္မက်င့္သုံးႏုိင္လုိ႔
စားလုိက စားေပါ့။ ဘုရားရွင္ပညတ္ခဲ့တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ကုိေတာ့
ကုိယ္စားခ်င္တာနဲ႔ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ဖြင့္္ဆုိခြင့္မရွိပါဘူး။

ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့အခ်ဳိ႕ဘုန္းႀကီးေတြ အခ်ဳိ႕ဒကာ၊ ဒကာမေတြက
ေျပာေသးတယ္။
“အရွင္ဘုရား၊ အခုအခ်ိန္ျမန္မာျပည္မွာ မြန္းမတည့္ေသးဘူး၊
၁၂ နာရီမထုိးေသးဘူးေလ၊
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလုိ႔ရပါတယ္၊ ဘုဥ္းေပးပါ” တဲ့။

တကယ္ေတာ့ မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ စံေတာ္ခ်ိန္ကုိ ယူရမွာပါ။
မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕စံေတာ္ခ်ိန္က ေန႔ ၁၂ နာရီရွိၿပီ၊
မြန္းတည့္ၿပီဆုိရင္ စားခြင့္ ဘုဥ္းေပးခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။

၂၀၀၃ - ခုနစ္ ၀န္းက်င္ကာလေတြတုန္းက
အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မြန္ဘုိင္းၿမိဳ႔ (ယခု ဘုံေဘၿမဳိ႔) မွာ
ပညာေရးကိစၥနဲ႔ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ေနဘူးတယ္။
အဲ့ဒီမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ထိဆက္ဆံခြင့္ရတယ္။
သူတုိ႔တေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္သာဆုိတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွ မသိဘူး။
အေျခအေနအရ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မိသားစုအခ်ဳိ႔ တခါတရံ ဆြမ္းစားပင့္တတ္တယ္။
မနက္ဖန္ မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္ လာပင့္ႏုိင္ေၾကာင္း၊
၁၁ နာရီမွာ ေန႔ဆြမ္းစားမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီကေျပာေတာ့
သူက
ေန႔ဆြမ္းမကပ္ခ်င္ေၾကာင္း၊
သူတုိ႔က ေန႔လည္စာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ မစားေၾကာင္း။
ညစာသာ ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားေၾကာင္း၊
သူတုိ႔ေကာင္းေကာင္းခ်က္စားတဲ့
ညစာအခ်ိန္မွာသာ အိမ္ကုိ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပင့္ကပ္လုိေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ပညတ္ခ်မွတ္ထားခဲ့တဲ့
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပရပါတယ္။
ရွိေစေတာ့။

ဘီစီ ၃၈၇ အေရာက္မွာ (သာသနာႏွစ္ ၁၀၀) ခန္႔အခ်ိန္မွာ
၀ိနည္းေလးစားတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြက
၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကုိ လုိသလုိ ျပဳျပင္က်င္႔သုံးမႈကို ပယ္႐ွားလိုလုိ႔
ဒီဒုတိယသံဂါယနာတင္ပြဲမွာ ရဟႏၱာမေထရ္ေပါင္း (၇၀၀) ေက်ာ္ပါ၀င္ၿပီး
(၈) လၾကာ ဘုရားေဟာပိဋကတ္ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေ၀သာလီျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလာေသာကမင္းႀကီးက
သံဂါယနာတင္ပြဲၿပီးစီးေအာင္ျမင္ဘုိ႔ အစစအရာရာ
တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

၀ါ၊ ရာထူး၊ ရုိေသမႈ

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္တစ္ခု တင္ျဖစ္တယ္။
ေရးေနတဲ့စာရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က
သံဃာကုိ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိကုိးကြယ္ရသလဲ ဆုိတာကုိ ေရးေနတာပါ။

ဒါကုိ ေျပာင္ႀကီး (Plain ႀကီး) ေရးထားတာ အမ်ားႀကီးရွိၿပီးသားမုိ႔
သိသင့္သိထုိက္တာေလးေတြနဲ႔ ေတြးမိေတြးရာေလးေတြကုိ
ၾကားညွပ္ၿပီး ေရးေနတာပါ။

သာမန္လူေတြထက္ သာသနာ့ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္မ်ား
လာၿပီး ဖတ္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ အားေပးၾကတယ္။
အားတက္စရာပဲ။

အဲ့ဒီလုိ အားေပးတဲ့အထဲမွာ တစ္ေယာက္က
(၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလား) ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ဒီလုိေလး မွတ္ခ်က္ျပဳထားပါတယ္။
ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္။
Anonymous said...
ဘုရားရွင္က ရာထူးေပးတဲ့ေနရာမွာ ၀ါႀကီးတဲ့ ဆရာျဖစ္တဲ့ ရွင္အႆဇိကုိ
ႀကီးတဲ့ရာထူးမေပးပါဘူး။ တပည့္ျဖစ္တဲ့ ၀ါငယ္တဲ့
ရွင္သာရိပုတၱရာ၊ ရွင္ေမာဂၢလာန္တို႔ကုိ ႀကီးတဲ့ရာထူးေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒါကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္က အသက္ႀကီးတာထက္
အရည္အခ်င္းရွိတာကုိ ပုိ ဦးစားေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါ အရင္ပို႔စ္ထဲက ဟာကုိ သူကူးလုိက္တာ။

သူေမးတာက သူသိခ်င္တာက သူဆႏၵက

ဒီေနရာမွာ အရည္အခ်င္းဆိုတာ ပါရမီကို ဆိုလိုတာလား ဘုရား..။
တပည့္ေတာ္ အျမင္ေတာ့ လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ အရွင္ျမတ္တို႔ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့
ေနာက္ေၾကာင္း ပါရမီဓာတ္ခံကို (တစ္အေသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလ)ၾကည့္ၿပီး..
ဘုရားရွင္က လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံအျဖစ္ ခန္႔အပ္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ ဘုရား..။

ပထမဆံုး တရားသိတဲ့ အရွင္ေကာ႑ည အရွင္ျမတ္
လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ ျဖစ္ခြင့္မရွိတာလည္း ဒီသေဘာပါပဲ..။
သို႔ေပမယ့္လည္း ႀကီးသူကိုရိုေသ၊ ရြယ္တူကို ေလးစားသမႈရွိဖို႔ကေတာ့
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အလိုေတာ္က်ပါ။

ဒါေလးက စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ မွတ္ခ်က္ျပဳထားတာေလးပါ။
မွန္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ (ရဟန္းေလာကမွာေရာ၊ လူ႔ေလာကမွာပါ)
ႀကီးတဲ့သူကုိ အရုိအေသေပးရမွာပါ။

ရဟန္းေလာကမွာေတာ့
တစ္စုံတစ္ေယာက္ ရဟန္းျပဳတဲ့အခါ
ရဟန္းသစ္အတြက္ သိမ္ထဲမွာ ျပဳလုပ္သင့္ျပဳလုပ္ထုိက္တဲ့လုပ္ငန္း၊
ကမၼ၀ါဖတ္ျခင္းလုပ္ငန္းေတြ ၿပီးဆုံးတာနဲ႔ တၿပဳိက္နက္
ရဟန္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါ၊ ရဟန္းျဖစ္တဲ့ေနရာေဒသ
ေျပာၾကားရပါတယ္။

တာ၀ေဒ၀ ဆာယာ ေမတဗၺာ၊ ဥတုပၸမာဏံ အာစိကၡိတဗၺံ၊
ဒိ၀သဘာေဂါ အာစိကၡိတေဗၺာ။
(၀ိနည္းမဟာ၀ါပါဠိေတာ္ စာ၊ ၁၃၃)

ဒီအတြက္ ခုေခတ္မွာ ရဟန္းခံရက္ခ်ဳပ္ဆုိၿပီး
ရဟန္းျဖစ္မွတ္တမ္းေလးေတြကို လုပ္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္က ကုိယ္ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္အခါ ဘယ္ေဒသမွာ
ရဟန္းျဖစ္တယ္ဆုိတာ သိရွိဘုိ႔နဲ႔
ဒီလုိသိရွိၿပီး
ကုိယ့္ထက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ႀကီးတဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကုိ ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသေပးဘုိ႔နဲ႔
ကုိယ့္ေအာက္ တစ္စကၠန္႔ပင္ ငယ္တဲ့ရဟန္းတစ္ပါးပါးကို ေတြ႔ရွိက
ကုိယ္က အရုိအေသခံဘုိ႔ပါ။

ဆုိေတာ့ ႀကီးတဲ့သူကုိ ရုိေသရမယ္ဆုိတာ အထူးေျပာဘြယ္လုိမယ္မထင္ပါဘူး။

ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ဆက္စပ္လုိ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးအေၾကာင္းကုိပဲ
ဆက္ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္။

ဘုရားရွင္က ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးကုိ လက္ယာေတာ္ရံရာထူးခန္႔အပ္လုိက္တာဟာ
ရွင္သာရိပုတၱရာႀကီးက ရွင္အႆဇိကုိ
မင္းက ရာထူးပုိႀကီးတယ္ရုိေသစရာမလုိေတာ့ဘူး၊
ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔
ရာထူး ခန္႔အပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
လုပ္ငန္းလုပ္တဲ့ေနရာ အဆင္ေျပေအာင္လုိ႔ပါ။

ရာထူးနဲ႔ ၀ါႀကီးတာနဲ႔ ကြဲကြဲျပားျပားသိဘုိ႔လုိပါတယ္။
ရာထူးရွိတဲ့သူက လုပ္ပုိင္ခြင့္ပုိရပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၀ါႀကီးတဲ့သူကုိေတာ့ အရုိအေသေပးရမွာပါဘဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ရွင္သာရိပုတၱရာက သူ႔ဆရာရွင္အႆဇိကုိ
ဘယ္ေလာက္အရုိအေသေပးသလဲဆုိရင္
သူဘယ္ေရာက္ေရာက္ ရွင္အႆဇိရွိတဲ့ဘက္ကုိဘဲ
ဦးေခါင္းေတာ္အိပ္တယ္တဲ့။ ဦးေခါင္းထားအိပ္တယ္ေပါ့။

ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ႀကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ၿပီဆုိရင္
အဲ့ဒီေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ရွင္အႆဇိလဲ ရွိေနမယ္ဆုိရင္
ဘုရားရွင္ပီးရင္ ရွင္အႆဇိထံ တန္းသြားၿပီး (အရင္သြားၿပီး) အရုိအေသေပးတာတဲ့။
သူ႔ဆရာကုိ ဒီေလာက္ေတာင္ ေလးစားတာ။

It is said that every night on going to bed he would do obeisance to the quarter
in which he knew Assaji to be and would sleep with his head in that direction.
DhA.iv.150 f.; cf. SNA.i.328.
If Assaji were in the same vihára, Sáriputta would visit him immediately
after visiting the Buddha.

ရာထူးရထားလုိ႔ လုပ္ငန္းကုိင္ငန္း လုပ္ရရင္ေတာ့
ရွင္သာရိပုတၱရာက ေရွ႕ကေပါ့။ သူက ရာထူးႀကီးတာကုိး။

၀ါလား၊ အရည္အခ်င္းလားဆုိတာနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔
ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး သုံးသပ္ျပတာကုိ ၾကားဘူးတယ္။

ျမန္မာျပည္သာသနာ့သမုိင္းမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးဟာ
ပါဠိစာေပတဖက္ကမ္းတတ္တဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးပါတဲ့။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အခါမွာ လယ္တီမ်ဳိးဆက္ဟာ
အေတာ္ေလးေမွးမွိန္သြားတာ ေတြ႔ရတယ္တဲ့။
ဒါဟာ အရည္အခ်င္းသမားကုိ ေရွ႕တန္းတင္မႈ နည္းခဲ့လုိ႔တဲ့။

မႏၱေလး၊ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းကို ၾကည့္တဲ့။
သက်သီဟစာေမးပြဲေအာင္မွ စာခ်၊ နာယက ခန္႔အပ္တာဆုိေတာ့
ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းဟာ ‘က်’ မသြားဘူးတဲ့။
ဒါဟာ ၀ါႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ၀ါငယ္သည္ျဖစ္ေစ
အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူကုိ ရာထူးေပးအပ္လုိ႔
သက္တမ္းရွည္ ကာလၾကာရွည္ ေအာင္ျမင္ေနတာတဲ့။

ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြအတြက္ နမူနာယူစရာအခ်က္ပဲ။

ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ေတြမွာလဲ ဒီအတုိင္းဘဲ။
၀ါကုိ ဦးစားေပးမွာလား။ အရည္အခ်င္းကုိ ဦးစားေပးမွာလား။
သံဃာ့နာယကဖြဲ႔စည္းပုံေတြလဲ ပါတာေပါ့။