Saturday, October 18, 2014

ကထိန္ပြဲ

 
Kathina Ceremony at Samnak Sambodhi Temple
On 19th Oct 2014 (Sunday)
19, Jalan 38, Desa Jaya, Kepong 52100 Kuala Lumpur.


Programme

8:30am        Procession

9.10am        Guests or Devotees/taking seat in new shrine hall

9.20am        Arrival of Sangha Members and taking seats in new shrine hall

9.30am        Administrating of 5 Precepts by all devotees

9.40am        Karaniya Sutta Chanting By Reverends.

9.50am        English Dhamma Talk by Dr. Ashin Indaka

10. 20am     Robes and Requisites Offering

10. 45am     Transferring of Merit By Ashin Revata

11.00am         Lunch Dana For Sangha

11.00am         Lunch for Guest or Devotees


Sadhu! Sadhu! Sadhu! Thank you.
မေလးရွားႏုိင္ငံ၊ ကပုန္းေက်ာင္း မဟာဘုံကထိန္အခန္းအနား
19/10/2014 တနဂၤေႏြေန႔
အစီအစဥ္
နံနက္ ၈း၃၀        ပေဒသာပင္လွည့္
နံနက္ ၉း၁၀        အလွဴရွင္မ်ား ဓမၼာရုံထဲမွာ ေနရာယူ
နံနက္ ၉း၂၀        သံဃာေတာ္မ်ား ဓမၼာရုံအတြင္းသုိ႔ၾကြ
နံနက္ ၉း၃၀        ငါးပါးသီလ ခံယူေဆာက္တည္
နံနက္ ၉း၄၀        ေမတၱသုတ္ပရိတ္တရားေတာ္ရြတ္ဖတ္
နံနက္ ၉း၅၀        အႏုေမာဒနာတရား (အဂၤလိပ္)
နံနက္ ၁၀း၂၀    ကထိန္လွ်ာသကၤန္းႏွင့္လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားဆက္ကပ္လွဴဒါန္း
နံနက္ ၁၀း၄၅    ေရစက္သြန္းခ်၊ အမွ်ေပးေ၀
နံနက္ ၁၁း၀၀    ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္၊
နံနက္ ၁၁း၀၀    အလွဴရွင္မ်ား၊ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား
`            ေန႔လည္စာ တည္ခင္းဧည့္ခံ

မြန္းလြဲပုိင္း ၁၂း၃၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာအလွဴရွင္မ်ားအား သီလေပး၊
ကထိန္အႏုေမာဒနာတရားေဟာ၊ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေပးေ၀ပါမည္။


Friday, October 17, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၇) အျပန္ခရီး


ပီနန္း၊ ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ တစ္ညအိပ္ၿပီး
ေနာက္ေန႔မနက္အေစာ  ကြာလာလမ္ပူကုိ ခရီးဆက္ရမွာပါ။
ဒီအတြက္ မအိပ္ခင္
“မနက္ဖန္အျပန္ခရီးမွာ ေန႔ဆြမ္းဘယ္မွာ ဘုန္းေပးမလဲ”
ဆုိတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္၊
ခရီးသြားတဲ့အခါ ဆြမ္းေရး ကြမ္းေရးကိစၥကုိ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ္မုိ႔လား။
ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့ လူေတြလုိ အားတဲ့အခ်ိန္ ႀကဳံတဲ့ေနရာမွာ စားလုိ႔က မျဖစ္ဘူးေလ။
ကြာလာလမ္ပူကေန ပီနန္းကုိ အလာတုန္းက ၀င္ခဲ့တဲ့
Ipoh နားက Pandai Remis လုိ႔ ေခၚတဲ့ တံငွာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းထုိင္ေနတဲ့
ခရီးေဖာ္လည္းျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးမ႑လ က
အျပန္ခရီးမွာလည္း သူ႔ရြာမွာပဲ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးဘုိ႔ေျပာတာကုိ
အားလုံး သေဘာတူလက္ခံလုိက္ပါတယ္။
သေဘာတူညီမႈရေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လက
သူ႔ရြာကုိ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားပါတယ္။

Pandai Remis က ေစတနာရွင္တစ္ဦးက အိမ္ပင့္ၿပီး ပရိတ္တရားေတာ္နာလုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္လုိေၾကာင္း၊
ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္တဲ့အခါ ဆရာေတာ္မ်ား မစားဘူးတဲ့
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းနဲ႔ ကပ္လုိေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က တဆင့္ေျပာျပပါတယ္။

ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ စားဘူးဘုိ႔ မေျပာနဲ႔ ၾကားေတာင္ မၾကားဘူးပါဘူး။
ဆုိေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဆုိတာ ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ ဆုိတာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိပါေတာ့တယ္။
မႏၱေလးေနတုန္းက ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းဆုိေတာ့ ဥပုသ္ေန႔လုိ စာမသင္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာ
စိတ္ကူးတည့္ရာ (ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ) ဟုိဟုိဒီဒီ ေလွ်ာက္သြားေလ့ရွိတယ္။
တခါတေလ ဘုရားႀကီး၊ တခါတေလ ေစ်းခ်ဳိ၊
တခါတေလ စစ္ကုိင္းေတာင္၊
တခါတေလ မႏၱေလးေတာင္၊
တခါတေလက်ေတာ့ အမရပူရ (ေတာင္ၿမဳိ႔) က
မယ္ဇယ္ပင္တန္း၊ ေတာင္သမန္အင္း၊ ဦးပိန္တံတား။
အဲ့လုိ ဟုိဟုိဒီဒီေလွ်ာက္သြားေနတဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းက
မယ္ဇယ္ပင္တန္းကေန ဦးပိန္တံတားေပၚျဖတ္ေလွ်ာက္၊
ဟုိးဘက္အစြန္းေရာက္ေတာ့ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ဒကာမတစ္ေယာက္ေတြ႔တယ္။
အသားမဲမဲ။ ပါးကြက္က်ားနဲ႔။
သူ႔ေရွ႕မွာ ဗန္း၊ ဗန္းထဲမွာ ဂဏန္းေကာင္ေက်ာ္ႀကီးေတြ၊
ဗန္းေဘးမွာ ထန္းေရအုိး၊ အုိးေပၚမွာ ဖန္ခြက္၊
ဂဏန္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
ဦးပိန္တံတားက ဒီအခင္းအက်င္း ဒီျမင္ကြင္းကုိ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။
အခု
လာျပန္ၿပီ ဂဏန္း၊ ဒီဂဏန္းက ရုိးရုိးဂဏန္းမဟုတ္ဘူး။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးတဲ့။
ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲ။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ဘယ္သူက ဘာေၾကာင့္ ဒီနာမည္ေပးထားတာလဲ။
ဂဏန္းေကာင္က လွလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ေခၚတာလား။
ရုပ္ဆုိးလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ ေခၚတာလား။
ဂဏန္းေကာင္ႀကီးက ဂတုံးပုံစံႀကီးမုိ႔လား။
ဒီဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့
အေတြးေတြ အေမးေတြက ရင္ထဲမွာ ျပည့္ေနေတာ့
မီးမွိတ္ မ်က္စိမွိတ္ အိပ္တဲ့အထိ အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္ဘူး။

မနက္မုိးလင္း အရုဏ္ဆြမ္းစားၿပီး အျပန္ခရီးကားေပၚမွာလဲ
ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ က
ကုိယ္ေတာ္ေတာ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေန႔ဆြမ္းဘုန္းေပးရမွာေနာ္ လုိ႔ေျပာလုိက္ေသး။
ေန႔ဆြမ္းစားရမဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အိမ္ကုိ ျမန္ျမန္သာ ေရာက္ပါေတာ့လုိ႔ တမ္းတမိေတာ့တယ္။
မနက္ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လ သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ေရာက္တယ္။
ေရမုိးခ်ဳိးၿပီး ဆြမ္းစားရမဲ့အိမ္ကုိ ၾကြၾကတယ္။

စားရပါဘီ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္း။
ဂဏန္းလုိ မာတဲ့အခြံေတြရွိေပမဲ့ အေတာ္အသားေပါတာပဲ။
(အသားေပါလုိ႔ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးေခၚတာမ်ားလား၊ စားရင္း စဥ္းစားမိေသးတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ မ်ားေသာအာျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေတြက ၀ၿပီး အသား အေခါက္ႀကီးေတြ ထူေနတာပဲ)
ဆြမ္းနည္းနည္း၊ ႀကဳံတုန္း ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအသား မ်ားမ်ားဘုဥ္းေပးပစ္လုိက္တယ္။
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအခြံပုံေတာင္ ေတာ္ေတာ္မုိ႔လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ျမင့္လာတယ္။
ဆြမ္းဒကာမ်ားကလဲ ဟင္းခြက္ကုိ အေလ်ာ့မခံဘူး။ ထပ္ထည့္ေပးရွာပါတယ္။
သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ ေစတနာကုိ ၾကည့္ၿပီး
စားေနရတာဟာ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးဟင္းစားရတယ္လုိ႔ မထင္ေတာ့ဘူး။
ေစတနာေတြ စားေနရသလုိပဲ။
ေစတနာေတြ ၀ါးေနရသလုိပဲ။
ဆြမ္းစားၿပီးေတာ့ ဆြမ္းဒကာေလးက အခ်ဳိပြဲကပ္ရင္း
ဆရာေတာ္တုိ႔ကုိ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးျမင္ဘူးေအာင္ ျပရအုံးမယ္လုိ႔ ဆုိၿပီး
ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကုိ ပန္းကန္ျပားထဲ ထည့္ယူလာပါတယ္။
သူျပတဲ့ ဂဏန္းဘုန္းႀကီးအေကာင္ကေတာ့
ဦးပိန္တံတားမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ဂဏန္းအေကာင္ေလာက္မႀကီးဘူး။
ေျခေထာက္ေတြကလဲ မရွည္ဘူး။
အရြယ္က ဒုိးစိေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၀ုိင္း၀ုိင္းေလး။
သူရဲ႕အေရာင္က အ၀ါေရာင္သန္းတယ္။ သကၤန္းေရာင္ေပါ့။
ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ မေလးရွားပင္လယ္ထဲကေတြ႔တဲ့ ဂဏန္းကုိ
ကုိေရႊဗမာတုိ႔က ဂဏန္းဘုန္းႀကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတာျဖစ္ေလမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္

ေန႔လည္ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး ေက်ာင္းျပန္၊ ခဏနားၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ခရီးဆက္လုိ႔ နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာမွာ ကားသမား တရုတ္ဒကာႀကီးက
လမ္းေဘးမွာ ဗမာစာတမ္းနဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ႔လုိက္တယ္ လုိ႔ေျပာပါတယ္။

ကားသမားဒကာက Petaling Jaya, SS 23, မွာ ရွိတဲ့
Chempaka Buddhist Lodge လုိ႔ေခၚတဲ့
(ခ်မ္ပက) စမၸကေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေနတဲ့
ခရီးေဖာ္ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမရဲ႕ တပည့္ဒကာပါ။
ဆရာေတာ္က နီးနီးကပ္ကပ္ ဗုဒၶဘာသာစာေပသင္ၾကားေပးေနေတာ့
ဆရာေတာ္ဖတ္တဲ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြျမင္ဘူးထားႀကီး
 ျမန္မာစာလုံးကုိေတာင္ သူမွတ္မိေနပါၿပီ။
ဒါ့ေၾကာင့္ လမ္းေဘးက ျမန္မာလုိေရးထားတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ကုိ သူ ျမင္လုိ႔
သူ႔ကားကုိ U-Turn ျပန္ေကြ႔ၿပီး ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ျပပါတယ္။
နိေရာဓာရာမ တရားရိပ္သာတဲ့။

ဆုိင္းဘုတ္လမ္းညႊန္အတုိင္းလုိက္သြားေတာ့ ဦးဇင္းေလး ၁၀ ပါးေလာက္ကုိ ေတြ႔ပါတယ္။
အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ျဖစ္ေၾကာင္း၊
နိေရာဓာရာမေက်ာင္း ျမန္မာဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိထံမွာ ရဟန္းျဖစ္ေၾကာင္း
ဦးဇင္းေလးေတြက ေျပာျပပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵသိဒၶိေရာက္လာပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ ေျပာျပၿပီး
အခု အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံက ဦးဇင္းေလးေတြကို ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ စတာေတြအျပင္
ပါဠိသဒၵါကုိလဲ သင္ေပးေနေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။
ဒီလုိ တကယ့္ကုိ သာသနာျပဳေနတဲ့ဆရာေတာ္ကုိ ေတြ႔ရေတာ့လည္း
ရင္ထဲ အတုိင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

တိပိဋကေယာဆရာေတာ္က
သာသနာျပဳတယ္ဆုိတာ
ဘုရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ ဘုရားရွိေအာင္
တရားမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ တရားရွိေအာင္
သံဃာမရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ သံဃာရွိေအာင္လုပ္တာကုိ ေခၚတာပါ လုိ႔ေျပာဘူးတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိလည္း တိပိဋကေယာဆရာေတာ္ ေျပာတဲ့ သာသနာျပဳနည္းအတုိင္း
သာသနာျပဳေနတဲ့ တကယ့္သာသနာ့အာဇာနည္တစ္ပါးေပဘဲ။
ေက်ာင္းတုိက္တည္ေထာင္ၿပီးသြားၿပီ၊ ဘုရားတည္ၿပီးသြားၿပီ၊
ေလာေလာဆယ္ ဗုဒၶဘာသာတရားစာေပကုိ သင္ေပးေနပါတယ္၊
ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ေမြးထုတ္ေပးေနပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသိဒၶိေက်ာင္းမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ေနၿပီး
ကြာလာလမ္ပူ အျပန္ခရီးဆက္ပါတယ္။
ကားေပၚမွာ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတဲ့စကားလုံးကို
ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။

သာသနာျပဳလုပ္ငန္းရဲ႕ ပင္မရည္ရြယ္ခ်က္က (6 Ps) ပီ - ေျခာက္လုံးပဲ။
(၁) Plant = ဗုဒၶဘာသာမ်ဳိးေစ့စုိက္ပ်ဳိးဘုိ႔
(၂) Perpetuate = ဆက္လက္ရွင္သန္ဘုိ႔
(၃) Preserve = ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဘုိ႔
(၄) Prevent =  မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ကာကြယ္ဘုိ႔
(၅) Propagate = ဗုဒၶဘာသာတရားျပန္႔ပြါးဘုိ႔
(၆) Promote = ဗုဒၶဘာသာကုိ ျမွင့္တင္ဘုိ႔
ဒီ (P) ေျခာက္လုံးကို ဟန္ခ်က္ညီညီ မေလးရွားေျမေပၚမွာ လုပ္ရမဲ့တာ၀န္က
ဒုိ႔တာ၀န္ပဲလုိ႔ သာသနာျပဳလုပ္ငန္း (Missionary Work) ဆုိတာနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးရင္း
ကားစီးလုိက္လာတာ ညေန (၇) နာရီေလာက္မွာ ေခ်ာေမာစြာ
ေနရပ္ရင္း သီတင္းသုံးတဲ့ေက်ာင္းကုိ ျပန္ေရာက္ပါတယ္။

ဒီခရီးစဥ္မွာ ပါ၀င္ၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီး ဦးဥတၱမ၊
သူ႔ဒကာ ကားေမာင္းကုသုိလ္ယူသူ မစၥတာေလ်ာင္း၊
ဓမၼာရုံဆရာေတာ္ဦးေကာသလႅ၊
တံငွာရြာေလးမွာ (သက္စြန္းဆံဖ်ား) သာသနာျပဳေနတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးမ႑လတုိ႔ႏွင့္တကြ
ေတြ႔ခဲ့ဆုံခဲ့သူ၊ ေက်းဇူးျပဳဘူး၊ ယူဘူးသူအားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

Thursday, October 16, 2014

လကၤာ၀ီကၽြန္းခရီးစဥ္ (၆)


၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေဒါက္တာမဟာသီယာ့ျပတုိက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ (Jetty) ကုိ သြားဘုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တစ္ေယာက္က သတိေပးတယ္။
သေဘၤာနဲ႔ ညေန ၅ နာရီခြဲမွာမုိ႔လား။
အခုေလးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေတာ့
သေဘၤာဆိပ္ကုိ တန္းမသြားပဲ သေဘၤာဆိပ္နားက စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ခဏ၀င္ျဖစ္တယ္။
အဲ့စားေသာက္ဆုိင္မွာ ပါႀကီးဆုိတဲ့ ဗမာဒကာေလးရွိတယ္။
စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္လုံး သူ႔ေျခ သူ႔လက္ပါပဲ လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။
အဲ့မွာ နာရီ၀က္ေလာက္နားၿပီး သေဘၤာေပၚတက္ဖုိ႔ အခ်ိန္ကလဲ ေစာေနေသးတာနဲ႔
သေဘၤာဆိပ္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးနားသြားၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္။
ဒီသိန္းငွက္ရုပ္ႀကီးက အေတာ္အသက္၀င္တာပါကလား။
တကယ့္သက္ရွိ သိန္းငွက္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပုံစံတည္းပဲ။
သိန္းငွက္ဆုိလုိ႔ အရင္ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ သိန္းငွက္ေတြကုိ အစာေကၽြးတဲ့ေနရာကုိ
ေလွသမားက လုိက္ပုိ႔တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း နည္းနည္းေရးခဲးပါတယ္။
 ေရွးေရွးတုန္းက ဒီလကၤာ၀ီကၽြန္းမွာ သိန္းငွက္ေတြ အေတာ္ေပါခဲ့ပုံေပါက္တယ္။
အခုလဲ သိန္းငွက္ေတြကို ေတြ႔ေနရဆဲပါပဲ။
 လကၤာ၀ီဆုိတဲ့အမည္ကုိက နီညဳိေရာင္သိန္းငွက္ လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္။

မေလးရွားစကားမွာ သိန္းငွက္ကုိ helang လုိ႔ေခၚတယ္။
Helang ရဲ႕ အတုိေကာက္က lang ၊ kawi ဆုိတာက နီညိဳေရာင္။
ႏွစ္ရပ္ေပါင္းေတာ့ lang+kawi (လကၤာ၀ီကၽြန္း) ကုိ
နီညိဳေရာင္ သိန္းငွက္တုိ႔ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္းလုိ႔ ျမန္မာလုိ ေခၚဆုိႏုိင္ပါတယ္။

အခုေတာ့ သိန္းငွက္တုိ႔တင္ ေပ်ာ္စံရာကၽြန္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။
အျဖဴေကာင္ေတြေရာ၊ အမဲေကာင္ေတြေရာ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
တရုတ္ေတြေရာ ကုလားေတြပါ ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုန္းႀကီးျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔တေတြေတာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကေသးတာပဲမုိ႔လား။

သိန္းငွက္ရုပ္တုႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပုံအသီးသီးရုိက္ၿပီးေတာ့
ပီနန္းထြက္မဲ့သေဘၤာဆီကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

သေဘၤာက ၅နာရီခြဲတိတိမွာ ကမ္းက ခြါပါတယ္။
သေဘၤာႀကီး ကမ္းေျခနဲ႔ ေ၀းကြာသြားသည္ႏွင့္အမွ်
မ်က္စိအျမင္မွာ လကၤာ၀ီကၽြန္းဟာ တေျဖးေျဖး မႈန္၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့မယ္။
ဒါေပမဲ့ ပင္လယ္ထဲ ဘုတ္စီးၿပီး လည္ပတ္ခဲ့ရတာ၊
cable ႀကဳိးစီးၿပီး ေတာင္ထိတ္တက္ခဲ့ရတာ၊
ငါးကင္စားခဲ့ရတာေတြဟာ
ႏွလုံးသားထဲမွာေတာ့ ပုိၿပီးထင္ရွားလာသလုိပဲ။
 ျမန္မာစကားမွာ (မေမ့ႏုိင္ဘူး) ဆုိတာ
ဒီလုိ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲထင္ရစ္တာကုိ ေျပာတာေနမွာလုိ႔လဲ
ဆက္စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္။

သေဘၤာေပၚမွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ အေပၚထပ္ (အမုိးေပၚ) တက္ၿပီး
ေန၀င္ခါနီး ေနညိဳခ်ိန္ ပင္လယ္ျပင္တိမ္ေတာက္တဲ့အလွကုိ ခံစားျဖစ္ပါတယ္။

ည ၈နာရီခြဲေလာက္မွာ ပီနန္း၊ ဆိပ္ကမ္းကုိ ေရာက္တယ္။
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ ဓမၼိကာရာမျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ
ည ၉ နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ဦးဇင္းပညာစာရရဲ႔အကူအညီေၾကာင့္
အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ တည္းခုိခဲ့ရပါတယ္။

ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့
အဲ့ေက်ာင္းမွာေနေနတဲ့ ေနာက္ဦးဇင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦး၀ိစိတၱ ေရာက္လာပါတယ္။
သူက ကထိန္ပင့္စာနဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ လက္ေဆာင္လာေပးတာ။
ကထိန္ပင့္စာထက္ စာအုပ္ကုိ စိတ္၀င္စားလုိ႔ စာအုပ္ကုိ အရင္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။

စာအုပ္နာမည္က
The Ancient Buddhist Monuments In 22 Countries တဲ့။
စာအုပ္ထဲမွာ စာအုပ္နာမည္နဲ႔အညီ
အိႏၵိယ၊ သီရိလကၤာ၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊
နီေပါ၊ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ ျမန္မာ စတဲ့ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားခဲ့တဲ့ (ထြန္းကားဆဲျဖစ္တဲ့)
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ထင္ရွားတဲ့ ေရွးေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သမုိင္း၀င္တဲ့
ေနရာေဒသေတြကုိ ရုပ္ပုံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႔ရတယ္။
ဒီႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ သမုိင္း၀င္ရုပ္ပုံကားခ်ပ္ေတြကို
တစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္
ေလ့လာလုိ႔ရေအာင္ ဖူးေမွ်ာ္လုိ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး
ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးဦးေဆာင္ကာ
ပီနန္း၊ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအတြင္းမွာ
Golden Pagoda Bell Tower ဆုိတဲ့အမည္နဲ႔
အင္မတန္ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ အေဆာက္အဦႀကီးအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာအုပ္ပါ။
အေဆာက္အဦႀကီးက အျမင့္ ၁၀၈ ေပရွိၿပီး သုံးထပ္၊ ဘုံေလးဆင့္ရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီအေဆာက္အဦႀကီးထဲမွာ
ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၂ ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆက္စပ္တဲ့
အထင္ကရ သမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ ေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာသမုိင္း၀င္ေနရာေတြကုိ တစ္ေနရာတည္းမွာ စုေပါင္းထားရွိထားလုိ႔
ေလ့လာလုိသူ သုေတသီတုိ႔အတြက္
ေငြလဲ အကုန္သက္သာ၊ အခ်ိန္လဲ အကုန္သက္သာသြားၿပီေပါ့။
ဒီအတြက္ ပီနန္းဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြ သူ႔တပည့္ဦးဇင္းမ်ား၊
သူ႔ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားကုိ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။