Wednesday, November 12, 2014

သေႏၶတည္ျခင္းဆင္းရဲ

 
ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကုိ ထုိေခတ္ထုိအခါက ေခတ္စားေနတဲ့
အစြန္းေရာက္က်င့္စဥ္ႏွစ္မ်ဳိးကုိ သုံးစားမရေအာင္ ရွင္းလင္းေျပာဆုိၿပီး
အလယ္အလတ္က်င့္စဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ) နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ၿပီးမွ သစၥာတရားကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။

သစၥာဆုိတာ ပါဠိစကားပါ။
 အမွန္၊ အရွိ၊ သဘာ၀ လုိ႔ ျမန္မာလုိျပန္ဆုိရင္ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။
ဘာျပဳလုိ႔လဲဆုိေတာ့ သစၥာ ဆုိတဲ့စကားလုံးေအာက္မွာ
အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားေတြခ်ည္း ဘုရားရွင္က ေဟာထားလုိ႔ပါ။
သစၥာဆုိတဲ့ အမွန္တရား၊ အရွိတရား၊ သဘာ၀တရားေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။

(၁) ဒုကၡသစၥာ
(၂) ဒုကၡ၏အစ၊ ဒုကၡျဖစ္ေပၚရျခင္းအေၾကာင္း - သမုဒယသစၥာ
(၃) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရျခင္း - နိေရာဓသစၥာ
(၄) ဒုကၡ၏ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာသုိ႔သြားရာလမ္း - မဂၢသစၥာတဲ့။

(၁) ဒုကၡသစၥာ
ဘုရားရွင္က ပဥၥ၀ဂၢီငါဦးကုိ သစၥာတရားေဟာတဲ့အခါ
ေလာေလာဆယ္ ထင္သာျမင္သာျဖစ္တဲ့
လူတုိင္းေတြ႔ႀကဳံခဲ့၊ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ၊ ေတြ႔ႀကဳံေနရဦးမည္ျဖစ္တဲ့
ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡသေဘာသဘာ၀ေတြကို သရုပ္ခြဲျပပါတယ္။

ပါရမီအေတာ္အသင့္ရွိသူ အိမ္ေထာင္သားေမြးမျပဳရေသးသူေတြအဖုိ႔
ဘုရားရွင္ထုတ္ျပတဲ့ ဒုကၡသရုပ္ကုိ ၾကားရၿပီး ဖတ္ရၿပီး
အိမ္ေထာင္သားေမြးျပဳခ်င္စိတ္ ကုန္သြားႏုိင္ပါတယ္။
အိမ္ေထာင္သားေမြး ၿပဳၿပီးသူေတြဆုိရင္
သားမယားပစ္ထားခဲ့ၿပီး ေတာထြက္သြားႏုိင္ပါတယ္။

ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဘုရားရွင္ ပထမဦးဆုံးမိန္႔တာက
 “ဇာတိပိ ဒုကၡာ - ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္းက ဆင္းရဲတယ္” တဲ့။
အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ပထမဦးဆုံး ႐ုပ္သစ္၊ စိတ္သစ္ျဖစ္ေပၚတာကုိ
ပဋိသေႏၶတည္ေနတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

ပဋိသေႏၶတည္ေနမႈေန႔ပတ္သက္လုိ႔
ဘုရားရွင္က
“ေရွးဦးစြာ ကလလေရၾကည္၊
ကလလေရၾကည္မွ အျမႇဳပ္၊
အျမႇဳပ္မွ သားတစ္၊
သားတစ္မွ အခဲ၊
အခဲမွ ခက္မငါးျဖာ (ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္) တို႔ ျဖစ္ကုန္၏။
ဆံ, အေမြး, ေျခသည္းလက္သည္းတို႔လည္း ျဖစ္ကုန္၏” လုိ႔ ေဟာခဲ့ဘူးပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္ကုိ ထပ္ၿပီး အဓိပၸါယ္ဖြင့္တဲ့
အ႒ကထာဆရာေတာ္က
ပဋိသေႏၶ စ ေနတဲ့ပထမ (၇) ရက္မွာ ကလလေရၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အျမႇဳပ္ျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ သားတစ္ေလးျဖစ္လာတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ အခဲတုံး (ခပ္ႀကီးႀကီးေလး) ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၇) ရက္မွာ ဦးေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္တုိ႔ ထင္ရွားလာပါတယ္။
ေနာက္ (၇၇) ရက္၀န္းက်င္မွာေတာ့ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။
ေနာက္ (၂၉၄) ရက္၀န္းက်င္မွာ ဆံပင္၊ ေမႊးညွင္း၊ ေျခသဲ၊ လက္သဲေတြ ေပါက္လာတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ကုိယ္၀န္ရင့္က်က္ၿပီး ကုိးလႏွင့္ ဆယ္လၾကား ေမြးဖြားတယ္တဲ့။
အခ်ဳိ႔ ခုနစ္လ၊ ရွစ္လေလာက္နဲ႔လဲ ဖြားၾကပါေသးတယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ ဗုဒၶစာေပမွာလာတဲ့ ပဋိသေႏၶနဲ႔စပ္တဲ့မွတ္သားစရာေလးေတြပါ။
သိပၸံေခတ္ ေဆးသုေတသနေလ့လာခ်က္ေတြနဲ႔ ဗုဒၶစာေပလာ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ
အေတာ္ကုိက္ညီေၾကာင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးပါတယ္။

ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက ဒီလုိအမိ၀မ္းတြင္းမွာ
ကုိးလေက်ာ္ ဆယ္လေနခဲ့ရတဲ့ ဇာတိဒုကၡအေၾကာင္းပါ၊
ဇာတိဒုကၡ - ပဋိသေႏၶေနတုန္းဆင္းရဲတာကုိ ပီျပင္ေအာင္
အ႒ကထာဆရာေတာ္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသ က
၀ိသုဒၶိမဂ္က်မ္း (The Path of Purification) မွာ
ပီပီျပင္ျပင္ ေရးျပထားပါတယ္။
ဒီက်မ္းကုိ မွီၿပီး ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက လကၤာသီကုံးထားတယ္။
စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊
ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊
ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊
မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊
အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍၊
ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။

ရွင္းလင္းခ်က္
 စာေဟာင္းစာသစ္၊ ေအာက္ထက္၀န္းရံ၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ရဲ႕အစာေဟာင္းအိမ္ (ေခ်းထုပ္) ကုိ ဖင္ခုထုိင္ထားရၿပီး
အစာသစ္အိမ္ကုိ ေခါင္းနဲ႔ ရြက္ထားရတယ္တဲ့။
ပုပ္ႏွံညႇီေလာင္း၊ က်ဥ္းေျမာင္းမဲမိုက္၊ မိ၀မ္းတိုက္၀ယ္၊ ဘင္၌ေလာက္လို၊
ပုပ္န႔ံထြက္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ သားအိမ္ထဲမွာ
မိခင္ရဲ႔ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ေသြးနဲ႔ မိဘ ႏွစ္ဦးတို႔၏ အညစ္အေၾကး သုက္ေသြးတုိ႔ကုိ မွီခုိေနရတာျဖစ္လုိ႔
မိခင္၀မ္းတြင္းက ခေလးအေနအထားဟာ
မစင္တြင္းထဲက ပုိးေလာက္နဲ႔ ထူးမျခားနားပါ တဲ့။

ေက်ာကို၀မ္းျပဳ၊ ဒူးႏွစ္ခုၾကား၊ ဦးေခါင္းထားလ်က္၊
ေမးဖ်ားလက္ဆုပ္၊ သစ္ငုတ္တိုမွာ၊ ေမ်ာက္အိုကုပ္သည့္ႏွယ္၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
အမိေက်ာဘက္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ဒူးႏွစ္လံုးတို႔၏အၾကား၌ ေခါင္းကိုထားလ်က္
 ေမးေအာက္မွာ လက္ႏွစ္ဘက္ဆုပ္ကာ ေနေနရတယ္ တဲ့။
ဒီအေနအထားက ဘာနဲ႔ တူသလဲ ဆုိရင္
သစ္ငုတ္တိုေပၚ၌ ေမ်ာက္အိုတစ္ေကာင္ ကုပ္ကုပ္ေလး ေနေနသလိုဘဲ တဲ့။

မလႈပ္မရွက္၊ ေသေသာက္လက္၀ယ္၊ ဆိတ္သူငယ္လို၊ အလမၸါယ္မိ၊ ေျမြငယ္ခ်ိသို႔၊
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ သြားတဲ့အခါ၊ ကုန္ခ်ီကြခ်ီျပဳတဲ့အခါေတြမွာ
အရက္သမားလက္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ဆိတ္ေပါက္စလုိ၊
ေျမြ-အလမၸာယ္ဆရာက ေျမြကိုဖမ္းၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းသလုိ
 မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရတယ္ တဲ့။

အမိစပ္ခါး၊ ပူေအးစားလည္း၊ ကိုယ္သားဆတ္ဆတ္၊ သက္ျပတ္တေစ၊ ဆယ္လေန၍
ကုိယ္၀န္တည္ခ်ိန္ အမိ၀မ္းတြင္းမွာ ေရာက္ေနရတဲ့ရင္ေသြးခေလးဟာ
မိခင္ျဖစ္သူ အစပ္စားရင္ လွံနဲ႔ထိုးၿပီး ဆားနဲ႔ပက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
 အပူစားရင္ မီးနဲ႔ၿမွဳိက္သလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
အေအးစာေတြကို စားရင္ ေရခဲတုံးႀကီးနဲ႔ ဖိထားသလုိ ခံစားရတယ္တဲ့။
ဒီလုိဒုကၡခံရတာက ေသလုမတတ္ အသားတဆတ္ဆတ္နဲ႔ကုိ ခံစားရတာပါတဲ့။
(ဒါ့ေၾကာင့္ မိခင္ေတြ အစားအေသာက္ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္)

ေလကမၼဇ၊ ဦးေဇာက္ခ်သား၊ မဂ္၀သို႔ေရာက္၊ သံေကာက္ေပါက္၀ယ္၊ ဆြဲေျမႇာက္ဆင္ေျပာင္၊ သံေဘာင္ႀကိတ္ေျခ၊ ပံုေနရယိက၊ ျပင္သို႔က်လည္း၊ အပ္ဆြသည့္ဟန္၊
ႀကီးျပန္ဒုကၡ၊ ျပစ္မ်ားလွသည္၊ မူလဇာတိျမစ္ရင္းတည္း။
အခ်ိန္တန္လုိ႔ ဗုိက္နာလာရင္ ေျခေထာက္ကုိ အထက္၊
ဦးေခါင္းကုိ ေအာက္ဘက္သို႔ ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ လွည့္ရပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ မဂ္၀သို႔ေရာက္ေသာအခါ ေသးငယ္တဲ့ သံေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကေန
ဆင္ေျပာင္ႀကီးကို ဆြဲထုတ္ရသလုိ ခေလးခမ်ာ ခံစားရသတဲ့။
ကတၱရာလမ္းႀကိတ္တဲ့ ကားႀကီးနဲ႔ အႀကိတ္ခံရသလုိ
ခေလးခမ်ာ ခံစားရွာသတဲ့။
ဒါ့အျပင္ ေကာင္းစြာမီးမဖြားႏုိင္ရင္ မိခင္ခ်မ္းသာ ျပီးေရာ,
ကေလး ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ဟု ဆုိသူက ဆုိၾကေသး၏။
မိခင္၀မ္းတြင္းမွာ ေလေတာင္ အတုိးမခံရလုိ႔ အလြန္ႏုရြေနတဲ့ ခေလးသူငယ္ကို
တခါတေလ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲထုတ္ရတယ္တဲ့။
အျပင္သို႔ ေရာက္လာရင္လဲ အ၀တ္ ၾကမ္းတမ္းေတြနဲ႔ ကုိင္တြယ္လုိ႔
ခေလးခမ်ာ အပ္နဲ႔ ထုိးဆြသလုိ ခံစားရရွာတယ္။

ေအာ္၊ ဇာတိဒုကၡ - သေႏၶတည္ျခင္းဆင္းရဲ တယ္ႀကီးမားပါလား။

ရည္ညႊန္း၊ မဂၤလာသတင္းစဥ္၊ ေမာ္လူး

Tuesday, November 11, 2014

ေစတီပုထုိး

 
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္ေတာင္ကုန္းၾကည့္ၾကည့္၊
ေစတီပုထုိးတစ္ဆူဆူကုိေတာ့ ေတြ႔ရစၿမဲမုိ႔
ဒီႏုိင္ငံက ေတာင္ကုန္းေတြကုိ ၾကည့္မိတုိင္း တစ္ခုခုလုိေနသလုိ ခံစားရတယ္။
ျမန္မာလူမ်ဳိးဆုိတာ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ေတြ႔ရင္ ေစတီပုထုိးတည္ၿပီး
ဘုရားဒကာ အမည္ခံခ်င္ၾကတာမုိ႔လား။
ဘုရားဒကာ အမည္ခံခ်င္လြန္းလုိ႔ ေစတီပုထုိးတည္လုိက္တာ
ပုဂံလုိေဒသမ်ဳိးမွာဆုိ သစ္ေတာကုိ ျပဳန္းေရာ၊
ဒီေန႔ထိ နလံမထူနုိင္ေတာ့ဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာ ေစတီပုထုိးေတြ သိန္းေပါင္း ေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီအကုန္အက်ခံၿပီး
 အသစ္ေဆာက္ေနတာကုိ ေတြ႔ရင္ အေတာ္ ဘ၀င္မက်ျဖစ္မိတယ္။
ေစတီပုထုိးေပါတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေစတီပုထုိးထပ္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ လုိေသးလုိ႔လား။

ဆင္းရဲမြဲေတေနတဲ့ ကုိယ့္အမိ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
ေစတီပုထုိး အသစ္တည္ေဆာက္မဲ့အစား
အဲ့အတြက္ကုန္က်ေငြေတြကုိ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးေတြမွာ အသုံးခ်လုိက္မယ္ဆုိရင္
ဘယ္ေလာက္ခရီးေရာက္လုိက္မလဲ လုိ႔စဥ္းစားမိျပန္တယ္။

ဟုိတစ္ႏွစ္က မေလးရွားႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္
ၿမဳိ႔ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ကြာလာလမ္ပူၿမဳိ႔လည္မွာ ရဟတ္လုိ႔ေခၚသလားေတာ့မသိဘူး။
အတက္ေအာက္လည္ပတ္တဲ့ဟာႀကီး တစ္ခု တည္ေဆာက္တယ္။
လူေတြ စီးနင္းလုိက္ပါသြားရတာ။ ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္း လည္ပတ္တာ။
အေပၚေရာက္သြားရင္ ကြာလာလမ္ပူၿမဳိ႕ ႐ႈခင္းေတြကို ၾကည့္လုိ႔ရတယ္။
လုိက္ပါစီးနင္းလုိတဲ့လူေတြ ပုိက္ဆံေပးရတယ္။

လန္ဒန္မွာလည္း အဲ့လုိဟာမ်ဳိးႀကီး တစ္ခုရွိတယ္။
London Eye လုိ႔ေခၚတယ္ထင္တယ္။ လန္ဒန္႐ႈခင္းကုိ ၾကည့္ဘုိ႔။
တစ္ခါစီးရင္ ေပါင္ကုိးေပါင္ေပးရတယ္။
ႏုိင္ငံသားေတြေရာ ႏုိင္ငံျခားသားေတြပါ စီးနင္းလုိက္ပါေနတာကုိ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။

ဒီမေလးရွားနုိင္ငံ အစုိးရလည္း UK အစုိးရကုိ အတုခုိးၿပီး
လုိက္လုပ္တာျဖစ္မယ္။ နုိင္ငံအတြက္ ႏုိင္ငံတုိးတက္ဘုိ႔ ဘက္စုံက ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ဘ႑ာေငြ႐ွာေနၾကတာ။ အေတာ္အားက်ဘုိ႔ေကာင္းတယ္။

ဒုိ႔ႏုိင္ငံလည္း ေစတီပုထုိးေတြတည္ေနမဲ့အစား
ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ လုိအပ္တဲ့ဘ႑ာေငြကုိ ရွာေပးနုိင္တဲ့
လန္ဒန္မွာရွိတဲ့ ကြာလာလမ္ပူမွာရွိတဲ့ ၿမဳိ႕ေတာ္ရႈခင္းကုိ တစ္ေနရာတည္းကၾကည့္လုိ႔ရတဲ့
ရဟတ္ႀကီးတစ္ခု တည္ေဆာက္တာ ပုိအက်ိဳးရွိမယ္လုိ႔ထင္မိတယ္။
စဥ္းစားမိတာပါ။

ေျပာခ်င္တာက ေစတီပုထုိးရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္း ႐ႈခင္းေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးလာတဲ့မ်က္စိဟာ
ဒီနုိင္ငံက ေတာင္ကုန္း ေတာင္တန္းေတြမွာ
ေစတီပုထုိးမေတြ႔ရေတာ့ ရင္ထဲဟာမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ေစတီပုထုိးဆုိေတာ့ ေစတီပုထုိးနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ဘုရားရွင္ ညီ တစ္၀မ္းကြဲ
ဘုရားရွင္ကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳစုသူ ရွင္အာနႏၵာႀကီးကုိ သတိရမိျပန္တယ္။
ျမတ္စြာဘုရားသက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္အခါတုန္းက
ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကည္ညဳိတဲ့သူေတြ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ပူေဇာ္ဘုိ႔ လွဴဒါန္းဘုိ႔
အခါအားေလွ်ာ္စြာ ျမတ္စြာဘုရားထံလာၾကတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားေက်ာင္းမွာရွိေနရင္ေတာ့ ပါလာတဲ့ပစၥည္း လွဴဒါန္းခဲ့႐ုံေပါ့။
ျမတ္စြာဘုုရားမရွိတဲ့အခါ ပါလာတဲ့ပစၥည္းကုိ ဘယ္ကုိ ဘယ္သူ႔ကုိ လွဴဒါန္းခဲ့ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။
ျမတ္စြာဘုရားကို လွဴဒါန္းဘုိ႔စိတ္ကူးနဲ႔လာၾကတာကုိး။

ဒီေတာ့ ေက်ာင္းဒကာ အနာထပိဏ္က ရွင္အာနႏၵာကုိ
“ဘုရားရွင္ထံ လွဴဒါန္းဘုိ႔လာတဲ့သူေတြ ဘုရားရွင္မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ
လွဴဒါန္းလုိ႔ အဆင္ေျပေအာင္ သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ေနရာစီစဥ္ေပးဘုိ႔” ေလွ်ာက္တယ္။
ရွင္အာနႏၵာကလည္း ဒီကိစၥကုိ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ေလွ်ာက္ျပတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားက လွဴဒါန္းပူေဇာ္သင့္တဲ့ အရာသုံးမ်ဳိးကုိ ေျပာျပပါတယ္။
၁။ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္အပါအ၀င္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ခႏၶာကုိယ္
၂။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အသုံးအေဆာင္မ်ား
၃။ ျမတ္စြာဘုရားကို အာ႐ုံယူဘုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ရည္ညႊန္းထားေသာ ရုပ္တု၊ ေစတီ
ဒီသုံးမ်ဳိးကုိ ေျပာျပတာပါ၊

ရွင္အာနႏၵာက “
ျမတ္စြာဘုရားသက္ရွိထင္ရွားရွိတုန္း ေစတီပုထုိးတည္ထားကုိးကြယ္လုိ႔
အဆင္ေျပႏုိင္ပါ့မလား” လုိ႔ ေမးေလွ်ာက္ေတာ့
ျမတ္စြာဘုရားက
“ေစတီကုိ ငါဘုရားပရိနိဗၺာန္စံၿပီးမွ ငါဘုရားရဲ႕ အ႐ုိးေတာ္ ဓာတ္ေတာ္ေတြနဲ႔
တည္ေဆာက္ ပူေဇာ္သင့္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ ေစတီပုထုိးေတာ္ေတြကို ပူေဇာ္တာဟာ
႐ုပ္ကုိ အေျခခံၿပီး ပူေဇာ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ေၾကာင္း၊
ေစတီပုထုိးေတာ္ေတြကို ပူေဇာ္တာဟာ စိတ္ရဲ႕အလုပ္ျဖစ္ေၾကာင္း”
ဆက္လက္မိန္႔ၾကားပါတယ္။

ဘုရားရွင္းရဲ႕ ဒီမိန္႔မွာၾကားခ်က္ကုိ
“ေစတီပုထုိးကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘုရားအစစ္ကုိ (သက္ရွိထင္ရွားျမတ္ဘုရားကုိ)
စိတ္နဲ႔အာ႐ုံျပဳၿပီး ပူေဇာ္ရမွာ” လုိ႔ နားလည္မိပါတယ္။
တနည္းအားျဖင့္ ပုံေတာ္ေနာက္က ဂုဏ္ေတာ္ကုိ
စိတ္အာ႐ုံေရာက္ေအာင္ျပဳၿပီး ပူေဇာ္ရမွာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။

ဘုရားရွင္က
ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိသာ စုိက္ပ်ဳိးၿပီး
သူမရွိတဲ့အခါ သူခရီးထြက္ေနသခုိက္ သူ႔ကုိယ္စား ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိသာ ပူေဇာ္ဘုိ႔
ရွင္အာနႏၵာကုိ အႀကံျပဳပါတယ္။

ဒီေနာက္ ရွင္အာနႏၵာဟာ ရွင္ေမာဂၢလာန္ႀကီး အကူအညီနဲ႔
ဗုဒၶဂယာက ေဗာဓိေညာင္မ်ဳိးေစ့ကုိယူၿပီး
ေဇတ၀န္ေက်ာင္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ စုိက္ပ်ဳိးပါတယ္။
အဲ့ဒီေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိ အာနႏၵေဗာဓိပင္လုိ႔ အမည္တြင္ေစခဲ့ပါတယ္။
ယေန႔ အိႏၵိယကုိ ဘုရားဖူးသြားၾကတဲ့သူေတြ
အဲဒီအာနႏၵေဗာဓိပင္ကုိ ေတြ႔ၾကမွာပါ။

ဒီဇာတ္လမ္းအျဖစ္အပ်က္ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး
သီဟုိဠ္ (သီရိလကၤာ) နုိင္ငံ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတုိင္းမွာ
ေဗာဓိေညာင္ပင္ကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အဂၤါရပ္ (၁) ခ်က္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားပါတယ္။

သီဟုိဠ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၁) ေက်ာင္း တည္ေထာင္ရင္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ
၁၊ ဘုရားေက်ာင္းသီးသန္႔ (ဘုန္းႀကီး၊ လူမေနရ၊ ဂႏၶကုဋိကဲ့သုိ႔)
၂၊ ေစတီတစ္ဆူ
၃၊ ေဗာဓိေညာင္ပင္ တစ္ပင္
၄၊ သံဃာေနေဆာင္ တုိ႔ရွိရပါတယ္။

Monday, November 10, 2014

လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါရဲ႕လား

 
-----*-----*-----*-----*-----*-----
ပါဠိစာေပမွာ မႏုႆဆုိတဲ့ပုဒ္႐ွိတယ္။
ျမန္မာလုိေတာ့ “လူ”
မႏုႆကုိ လူလုိ႔ဘာသာျပန္တာက ဆင့္ပြါးအနက္အဓိပၸါယ္ျဖစ္ပါတယ္။

မႏုႆ ဆုိတဲ့ပုဒ္ဟာ မန နဲ႔ ဥႆ ႏွစ္လုံးေပါင္းစပ္ထားတဲ့ပုဒ္ပါ၊
မန ဆုိတာ စိတ္ ျဖစ္ၿပီး
ဥႆဆုိတာ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ မနနဲ႔ ဥႆ ႏွစ္ပုဒ္ေပါင္းထားတဲ့ မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ရဲ႕ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္က
“စိတ္ကုိျမွင့္တင္ေပးတတ္တဲ့သူ” ျဖစ္တယ္။

မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ တုိက္႐ုိက္အဓိပၸါယ္အရဆုိရင္
သက္ရွိသတၱ၀ါမည္သူမဆုိ
တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္၊ တစ္လထက္တစ္လ၊ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္
မိမိရဲ႕ စိတ္ကုိ ျမင့္သထက္ျမင့္ေအာင္ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တဲ့သူကုိ မႏုႆ = လူလုိ႔ေခၚရမွာပါ။

စိတ္ကုိျမွင့္တင္ေပးတတ္တာလဲ လူသားကပဲ စိတ္ကုိ ျမွင့္တင္ေပးတတ္တာ။
တိရိစၦာန္ေတြက သူတုိ႔စိတ္ကုိ အဆင့္မွီေအာင္ ျမွင့္တင္ မေပးတတ္ၾကပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ တိရိစၦာန္ေတြမွာ ဘာသာတရားမရွိဘူး။
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အိမ္က ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္က ၀ယ္ယူေမြးျမဴၿပီး
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အိမ္မွာထားေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာေခြးျဖစ္မလာပါဘူး။
အရင္ကတည္းက ေခြးမွာ ဘာသာတရားလက္ခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္
အေတြးအေခၚအသိဥာဏ္မရွိခဲ့လုိ႔ပါ။
ေခြးဟာ သူ႔စိတ္ကုိ လူေတြလုိ အဆင့္မွီေအာင္ မေတြးေခၚတတ္ပါဘူး။ မျမွင့္တင္တတ္ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ဟာ မႏုႆ = လူမဟုတ္ၾကဘူး။

မႏုႆဆုိတဲ့ပါဠိပုဒ္ တုိက္ရုိက္အဓိပၸါယ္အရ
မိမိစိတ္ကို အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ျမွင့္တင္တတ္မွ လူဆုိရင္
လူျဖစ္လာတဲ့တခ်ဳိ႕လူေတြ
အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္တုန္းကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
အသက္ေလးဆယ္အရြယ္တုန္းကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္မွာလည္း ဒီအတုိင္းပဲဆုိရင္
သူတုိ႔ကို မႏုႆ = လူလုိ႔ေခၚလုိ႔ရပါ့မလား။
အခ်ဳိ႕အသက္ႀကီးလာသူေတြ ငယ္စဥ္အခါကထက္
စိတ္အဆင့္အတန္းပုိနိမ့္က်လာတယ္ဆုိရင္
သူတုိ႔ကုိ မႏုႆ - လူလုိ႔ ေခၚဆုိႏုိင္ပါ့မလား။

ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ့္အဆင့္အတန္း တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္
ျမင့္သထက္ျမင့္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနၾကတဲ့သူေတြ တပုံတပင္ႀကီးပါပဲ။
သုိ႔ေသာ္လည္း လူဆုိတာ အေကာင္းနဲ႔အဆုိး၊ အေတာ္နဲ႔အညံ့ ဒြန္တြဲေနတာပါ၊
အဆုိးသမားေတြက အေကာင္းသမားေတြျဖစ္လာေအာင္၊
အညံ့သမားေတြက အေတာ္သမားေတြျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ရမွာက
လူသားေတြရဲ႕ ေမြးရာပါတာ၀န္ပဲ။
ဒီေမြးရာပါတာ၀န္ကုိ ပ်က္ကြက္ရင္
လူ႔စာရင္းသြင္းဘုိ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲေနထုိင္ခြင့္ျပဳဘုိ႔ ခက္သြားပါၿပီ။

ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာဆုိရင္
ရွင္ေဒ၀ဒတ္ႀကီးတုိ႔လုိ အထက္တန္းက်တဲ့ ရဟန္းဘ၀ကို ေရာက္လင့္ကစား
အဆင့္အတန္းအင္မတန္နိမ့္က်တဲ့ သူ႔အေတြးအေခၚေတြကို
အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့လုိ႔
သူ႔ကုိ ရဟန္းအဖြဲ႔အစည္းထဲက ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရတဲ့ အေျခအေနထိ ေရာက္ခ့ဲပါတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ အမဲစက္ထင္ခဲ့ရပါတယ္။

အျခားတဖက္မွာေတာ့
တကယ့္စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အဆင့္အတန္းျမင့္မားတဲ့
ရွင္အာနႏၵာႀကီးတုိ႔လုိ ပုဂၢဳိလ္ထူးႀကီးေတြရွိေနေတာ့
ျမတ္ဗုဒၶသာသနာ ဂုဏ္တက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္၊

(ဆရာေတာ္ေဒါက္တာေက သိရီ ဓမၼာနႏၵတရားေတာ္ နာၾကားရင္း ခ်ေရးျဖစ္တာပါ)

Sunday, November 9, 2014

လမ္းစဥ္

 
ဘုရားရွင္က်င့္ခဲ့တဲ့ (အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္) မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္မွာ
အခ်က္ (၈) ခ်က္ရွိတယ္။
ဒါကို အဂၤလိပ္လုိ Noble Eightfold Path, Middle Way စသျဖင့္
အဆင္ေျပသလုိ ျပန္ဆုိၾကတယ္။

(၁) သမၼာဒိ႒ိ
ဒီသမၼဒိ႒ိကုိ အဂၤလိပ္လုိ
Right View, Right Understanding စသျဖင့္ ျပန္ဆုိၾကတယ္။
ျမန္မာလုိေတာ့ မွန္ကန္တဲ့အျမင္၊ မွန္ကန္တဲ့ နားလည္မႈေပါ့။
နိဗၺာန္သုိ႔ ခ်ီတက္သူ နိဗၺာန္သုိ႔ေလွ်ာက္လွမ္းသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔
ပထမဦးဆုံးမွန္ကန္တဲ့အျမင္ (သမၼာဒိ႒ိ) (ေျခလွမ္း) ရွိကုိ ရွိရပါမယ္။
မွန္ကန္တဲ့အျမင္ရွိဘုိ႔အတြက္ အျမင္မွန္ဘုိ႔လုိအပ္တယ္။
အျမင္မွန္ဘုိ႔အတြက္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈ ရွိဘုိ႔လုိပါတယ္။
မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္ဘုိ႔ဆုိတာ
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာကုိ ေျပာတာပါဘဲ။
Right Understanding is the understanding of oneself as one really is.
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ နားလည္တာဆုိတာ
ကုိယ့္မွာရွိေနတဲ့ သိအပ္တဲ့႐ုပ္နဲ႔ သိတတ္တဲ့စိတ္ကုိ
ပုိင္းပုိင္းျခားျခား တိတိပပ သိတာကုိ ေျပာတာပါ။

ဒါကုိ စာေပစကားမွာေတာ့
နာမ္ရုပ္တုိ႔ကုိ ပုိင္းျခား၍ သိတတ္ေသာ(နာမ႐ူပပရိေစၦဒ) ဥာဏ္တဲ့။
ဒီမွန္ကန္တဲ့အျမင္ မွန္ကန္တဲ့နားလည္မႈဟာ
မဇၥ်ိပဋိပဒါလမ္းစဥ္မွာ အဓိကေသာ့ခ်က္ပဲ။
The key-note of Buddhism is this right understanding.

(၂) သမၼာသကၤပၸ
မွန္မွန္ကန္ကန္ျမင္တတ္တဲ့ မွန္မွန္ကန္ကန္နားလည္မႈရွိတဲ့သူသာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးရွိမွာပါ။
မွန္ကန္တဲ့အေတြးကုိ ပါဠိလုိ သမၼာသကၤပၸတဲ့။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့
Right Resolutions, Right Aspirations, Right Ideas စသျဖင့္
အမ်ဳိးမ်ဳိးျပန္ဆုိၾကတယ္။
ပါဠိ၊ အဂၤလိပ္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက
မွန္ကန္တဲ့အေတြးဆုိေတာ့ Right Thoughts လို႔ဘာသာျပန္သင့္တယ္တဲ့။

(၃) သမၼာ၀ါစာ
မွန္ကန္တဲ့အေတြးအေခၚရွိတဲ့သူသာ မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ေျပာမွာ။
မွန္ကန္တဲ့စကားကုိ ပါဠိလုိ သမၼာ၀ါစာတဲ့။
နိဗၺာန္ကုိ တက္လွမ္းလုိသူအဖုိ႔
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားကုိသာ ေျပာဆုိသင့္ပါတယ္။
မုသာ၀ါဒ - လိမ္လည္လွည့္ျဖား မေျပာၾကားသင့္ပါဘူး။
ဒါ့အျပင္ ဂုံးေခ်ာ ဂုံးတုိက္တဲ့စကား၊ ၾကမ္းတမ္းတဲ့စကား၊
အရည္မရ အဖတ္မရတဲ့စကားေတြကိုလဲ ေရွာင္ၾကဥ္ရမွာပါ။
သမၼာ၀ါစာ - မွန္ကန္တဲ့စကားဆုိလုိ႔
ကုိယ္ေျပာတဲ့စကား မွန္ကန္ေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
နား၀င္ခ်ဳိေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ေကာင္းေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။
ကုိယ္ေျပာလုိက္တဲ့စကားဟာ သူတစ္ပါးအတြက္
အသုံးတည့္ရပါမယ္၊ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစရပါမယ္။ အက်ဳိးရွိရပါမယ္။
What one utters is not only true, sweet and pleasant
but also useful, fruitful and beneficial.

(၄) သမၼာကမၼႏ ၱ
အေျပာမွန္တာနဲ႔ အလုပ္မွန္တာ ခြဲျခားလုိ႔ မရပါဘူး။
ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိရင္ အေျပာမွန္တဲ့သူသာ အလုပ္မွန္တတ္လုိ႔ပါဘဲ။
အလုပ္မွန္တာကုိ ပါဠိလုိ သမၼာကမၼႏ ၱလုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Action ေပါ့။
အလုပ္မွန္တဲ့ အမွန္လုပ္တဲ့ ဒီ Right Action ဆုိတာ
တျခားေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပါဘူး။
မုိက္မဲမႈ(ေမာဟ) ေၾကာင့္ ေလာဘစိတ္၊ ေဒါသစိတ္ေတြအေျခခံၿပီး
သူ႔တပါးအသက္ သတ္ျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာ ခုိးျခင္း၊
သူတပါးသားမယား ျပစ္မွားေစာ္ကားျခင္းတုိ႔ကုိ မလြန္က်ဴးဘူးဆုိရင္
Right Action ျဖစ္ေတာ့တာပါဘဲ။
It deals with abstinence from killing, stealing and sexual misconduct.

(၅) သမၼာအာဇီ၀
အေတြးအေခၚ မွန္၊ အေျပာမွန္ၿပီး အလုပ္မွန္တဲ့သူအတြက္
အႀကံအဖန္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကို လုံး၀ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ပဲ သူ႔ဘ၀ရပ္တည္ေတာ့မွာ အမွန္ပါ။
မွန္ကန္တဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကုိ သမၼာအာဇီ၀လုိ႔ေခၚတယ္။
အဂၤလိပ္လုိ Right Livelihood ေပါ့။
ဒါနဲ႔စပ္လုိ႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပထဲမွာ
မလုပ္ရမဲ့စီးပြါးေရးလုပ္ငန္း ငါးမ်ဳိးကုိ ျပဆုိထားပါတယ္။
(က) လက္နက္ေရာင္း၀ယ္မႈ (Traiding in arms)
(ခ) လူကုန္ကူးမႈ (Traiding in human beings)
(ဂ) သားငါးေမြးျမဴေရး (Traiding in flesh)
(ဃ) အရက္၊ မူးယဇ္ေဆး၀ါး (Traiding in intoxicating drinks)
(င) အဆိပ္ (Trading in poison)

(၆) သမၼာ၀ါယာမ
သမၼာ၀ါယာမဆုိတာ မွန္ကန္တဲ့ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ။
အဂၤလိပ္လုိေတာ့ Right Effort တဲ့။

နိဗၺာန္သို႔တက္လွမ္းလုိသူအတြက္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။
ဒီေခတ္မွာ ဟုိနည္း ဒီနည္းနဲ႔ နည္းေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။
နည္းမွန္ဘုိ႔ အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္။
နည္းမွန္မွ လမ္းမွန္မွာပါ။
နည္းမွားေနရင္ လမ္းမွားေနမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္
လုိခ်င္တဲ့ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဗုဒၶစာေပမွာ မွန္ကန္တဲ့ႀကဳိးစားအားထုတ္မႈေလးမ်ဳိးရွိတယ္။
(၁) ျဖစ္ေပၚၿပီးတဲ့မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကို ပယ္စြန္႔ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၂) မျဖစ္ေသးတဲ့ မေကာင္းမႈအကုသုိလ္ေတြကုိ မျဖစ္မိေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း
(၃) မျဖစ္ၿပီးေသးကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္း၊
(၄) ၿဖစ္ၿပီးတဲ့ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကုိ တုိးပြါးလာေအာင္ ႀကဳိးစားျခင္းဆုိၿပီး
ေလးမ်ဳိးရွိပါတယ္။

မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
ဒီသမၼာ၀ါယာမ (မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ) ဟာလည္း အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။
သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ဘုိ႔ နိဗၺာန္ကုိ ရဘုိ႔ ေရာက္ဘုိ႔အတြက္
ကုိယ့္အားကုိ အားကုိးၿပီး ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ႀကဳိးစားရမွာပါ။
ေပးကမ္းလွဴဒါန္း၊ ဆုေတာင္းေနရုံမွ်နဲ႔
နိဗၺာန္ကုိ လုံး၀ မေရာက္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဒီအခ်က္က ရည္ညႊန္းပါတယ္။

(၇) သမၼာသတိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါ - အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ရွစ္ခ်က္ထဲမွာ
သမၼာ၀ါယာမနဲ႔ ကပ္လုိက္လာတာက သမၼာသတိ (မွန္ကန္တဲ့သတိ) ပါ။
Right Mindfulness လုိ႔ အဂၤလိပ္လုိ ဘာသာျပန္ၾကတယ္။
ကုိယ္ (body), ေ၀ဒနာ (feeling), စိတ္ (thoughts), နဲ႔ ဓမၼ (mind-objects) လုိ႔ေခၚတဲ့ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ မိမိရဲ႕ သတိကုိ အၿမဲမျပတ္တင္ထားတာကုိ (အၿမဲသတိ ရွိေနျခင္းကုိ)
သမၼာသတိ - မွန္ကန္ေသာ သတိလုိ႔ေခၚပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ
လွတယ္ တင့္တယ္တယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
ၿမဲတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အတၱရွိတယ္လုိ႔ မမွတ္ယူမိေအာင္၊
အဆုိပါ အာရုံေလးမ်ဳိးအေပၚမွာ သတိအၿမဲရွိေနရတာ။
Mindfulness on these four objects tend to eradicate the misconceptions
with regard to desirablity (subha), so-called happiness (sukha),
permanence (nicca) and an immortal soul (atta) respectively.

(၈) သမၼာသမာဓိ
မွန္မွန္ကန္ကန္ႀကဳိးစားၿပီး သတိရွိလာတဲ့သူအဖုိ႔
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိတရားရရွိလာမွာ မလြဲပါဘူး။
မွန္ကန္တဲ့သမာဓိကုိ သမၼာသမာဓိလုိ႔ေခၚတယ္။ Right Concentration တဲ့။
သမာဓိရလာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အမွန္အတုိင္းသိျမင္လာမွာပါ။
ကုိယ္ကုိ္ယ့္ကုိ အသုဘေကာင္ႀကီးဆုိတာ သေဘာေပါက္လာမွာပါ။
သစၥာေလးပါးကုိ တကယ္သိလုိသူ၊ နိဗၺာန္ကုိ ရလုိသူ၊ မ်က္ေမွာက္ျပဳလုိသူ
မည္သူမဆုိ
မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့ ဒီအခ်က္ (၈) ခ်က္ကုိ က်င့္ရမွာပါ။

(ဆရာေတာ္ Narada ရဲ႕ The Buddha and His Teaching ဖတ္တုန္းက ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးပါ)