Tuesday, September 16, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၅)


တ ပရြမ္ (Ta Prohm) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ ဆက္သြားျဖစ္ပါတယ္။
တ ပရြမ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ Tomb Raider ရုပ္ရွင္ကား ရုိက္သြားတဲ့အတြက္
Tomb Raider ေက်ာင္းလုိ႔ေတာင္ လူသိမ်ားေနၿပီလုိ႔ သိရပါတယ္။
တ ပရြမ္ (Ta Prohm) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ
Ankor Thom အေရွ႕ဘက္ တစ္ကီလုိမီတာေလာက္ပဲ ေ၀းပါတယ္။
တ ပရြမ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တကၠစီဒရုိက္ဘာက
“ဒီဂိတ္က ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေနာက္ဂိတ္ျဖစ္တယ္၊
အေနာက္ဂိတ္က၀င္ၿပီး အေရွ႕ဂိတ္ကုိ ထြက္ခဲ့။ အေရွ႕ဂိတ္က ေစာင့္ေနမယ္” လုိ႔
ေျပာၿပီး ေမာင္းထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

၀င္၀င္ခ်င္းပဲ ၀င္ခြင့္လက္မွတ္စစ္တဲ့သူက လက္မွတ္ထုတ္ျပခုိင္းပါတယ္။
ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ လက္မွတ္စစ္ေတြ တာ၀န္ေက်တယ္လုိ႔ပဲ ေျပာရမယ္။
ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္သူ႔ကုိ ျဖစ္ျဖစ္၊ ၀င္ခြင့္လက္မွတ္ အကုန္စစ္ေတာ့တာပါပဲ။
ျမန္မာျပည္မွာကေတာ့ ဘုန္းႀကီးမုိ႔ အားနာတာနဲ႔၊ ဘယ္သူႀကီးမုိ႔ မစစ္ရဲတာနဲ႔၊
ဘယ္သူ႔သားမုိ႔ မစစ္၀ံ့တာနဲ႔.. လက္မွတ္မစစ္ပဲ လႊတ္ေပးလုိက္ရတာေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။

တ ပရြမ္ေက်ာင္းအ၀င္မွာေတာ့ ဧည့္လမ္းညႊန္လုပ္မည့္သူကုိ မေတြ႔မိပါဘူး။
ဟဲလုိ လာလုပ္တဲ့သူလဲ မရွိဘူး။
ဒါနဲ႔ ကုိယ့္ထီးကုိ ထမ္းၿပီး ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းဆီ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ပါေတာ့တယ္။
ဒီ တ ပရြမ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက မဟာယာနဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးပါ။
မဟာယာနဗုဒၶဘာသာတကၠသိုလ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔လဲ ဆုိၾကပါတယ္။
တ ပရြမ္ဆုိတဲ့နာမည္က ယခုေခတ္လူေတြေခၚတဲ့နာမည္ပါ။
သူ႔နာမည္အရင္းက ရာဇ၀ိဟာရ (Rajavihara) ပါ။
ဘုရင့္ေက်ာင္း ဘုရင္ကုိးကြယ္တဲ့ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေပါ့။
ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ ၁၂ ရာစုေႏွာင္းပုိင္း၊ ၁၃ ရာစုအေစာပုိင္းေလာက္က
ခမာဘုရင္ Jayayarman VII က တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။
တျခားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြ မတူတဲ့ ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ထူးျခားခ်က္က
ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ေပါက္ေရာက္ေနတဲ့သစ္ပင္ႀကီးေတြကုိ မခုတ္မလွဲပဲ
အရွိကုိ အရွိအတုိင္း ထားရွိျခင္းပါ။
ဒီလုိ အရွိကုိ အရွိအတုိင္း ထားရွိျခင္းကုိက
လာေရာက္လည္ပတ္ၾကည့္ရႈသူေတြကုိ ပုိလုိ႔ ဖမ္းစားႏုိင္ေနတာလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။
ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ အခန္းေပါင္း အကန္႔ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဖြဲ႔စည္းထားၿပီး
အခန္းေတြရဲ႕ အမိုးေတြေပၚမွာ အကန္႔ေတြၾကား ကြက္လပ္ေတြမွာ
အျမစ္အျဖဴႀကီးေတြ ေပၚေနတဲ့ သစ္ပင္အႀကီးႀကီးေတြ
ႏြယ္ပင္ႀကီးေတြက အုတ္တံတုိင္း၊ အုတ္နံရံေတြေပၚတက္ေရာက္ေနတာေတြကုိ
ဓာတ္ပုံရုိက္ရတာဟာ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တယ္ အားရတယ္လုိ႔ကုိ မရွိပါဘူး။
ရုိက္ၿပီးရင္း ရုိက္ခ်င္ရင္း ၿပီးတယ္ကုိ မရွိေတာ့ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္လဲ Tomb Raider ရုပ္ရွင္ကားကုိ ရုိက္ကူးရာမွာ
ရုပ္ရွင္ကားအတြက္ ဇာတ္ကြင္း ဇာတ္ကြက္ကုိ ဒီေနရာကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္။
ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္း တစ္ေယာက္တည္းမ်ားေရာက္ရွိေနမယ္ဆုိရင္
အေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းမယ့္ေနရာႀကီးပါ။
အခုေတာ့ လာေရာက္ေလ့လာလည္ပတ္တဲ့သူေတြမ်ားေနေတာ့ ေပ်ာ္ဘုိ႔ေတာင္ ေကာင္းလုိ႔။

ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္း ႏွံ႔စပ္ေအာင္ ၾကည့္ရႈၿပီး
ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အေရွ႕ဂိတ္ကေန ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
အဆင္သင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ တကၠစီဒရုိက္ဘာကုိ
“ကဲ ၊ ဟုိတယ္ကုိသာ ေမာင္းေပေတာ့” လုိ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ဟုိတယ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီ သာသာရွိပါၿပီ။

ဟုိတယ္မွာ ခဏနား၊ ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး
မနက္က သြားခဲ့တဲ့ Wat Damnak ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ထပ္သြားျဖစ္ပါတယ္။
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့
မနက္က စာသြားသင္ေနလုိ႔ မေတြ႔ျဖစ္လုိက္တဲ့ ကေမၺာဒီးယားဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ့ဘုန္းႀကီးက ကုိယ့္ထက္ငယ္လုိ႔ အရုိအေသေပးပါတယ္။
အေအးကပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး
အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာျပည္သာသနာေရးအေျခအေနမ်ား၊
ျမန္မာအစုိးရ၏ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ကုိင္တြယ္ပုံ၊
ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးမွာ အသုံးခ်သြားပုံ၊
ျမန္မာျပည္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ပညာေရးစနစ္၊
ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာ ဒကာ ဒကာမမ်ား ဆက္ဆံေရး၊
ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ရပ္တည္မႈ ႏွင့္ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမႈ စသည္တုိ႔ကုိ
ေဆာင္ေစလုိေသာသေဘာေစတနာ၊ ေရွာင္ေစလုိေသာသေဘာေစတနာေတြနဲ႔
ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ျမန္မာ၊ ထုိင္း၊ ကေမၨာဒီးယားရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္
ေကာင္းတုိင္ပင္ ဆုိးတုိင္ပင္ဘုိ႔၊
သာသနာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ျဖစ္လာတဲ့ျပႆနာေတြကုိ အတူလက္တြဲေျဖရွင္းႏုိင္ဘုိ႔
ေဒသတြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အခက္အခဲ ျပႆနာေတြကုိ
ကမၻာကုိ ခ်က္ခ်င္းအသိေပး သတင္းပုိ႔ႏုိင္ဘုိ႔
Regional Sangha Organization (ေဒသတြင္းဆုိင္ရာ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း)
Regional Sangha Network (ေဒသတြင္းဆုိင္ရာ သံဃာ့ကြန္ယက္) ကုိလဲ
ဖြဲ႔စည္းသင့္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။
ေဆြးေႏြးအၿပီးမွာ အေမာေျပ အပန္းေျပဘုိ႔ Cultural Village ကုိ
သြားၾကည့္သင့္တယ္လုိ႔ေျပာၿပီး အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္တဲ့ဦးဇင္းေလး ထည့္ေပးလုိက္မယ္ တဲ့။
ဒါနဲ႔ အဲ့ဦးဇင္းေလးနဲ႔အတူ Cultural Village ကုိ ညေနပုိင္း သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
Cultural Village - က ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္က တုိင္းရင္းသားေက်းရြာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါ။
၀င္ေၾကးက ၁၅ ေဒၚလာေတာင္ေပးရပါတယ္။
၀င္၀င္ခ်င္း ျပတုိက္လုိ ခန္းမေလးရွိပါတယ္။
ခန္းမေလးထဲမွာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံက သမုိင္း၀င္နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ ပုံေတြရွိပါတယ္။
နာမည္ႀကီးအႏုပညာရွင္ေတြရဲ႕ ရုပ္ပုံေတြမွသည္ နာမည္ႀကီးဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ ရုပ္ပုံေတြအထိ
ထားရွိထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
ျပတုိက္ထဲကထြက္ေတာ့ ေဒသအသီးသီးကလူေတြရဲ႕ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈအကေလးေတြ
တင္ဆက္ေနတဲ့ေနရာကုိ သြားၿပီး ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
သူတုိ႔ေျပာတာ ဆုိတာေတြ နားမလည္ေပးမယ့္ တစုံတခုေသာအတုိင္းအတာအထိ
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မႈကုိေတာ့ ေပးႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ တင္ဆက္မႈေလးေတြပါ။
တင္ဆက္ေဖ်ာ္ေျဖမႈေလးေတြၿပီးလုိ႔ ဟုိတယ္ကုိ ျပန္ေတာ့
ည ၉ နာရီ ထုိးပါၿပီ။ ဟုိတယ္ေရွ႕မွာ လုိက္ပုိ႔တဲ့ ဦးဇင္းေလးကုိ
မနက္ဖန္မနက္ ခရီးစဥ္အတြက္
ဟုိတယ္ကုိ ေစာေစာလာဘုိ႔ မွာၾကားၿပီး Good Night လုိက္ပါတယ္။
သူလဲ သူ႔ေက်ာင္းျပန္၊ ကုိယ္လဲ ဟုိတယ္ထဲ၀င္၊
ကုိယ့္အခန္းကုိ သြား၊ အနားယူ ၊ က်ိန္းေတာ္မူပါေတာ့တယ္။

Monday, September 15, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၄)



ေန႔လည္စာစားၿပီးတာနဲ႔  
“အန္ေကာ၀ပ္ၿပီး ဘယ္ေနရာကုိ အရင္သြားသင့္သလဲ” လုိ႔ တကၠစီဒရုိက္ဘာကုိ ေမးေတာ့
“အန္ေကာ၀ပ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့
Angkor Thom ဆုိတဲ့ေနရာကုိ သြားလည္ရမယ္” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
တကၠစီဒရုိက္ဘာက ကားေမာင္းရင္း Ankor Thom အေၾကာင္း ဆက္လက္ေျပာျပပါတယ္။
“Angkor Thom ဆုိတာ ခမာစကားပါ၊ Great City လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္၊
ဒီ Ankor Thom ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကုိ
ဘုရင္ Jayavarman VII (1181-1219) ဆုိသူက တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ၊
၉ ကီလုိမီတာ က်ယ္၀န္းပါတယ္။
အဲ့ဒီေခတ္က ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး၀န္းက်င္မွာ
လူဦးေရ ၁ သန္းေလာက္ ရွိမယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။
ဒီ Angkor Thom ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ၾကည့္ရႈစရာေတြ ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါတယ္။
အထူးရွားဆုံးကေတာ့ Bayon Buddhist Temple (ေဘယြန္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း) ျဖစ္ပါတယ္။
ေဟာ၊ ေရာက္ပါၿပီ” တဲ့။
တကၠစီဒရုိက္ဘာက ေျပာဆုိရင္း ကားကုိ ရပ္လုိက္ပါတယ္။
ကားေပၚကဆင္းၿပီး ေက်ာင္းအ၀င္၀ပုံကုိ ဓာတ္ပုံရုိက္ဖုိ႔ ဖုန္းေလးဆြဲထုတ္တုန္း
Angkor Pass - အန္ေကာနယ္ေျမ၀င္ခြင့္လက္မွတ္စစ္တဲ့သူ ေရာက္လာပါတယ္။
လက္မွတ္ထုတ္ျပၿပီးမွ ေက်ာင္းအ၀င္ဂိတ္ေပါက္ကုိ ဓာတ္ပုံ ၂ ပုံ ၃ ပုံ လွည့္ရုိက္ျဖစ္ပါတယ္။ (ပုံၾကည့္)
ဒီေက်ာင္းအ၀င္ဂိတ္ေပါက္မွာေတာ့ ဧည့္လမ္းညႊန္ဆုိသူေတြကုိ မေတြ႔ရပါဘူး။
ဓာတ္ပုံရုိက္ၿပီး ေက်ာင္းတြင္းထဲ ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ လူတစ္ေယာက္က
“Hello, How are you? Where are you from?” စသျဖင့္ လာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။
အလုိက္သင့္ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ခ်င္လုိ႔ မႏၱေလးေတာင္ေပၚတက္တက္ၿပီး
လာသမွ် ႏုိင္ငံျခားသားကုိ ဟဲလုိ ဟဲလုိ တလုိလုိ လုပ္ခဲ့ရတဲ့
မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသိုလ္စာသင္သားဘ၀ကုိ သတိရမိပါတယ္။

ခု သူဟဲလုိေတာ့ ကုိယ္လဲ ဟဲလုိရင္း
သူရွင္းျပတဲ့ ေဘယြန္ေက်ာင္းေတာ္အေၾကာင္း နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည့္ေနရပါတယ္၊
သူလုိက္ျပတဲ့ ထူးျခားတဲ့ေနရာေတြကုိ လုိက္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မမွီး ခရီးထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ
ကုိယ့္ကုိ ရွင္းျပ၊ ကုိယ့္ကုိ ဓာတ္ပုံေလးရုိက္ေပးေဖာ္ရလဲ မနည္းေပဘူး” လုိ႔သေဘာထားၿပီး
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သူနဲ႔အတူ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနမိပါတယ္။
ဟုိေျပာ ဒီေျပာ ေျပာေနမိပါတယ္။

ဒီေဘယြန္ေက်ာင္းေတာ္က ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ဆုိေပမဲ့
ဟိႏၵဴနတ္ရုပ္တုေတြ အေျမာအမ်ားေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မ်က္ႏွာေတာ္ရုပ္တုႀကီးေတြက အေတာ္ထူးျခားတယ္။
တခ်ဳိ႕က ဒီမ်က္ႏွာေတာ္ ရုပ္တုႀကီးေတြကုိ ဗုဒၶမ်က္ႏွာေတာ္လုိ႔ဆုိတယ္။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ခမာဘုရင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာလုိ႔ ယူဆၾကတယ္ တဲ့။     (ပုံၾကည့္)
သူ ေျပာျပတာပါ။

“ဒါနဲ႔ မင္းက ဘာတုန္း၊ ဒီေနရာမွာပဲ ေနသလား” လုိ႔ေမးေတာ့
“တပည့္ေတာ္လဲ အရင္က ဘုန္းႀကီးပါ၊ ၁၀ ႏွစ္ ဘုန္းႀကီးဘ၀နဲ႔ ေနခဲ့ဘူးပါတယ္” တဲ့
“မိန္းမရၿပီးၿပီလား” ဆုိေတာ့
“ရၿပီးၿပီ၊ ကေလး ၃ ေယာက္ရွိတယ္၊ မိန္းမနဲ႔ကြဲေနတယ္” တဲ့။
“ကေလးေတြက ဘယ္သူနဲ႔ေနတုန္း” ဆုိေတာ့
“တပည့္ေတာ္နဲ႔ ေနေနတာပါ” လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။
“ေအာ္ ေအးေအ၊ ေဟာ ဟုိဘက္က အေဆာက္အဦေလးက ဘာလဲ” လုိ႔
ေဘယြန္ေက်ာင္းနဲ႔ ဂုိက္ ၃၀၀ အကြာေလာက္က
အေဆာက္အဦေလးကုိ ညႊန္ျပၿပီး ေမးၾကည့္ေတာ့
“အဲ့ဒါ တပည့္ေတာ္ဘုန္းႀကီးဘ၀က ေနခဲ့တဲ့ေက်ာင္း” တဲ့။
သြားလည္ၾကည့္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့ ရပါတယ္ ဆုိၿပီး ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။

ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္လုိ႔ ယူဆရတဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက
မီးစတစ္ဖက္ (အေမႊးတုိင္မီးညွိထားတာကတစ္ဖက္)၊ ေရမႈတ္တစ္ဖက္နဲ႔
အသက္ ၁၈ ႏွစ္၀န္းက်င္အရြယ္ မိန္းမပ်ဳိေလတစ္ေယာက္ကုိ
ေက်ာင္းေရွ႕၀ရန္တာမွာ ေရေလာင္း ေရခ်ဳိးေပးေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။
“အဲ့ဒါ ဘာလုပ္ေပးေနတာလဲ” လုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့
အႏၱရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းေအာင္ ေရခ်ဳိးေပးေနတာတဲ့။ (ပုံၾကည့္)
ေအာ္၊ ေအးေအး ဆုိၿပီး ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့။
ဒီေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္ လုိက္ၾကည့္လုိ႔ရမလားဆုိေတာ့
ရပါတယ္ဆုိၿပီး လုိက္ျပေပးပါတယ္။

ျဖစ္သလုိေဆာက္ထားတဲ့ တဲလုိမ်ဳိးအေဆာက္အဦေလးထဲမွာ
ရဟန္းေတာ္အခ်ဳိ႕ ျဖစ္သလုိေနေနတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ (ပုံၾကည့္)
ဒီသံဃာေတြ အရုဏ္ဆြမ္း ေန႔ဆြမ္း ဘယ္လုိ ဘုဥ္းေပးၾကသလဲလုိ႔ေမးေတာ့
အရုဏ္ - ဆန္ျပဳတ္၊ ေန႔ဆြမ္း ခံစားရတယ္တဲ့။
ဒါနဲ႔ အရုဏ္ဆြမ္းအတြက္ ေဒၚလာ ၂၀ ကုိ
ခုနက ေရခ်ဳိးေပးေနတဲ့ဆရာေတာ္ထံ သြားၿပီး လွဴဒါန္းျဖစ္ခဲ့တယ္။
ေဒၚလာ ၂၀ လွဴလုိ႔ အဲ့ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးက ဆုေတာင္းေပးတဲ့သေဘာနဲ႔
အသံခပ္က်ယ္ကယ္နဲ႔ ရြတ္ဆိုေနလုိက္တာ ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာမယ္ထင္တယ္၊
ဘာေတြရြတ္ဆုိေနမွန္းေတာ့ မသိခဲ့ဘူး။
ေဒၚလာ ၂၀ နဲ႔ အရုဏ္ဆြမ္းေလာက္လားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေလာက္ပါတယ္တဲ့။
ဆရာေတာ္ႀကီကေတာ့ ၿပဳံးလုိ႔။ ဆရာေတာ္ႀကီးအၿပဳံးက ကုိယ့္ဆီေရာင္ျပန္ဟတ္လုိ႔
ကုိယ္လဲ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ လုိက္ပုိ႔ေပးတဲ့ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ဆုိတဲ့ဒကာေလးကုိ
သူ႔ကေလးအတြက္မုန္႔ဘုိးဟုဆုိကာ ၅ ေဒၚလာ ထုတ္ေပးခဲ့ၿပီး
ႏႈတ္ဆက္၊ တကၠစီရွိရာကုိ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။
တကၠစီဒရုိက္ဘာနဲ႔ေတြ႔လုိ႔ ဘယ္ကုိ ဆက္သြားမလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့
Tomb Raider ရုပ္ရွင္ကား ရုိက္ဖူးခဲ့တဲ့
Ta Prohm Buddhist Temple ကုိတဲ့။

Sunday, September 14, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၃)



မနက္စာစားၿပီး အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဂိတ္ေပါက္မွာ
“ခင္ဗ်ား ေက်ာင္း၀င္းထဲလုိက္ၿပီး က်ဳပ္ကုိ ရွင္းျပေပးႏုိင္မလား၊
၀င္ေၾကးကုိ က်ဳပ္ေပးပါ့မယ္” လုိ႔ တကၠစီဒရုိက္ဘာကုိ ေျပာေတာ့
ကေမၺာဒီးယားႏုိင္ငံသားေတြအေနနဲ႔
ဘယ္ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းထဲကုိ၀င္၀င္၊ ဘယ္ျပတုိက္ထဲကုိ ေလ့လာ ေလ့လာ
၀င္ေၾကးေပးစရာမလုိေၾကာင္း၊ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ
ေရွးေဟာင္းေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေတြထဲမွာ ရွင္းျပခြင့္မရွိေၾကာင္း၊
ႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိ ရွင္းျပဘုိ႔အတြက္ တရား၀င္လုိင္စင္ရဧည့္လမ္းညႊန္ေတြ ရွိေၾကာင္း၊
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြက္ ဧည့္လမ္းညႊန္ခ ၅ ေဒၚလာေပးရေၾကာင္း စသျဖင့္
ရွင္းျပၿပီးေနာက္
သူကားပတ္ကင္းထုိးမယ့္ေနရာကုိ လက္ညွိဳးထုိးျပကာ
ထုိေနရာက ေစာင့္ေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ထြက္ခြါသြားပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ကုိယ္လဲ တစ္ေယာက္တည္း အန္ေကာ၀ပ္ဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူဦးတည္လုိက္ပါတယ္။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ဘက္ ေျခဦးလွည့္တာနဲ႔
ၾကည္ျပာေရာင္ယူနီေဖာင္း၀တ္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး
အန္ေကာ၀ပ္၀င္ခြင့္ကဒ္ ျပခုိင္းပါတယ္။
၀င္ခြင့္ကဒ္ျပၿပီးတာနဲ႔ အ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး “ဧည့္လမ္းညႊန္လုိပါသလား” လုိ႔ ေမးပါတယ္။
တစ္ေယာက္တည္း ခရီးထြက္လာတာျဖစ္တဲ့အတြက္
ဓာတ္ပုံရုိက္ေပးမယ့္သူေတာင္ မရွိတာနဲ႔
“ေအးကြာ၊ ငါဧည့္လမ္းညႊန္ေခၚခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။
“ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရမယ္”
“ေဟ့၊ ငါ့ကုိ ငါ့ဒရုိက္ဘာက ေျပာလုိက္တယ္၊ ဧည့္လမ္းညြန္ကုိ ၅ ေဒၚလာပဲ ေပးရမယ္” တဲ့။
“မရဘူး၊ ေဒၚလာ ၂၀”
“၅ ေဒၚလာ”
“ဒီေန႔ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္မွ မရေသးလုိ႔ ၁၀ ေဒၚလာေတာ့ ေပးပါ၊
မနက္စာလဲ မစားရေသးလုိ႔ပါ” တဲ့။
“စားစရာမရွိလုိ႔ ေတာင္းတာဆုိရင္ေတာ့ ငါေပးပါ့မယ္၊ ကဲ၊ သြားၾကစုိ႔” လုိ႔ အေျခအတင္ဆုိကာ
ဧည့္လမ္းညႊန္နဲ႔ အတူ သြားျဖစ္ပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးဆီေရာက္ဖုိ႔ ကားလမ္းေဘးကေန
အေတာ္ေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္။
ကားလမ္းမွသည္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ဆီသြားရာလမ္းကုိ
ေလးေဒါင့္ရွည္ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြ ညီညီညာညာခင္းထားပါတယ္။
ကားလမ္းမွသည္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္သုိ႔အသြား ခရီးတ၀က္ခန္႔အေရာက္
လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ အေဆာက္အဦငယ္ေလးတစ္လုံးစီေတြ႔လုိ႔
ဘာအေဆာက္အဦေလးေတြလဲ လုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့
စာၾကည့္တုိက္ေလးေတြတဲ့။
ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလးေတြက ဇာတ္နိမ့္ေတြအတြက္ ဒီနားမွာ လာေဆာက္ထားတာပါတဲ့။
ဇာတ္လတ္၊ ဇာတ္ျမင့္ေတြအတြက္ သီးသန္႔စာၾကည့္တုိက္ေတြ ရွိေသးတယ္လုိ႔ ရွင္းျပပါတယ္။

သူဒီလုိရွင္းျပေနတုန္း
“ျမန္မာစကားမွာ ဇာတ္ရႈပ္တယ္၊ ဇာတ္ရႈပ္တယ္ဆုိတာ
ဇာတ္ပြဲက ဇာတ္ေတြ ရႈပ္တာမဟုတ္ဘူး၊
အိႏၵိယႏုိင္ငံက ဇာတ္စနစ္ေတြရႈပ္တာ”လုိ႔
အိႏၵိယေနတုန္းက ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းမၾကာခဏေျပာခဲ့ဘူးတာကုိ သတိရမိတယ္။

စာၾကည့္တုိက္အေဆာက္အဦေလးေတြ အလြန္မွာ မုိးရြာလာလုိ႔
လမ္းဘယ္ဘက္ေဘး ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေစ်းဆုိင္တန္းေလးေတြဆီ
ဧည့္လမ္းညႊန္နဲ႔အတူ ခပ္သုပ္သုပ္ေလွ်ာက္လာျဖစ္ပါတယ္။
မႏၱေလးထုိးမုန္႔ဆုိင္တန္း၊ က်ဳိက္ထုိ၊ ယုိဆုိင္တန္းေတြလုိပါပဲ။
ဆုိင္တန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆုိင္၀င္ပါ၊ ငါ့ဆုိင္၀င္ပါ တစာစာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚေနေလရဲ႕။
နည္းနည္းႀကီးတဲ့ဆုိင္ထဲ ၀င္မိတယ္။
တီရွပ္ေလးတစ္ထည္ ေစ်းေမးၾကည့္ေတာ့ ေဒၚလာ ၂၀ တဲ့။
အဲ့လုိတီရွပ္မ်ဳိး မေလးရွားမွာဆုိ ရင္းဂစ္ ၅ ရင္းဂစ္ေလာက္ပဲ။ (တစ္ေဒၚလာခြဲေပါ့)
ဘယ့္ႏွယ္၊ ကေမၺာဒီးယားမွာ ေစ်းႀကီးလွပါလားလုိ႔ စဥ္းစားရင္း
ဟုိေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္။
မုိးရြာတာရပ္သြားလုိ႔ျပန္ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့
ခုနက တီရွပ္ယူမလား၊ ယူမယ္ဆုိ ေဒၚလာ ၁၀ နဲ႔ ေပးမယ္တဲ့။
မယူပါဘူးလုိ႔ေျပာေတာ့ ၁၀ ဘုိး ၂ ထည္တဲ့။
မယူဘူးေျပာေတာ့ ၁၀ ဘုိး ၃ ထည္တဲ့။
ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ၊
ကေမၺာဒီးယားမွာ ေစ်း၀ယ္မယ္ဆုိ
ေစ်းကုိ အားမနာတမ္းစစ္မွ ျဖစ္မယ္ဆုိတာ ဒီဆုိင္က သင္ေပးလုိက္တာပဲ။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ျဖစ္ပါတယ္။
ေျမြရုပ္တုႀကီးနားေရာက္ေတာ့
“ဒီေျမြရုပ္ႀကီးမွာ အၿမီးမပါဘူး၊ ေခါင္းပဲပါတယ္၊ အဲ့ဒါက ဘာအဓိပၸါယ္လဲဆုိေတာ့
အၿမီးပါရင္ အၿမီးမွာ ဆုံးသြားမယ္၊ ဆုံးသြားတယ္ဆုိတာ ေသသြားတာကုိ ေျပာတာ၊
ဒီေတာ့ မေသေအာင္ မဆုံးေအာင္ အၿမီးမပါပဲ ေျမြႀကီးကုိ ပုံေဖာ္ထားတာျဖစ္ေၾကာင္း”
အစခ်ီကာ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းကုိ စီကာပတ္ကုံး ရွင္းျပပါေတာ့တယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက (ယခင္အေခၚ အန္ေကာၿမိဳ႕ေဟာင္း)
ယခုအေခၚ Siem Reap ၿမိဳ႕အနီးအနားမွာ တည္ရွိတာပါ။
Siem ဆုိတာက ယုိးဒယား၊ Reap ဆုိတာက ႏွင္ထုတ္ႏုိင္တာ။
ဒီၿမိဳ႕ကုိ ယုိးဒယားေတြကုိ ႏွင္ထုတ္ႏုိင္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ မွည့္ေခၚထားတာပါ။
အန္ေကာ၀ပ္မွာ အန္ေကာ ဆုိတာ
နဂရ ဆုိတဲ့ (ပါဠိ၊ သကၠတ) ပုဒ္က ဆင္းသက္လာတာျဖစ္ၿပီး ၿမိဳ႕လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္၊
၀ပ္ ဆုိတာကေတာ့ ေက်ာင္းပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ အန္ေကာ၀ပ္ဆုိတာ
The City of the Temple (ဘုရားေက်ာင္းၿမိဳ႕ေတာ္) လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ
ခမာဟိႏၵဴဘုရင္ Suryavarman II က
၁၂ ရာစု အေစာပုိင္းမွာ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာပါ။ (ပုဂံေခတ္နဲ႔ မေရွးမေႏွာင္း၊ ေခတ္ၿပိဳင္)
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးဆုံး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုျဖစ္ၿပီး
အျမင့္မွာ ေျမျပင္မွ ၆၅ မီတာ ရွိပါတယ္။
(ပုဂံမွ အျမင့္ဆုံး ၆၁ မီတာျမင့္ေသာ သဗၺညဳေစတီ ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္သည္ အနည္းငယ္ျမင့္မားပါသည္။)
အန္ေကာျမိဳ႔ေဟာင္းရဲ႕  ဘုရားတိုင္းမွာ  က်ံဳးရွိပါတယ္။
ဒီ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ က်ဳံးႀကီးကုိ ေက်ာင္းႀကီးနဲ႔လုိက္ေလွ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္
အင္မတန္ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေဆာက္လုပ္ထားတာပါ။
အန္ေကာ၀ပ္ဘုရားေက်ာင္းကုိ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို အဓိပါၸယ္ေဆာင္ျပီး တည္ေဆာက္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ လက္ရာေတြထဲမွာ ဒီ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက
အေကာင္းဆံုလက္ရာလုိ႔ ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ၀ိုင္းရံထားတဲ့ ပင္လယ္ခုနစ္စင္း၊ သမုဒၵရာခုနစ္ခုကို
၁၂ ရာစုက ဗိသုကာပညာရွင္မ်ား အေကာင္းဆံုးေဖာ္က်ဴးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဟိႏၵဴဘုရင္က ႀကီးမွဴးေဆာက္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္တဲ့အတြက္
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ တကယ္ေတာ့ ဟိႏၵဴေက်ာင္းေတာ္ႀကီးပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ဟိႏၵဴနတ္ရုပ္ေတြ အေျမာက္အမ်ားေတြ႔ရတာပါ။
ဟိႏၵဴက်မ္း ဟိႏၵဴဇာတ္လမ္းေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္ရုပ္တုေတြကုိလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီဟာက ရာမာယဏဇာတ္လမ္းထဲကပုံေတြပါ။
ဒါေပမဲ့ အန္ေကာ၀ပ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔လဲ ဗုဒၶရုပ္ပြါးေတာ္ေတြ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့ ရုပ္ပုံေတြကုိလဲ
ဒီအန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေတြ႔ရႏုိင္ပါတယ္… စသျဖင့္ စသျဖင့္
ဧည့္လမ္းညႊန္ပီပီ ၾကားဘူးနား၀ အကုန္ေလွ်ာက္ေျပာေတာ့တာပဲ။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းကုိ အလည္အပတ္သြားေရာက္သင့္ပါတယ္။
၁၂ ရာစုမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေနနဲ႔
အင္မတန္ အံ့ၾသဘြယ္ေတြ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံမွာ ေဗာေရာဗုေဒါဆုိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူရွိပါတယ္။
၂၀၁၀ တုန္းက အလည္အပတ္သြားဘူးပါတယ္။
သမုိင္းရႈေဒါင့္ ဗိသုကာရႈေဒါင့္က ၾကည့္မယ္ဆုိရင္
အင္ဒုိနီးရွားက ေဗာေရာဗုေဒါေစတီႀကီးထက္
ကေမၺာဒီးယားက အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ပုိၿပီး ခန္းနားႀကီးက်ယ္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အလည္သြားေရာက္လုိသူေတြအတြက္
ဧည့္လမ္းညႊန္ကုိ ငွားမယ္ဆုိရင္ ပုိအဆင္ေျပပါတယ္။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ မပါတဲ့
ေနရာေတြကုိလဲ သူျပေပးၿပီး အကုန္ အေသးစိတ္ ရွင္းျပေပးပါတယ္။
သူ႔အဂၤလိပ္က သိပ္မဆုိးလွပါဘူး။
Lotus ကုိ လုိတုစ္ လုိ႔ ထြက္တာက လြဲရင္ေပါ့ေလ။

ရာမယဏဇာတ္အေၾကာင္းဧည့္လမ္းညႊန္က ရွင္းျပေတာ့
အေကာ္ဒယံအုန္းေက်ာ္၊ သားစုိး၊ ဖုိးခ်စ္၊ ဂ်င္းနီတုိ႔ ဆုိထားတဲ့
အခ်စ္ရႈံးသမား ဒႆဂီရိထဲက
သီတာ မင္းသမီးေလးကုိ လုိခ်င္တတ္မက္ေမာသူ….
က်မကုိ ခ်စ္တာ ဘယ္သူတဲ့လဲ၊ က်မကုိ ခ်စ္တာ ဘယ္သူတဲ့လဲ…
ငါဘဲ ငါဘဲ ဆုိတာကုိ ၾကားေယာင္ ျမင္ယုံမိလုိ႔ ၿပဳံးမိပါေသးတယ္။

ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္ အျမင့္ဆုံးအေဆာင္ေျခရင္းအထိ
လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ၿပီး ဓာတ္ပုံမ်ား ရုိက္ေပးပါတယ္။
အျမင့္ဆုံးအေဆာင္တက္ဖုိ႔ လုပ္ထားတဲ့ သစ္သားေလွခါးကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပရင္း
ဒီေလွခါးကုိ တက္တဲ့အခါ သတိထားတက္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း၊ ဒီေလွခါးေပၚက လိမ့္က်လုိ႔ေသတာ
၂ ေယာက္ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊  ေျပာဆုိကာ ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္။

သူက ျပန္ဆင္းသြားပါၿပီ။
ကုိယ္က အျမင့္ဆုံးအန္ေကာ၀ပ္ေဆာင္ေပၚ ဆက္တက္ပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္ျမင့္ပါတယ္။ အတက္က နည္းနည္း မတ္ေဆာက္ပါတယ္။
အေပၚေရာက္ေတာ့ အေရွ႕ အေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ ၀ဲ ယာ ၾကည့္ၿပီး
ျပန္ဆင္းလာပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေဆာင္က အထြက္ မုိးက သဲႀကီးမဲႀကီးရြာခ်လုိ႔
မုိးရြာတာကုိ အခြင့္ေကာင္းေခ်ာင္းေနတဲ့ ထီးေရာင္းတဲ့သူက
အနားေရာက္လာပါတယ္။
ထီးတစ္လက္ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးေတာ့ ၅ ေဒၚလာတဲ့။
၂ ေဒၚလာနဲ႔ ရရင္ ယူမယ္ဆုိေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့
တကၠစီဒရုိက္ဘာက ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးၿပီလားလုိ႔ ေမးပါတယ္။
မစားရေသးေၾကာင္းျပန္ေျပာေတာ့
အခ်ိန္ေနာက္က်ေနလုိ႔ အနီးအနားက ဆုိင္မွာပဲ စားေစလုိေၾကာင္းေျပာတာနဲ႔
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ ကားပတ္ကင္းေနရာက
လမ္းေဘးထမင္းဆုိင္မွာ ငါးကင္ သုံးေကာင္နဲ႔ ေန႔လည္စာ ၿပီးလုိက္ရပါတယ္။

Saturday, September 13, 2014

ကေမၺာဒီးယားခရီးစဥ္ (၂)



Wat Damnak ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲကုိေရာက္ေတာ့
ဓမၼာရုံလုိအေဆာက္အဦေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ့ဒကာႀကီးႏွစ္ဦးကုိ
“ဒီဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ပါ” လုိ႔ နာမည္ေလးေရးယူလာတဲ့စာရြက္ကုိ ထုတ္ျပေတာ့
တကၠသုိလ္ကုိ စာသြားသင္ေနေၾကာင္းနဲ႔
၁၀ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွ ျပန္ေရာက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။
ဒါနဲ႔ တကၠစီဒရုိက္ဘာကုိ ေခၚကာ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ ဟုိဟုိဒီဒီကုိ လုိက္ၾကည့္ရင္း
“ခင္ဗ်ားတကၠစီ တစ္ရက္ငွားရင္ ဘယ္ေလာက္က်သလဲ” လုိ႔ ေမးေတာ့
“ဒီတကၠစီက အဲကြန္းဘာညာစသည္ပါလုိ႔ တစ္ရက္ကုိ ၂၅ ေဒၚလာေပးရမယ္” တဲ့။
“တုတ္တုတ္လုိ သုံးဘီးေလးေတြကုိ ငွားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၁၅ ေဒၚလာပဲ က်မယ္” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
“ေရာက္တုန္းခုိက္တုန္း အဲကြန္းကားနဲ႔ လည္တာေကာင္းပါတယ္” လုိ႔ စဥ္းစားမိၿပီး
“ခင္ဗ်ား ဒီေန႔အားမယ္ဆုိ ခင္ဗ်ားကားကုိ တစ္ရက္ငွားခ်င္တယ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ “အုိေက” တဲ့။

“ကေမၺာဒီးယားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာရွိတဲ့အခန္းေတြက
ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ့ ရဟန္းမ်ားအဖုိ႔ သိပ္အဆင္မေျပဘူး၊
ဟုိတယ္တည္းရင္ ပုိအဆင္ေျပႏုိင္ပါတယ္၊
ဒီအနီးအနားမွာ ဘုန္းႀကီးေတြ တည္းခုိေလ့ရွိတဲ့ ဟုိတည္ရွိတယ္၊ လုိက္ပုိ႔ေပးရမလား” လုိ႔
ဒရုိက္ဘာက ဆက္ေျပာပါတယ္။

 “ေစ်းလဲ သက္သာမယ္၊ လုံၿခဳံမႈလဲ ရွိမယ္ဆုိရင္ေတာ့
ငါလဲ ဟုိတယ္မွာပဲ တည္းခ်င္ပါတယ္” လုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ၁၀ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္ႏုိင္တဲ့
ဟုိတယ္တစ္ခုကုိ ပုိ႔ေပးပါတယ္။
ဟုိတယ္တည္းခုိခန္းခ တစ္ရက္ ၁၅ ေဒၚလာေပးရပါတယ္။
ေနမယ္ မေနမယ္ မဆုံးျဖတ္ခင္ ဟုိတယ္ခန္းေလးကုိ တက္ၾကည့္ေတာ့
သိပ္ေတာ့ မဆုိးပါဘူး။
၁၅ ေဒၚလာဆုိေတာ့ ၁၅ ေဒၚလာဘုိးေလာက္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ :D
ပါလာတဲ့အိပ္တစ္လုံးကုိ အခန္းထဲ ထည့္သြင္းၿပီး
နာမည္ေက်ာ္အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီ ခ်ီတက္လာပါေတာ့တယ္။

မင္းတုိ႔ႏုိင္ငံ၊ ကားလမ္းေတြ ေကာင္းလွပါလားလုိ႔ ေျပာေတာ့
ႏုိင္ငံျခားသားေတြအလာမ်ားတဲ့ ဒီေနရာတ၀ုိက္ပဲ ေကာင္းတာပါ တဲ့။

ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ျဖစ္တာခ်င္းအတူတူ ကေမၺာဒီးယားနုိင္ငံ၊ ဒီ Siem Reap ၿမိဳ႕ျပက
ျမန္မာျပည္၊ ပုဂံျမဳိ႕ျပထက္ သာတာကုိ သတိထားမိတယ္။

အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီအသြား ၿမိဳ႕အထြက္တစ္ေနရာမွာ
၀င္ေၾကးအတြက္ လက္မွတ္ျဖတ္ရပါတယ္။
တစ္ရက္၀င္ၾကည့္ခ ေဒၚလာ ၂၀ တဲ့။
၂ ရက္ကုိ ၄၀ တဲ့။ ၃ ရက္ ၀င္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၅၀ တဲ့။
ဘယ္ႏွရက္ လည္မလဲ၊ ဘယ္ႏွရက္လာၾကည့္မလဲ လုိ႔
လက္မွတ္ျဖတ္ေကာင္တာက ေမးပါတယ္။
ေကာင္တာေရွ႕နားမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ကင္မရာေရွ႕ ရပ္ခုိင္းပါတယ္။
တစ္ရက္လည္ပတ္ခ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးေခ်လုိက္ေတာ့ ကုိယ့္ဓာတ္ပုံနဲ႔အတူ
(Ankor Pass) အန္ေကာ၀ပ္လည္ပတ္ခြင့္လက္မွတ္ေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။
လက္မွတ္ေလးမွာ ဓာတ္ပုံလဲပါ၊ ေန႔ရက္လဲပါေတာ့ လက္မွတ္စစ္တဲ့သူေတြအတြက္
အေတာ္ေလး အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔တာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီစနစ္မ်ဳိးေလး ပုဂံလုိေနရာမ်ဳိးမွာ က်င့္သုံးရင္ ေကာင္းမွာပဲလုိ႔
ပုဂံကုိ စိတ္ေရာက္သြားပါေသးတယ္။

လက္မွတ္ျဖတ္တဲ့ ေကာင္တာကေန ၅ မိနစ္ေလာက္ ကားဆက္ေမာင္းေတာ့
အန္ေကာ၀ပ္ဂိတ္ေပါက္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။
“ငါမနက္စာ ခုထိမစားရေသးဘူးဟ” လုိ႔ ဒရုိက္ဘာကုိ ေျပာေတာ့
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းဂိတ္နားက ဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ကုိ လက္ညွဳိးထုိးျပပါတယ္။
ဆုိင္ေလးက သပ္သပ္ယပ္ယပ္ေလး။
အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ ေက်ာေပးၿပီး မတ္တတ္ရပ္လုိက္ရင္
ဆုိင္ေလးက ဘယ္ဘက္ေဘးမွာပါ။
အဲ့ေန႔က အဲ့ဆုိင္မွာ
(Mango Yogurt) သရက္သီး+ဒိန္ခ်င္တစ္ခြက္နဲ႔ မနက္စာ ၿပီးလုိက္ရပါတယ္။